ตอนที่ 63 อะไรนะ พ่อว่าไงนะ

"หยางหยาง หลานนี่มัน... หลานนี่มัน..."

ที่ใต้ตึก น้าสะใภ้หยางหงเสียอึกอักอยู่นาน สองปากกลับพูดประโยคที่เป็นเรื่องเป็นราวไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เธอจะไปคาดคิดได้อย่างไร

การที่หลานชายอย่างโจวหยางกลับมาจากนครตงไห่รอบนี้ พี่สาวสามีกับพี่เขยที่ปกติเธอไม่ค่อยจะเห็นหัว กลับพลิกวิถีชีวิตเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในพริบตา

ไม่เพียงแต่หลานชายโจวหยางจะประสบความสำเร็จมีหน้ามีตา แต่ที่บ้านยังถึงขั้นซื้อบ้านใหม่ในชุมชนตัวอย่างอีกหนึ่งหลังด้วย

เมื่อครู่นี้เธอซักไซ้ถามหวังไอ้ผิงจนรู้เรื่องกระจ่างชัด ตัวบ้านมีขนาดหนึ่งร้อยหกสิบตารางเมตร สองชั้นบนล่าง ด้านล่างเป็นหน้าร้านหน้ากว้างสามคูหา ด้านบนเป็นที่พักอาศัย ราคารวมเกือบสี่แสนหยวน

นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย

แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่อที่สุดก็คือ เงินก้อนนี้กลับเป็นหลานชายโจวหยางที่จ่ายสดเต็มจำนวนด้วยค่าต้นฉบับจากการเขียนหนังสือ

อันที่จริงโจวหยางกำชับกับพ่อแม่ไว้ล่วงหน้านานแล้วว่า หากน้าชายกับน้าสะใภ้ถามว่าเงินก้อนนี้มาจากไหน ก็แค่บอกว่าเป็นค่าต้นฉบับจากการเขียนหนังสือของตนเองก็พอ

ส่วนเรื่องที่ว่าร่วมมือกับคนอื่นหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดให้มากความ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องจุกจิกกวนใจมาคอยจับผิดหาเรื่องในภายหลัง เพราะถึงอย่างไรนี่ก็เกี่ยวพันกับเงินก้อนโตหลายล้าน

คนที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังย่อมอดคิดในแง่ร้ายไม่ได้ ไม่มองว่าเขาเอาเปรียบเหล่าหู ก็คงมองว่าเขาได้ส่วนแบ่งน้อยเกินไป สรุปแล้วความกังวลข้อนี้ก็ตรงกับข้ออ้างที่เขาปรึกษาตกลงไว้กับหูเซิ่งลี่แต่แรกนั่นเอง

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ หยางหยาง ดูท่าที่ผ่านมาน้าจะดูแคลนหลานเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าหลานชายของน้าจะเป็นม้าพันลี้ตัวจริงเสียงจริง"

"เอาเถอะ เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเธอรีบกลับกันเถอะ! น้าก็ไม่มีอะไรจะกำชับหลานหรอก ตอนนี้หลานรู้ความมากกว่าน้าเสียอีก มีแค่คำเดียว อยู่ข้างนอกดูแลตัวเองให้ดี เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็กทั้งนั้น"

โจวหยางย่อมฟังความหมายในคำพูดของน้าชายหวังไอ้เหวินออก ท่าทางอีกฝ่ายคล้ายไม่รู้จะพูดอะไรอยู่บ้าง แม้ในใจจะรู้สึกเกรงใจอยู่หน่อยๆ แต่คราวนี้ตนเองคงทำให้หวังไอ้เหวินกับหยางหงเสียตกตะลึงจนตั้งตัวไม่ติดไปไม่น้อยเลยจริงๆ

แต่การที่ความคิดบางอย่างจะเปลี่ยนไปก็เป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว เพราะถึงอย่างไรเรื่องราวก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี

ครอบครัวสามคนของโจวหยางโบกแท็กซี่คันหนึ่งกลับมายังบ้านที่แขวงหยางซู่ผิง พอก้าวเข้าบ้าน หวังไอ้ผิงก็รีบเข้าครัวไปเตรียมของทันที บอกว่าจะผัดปลาแห้ง ผักดองเค็มของที่บ้านให้เขาพกติดตัวกลับไปนครตงไห่

หากเป็นชาติก่อน โจวหยางคงไม่ลังเลที่จะสรรหาถ้อยคำนับพันมาปฏิเสธ ทว่าเมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง ในใจยิ่งตระหนักดีว่านี่คือน้ำใสใจจริงจากผู้เป็นแม่ แล้วเขาจะปฏิเสธลงได้อย่างไร

