ตอนที่ 59 ที่แท้ผู้อำนวยการจางก็คือคุณ

"ถ้ายัยหนูรู้ความได้แบบนั้นก็ดีสิ"

หวังไอ้เหวินชนแก้วกับโจวหยาง เดาะลิ้นพลางเหลือบมองโจวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองลูกสาวแล้วพูดขึ้น

ถึงอย่างไรก็ยังเป็นแค่เด็กวัยสิบกว่าขวบ เสี่ยวเซียวที่ถูกตามใจมาตลอดไหนเลยจะเคยเจอสถานการณ์แบบวันนี้ พอได้ยินโจวหยางช่วยพูดคลี่คลายสถานการณ์ให้ เด็กสาวจึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายอย่างหาได้ยาก

"เซียวเซียว ลูกฟังที่พี่หยางหยางพูดเถอะ โรงเรียนสาธิตก็โรงเรียนสาธิต ตั้งใจเรียนให้ดี อนาคตสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหลักประจำนครให้พ่อดูสักครั้ง"

อันที่จริงโจวหยางก็ดูออกแล้ว จะว่าหลี่เหอกลับคำก็ไม่เชิง ทว่าท้ายที่สุดแล้วเป็นเพราะเส้นสายของน้าหวังไอ้เหวินยังไม่แข็งพอต่างหาก

เมื่อก่อนตนยังเด็กไม่รู้ประสา มักคิดเสมอว่าการที่น้าหวังไอ้เหวินทำงานในสำนักการศึกษาประจำเขต อย่างไรก็ถือเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่ง แต่ในเวลานี้ในใจย่อมไม่คิดตื้นเขินเช่นนั้นอีกแล้ว

สำนักการศึกษาของนครระดับจังหวัดเป็นเพียงหน่วยงานระดับชู่ ส่วนสำนักการศึกษาประจำเขตยิ่งเป็นระดับเคอ น้าหวังไอ้เหวินเป็นเพียงเสมียนธรรมดา อย่าว่าแต่ระดับเคอเลย เกรงว่าจะนับเป็นข้าราชการระดับบริหารไม่ได้ด้วยซ้ำ เรื่องพรรค์นี้จะหาลู่ทางไม่เจอก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

การเข้าสังคม อะไรคือการเข้าสังคม

เกิดมาสองชาติภพ โจวหยางย่อมกระจ่างใจดี การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ต่างหากถึงจะเรียกว่าการเข้าสังคม

ในห้องโถง จู่ ๆ ก็มีเสียงอึกทึกดังแว่วมาจากห้องส่วนตัวด้านหลัง เนื่องจากโต๊ะของพวกเขามีฉากกั้นขวางอยู่ โจวหยางจึงมองไม่เห็นว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น แต่ข้างหูกลับได้ยินเสียงคุยโวโอ้อวดของคนที่กำลังดื่มได้ที่อย่างชัดเจน

"โอย ครั้งนี้ถ้าไม่ได้ผู้อำนวยการจางละก็ ผมคงไม่รู้จะทำยังไงดีจริง ๆ เด็กคนนี้ปกติผลการเรียนก็ดีอยู่หรอก แต่คราวนี้กลับขาดไปไม่กี่คะแนน คำพูดเกรงใจอื่น ๆ ผมไม่พูดแล้ว ผู้อำนวยการจางครับ ผมขอคารวะท่านอีกแก้ว"

จากนั้นก็เป็นเสียงชนแก้วดังขึ้น

ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้โจวหยางอดขมวดคิ้วไม่ได้ ช่างเป็นศัตรูบนทางแคบ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริง ๆ

"มา หลี่เหอ ฉันขอคารวะนายสักแก้วด้วย ครั้งนี้ต้องขอบใจนายจริง ๆ ที่แนะนำให้ฉันรู้จักกับผู้อำนวยการจาง"

โจวหยางเหลือบมองน้าหวังไอ้เหวินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม และก็เป็นไปตามคาด สีหน้าของหวังไอ้เหวินดูหม่นหมองลงทันที

เห็นได้ชัดว่า

คนในห้องส่วนตัวย่อมกำลังหาคนวิ่งเต้นเรื่องโรงเรียนเช่นกัน เวลานี้เรื่องคงจัดการสำเร็จเรียบร้อยแล้ว ผู้ขอความช่วยเหลือจึงเลี้ยงอาหารผู้อำนวยการจางเพื่อกล่าวขอบคุณ

ทว่าฟังจากคำพูดก็รู้ได้ชัดเจนว่า สาเหตุที่ผู้ขอความช่วยเหลือสามารถเชื่อมสายกับผู้อำนวยการจางคนนี้ได้ ย่อมเป็นเพราะคนที่ชื่อหลี่เหอเป็นผู้ออกแรงช่วย

