ตอนที่ 60 เกิดใหม่ทั้งทีมันต้องสะใจแบบนี้สิ

การที่ผู้อำนวยการจางผู้มีเส้นสายกว้างขวางในปากของทุกคนกลายมาเป็นจางไห่หยางที่ตนรู้จัก โจวหยางย่อมไม่ได้เตรียมใจมาก่อนเป็นธรรมดา

เพราะแวดวงของสำนักการศึกษานครตงเจียงกว้างขวางขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะมากินข้าวแล้วบังเอิญเจอคนที่ตัวเองคุ้นเคยพอดี

ทว่าเมื่อเทียบกับสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยของโจวหยางแล้ว คำว่า "พี่จาง" ของเขากลับทำให้คนทั้งห้องรับรองแทบจะระเบิดขึ้นมาในทันที

ภายในห้องรับรอง

หวังไอ้เหวินมองโจวหยางผู้เป็นหลานชายที่ยืนกอดคอพาดไหล่สนิทสนมราวกับสหายรู้ใจกับจางไห่หยาง ผู้อำนวยการสำนักงานสำนักการศึกษานครอย่างเหม่อลอย สีหน้าของเขาแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง

ครอบครัวของเจ้าทุกข์ที่มาขอให้จางไห่หยางช่วยจัดการเรื่องให้แม้จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่การบังเอิญเจอคนรู้จักก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร อีกทั้งพวกเขาไม่รู้จักโจวหยาง จึงคิดเพียงว่าคนหนุ่มที่ดูสนิทสนมกับผู้อำนวยการจางคนนี้คงมีภูมิหลังไม่ธรรมดาเช่นกัน

แต่ในเวลานี้ ข้าราชการที่ชื่อหลี่เหอกลับลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

เพราะเขาคิดไม่ถึงเลยว่า หวังไอ้เหวินที่ตนไม่เคยเห็นในสายตามาโดยตลอด จะมีหลานชายที่สนิทสนมกับผู้อำนวยการจางแห่งสำนักการศึกษานครถึงขนาดนี้

ทันใดนั้น หลี่เหอรีบหันขวับ อาศัยจังหวะที่โจวหยางกำลังคุยกับจางไห่หยาง ส่งยิ้มประจบพลางดึงแขนหวังไอ้เหวินแล้วเอ่ยถาม "เหล่าหวัง แกนี่มันจริงๆ เลย นี่จงใจเล่นงานฉันหรือไง"

ก็ใช่น่ะสิ!

หลานชายแกสนิทกับผู้อำนวยการจางขนาดนี้ ทำไมไม่บอกแต่แรกวะ!

ยังจะมาอุบเงียบไว้อีก ถ้ารู้ว่ามีเส้นสายระดับนี้แต่แรก ต่อให้พูดอย่างไรฉันก็ต้องช่วยจัดการเรื่องให้แกก่อนอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

ทว่าความตื่นตระหนกในใจของหวังไอ้เหวิน ณ ตอนนี้ ไม่ได้น้อยไปกว่าหลี่เหอเลยแม้แต่น้อย

เล่นงาน?

แม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าโจวหยางรู้จักกับผู้อำนวยการจาง ตกลงใครเล่นงานใครกันแน่

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร หวังไอ้เหวินกลับรู้สึกเหมือนได้พลังใจและความมั่นใจฟื้นคืนมาในพริบตา กระทั่งสีหน้าก็ผ่อนคลายและดูเป็นธรรมชาติขึ้นมาก

แต่ในเวลานี้

ทุกคนที่กำลังเงี่ยหูฟังกลับอดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดความสนใจไปด้วยบทสนทนาระหว่างโจวหยางกับจางไห่หยางอีกครั้ง

"น้องชาย นายทำแบบนี้ไม่ถูกนะ กลับตงเจียงทั้งทีไม่ยอมทักทายพี่จางสักคำ คราวก่อนก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้านายกลับมา พวกเราต้องชนแก้วกันสักสองสามจอกน่ะ"

พูดตามตรง ด้วยฐานะผู้อำนวยการสำนักงานสำนักการศึกษานครของจางไห่หยาง เขาไม่จำเป็นต้องเกรงอกเกรงใจโจวหยางขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

ทว่าข้อดีอย่างหนึ่งของจางไห่หยางคือความเชี่ยวชาญในการสังเกตสีหน้าและดูทิศทางลม ในช่วงสองสามวันที่ไปตรวจประเมินและแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยตงต้า เขาเห็นกับตาตัวเองว่าโจวหยางกับหวงเหอผิง ผู้อำนวยการสำนักการศึกษานคร พัฒนาความสัมพันธ์จากคนแปลกหน้ากลายมาเป็นมิตรสหายสนิทสนมกันได้อย่างไร

