ตอนที่ 62 น้าชายและน้าสะใภ้ตกตะลึงอีกคำรบ (จบ)

บนโต๊ะ ผลไม้ที่หลี่เหอนำมาให้นั้น น้าสะใภ้หยางหงเสียได้นำไปล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว โจวหยางหยิบองุ่นกินไปสองสามลูก รสชาติหวานฉ่ำดีจริงๆ

เขาไม่ได้รู้สึกกระหยิ่มใจเท่าใดนักกับการมาของหลี่เหอ เพราะในใจของโจวหยางรู้แจ้งที่สุดว่า เหตุใดหลี่เหอถึงได้เปลี่ยนท่าทีไปเช่นนี้ กระทั่งยอมก้มหัวขอขมาน้าชายหวังไอ้เหวิน ต้นตอก็เป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับหวงเหอผิงและจางไห่หยางทั้งสิ้น

ทว่าสิ่งที่เรียกว่าเส้นสายความสัมพันธ์นั้นพึ่งพาได้ยากที่สุด ยิ่งเป็นมิตรภาพที่ไร้รากฐานหยั่งลึกราวกับจอกแหนลอยน้ำเช่นนี้ด้วยแล้ว

ดั่งคำที่ว่า รวยล้นแม้อยู่ป่าลึกยังมีญาติมาเยือน ยามต้นไม้ล้มฝูงลิงย่อมแตกฮือ หากคิดจะรักษาความสงบสุขและความมีหน้ามีตานี้เอาไว้ เกรงว่าหนทางข้างหน้าของเขายังคงอีกยาวไกลนัก

"หลี่เหอคนนี้ช่างประจบสอพลอจริงๆ ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ไม่รู้คงนึกว่าเล่นกลอยู่ ช่างดูถูกคนอื่นเสียจริง"

สุดท้ายแล้วน้าสะใภ้หยางหงเสียก็ไม่อาจรักษาความสำรวมเรียบร้อยเอาไว้ได้

"จะไปพูดถึงเรื่องพวกนั้นทำไมกัน"

"คนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ หากไม่มีเส้นสายของหยางหยางกับผู้อำนวยการหวงและผู้อำนวยการจาง หลี่เหอเขาจะมีท่าทีแบบนี้หรือ"

"แต่จะว่าไป หยางหยาง ตอนนี้แกได้อยู่ทำงานต่อที่มหาวิทยาลัยแล้ว เรื่องธรรมเนียมปฏิบัติและมารยาทสังคมในทุกๆ ด้านแกต้องใส่ใจคิดให้รอบคอบ ถึงมหาวิทยาลัยจะไม่เหมือนหน่วยงานรัฐบาล แต่ก็เป็นหน่วยงานของรัฐเช่นกัน อะไรที่มีในหน่วยงานราชการ ในมหาวิทยาลัยก็มีไม่น้อยหน้า น้าของแกรับราชการมาค่อนชีวิต ตอนนี้แม้แต่ตำแหน่งข้าราชการระดับเคอก็ยังไต่ขึ้นไปไม่ได้ พูดตามตรงก็เพราะเสียเปรียบเรื่องนิสัยใจคอนี่แหละ หากตอนนั้น..."

พอพูดถึงตรงนี้

หวังไอ้เหวินพลันชะงักไปราวกับถูกบีบคอ จากนั้นก็จุดบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นสูบโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่เหลือบมองโจวหยางแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกเยาะเย้ยตัวเองอยู่ในใจ

จะไม่ให้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไรเล่า!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องย้ายโรงเรียนของเซียวเซียวคราวนี้ บารมีของหลานชายคนนี้ก็เหนือกว่าคนเป็นน้าอย่างเขาตั้งไม่รู้เท่าไรแล้ว

เมื่อหวนนึกถึงบ่ายวันนั้นตอนที่ไปร่วมโต๊ะอาหารกับพวกผู้นำอย่างหวงเหอผิง ท่าทีอันสุขุมและรับมือได้อย่างสบายๆ ของโจวหยางบนโต๊ะอาหาร สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูขมขื่นระคนละอาย

หลานชายที่ตนเคยพร่ำสอนสั่งมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้ไหนเลยจะอยู่ในระดับที่ข้าราชการธรรมดาๆ อย่างตนจะสั่งสอนได้อีกต่อไป

หากว่ากันด้วยเรื่องการวางตัวและศิลปะในการเข้าสังคม เกรงว่าหลานชายคนนี้จะเหนือกว่าคนเป็นน้าอย่างเขาไปไกลโขแล้ว

"ผมทราบครับน้า น้าวางใจเถอะ เรื่องพวกนี้ผมเข้าใจดี"

"จริงสิครับ ปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้พี่หย่งไม่กลับมาเหรอครับ"

หากจะพูดถึงสิ่งที่น้าชายหวังไอ้เหวินและน้าสะใภ้ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต ก็คงหนีไม่พ้นลูกพี่ลูกน้องอย่างหวังหย่ง