เพียงแต่ผู้อำนวยการจางคนนี้เป็นใครกันแน่

หรือว่าจะเป็นผู้บังคับบัญชาของสำนักการศึกษานคร โจวหยางส่ายหน้าและไม่ได้พูดอะไร

"การสอบเข้า ม.ปลาย ปีนี้ยากกว่าปีก่อน ๆ จริง ๆ นักเรียนหลายคนที่ปกติมีความสามารถพอจะแตะเกณฑ์คะแนนของโรงเรียนมัธยมทดลองได้ ปีนี้กลับขาดไปนิดหน่อย ไม่ใช่แค่บ้านคุณบ้านเดียวหรอก"

"แต่จะว่าไปแล้ว ขาดไปแค่ไม่กี่คะแนน ระดับของเด็กอย่างเสี่ยวเฟยก็ยังถือว่าใช้ได้ พอเข้าโรงเรียนมัธยมทดลองแล้วขยันอีกหน่อยเพื่อไล่ตามให้ทัน อนาคตจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหลักประจำนครก็ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอก"

คนที่พูดอยู่ตอนนี้คงจะเป็นผู้อำนวยการจาง พอเขาพูดจบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงของผู้ขอความช่วยเหลือดังขึ้นตามมา

"ไม่ว่าจะยังไง ครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณผู้อำนวยการจางจริง ๆ ครับ ที่บ้านเกิดของพวกเราปีนี้เพิ่งทำศูนย์เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำพอดี ไว้ถ้าผู้อำนวยการจางมีเวลาว่าง ผมจะนัดท่านไปตกปลาที่นั่นด้วยกันนะครับ"

"น้าครับ น้าสะใภ้ครับ ผมว่าพวกเราก็กินกันพอสมควรแล้ว พวกเรากลับกันก่อนดีไหมครับ"

ข้างนอกห้องส่วนตัว โจวหยางก็ไม่คาดคิดว่าจะซวยมาเจอหลี่เหอกับผู้อำนวยการจางคนนั้นเข้าพอดี เดิมทีเรื่องทางฝั่งน้าชายก็ไม่สำเร็จอยู่แล้ว ซ้ำร้ายตอนนี้ยังมาเจออีกฝ่ายกำลังฉลองกันอยู่อีก

นึกภาพออกเลยว่าในใจของน้าหวังไอ้เหวินคงรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย

ดังนั้นเขาจึงไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวต่อ เพราะอย่างไรก็คั่นกันแค่ผนังเดียว ประเดี๋ยวเจอหน้ากันจะดูไม่ดี เขาจึงเสนอแนะขึ้นมา

ทว่า ขณะที่ทุกคนกำลังจะลุกขึ้นจากไปนั้น ไม่นึกเลยว่าประตูห้องส่วนตัวจะเปิดออกกะทันหัน จากนั้นโจวหยางก็เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยและผอมแห้งคนหนึ่งเดินออกมา

พอทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน ต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

"อ้าว ที่แท้ก็เหล่าหวังนี่เอง บังเอิญจริง ๆ เลยนะ ไม่นึกเลยว่าคุณก็จะอยู่ที่นี่เหมือนกัน เป็นไงบ้างเนี่ย พวกคุณมากินข้าวรวมญาติกันเหรอครับ"

"ใช่ มากินข้าวง่าย ๆ น่ะ" หวังไอ้เหวินเองก็คาดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอหลี่เหอในสถานการณ์เช่นนี้ สีหน้าจึงดูไม่ค่อยสู้ดีนักขึ้นมาทันที

"พอดีผู้อำนวยการจางจากสำนักก็อยู่ด้วย ไปทักทายด้วยกันหน่อยไหมล่ะ" ตอนนี้โจวหยางเดาออกแล้วว่าคนคนนี้น่าจะเป็นหลี่เหอที่น้าชายพูดถึง

ต้องยอมรับเลยว่าเมื่อเทียบกับน้าชายหวังไอ้เหวินแล้ว หลี่เหอคนนี้เหมาะสมกับการเอาตัวรอดในระบบราชการมากกว่าจริง ๆ การจะหน้าหนาได้ถึงขนาดนี้ คนธรรมดาทั่วไปทำไม่ได้แน่

และในตอนนี้ เมื่อได้ยินข้อเสนอของหลี่เหอ หวังไอ้เหวินย่อมไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้กร่อยในเวลานี้ จึงส่ายหน้าปฏิเสธไปโดยไม่เสียเวลาคิด

"ไม่ดีกว่า พวกเรากินเสร็จแล้วกำลังจะกลับ ไว้วันหลังมีโอกาสค่อย..."

