ตอนที่ 61 ความตกตะลึงระลอกสองของน้าชายและน้าสะใภ้

บนโต๊ะมีอาหารครบครันทั้งเป็ดไก่เนื้อปลา ตงเซิงเป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดในตงเจียงมานานกว่ายี่สิบปี รสชาติจึงถือเป็นเลิศอย่างแท้จริง

โดยเฉพาะปลากดตุ๋นเต้าหู้กับไก่รุ่นผัดเผ็ดเกาลัดนี้ ช่วงหลายปีที่โจวหยางทำงานอยู่ที่นครตงไห่ในชาติก่อน เขาคิดถึงรสชาติของสองเมนูนี้ที่บ้านเกิดอยู่ไม่น้อยเลย

"กินกับข้าวก่อน กินกันเลยๆ!"

"หยางหยาง หลานกินเยอะๆ นะ พอพรุ่งนี้ไปตงไห่แล้วคงหากินของรสชาติถึงอกถึงใจแบบที่บ้านเราไม่ได้แล้ว"

"ไว้วันหลังถ้าเกิดอยากกินขึ้นมา น้าจะให้น้าชายของหลานหาวิธีส่งไก่สดด่วนไปให้สักสองตัว เสียแต่ปลาบ้านเรานี่ส่งพัสดุลำบากไปหน่อย"

เรื่องที่เซียวเซียวจะย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมต้นสาธิตได้รับการแก้ไขอย่างราบรื่น อีกทั้งยังเป็นโจวหยางที่ออกหน้าไปเอ่ยปากกับผู้บังคับบัญชาของสำนักการศึกษาโดยตรง ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นน้าชายกับน้าสะใภ้ หรือพ่อแม่ของตัวเอง ต่างก็รู้สึกโล่งอกสบายใจกันถ้วนหน้า

ปลากดตุ๋นเต้าหู้, ไก่รุ่นผัดเผ็ดเกาลัด, กะหล่ำปลีผัดน้ำมัน, ปลาไหลผัดแห้งซอสแดง, เป็ดย่างเบียร์เหล่าซีเหมิน, ซุปเนื้อซีหู บวกกับกุ้งแม่น้ำอบวุ้นเส้นอีกหนึ่งหม้อดิน... อาหารมื้อนี้ทุกคนต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อยชื่นมื่น บนโต๊ะอาหาร น้าสะใภ้อย่างหยางหงเสียยังคอยยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่มร่วมกับพ่อแม่ของเขาอยู่เรื่อยๆ

โจวหยางมองภาพนั้นแล้ว ในใจก็เข้าใจกระจ่างแจ้งดี

คนเราเนี่ย ไม่ว่าจะสนิทสนมกันแค่ไหน แต่สุดท้ายต่างก็เป็นสิ่งมีชีวิตเลือดเนื้อที่มีผลประโยชน์เป็นของตัวเอง การเกรงใจกันสองสามครั้งนั้นเรียกว่ามารยาท แต่ความสัมพันธ์ที่แนบแน่นยาวนานคงต้องอาศัยบางสิ่งบางอย่างมาคอยเกื้อหนุนจริงๆ

ระหว่างพี่น้องก็เป็นเช่นนี้

ระหว่างน้ากับหลานก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น

อันที่จริง คืนที่บังเอิญเจอหลี่เหอกับคู่กรณีพาจางไห่หยางไปเลี้ยงข้าวนั้น ควรจะเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจที่สุด ด้านหนึ่งเรื่องที่ลูกชายได้อยู่ทำงานต่อที่มหาวิทยาลัย เดิมทีเป็นเรื่องน่ายินดีแท้ๆ แต่กลับถูกน้องสะใภ้อย่างหยางหงเสียพูดจาปรามาสเสียจนดูแย่

อีกด้านหนึ่งเรื่องที่ลูกสาวอย่างเซียวเซียวไม่ได้เข้าโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยน หยางหงเสียกับหวังไอ้เหวินก็ทั้งทะเลาะกันทั้งไม่ยอมรับความจริง แถมยังมาเจอหลี่เหอเข้าอีก