แน่นอนว่าจางไห่หยางรู้ดีว่าหวงเหอผิงย่อมมีเจตนาผูกมิตรตามมารยาทสังคมอยู่ด้วย แต่ก็ต้องยอมรับว่า การที่เด็กมหาวิทยาลัยจบใหม่อย่างโจวหยางมีชั้นเชิงถึงระดับนี้ อนาคตย่อมไม่ใช่คนธรรมดาในกะลาครอบอย่างแน่นอน

ที่สำคัญที่สุดคือ นับตั้งแต่กลับจากการตรวจประเมินที่มหาวิทยาลัยตงไห่ เขาได้ยินหวงเหอผิงเอ่ยชื่อโจวหยางในห้องทำงานอยู่หลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนไม่ได้คบหากันแค่ตามมารยาทเท่านั้น แต่มีความตั้งใจจะสร้างสัมพันธ์กันจริงจัง

"พี่จางพูดแบบนี้ผมก็ละอายใจแย่สิครับ ครั้งนี้ผมกลับมากะทันหันไปหน่อย เดิมทีตั้งใจว่าอีกสองวันค่อยแวะไปหาพี่จางที่สำนักแล้วนัดกินข้าวกับพี่หวงพร้อมกัน ใครจะคิดล่ะครับว่าจะมาเจอกันคืนนี้เสียก่อน"

พอได้ยินคำพูดของโจวหยาง หลี่เหอที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ถึงกับอึ้งไป

พี่หวงที่สำนัก?

หรือว่าจะเป็นหวงเหอผิง ผู้อำนวยการสำนักการศึกษานคร?

ในเวลานั้นเอง ยังไม่ทันที่หลี่เหอจะได้สติ จางไห่หยางก็ไม่รู้ว่าตั้งใจจะช่วยเสริมบารมีให้โจวหยางหรือเพราะเหตุผลอื่นใด จึงเอ่ยอธิบายกับทุกคนด้วยรอยยิ้มขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"พวกคุณอย่าเห็นว่าโจวหยางยังหนุ่มเชียวนะ คอทองแดงจนน่ากลัวเลยละ ผอ.หวงแห่งสำนักประจำนครของเราว่าดื่มเก่งแล้ว เรื่องเหล้าเนี่ยยังเอ่ยถึงโจวหยางอยู่บ่อยๆ เลย"

ประโยคนี้ทำเอาหัวใจของหลี่เหอกระตุกวูบลงไปทันที

ว่าแล้วเชียว เป็นหวงเหอผิงจริงๆ ด้วย

แต่ชั่วพริบตาต่อมาเขาก็ด่าทอในใจขึ้นมาอีกรอบ หวังไอ้เหวินคนนี้มันช่างบัดซบจริงๆ หลานชายแกนั่งดื่มเหล้าโต๊ะเดียวกับ ผอ.หวงแห่งสำนักประจำนครได้แท้ๆ แล้วเรื่องแค่นี้แกจะมาหาฉันทำซากอะไรวะ

คราวนี้ดีละ ตัวกูเลยกลายเป็นคนผิดทั้งขึ้นทั้งล่องเลย

"พี่จางอย่าเพิ่งแฉเรื่องของผมเลยครับ เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ผมขอดื่มกับพี่จางสักแก้วก่อนแล้วกัน ส่วนเรื่องอื่นไว้ค่อยนัดเจอกันอีกทีสองวันนี้ ดีไหมครับ"

เมื่อได้ยินจางไห่หยางพูดเช่นนี้ โจวหยางก็รู้ว่าวันนี้ไม่ใช่โต๊ะที่ตัวเองเป็นเจ้าภาพ จึงไม่อยากแย่งซีนหรือรบกวนงานเลี้ยงของคนอื่น

ว่าแล้วเขาก็หาแก้วสะอาดมาดื่มกับจางไห่หยางไปสองแก้วทันที จากนั้นคุยกันอีกสองสามประโยคนัดแนะว่าจะไปกินข้าวด้วยกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แล้วจึงเดินออกจากห้องส่วนตัว

สามวันต่อมา ซึ่งก็คือวันที่ 23 กรกฎาคม

เนื่องจากวันรุ่งขึ้นโจวหยางจะต้องเดินทางกลับตงเจียง เดิมทีตามความตั้งใจของสองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิง ทั้งครอบครัวกะว่าจะทำกับข้าวกินกันเองที่บ้านและพูดคุยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาในมื้อค่ำ

แต่น้าชายหวังไอ้เหวินกลับยืนกรานจะเลี้ยงข้าวครอบครัวพวกเขาที่ภัตตาคารตงเซิงให้ได้ โดยบอกว่าจะจัดงานเลี้ยงส่งให้โจวหยาง และบอกให้โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงไม่ต้องเหนื่อยทำกับข้าวในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ สู้ไปกินข้าวนอกบ้านด้วยกันเลยดีกว่า

ส่วนน้าสะใภ้หยางหงเสียก็ผิดคาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มีคำพูดระคายหูหลุดออกมาสักคำ แถมตั้งแต่ต้นจนจบยังเอาแต่เอ่ยปากชมว่าโจวหยางเป็นคนมีอนาคตไกล อีกทั้งยังเอ่ยปากชมพี่สาวอย่างหวังไอ้ผิงกับพี่เขยอย่างโจวเซี่ยงจวินเป็นครั้งแรกว่าสั่งสอนอบรมลูกได้ดี