ลูกพี่ลูกน้องหวังหย่งอายุมากกว่าเขาหนึ่งปี เรื่องผลการเรียนน่ะ ตั้งแต่เด็กก็เหมือนคนเป็นโรคเกลียดการเรียน พอเดินเข้าห้องเรียนก็สัปหงก แต่พอกริ่งเลิกเรียนดังปุ๊บก็ตาสว่างปั๊บ

ดังนั้นพอจบมัธยมปลาย หวังหย่งก็แอบหิ้วกระเป๋าตามเพื่อนร่วมชั้นลงไปทางใต้ ในช่วงปี 2004 ถึง 2005 ถือเป็นช่วงที่เศรษฐกิจในประเทศกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด ธุรกิจการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมแปรรูปวัตถุดิบเรียกได้ว่าได้พบกับโอกาสทองที่ไม่เคยมีมาก่อน

แม้หวังหย่งจะอายุน้อย แต่ใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก เขาไปเรียนรู้งานเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานการค้าระหว่างประเทศที่โรงงานเสื้อผ้าทางใต้อยู่หนึ่งปี จากนั้นก็ทำตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายต่ออีกหนึ่งปี

ตอนนั้นด้วยความเลือดร้อนของวัยรุ่น เขารู้สึกว่าการเป็นลูกจ้างไม่ใช่หนทางระยะยาว จึงทุ่มเงินเก็บตลอดสองปีลงไปกับการเปิดโรงงานและตั้งบริษัทของตัวเองจนหมดเกลี้ยง

ดั่งคำกล่าวที่ว่า หากยืนอยู่ตรงจุดที่ลมแห่งยุคสมัยพัดผ่าน แม้แต่หมูก็บินได้

หวังหย่งอาศัยประสบการณ์การทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศตลอดสองปีนั้น ผนวกกับความกล้าหาญระดับบ้าบิ่น ไม่ถึงปี เขาก็สามารถเปิดโรงงานได้สำเร็จจริงๆ

ในช่วงสองปีนี้ เมื่อสถานการณ์การค้ากับต่างประเทศของประเทศเราเปิดกว้างยิ่งขึ้น โรงงานของหวังหย่งก็ยิ่งเฟื่องฟูจนเงินทองไหลมาเทมา ปัจจุบันแค่พนักงานฝ่ายผลิตในโรงงานก็มีหลายสิบคนแล้ว

"อย่าไปพูดถึงมันเลย มีเมียแล้วก็ลืมแม่ ตอนต้นปีน้าสะใภ้เล็กของมันไม่ได้แนะนำเด็กผู้หญิงให้คนหนึ่งหรอกเหรอ ปีนี้แม่หนูคนนั้นก็ตามมันลงไปทางใต้ด้วย เพิ่งโทรกลับมาบอกเมื่อวันก่อนว่าตกลงกันแล้ว ปลายปีนี้จะแต่งงานกัน"

แม้ปากของน้าสะใภ้หยางหงเสียจะบ่นพึมพำก่นด่าไปอย่างนั้น แต่โจวหยางก็ดูออกว่า ในใจของนางคงจะพึงพอใจในตัวเด็กสาวคนนั้นมากทีเดียว

จะว่าไปโจวหยางก็จำได้ว่า ชาติก่อนลูกพี่ลูกน้องหวังหย่งแต่งงานตอนปลายปี 2008 จริง ๆ ทว่าช่วงเวลาดี ๆ มีอยู่ไม่นาน ราวปี 2010 สองสามีภรรยาก็หย่าร้างกัน ทิ้งไว้เพียงหลานสาวคนหนึ่งให้น้าชายหวังไอ้เหวินกับน้าสะใภ้หยางหงเสียเลี้ยงดู

สาเหตุก็ง่ายดาย หลังจากลูกพี่ลูกน้องหวังหย่งแต่งงานในปี 2008 พอต้นปี 2009 ก็กลับลงใต้ไปทำธุรกิจ คาดว่าพอหาเงินเข้ากระเป๋าได้คนเราก็ย่อมเหลิงเป็นธรรมดา เขาคบหากับเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวกลุ่มหนึ่ง แล้วไม่รู้ว่าไปติดนิสัยเลวร้ายอย่างการเล่นการพนันมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เพียงเวลาไม่กี่เดือนก็ผลาญสมบัติพัสถานที่สู้อุตส่าห์สะสมมาหลายปีจนหมดเกลี้ยง ยิ่งไปกว่านั้นยังติดหนี้พนันข้างนอกอีกหลายแสน ตอนที่รู้เรื่องนี้เข้า กำลังใจและพลังชีวิตที่มีอยู่ของน้าสะใภ้หยางหงเสียก็พลันเหมือนถูกสูบหายไปในพริบตา

