ตอนที่ 58 มีแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง

"พวกเราก็ไม่ได้หวังให้เขาหาเงินได้มากมายอะไร ขอแค่ดูแลตัวเองให้รอดก็พอแล้ว ยังไงฉันกับพี่เขยแกก็มีความสามารถแค่นี้ อนาคตเขาจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเขาเอง"

บนโต๊ะอาหาร อาจเป็นเพราะเพิ่งซื้อบ้าน โจวหยางจึงไม่ค่อยได้ยินแม่ของตัวเองพูดจาหนักแน่นเด็ดเดี่ยวแบบนี้สักเท่าไร

ข้างๆ กันนั้น หยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้ยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็เห็นน้าชายอย่างหวังไอ้เหวินกระแอมขึ้นมาคำหนึ่งทันทีแล้วเอ่ยว่า "เอาเถอะๆ นานๆ ทีหยางหยางจะกลับมาสักครั้ง คืนนี้พวกเรากินดื่มกันให้เต็มที่ อย่าไปพูดถึงเรื่องหยุมหยิมไม่เข้าเรื่องพวกนั้นเลย"

"จริงสิหยางหยาง มีแฟนหรือยังล่ะ"

เมื่อมองภาพตรงหน้าที่ดูเหมือนจะต่างไปจากในความทรงจำอยู่บ้าง โจวหยางก็ทอดถอนใจในอกว่านี่แหละหนาคือการได้กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้ง

คนในครอบครัวนั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน แม้น้าสะใภ้หยางหงเสียจะชอบพูดจาไม่ค่อยเข้าหูโพล่งขึ้นมาเป็นพักๆ แต่เดิมทีตระกูลโจวกับตระกูลหวังก็แทบไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ทั้งสองครอบครัวต่างประคับประคองช่วยเหลือกันมาตลอด มื้อนี้จึงกินกันอย่างชื่นมื่นปรองดอง เพราะอย่างไรเสียเรื่องในอนาคตใครเล่าจะไปบอกได้ชัดเจน

อาจจะเหมือนกับชาติก่อน พอถึงวันที่ใครสักคนตรงหน้านี้ไม่อยู่แล้ว เวลาหวนนึกถึงก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำว่าตอนนั้นทำไมถึงเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แต่น่าเสียดายที่ถึงตอนนั้นมันก็สายเกินไปเสียแล้ว เหลือไว้เพียงความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ พอให้ปลอบประโลมใจเท่านั้น

"น้าครับ ตอนนี้ผมยังไม่เต็มยี่สิบสองเลย เรื่องนี้ยังไม่รีบหรอกครับ"

"รอให้หน้าที่การงานมั่นคง เป้าหมายชัดเจนแล้วค่อยมีก็ยังไม่สาย สังคมสมัยนี้ผู้หญิงค่อนข้างมองโลกตามความเป็นจริง ถ้าอยากหาคนที่เหมาะสม ไม่ใช่ว่าต้องพัฒนาตัวเองให้ดีก่อนหรอกหรือครับ"

โจวหยางเองก็คิดไม่ถึงว่าหวังไอ้เหวินจะโพล่งคำถามนี้ออกมา ขณะพูด ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มสะคราญตาของอันเสี่ยวเจี๋ยขึ้นมา

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะคำพูดประโยคนั้นของเขาคราวก่อนทำให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า ช่วงที่เขากลับมาบ้าน อันเสี่ยวเจี๋ยเพียงส่งข้อความมาถามว่าทำอะไรอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ทั้งสองคนแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย

แต่หลังจากผ่านเรื่องของหวังจิ่นมา ตอนนี้โจวหยางก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องความรักความใคร่สักเท่าไรจริงๆ

ที่จริงแล้วโดยเนื้อแท้เป็นเพราะถ้ารวมสองชาติเข้าด้วยกันเขาก็นับเป็นคนอายุห้าหกสิบปีแล้ว โจวหยางจึงมองเรื่องความรักได้ปล่อยวางขึ้นมาก

ได้พานพบคือวาสนา

ไม่อาจร่วมทางก็คือวาสนายังมาไม่ถึง

คงเป็นเพราะผู้เฒ่าจันทราเผลอสัปหงกตอนกำลังผูกด้ายแดงให้เขากระมัง!