ทว่าหวังไอ้เหวินยังพูดไม่ทันจบ ในห้องส่วนตัวก็มีเสียงของผู้อำนวยการจางคนนั้นดังแทรกออกมา

"เหล่าหลี่ ใครกันน่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงของผู้อำนวยการจาง หลี่เหอก็หันหลังก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัวทันที

"เหล่าหวังจากเขตพัฒนาเศรษฐกิจครับ หวังไอ้เหวิน ผู้อำนวยการจางยังจำได้ไหมครับ คนที่เล่นบอลด้วยกันตอนสำนักจัดงานกีฬาคราวก่อนน่ะครับ"

"อ้อ ๆๆ จำได้ ๆ บังเอิญจริงแฮะ เรียกเขาเข้ามาดื่มด้วยกันสักแก้วสิ"

ด้านนอกในโถงใหญ่ หวังไอ้เหวินที่เดิมทีกระอักกระอ่วนอยู่แล้ว พอได้ยินคำนี้เข้าสีหน้ายิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ในเมื่อผู้บังคับบัญชาเอ่ยปากเช่นนั้นแล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องส่งสัญญาณบอกทุกคน จากนั้นก็รินเหล้าเต็มแก้ว เดินอ้อมฉากกั้นเข้าไปยังห้องส่วนตัว

ทว่าจู่ ๆ เขาก็หันกลับมากวักมือเรียกโจวหยางแล้วพูดขึ้นว่า

"หยางหยาง หลานไปคารวะเหล้าท่านผู้บังคับบัญชากับน้าสักแก้ว ผู้อำนวยการจางเป็นผู้อำนวยการสำนักงานสำนักการศึกษานคร"

พูดจบก็มองไปทางหลี่เหอแวบหนึ่ง

"นี่โจวหยาง หลานชายผม เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยตงไห่ปีนี้ครับ"

ทว่าโจวหยางก็คาดไม่ถึงว่าหวังไอ้เหวินจะเรียกตนไปด้วย แต่คิดอีกทีก็เข้าใจเหตุผลได้ทันที ก็แค่ต้องการดึงตนไปช่วยบรรเทาบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้เท่านั้นเอง

ดังนั้นโจวหยางจึงไม่เฉไฉ ถือแก้วเหล้าเดินตามหวังไอ้เหวินและหลี่เหอคนนั้นเข้าไปในห้องส่วนตัว

คนในห้องส่วนตัวมีไม่มากนัก นอกจากสามีภรรยาคู่หนึ่งที่วัยใกล้เคียงกับน้าชายหวังไอ้เหวินและน้าสะใภ้หยางหงเสีย พร้อมกับเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับเซียวเซียวแล้ว ก็มีสามีภรรยาอีกคู่ที่อายุมากกว่าเล็กน้อย คาดว่าคงเป็นญาติของเจ้าบ้าน

อีกคนหนึ่งก็น่าจะเป็นผู้อำนวยการจางที่น้าชายหวังไอ้เหวินกับหลี่เหอพูดถึง เพราะมีน้าชายหวังไอ้เหวินยืนบังอยู่ข้างหน้าพอดี โจวหยางจึงยังมองหน้าตาไม่ค่อยชัดในชั่วขณะนั้น

"แหม เหล่าหวัง วันนี้บังเอิญจริงเชียว"

"เกรงใจจริง ๆ ครับผู้อำนวยการจาง วันนี้พอดีหลานชายผมกลับมาจากนครตงไห่ ทั้งครอบครัวก็เลยมากินข้าวง่าย ๆ กันที่นี่ ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าท่านอยู่ที่นี่ อย่างไรผมก็ต้องแวะมาดื่มด้วยสักแก้วอยู่แล้วครับ"

"มา ๆ หยางหยาง นี่ผู้อำนวยการจาง ผู้อำนวยการสำนักงานสำนักประจำนครของเรา หลานคารวะเหล้าผู้อำนวยการจางสักแก้วสิ"

โจวหยางที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังไอ้เหวิน พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็จำต้องกัดฟันเดินเบี่ยงน้าชายหวังไอ้เหวินตรงเข้าไป

ทว่าในตอนที่เขาเงยหน้ามองไปยังผู้อำนวยการจางคนนั้น สีหน้าของโจวหยางพลันชะงักค้างไปในทันใด

ขณะเดียวกัน สายตาของผู้อำนวยการจางก็ตกลงบนใบหน้าของโจวหยางพอดี เขาก็ชะงักไปเช่นกัน ก่อนจะเผยสีหน้าที่ดูกระตือรือร้นและสนิทสนมขึ้นกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด

"อ้าว โจวหยาง!"

"พี่จาง พี่เองเหรอครับ!"

พูดพลางโจวหยางก็เดินผ่านสามีภรรยาคู่นั้นไปยืนข้างกายผู้อำนวยการจาง ยื่นมือไปจับแขนของเขา ต่างฝ่ายต่างตบไหล่กันและกัน ราวกับเป็นคนคุ้นเคยสนิทสนมกันมานาน

ทว่าในเวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งในห้องส่วนตัวต่างพากันอึ้งงันไปโดยสิ้นเชิง