ทว่าใครจะคาดคิดว่า เรื่องราวจะพลิกผันไปเช่นนั้น หลานชายอย่างโจวหยางที่เดิมทีคิดว่าจะไม่มีอนาคตอะไร ไม่เพียงแต่จะมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับผู้อำนวยการจางคนนั้น ทว่าทางฝั่งผอ.หวงแห่งสำนักการศึกษานครก็ยังติดหนี้บุญคุณเขาอยู่อีกด้วย

ดังนั้นหลังจากกลับไปในคืนนั้น หัวข้อการสนทนาของทุกคนในครอบครัวจึงกลายมาเป็นโจวหยางที่ดูราวกับเป็นบุคคลสำคัญขึ้นมาในพริบตา

เมื่อรู้ว่าโจวหยางเป็นหลานแท้ๆ ของหวังไอ้เหวิน พอถึงเวลาเข้าทำงานในวันรุ่งขึ้น จางไห่หยางยังอุตส่าห์โทรศัพท์มาคุยกับหวังไอ้เหวินอยู่พักหนึ่ง

ตอนกินข้าวเมื่อช่วงบ่ายของเมื่อวานซืน ผอ.หวงแห่งสำนักการศึกษานครยังสั่งให้จางไห่หยางโทรศัพท์ชวนหวังไอ้เหวินมาด้วยเป็นพิเศษ ในวงเหล้า หวงเหอผิงยังไต่ถามถึงเรื่องการทำงานของหวังไอ้เหวินอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เมื่อรู้ว่าตอนนี้เขายังไม่มีแม้แต่สถานะข้าราชการระดับบริหาร แม้จะไม่ได้ออกปากรับประกันอะไร แต่ความหมายทั้งในและนอกคำพูดก็คือบอกให้จางไห่หยางไปมาหาสู่กับหวังไอ้เหวินให้มากขึ้นในอนาคต

โจวหยางกลับไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรเป็นพิเศษ วงการข้าราชการก็เป็นแบบนี้ มีไปมีมา ต่างคนต่างก็มีสิ่งที่ต้องการ แม้ตอนนี้ตนเองจะยังไม่มีชื่อเสียงโดดเด่น ตำแหน่งก็ยังไม่สูง แต่ในใจเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าอนาคตไม่มีทางจมปลักอยู่อย่างแน่นอน

มีเพียงน้าชายอย่างหวังไอ้เหวินเท่านั้นที่มึนงงไปตลอดทั้งมื้ออาหาร ได้แต่พยักหน้าดื่มเหล้าอยู่ท่าเดียว สำนวนโวหารแบบข้าราชการที่มักใช้พูดในยามปกติก็กลายเป็นระมัดระวังถ้อยคำอย่างยิ่ง เพราะกลัวว่าโอกาสที่ลอยมาหาเหมือนส้มหล่นจากฟ้าในครั้งนี้จะหลุดลอยไปจากมือ

เช้าตรู่ของเมื่อวาน ผู้อำนวยการฝ่ายรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยน ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่แม้แต่จะรับโทรศัพท์ของหวังไอ้เหวิน ข้อความที่ส่งไปก็เงียบหายเหมือนก้อนหินจมลงสู่ก้นทะเล

ทว่าคราวนี้กลับเป็นฝ่ายโทรศัพท์มาหาหวังไอ้เหวินเอง พร้อมกับหัวเราะพลางบอกว่าน้ำป่าพัดถล่มศาลเจ้าพญามังกร คนกันเองแท้ๆ หากผู้อำนวยการจางจากสำนักการศึกษานครไม่ได้เตือนล่ะก็ คงไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเหล่าหวังอย่างคุณเป็นคนกันเอง

พูดจบก็รีบจัดการเรื่องเอกสารการย้ายโรงเรียนให้เซียวเซียวอย่างรวดเร็วคล่องแคล่ว ทั้งยังส่งคนนำเอกสารไปส่งให้ถึงสำนักงานการศึกษาเขตพัฒนาเศรษฐกิจด้วยตัวเองอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ สองวันมานี้ใบหน้าของหวังไอ้เหวินจึงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา

หลังจากทั้งสองครอบครัวกินข้าวเสร็จ โจวหยางเดิมทีตั้งใจจะกลับบ้านไปเก็บข้าวของ แต่สุดท้ายก็ทนลูกตื๊อและการคะยั้นคะยอของน้าสะใภ้อย่างหยางหงเสียไม่ไหว จึงจำต้องนั่งแท็กซี่ไปนั่งเล่นที่บ้านของน้าชายในเขตพัฒนาเศรษฐกิจครู่หนึ่ง

ภายในบ้าน โจวหยางกับน้าชายหวังไอ้เหวินกำลังคุยเรื่องงานในมหาวิทยาลัยกันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังตึง ๆ ขึ้นมา

"ใครกันนะดึกดื่นป่านนี้ ใกล้จะสามทุ่มอยู่รอมร่อแล้ว"

น้าสะใภ้หยางหงเสียบ่นพึมพำประโยคหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ทว่าพอเปิดประตูออก ก็เห็นคนคุ้นเคยรูปร่างไม่สูงนักยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูทันที ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลี่เหอนั่นเอง

เห็นเพียงตอนนี้ในมือของหลี่เหอหิ้วถุงพลาสติกใบหนึ่งอยู่ ในถุงมีเหล้าหนึ่งขวดและผลไม้อีกสองสามอย่าง

"ไอ้หยา พวกคุณกำลังนั่งคุยกันอยู่พอดีเลย ผมยังกังวลอยู่เลยว่าเวลานี้พวกคุณจะเข้านอนกันไปแล้วหรือเปล่า"

เมื่อเชื้อเชิญคนเข้ามาในบ้าน แม้หยางหงเสียจะไม่ค่อยอยากเจอหน้าหลี่เหอสักเท่าไร แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"พวกเราก็เพิ่งกินข้าวเสร็จกลับมาเหมือนกัน ฉันว่านะเหล่าหลี่ นายทำอะไรของนายน่ะ ดึกดื่นป่านนี้ยังอุตส่าห์วิ่งมาอีก" จะว่าไปแล้ว ปกติความสัมพันธ์ระหว่างหวังไอ้เหวินกับหลี่เหอก็ค่อนข้างดีทีเดียว อย่างไรเสียก็อยู่ห้องทำงานเดียวกัน

แต่พอเกิดเรื่องวุ่นวายคราวนั้นขึ้น ในใจเขาก็รู้สึกขัดหูขัดตาและอึดอัดอย่างยิ่ง เวลานี้พอเห็นหลี่เหอก้าวเข้ามาในบ้าน ไหนเลยจะมีสีหน้าดี ๆ ให้

ด้านหลี่เหอเมื่อได้ยินคำพูดของหวังไอ้เหวิน สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร เพียงแต่เหลือบมองโจวหยางที่นั่งอยู่บนโซฟาแวบหนึ่ง ในใจแอบลอบปาดเหงื่อเย็นเยียบ

ความจริงหลังจากกลับไปในคืนนั้น หลี่เหอก็รู้สึกกระวนกระวายใจมาโดยตลอด คิดหน้าคิดหลังอยู่นาน สุดท้ายจึงแอบไปสืบสาวราวเรื่องความเป็นมาของโจวหยางจากจางไห่หยางเป็นการส่วนตัว

จางไห่หยางคงพอจะเดาได้ว่าหมอนี่กับหวังไอ้เหวินต้องมีเรื่องระหองระแหงอะไรกันแน่ จึงไม่ได้พูดจนหมดเปลือก เพียงแต่บอกว่าโจวหยางเป็นข้าราชการระดับบริหารของมหาวิทยาลัยตงต้า มีความสัมพันธ์อันดีกับผู้อำนวยการหวงแห่งสำนักประจำนคร อีกทั้งยังเคยได้รับคำชมเชยจากรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการหยางเหวินกังมาแล้วด้วย

เพียงเท่านี้ หลี่เหอก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองเล่นตลกจนเลยเถิดไปเสียแล้ว นี่ไม่ใช่การยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองหรอกหรือ

เพราะหากเป็นจริงดังที่จางไห่หยางพูด หลานชายคนนี้ของหวังไอ้เหวินย่อมไม่ธรรมดา ในอนาคตไม่แน่ว่าอาจจะได้เป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงอีกคนหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้ตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานประจำสำนักงานการศึกษาเขตพัฒนาเศรษฐกิจก็ถึงวัยเกษียณพอดี อาศัยสายสัมพันธ์ระดับนี้ โอกาสที่หวังไอ้เหวินจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปจึงมีสูงมาก

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง ถึงเวลานั้นสถานการณ์ของเขาก็คงจะไม่สู้ดีนัก ดังนั้นคิดไปคิดมา หลี่เหอจึงต้องกัดฟันหิ้วของขวัญมาเยี่ยมเยียนถึงหน้าประตูบ้าน

"ขอโทษทีครับ ขอโทษจริง ๆ พอดีได้ยินผู้อำนวยการจางบอกว่าอาจารย์... อาจารย์โจวกำลังจะกลับนครตงไห่แล้ว เดิมทีตั้งใจจะแวะไปทักทายแต่ที่บ้านไม่มีคนอยู่ ผมคิดว่าคงจะมาหาเหล่าหวังที่นี่แน่ ๆ เห็นไหมล่ะ ผมเดาไม่ผิดจริง ๆ ด้วย"

พูดจบหลี่เหอก็ยอมทิ้งศักดิ์ศรี เขาวางของลงข้างกำแพงแล้วดึงตัวหวังไอ้เหวินมากระซิบกระซาบสองสามประโยค

"เหล่าหวัง เรื่องคราวก่อนนายอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ พูดถึงที่สุดแล้วก็เป็นเพราะตัวฉันจัดการเรื่องได้ไม่ดีเอง ต้องขอโทษนายด้วยจริง ๆ"

หวังไอ้เหวินย่อมรู้ดีว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร ทว่าพอเห็นหลี่เหอยอมลดตัวลงมาขนาดนี้ แม้ในใจจะยังรู้สึกเคืองอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ปั้นหน้าบึ้งตึงใส่ อย่างไรเสียก็คบหาเป็นคนกันเองมานานนับสิบปี

"เอาเถอะน่า พูดจาแบบนี้ไม่อายปากหรือไง ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ"

เมื่อเห็นว่าหวังไอ้เหวินไม่ชักสีหน้าใส่ หลี่เหอถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกจริง ๆ จากนั้นจึงนั่งลงร่วมวงสนทนากับโจวหยางและหวังไอ้เหวินสองสามประโยค แน่นอนว่าย่อมไม่ลืมประจบสอพลอคู่สามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินและหวังไอ้ผิงไปพองามด้วย

พอเห็นว่าจังหวะเวลาพอเหมาะพอควรแล้ว จึงค่อยลุกขึ้นขอตัวกลับ

ภายในบ้าน

หลังจากหลี่เหอกลับไป คนทั้งบ้านจึงสบตากันไปมาอย่างประหลาดใจ ทว่าครั้งนี้น้าชายหวังไอ้เหวินกลับพูดเพียงแค่ "เจ้าหลี่เหอนี่นะ..." อย่างผิดคาด แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

ส่วนน้าสะใภ้หยางหงเสียก็ไม่เอ่ยปากพูดอะไรอย่างหาได้ยาก เพียงแต่พอเห็นหวังไอ้ผิงยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำ เธอก็รีบลุกขึ้นรินน้ำผลไม้เติมใส่แก้วให้หวังไอ้ผิงทันที

ภาพฉากนี้ปรากฏสู่สายตาของโจวหยาง ช่างให้ความรู้สึกราวกับความฝันอันแจ่มชัดที่ยังไม่ตื่นขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น