บัดนี้ได้กลับมาอีกครั้ง ในใจโจวหยางจึงคิดอยู่ว่า พอกลางปลายปีที่หวังหย่งกลับมา ตนเองคงต้องเตือนสติเรื่องนี้กับเขาอย่างจริงจังเสียรอบหนึ่ง

"นั่นก็เป็นเรื่องดีนี่ครับ พี่หย่งแต่งงาน ไม่แน่ว่าน้าสะใภ้อาจจะได้อุ้มหลานเป็นคุณย่าเร็ว ๆ นี้ก็ได้"

พูดพลางโจวหยางก็แอบถอนหายใจในใจ

ย่าน่ะได้เป็นจริงอยู่หรอก แต่ความสุขกายสบายใจกลับถูกบั่นทอนจนไม่เหลือชิ้นดี

วิวยามค่ำคืนตอนสี่ทุ่มของนครตงเจียงในปี 2008 อาจจะสู้อีกสิบปีข้างหน้าไม่ได้อยู่บ้าง แต่กลับมีความเงียบสงบและสดชื่นเพิ่มมาอีกเสี้ยวหนึ่ง

คุยกันไปครู่หนึ่ง โจวหยางก็ไม่อยากอยู่ต่ออีก เพราะพอกลับไปก็ต้องใช้เวลาเก็บข้าวของอีกพักใหญ่ พรุ่งนี้เช้าต้องขึ้นรถไฟแต่เช้าตรู่ และเขายังคิดจะคุยกับพ่อเรื่องเปิดจุดบริการพัสดุด่วนอีกด้วย

โจวหยางผู้มีประสบการณ์เกิดใหม่ แม้จะไม่กล้าโอ้อวดคำโตว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากมาย แต่เขาก็คิดว่าการพลิกชะตากรรมของครอบครัวให้อยู่ในขอบเขตความสามารถของตนเองนั้นยังพอทำได้

แน่นอนว่า เรื่องราวเหล่านี้ในตอนนี้กำลังค่อย ๆ เกิดขึ้นแล้ว

แม้บทจะยังคงเป็นบทเดิม และชีวิตก็ยังคงเป็นชีวิตเดิม แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปข้างหน้านั้น ย่อมต้องเป็นเรื่องราวบทใหม่อย่างแน่นอน

"หยางหยาง พอกลับไปถึงมหาวิทยาลัยแล้วก็โทรศัพท์มาบอกน้าแกหน่อยนะว่าปลอดภัยดี เข้าใจไหม?"

ความจริงโจวหยางยังไม่ค่อยชินกับท่าทีกระตือรือร้นของน้าสะใภ้หยางหงเสียสักเท่าไร แต่ด้วยความที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมาสองชาติภพนานหลายสิบปี ไม่นานเขาก็ยอมรับได้อย่างสบายใจ

"ครับน้าสะใภ้ น้าอยู่ที่บ้านก็อย่าทะเลาะกับน้าชายบ่อยนักเลยนะครับ ปรองดองกันไว้ดีกว่าเยอะเลย"

"แล้วก็เซียวเซียว เทอมหน้าไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนแล้ว ต้องเอาเกียรติบัตรกลับมาให้ได้นะ"

เขายื่นมือไปลูบหัวเซียวเซียว ความจริงโจวหยางเองก็หวาดเสียวอยู่ในใจ กลัวว่าแม่หนูคนนี้จะแผลงฤทธิ์ใส่ตนเข้า

โชคดีที่สงสัยช่วงสองวันนี้จะโดนน้าชายกับน้าสะใภ้กล่อมเอาไว้เยอะ เซียวเซียวจึงไม่ได้หลบเลี่ยง ปล่อยให้เขาลูบหัวแต่โดยดี แถมยังพยักหน้ารับอีกด้วย

ส่วนอีกด้านหนึ่ง น้าชายหวังไอ้เหวินหยิบบุหรี่สองมวนออกมาจากซองในกระเป๋าเสื้อ แล้วจุดให้พี่เขยอย่างโจวเซี่ยงจวิน ไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน จู่ ๆ โจวหยางก็ได้ยินเสียงน้าชายหวังไอ้เหวินร้องเอะอะโวยวายขึ้นมา

"อะไรนะ?"

"พวกพี่ซื้อบ้านแล้วเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

จังหวะนั้นเอง น้าสะใภ้หยางหงเสียก็ตกใจยกใหญ่เช่นกัน รีบดึงตัวหวังไอ้ผิงไปซักถามยกใหญ่ พอฟังความจนกระจ่างแจ้งถึงที่มาที่ไปของเรื่องราว สองสามีภรรยาก็หันขวับกลับมาจ้องโจวหยางตาเขม็งราวกับเห็นผี

บนใบหน้าของทั้งสองฉายแววที่บอกไม่ถูกจริง ๆ ว่าเป็นความตกตะลึงหรือเหลือเชื่อกันแน่