"แม่ครับ ปลาแห้งอันนั้นแม่ใส่พริกเยอะหน่อยนะ จืดไปแล้วไม่อร่อย"

"ผักดองเอาแค่หัวไชเท้าดองก็พอครับ อย่างอื่นผมไม่เอาแล้ว"

ในครัว พอได้ยินเสียงลูกชาย หวังไอ้ผิงก็มีแต่ความปลาบปลื้มใจ รื้อค้นเปิดตู้ทำนู่นทำนี่อยู่นานอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานทั่วทั้งบ้านก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเผ็ดร้อนฉุนจมูก

การกลับมาเที่ยวนี้เดิมทีโจวหยางไม่ได้พกของมามาก ตอนขากลับก็มีแค่กระเป๋าสะพายหลังใบเดียวกับเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุด นอกเหนือจากนั้นก็เป็นของแห้งจากที่บ้าน

หลังเก็บของเสร็จอย่างรวดเร็ว เขาก็ออกมานั่งคุยกับโจวเซี่ยงจวินผู้เป็นพ่อในห้องนั่งเล่นถึงเรื่องการเปิดจุดรับส่งพัสดุ

"พ่อครับ เรื่องจุดรับส่งพัสดุของบ้านเรา พ่อต้องใส่ใจให้ดีเลยนะ อย่าเพิ่งทำทั้งที่ยังงงๆ ไม่เข้าใจเรื่องราวให้ถ่องแท้ล่ะ"

"เรื่องตกแต่งหน้าร้าน ผมกลับมาคราวนี้มีเวลาไม่มาก คงอธิบายละเอียดให้พ่อฟังไม่ได้ เอาเป็นว่าแบบแปลนบ้านนั้นผมมีอยู่ เดี๋ยวค่อยดูว่าจะออกแบบยังไง ถึงตอนนั้นจะโทรมาบอกคร่าวๆ ให้พ่อฟังครับ"

ชาติก่อนแม้โจวหยางจะไม่เคยทำธุรกิจนี้ แต่เขาก็ได้เปรียบตรงที่เห็นโลกมาเยอะ จุดรับส่งพัสดุผ่านตามาไม่รู้ตั้งเท่าไร ทั้งขนาดใหญ่ ขนาดเล็ก ระดับหรูหรา มีสารพัดรูปแบบให้เห็นถมไป

ชั้นล่างของบ้านพวกเขามีหน้าร้านรวมสามคูหา หากจะเปิดจุดรับส่งพัสดุจริงๆ ย่อมเป็นหน้าเป็นตาอันดับหนึ่งของทั้งนครตงเจียงอย่างแน่นอน

ไพ่ดีอยู่ในมือ ย่อมต้องไม่เล่นจนเละเทะไม่เป็นท่า

"อืม เดี๋ยวถ้าพ่อไม่เข้าใจตรงไหนจริงๆ จะโทรไปหานะ"

ในห้องนั่งเล่น โจวเซี่ยงจวินจุดบุหรี่ขึ้นมาตัวหนึ่ง สีหน้าแฝงไว้ด้วยความยินดีปนกังวลใจ ที่ยินดีก็เพราะความคิดเรื่องเปิดจุดรับส่งพัสดุนี้ เขาคิดมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือนแล้ว แต่ติดตรงที่ไม่มีเงินทุน จึงไม่กล้าตัดสินใจลงมือทำเสียที

ทว่าคราวนี้โจวหยางผู้เป็นลูกชายกลับมาจากต่างเมือง ไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องหน้าร้านได้เรียบร้อย แต่ยังซื้อบ้านหลังใหญ่เพิ่มอีกหนึ่งหลัง เท่ากับเคาะข้อสรุปเรื่องเปิดจุดรับส่งพัสดุให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาทันที

ส่วนที่กังวลก็คือ ตัวเองไม่เคยทำธุรกิจค้าขายเปิดร้านรับส่งของแบบนี้มาก่อน จู่ๆ ต้องลงเงินทุนก้อนใหญ่ขนาดนี้ จะขาดทุนหรือไม่

ภายในห้อง

เสียงของโจวหยางยังคงดังต่อเนื่อง ปากพูดยังไม่หยุด แทบอยากจะเททุกสิ่งทุกอย่างในหัวออกมาเล่าให้ฟังรวดเดียวจบ เพื่อให้ตาเฒ่าเข้าใจมากขึ้นอีกสักหน่อย

แต่พอพูดไปจนถึงตอนท้ายกลับพบว่า เรื่องนี้ยังไม่ทันเริ่มต้นเป็นรูปเป็นร่างด้วยซ้ำ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง

ได้แต่กำชับพ่อของตนว่าให้วางแผนตามนี้ไปก่อน แล้วค่อยโทรศัพท์คุยประสานกันไปทีละขั้นในภายหลัง