"จะไม่รีบได้ยังไง ฉันกับแม่แกน่ะแต่งงานกันตั้งแต่ยี่สิบต้นๆ ทั้งนั้น แต่งงานเร็วมีลูกเร็ว สร้างครอบครัวตั้งตัวได้ไวมันมีแต่ข้อดี"

ทว่าหวังไอ้เหวินก็นึกไม่ถึงว่าหลานชายที่ปกติเป็นคนพูดน้อยจะสามารถตอบกลับคำพูดยืดยาวอย่างสุขุมต่อหน้าเขาได้เช่นนี้ ความนิ่งสงบแบบนี้ทำเอาหวังไอ้เหวินถึงกับชะงักไปชั่วครู่

จากนั้นพอคิดได้ว่าหลานชายที่ตนฝากความหวังไว้ตั้งแต่เด็ก บัดนี้เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว ในใจก็พลอยรู้สึกปลาบปลื้มยินดีไม่น้อย ดังนั้นพอพูดจบ บทสนทนาของคนทั้งบ้านจึงวนกลับไปที่โจวเซียวเซียวผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องอีกครั้ง

เซียวเซียวผู้น้องตอนนี้ยังอายุน้อย ปีนี้เพิ่งจบชั้นมัธยมต้น ทว่ากลับได้เค้าโครงหน้าตาอันสะสวยมาจากหยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้ อายุยังน้อยแต่ก็ฉายแววสาวงามออกมาแล้ว

ประกอบกับครอบครัวของน้าชายตามใจลูกสาวคนนี้อย่างยิ่ง จึงส่งผลให้เซียวเซียวมีนิสัยแบบเด็กสาวหัวขบถ หากโจวหยางจำไม่ผิดละก็ ลูกพี่ลูกน้องอย่างเซียวเซียวแทบไม่เคยเห็นเขาที่เป็นพี่ชายคนนี้อยู่ในสายตามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"เด็กคนนี้ก็ไม่เคยทำให้สบายใจเลย ตอนนี้ฉันกับน้าแกก็กลุ้มใจอยู่ คะแนนสอบเข้ามัธยมปลายของโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนปีนี้ตัดเกณฑ์อยู่ที่หกร้อยแปดสิบ ยัยเด็กนี่ขาดไปตั้งสิบคะแนน ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่ต้องไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมในสังกัดแล้ว"

เรื่องที่เซียวเซียวสอบเข้าโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนตงเจียงไม่ติดนั้น โจวหยางพอจะมีความทรงจำอยู่บ้าง ที่จริงถ้าพูดกันตามตรง ผลการเรียนของเซียวเซียวก็ถือว่าไม่เลวเลย

แต่โรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนนั้นสอบเข้ายากมากจริงๆ ขาดไปสิบคะแนนก็นับว่าเป็นคะแนนที่ดีมากแล้ว ทว่าในชาติก่อนโจวหยางกลับรู้สึกสงสัยในใจมาตลอด ขาดไปแค่ 10 คะแนน ทำไมน้าชายถึงไม่คิดหาวิธีส่งเซียวเซียวเข้าไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมสือเยี่ยน

เพราะอย่างไรเสียในช่วงปี 2008 การกำกับดูแลยังไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น ปกติแล้วถ้าพอหาเส้นสายและยอมจ่ายเงินสักหน่อย ก็มีโอกาสสูงมากที่จะได้โควตามาสักที่หนึ่ง

"น้าสะใภ้ครับ ถ้าขาดไปแค่สิบคะแนนก็น่าจะยังพอไหวนะครับ น้าชายทำงานอยู่สำนักการศึกษาไม่ใช่เหรอครับ พอจะหาเส้นสายวิ่งเต้นส่งเซียวเซียวเข้าโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนได้ไหมครับ"

ในสายตาของโจวหยาง หากเซียวเซียวได้เข้าโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนย่อมเป็นเรื่องที่ดีมากจริง ๆ นักเรียนของโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนระดับทั่วไปก็สามารถสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายสำคัญระดับนครได้แล้ว ความกดดันตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอนาคตก็จะลดลงไปไม่น้อย

"เรื่องนี้เธอไปถามน้าชายเธอดูสิ พูดขึ้นมาแล้วฉันก็โมโห" น้าสะใภ้หยางหงเสียเหลือบมองน้าชายหวังไอ้เหวินด้วยความตัดพ้อ

โจวหยางเองก็เดาได้ว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีปัญหาอะไรแน่

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่หวังไอ้เหวินอ้าปาก เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดไป

"เรื่องนี้พูดยาก ก็โทษฉันเองที่ไม่ได้เตรียมการล่วงหน้าไว้ ตอนแรกตกลงกับคนรู้จักในเขตไว้ดิบดี ยอมจ่ายเงินสักหมื่นกว่าหยวนเพื่อเอาโควตามาสักที่ ใครจะไปรู้ว่าไอ้สารเลวหลี่เหอนั่นดันกลับคำ บอกว่าช่วยไม่ได้แล้ว แถมตอนนั้นก็รีบยื่นใบเลือกอันดับด้วย ไม่มีทางเลือกก็เลยต้องกรอกโรงเรียนสาธิตไป"

โจวหยางไม่รู้ว่าหลี่เหอคือใคร แต่ส่วนใหญ่คงเป็นคนที่น้าชายไปไหว้วาน

"ตัวเองไร้น้ำยาแล้วยังจะไปโทษหลี่เหอเขาอีก!"