ไม่เพียงเท่านั้น พอมาถึงภัตตาคาร เธอยังยัดซองแดงใส่มือโจวหยางอย่างคะยั้นคะยอพร้อมกับพูดว่า "ตอนนี้เธอเรียนจบแล้ว เพิ่งเริ่มทำงาน ที่ไหนๆ ก็ต้องใช้เงิน นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากน้ากับน้าสะใภ้นะ"

โจวหยางปฏิเสธไม่พ้นจริงๆ จึงจำใจต้องรับไว้ ทว่าพอซองแดงมาอยู่ในมือ เขาก็ต้องประหลาดใจ

เพราะดูจากความหนาแล้ว คงไม่ต่ำกว่าสามถึงห้าพันหยวนแน่ๆ ดูท่าคราวนี้น้าสะใภ้หยางหงเสียคงยอมทุ่มทุนสร้างจริงๆ

"ดูสิ ฉันเคยบอกไว้แล้วไม่มีผิด หยางหยางสอบติดมหาวิทยาลัยอย่างมหาวิทยาลัยตงไห่ได้ตั้งแต่แรก อนาคตต้องรุ่งแน่นอน ครั้งนี้ถ้าไม่ได้หยางหยางรู้จักกับผู้บังคับบัญชาของสำนักการศึกษาละก็ เซียวเซียวจะได้เข้าโรงเรียนสาธิตหรือไงกัน"

บนโต๊ะอาหาร

คำพูดประโยคนี้ของหยางหงเสียทำให้โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงรู้สึกสดชื่นราวกับได้ดื่มน้ำบ๊วยเย็นเจี๊ยบกลางแดดเปรี้ยงในฤดูร้อน รูขุมขนทั่วร่างผ่อนคลายโล่งสบายไปหมด

อันที่จริงตอนแรกโจวหยางไม่ได้คิดจะนัดหวงเหอผิงมากินข้าว แต่ในเมื่อถูกจางไห่หยางมาเจอเข้าพอดี เมื่อวานเขาจึงจำต้องหิ้วเหล้าสองขวดไปนัดกินข้าวกับหวงเหอผิง จูหย่งหัวผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมสาม รวมถึงจางไห่หยางและข้าราชการระดับเคอเต็มของสำนักการศึกษาอีกคนหนึ่ง

เนื่องจากเป็นมื้ออาหารส่วนตัว โจวหยางจึงไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย ดื่มคนเดียวล้มทั้งจางไห่หยางและจูหย่งหัวจนหมอบคาโต๊ะ และถือโอกาสจัดการเรื่องที่เซียวเซียวลูกพี่ลูกน้องจะย้ายไปโรงเรียนมัธยมสาธิตจนเรียบร้อยไปด้วย

เมื่อวานตอนเช้าตรู่ น้าชายหวังไอ้เหวินกับน้าสะใภ้หยางหงเสียก็ได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนมัธยมสาธิต แจ้งให้พวกเขาไปดำเนินการเรื่องเอกสาร

"เซียวเซียว ต่อจากนี้ลูกต้องตั้งใจเรียนนะ ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หยางหยางช่วยคุยกับผู้ใหญ่ให้ย้ายไปโรงเรียนสาธิต คนอื่นไม่มีโอกาสดีๆ แบบนี้หรอกนะ"

"ยังไม่รีบคารวะน้ำผลไม้ให้พี่เขาอีก"

"รู้แล้ว รู้แล้ว แม่จะบ่นอะไรนักหนาเนี่ย"

"ขอบคุณค่ะพี่" เซียวเซียวชูแก้วในมือขึ้น พลางจับจ้องมองสำรวจโจวหยางตรงๆ

โจวหยางเองก็ถึงกับชะงักไป

ขอบคุณ? พี่? นี่มันคำเรียกที่มีแต่นายหวังหย่งเท่านั้นถึงจะได้รับสิทธิ์นี้นี่นา ลูกพี่ลูกน้องอย่างเซียวเซียวเรียกชื่อเขาห้วนๆ มาตั้งแต่เด็กแท้ๆ

นึกไม่ถึงว่าจะมีวันนี้ วันที่ตัวเองกลายมาเป็น "พี่" ในปากของเซียวเซียวได้!

ขณะที่คนข้างๆ เมื่อเห็นกิริยาของเซียวเซียว ใบหน้าของพ่ออย่างโจวเซี่ยงจวินและแม่อย่างหวังไอ้ผิงก็แย้มยิ้มเบิกบานขึ้นมาทันที

ชั่วขณะนั้น โจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาในใจ

ความรู้สึกของการได้เกิดใหม่อีกครั้งเนี่ย มันช่างสะใจฉิบหายเลยโว้ย!