"เธอเก่งนักทำไมไม่ไปจัดการเองล่ะ ทีนี้ล่ะมาว่าฉัน ตอนนั้นฉันบอกให้เธอเอาของไปให้ผู้อำนวยการเหอ..." คงเพราะตระหนักได้ว่าการพูดเรื่องแบบนี้ในห้องโถงไม่เหมาะสม หวังไอ้เหวินจึงเหลือบมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกตน คำพูดประโยคถัดมาจึงถูกกลืนกลับลงคอไป

แต่โจวหยางสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสีหน้าของน้าชายหวังไอ้เหวินดูไม่สู้ดีนัก คิดว่าสองสามีภรรยาคงทะเลาะกันเรื่องนี้ที่บ้านไม่น้อยเลย

"เอาล่ะ ๆ หงเสีย เธอก็พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ ในเมื่อเซียวเซียวเลือกโรงเรียนสาธิตไปแล้วก็ช่างเถอะ ฉันว่าโรงเรียนสาธิตก็ดีมากอยู่นะ หยางหยางบ้านฉันเมื่อก่อนก็เรียนโรงเรียนสาธิตไม่ใช่เหรอ สุดท้ายก็ยังสอบเข้าโรงเรียนมัธยมสามได้เลยนี่"

เมื่อเห็นว่าคู่สามีภรรยาหวังไอ้เหวินกับหยางหงเสียเกือบจะเปิดฉากทะเลาะกัน หวังไอ้ผิงจึงลุกขึ้นมาเป็นคนไกล่เกลี่ยทันที

โจวหยางค่อนข้างแปลกใจอยู่บ้างที่แม่ของตัวเองนาน ๆ ทีจะออกหน้าไกล่เกลี่ยแบบนี้ ชาติก่อนเขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้เลย ดูท่าบ้านหลังนั้นจะซื้อมาคุ้มค่าจริง ๆ

โบราณว่าไว้ คนจนใจมดม้าผอมขนยาว พอซื้อบ้านแล้ว ท่าทีในการพูดจาของแม่ตัวเองก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

"ฉันไม่ได้จะโทษเขาสักหน่อย แค่รู้สึกว่าคนอย่างเขานี่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาน่ารำคาญจะตาย เดิมทีไม่มีอะไรแท้ ๆ ก็ต้องมาคอยขัดคอฉัน มันน่าสนุกตรงไหนกัน"

"นั่นฉันขัดคอเธอเหรอ ไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่บ่นพึมพำอยู่ที่บ้านทุกวันหรอกเรอะ"

"เอาล่ะ ๆ ครับน้า น้าสะใภ้ พวกเราทานข้าวกันเถอะครับ" เมื่อเห็นว่าสองสามีภรรยาจะเริ่มเถียงกันอีกรอบ โจวหยางก็รีบยกแก้วตรงหน้าขึ้นมาส่งสัญญาณให้น้าชายหวังไอ้เหวินกับพ่อของตัวเอง ทั้งสองคนถึงได้ยอมสงบลง

ทว่าหลังจากเกิดเรื่องขึ้นมา การกินอาหารมื้อนี้ช่วงต่อมาจึงเต็มไปด้วยความกร่อย

เมื่อมองดูเซียวเซียวลูกพี่ลูกน้องที่นั่งคอตก นาน ๆ ทีจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย โจวหยางก็ยิ้มแล้วเอานิ้วจิ้มแก้มเธอพลางพูดว่า "เซียวเซียว พวกเราไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าจะโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนหรือโรงเรียนสาธิต แค่ตั้งใจเรียนก็พอแล้วใช่ไหมล่ะ อีกสามปีข้างหน้ารับรองว่าสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหนึ่งหรือมัธยมสามให้แม่เธอชื่นใจได้แน่นอน"

ในนครตงเจียง โรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำนครกับโรงเรียนมัธยมสามประจำนครนับว่าเป็นโรงเรียนมัธยมปลายระดับชั้นนำที่สุด เมื่อสี่ปีก่อนโจวหยางก็จบการศึกษามาจากโรงเรียนมัธยมสามนั่นเอง