เช้าตรู่วันที่ยี่สิบสี่

โจวหยางกินอาหารเช้าง่ายๆ ที่บ้าน จากนั้นคนในครอบครัวทั้งสามคนก็พากันลงมาข้างล่าง เดิมทีโจวหยางคิดว่าตนเองเดินไปเรียกรถหน้าชุมชนก็พอแล้ว แต่ทนการยืนกรานของพ่อแม่ที่ต้องการมาส่งเขาไม่ได้

ที่ด้านนอกชุมชน โจวหยางเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง พอไปถึงสถานีรถไฟนครตงเจียงก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนรถไฟจะออกพอดี

อาศัยช่วงเวลาก่อนเข้าแถวตรวจตั๋ว โจวหยางแวะไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็ขึ้นรถไฟ

ครั้นเมื่อเขาเดินออกมาจากสถานีรถไฟนครตงไห่ เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงตรงแล้ว

ช่วงปลายเดือนกรกฎาคมเป็นช่วงเวลาที่อากาศร้อนที่สุดของนครตงไห่ พอเพิ่งก้าวขาพ้นสถานีรถไฟ โดนแดดแผดเผาเข้าใส่ เขาก็รู้สึกแสบผิวไปทั้งตัว จึงรีบโบกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังมหาวิทยาลัยทันที

โจวหยางงีบหลับไปบนรถ เมื่อคืนครอบครัวทั้งสามคนคุยกันจนเลยเที่ยงคืนถึงได้เข้านอน เช้าตรู่ก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาอีก เขาจึงรู้สึกง่วงงุนอย่างยิ่ง

เดิมทีบนรถไฟสามารถนอนหลับไปตลอดทางได้ ทว่าน่าจะเป็นเพราะช่วงปิดเทอมฤดูร้อน บนขบวนจึงมีเด็กซนติดตามครอบครัวออกเดินทางอยู่ไม่น้อย ข้างหูเจื้อยแจ้วราวกับอยู่ในโรงเรียนอนุบาล ส่งเสียงเอะอะโวยวายจนนอนไม่หลับเลยแม้แต่น้อย

"อาจารย์โจวกลับมาแล้วเหรอคะ"

"กลับมาแล้วครับ พอดีใกล้ถึงคิวต้องเข้าเวรแล้วน่ะครับ"

เมื่อเดินเข้าประตูหอพัก ป้าผู้ดูแลหอพักสองคนคงจะว่างจนเบื่อจึงนั่งคุยเล่นกันอยู่ในห้องโถง พอเห็นโจวหยางเดินเข้ามาก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"พอดีเลยครับ นี่เป็นลูกท้อที่ปลูกแถวบ้านเกิดผม คุณป้าลองชิมดูสิครับ"

พูดพลางโจวหยางก็หยิบลูกท้อขนที่มีขนาดใหญ่กว่าแอปเปิลฟูจิสองลูกออกจากถุงพลาสติกในมือ ยัดใส่มือป้าผู้ดูแลหอพัก

ของสิ่งนี้เป็นของดีพื้นเมืองของตงเจียงแท้ๆ รสชาติหวานฉ่ำอย่างยิ่ง ทั้งยังกรอบอร่อย กัดไปคำหนึ่งก็มีเสียงกรอบแกรบ โจวหยางชอบกินรสสัมผัสแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่กลับไม่ชอบพวกลูกท้อหวานฉ่ำที่สุกงอมจนเละ คราวนี้ขากลับเขาจึงซื้อติดไม้ติดมือมาหลายชั่ง

"อุ๊ยตาย ถ้าอย่างนั้นป้าต้องขอบใจเธอมากเลยนะจ๊ะ!"

พอกลับถึงห้องพัก โจวหยางก็ใช้เวลาเก็บกวาดทำความสะอาดเกือบครึ่งชั่วโมง จากนั้นจึงเปิดคอมพิวเตอร์เริ่มทำงาน เพราะอย่างไรเสียภาระงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็ยังค่อนข้างหนักหนาสาหัสอยู่ดี

ทว่าเพิ่งจะนั่งลงเปิดโปรแกรมคิวคิว ก็เห็นการแจ้งเตือนข้อความยาวเหยียดเป็นพรืด ซึ่งล้วนแต่เป็นข้อความที่ส่งเข้ามาในช่วงไม่กี่วันมานี้

ช่วงที่อยู่บ้านเกิด โจวหยางยุ่งจนตัวเป็นเกลียว ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าอันเสี่ยวเจี๋ยส่งข้อความมาหาเขาถึงสิบกว่าข้อความ โจวหยางก็รู้สึกหงุดหงิดใจตัวเองอยู่บ้าง รู้อย่างนี้เหลือบดูสักนิดก็คงไม่เสียเวลาสักเท่าไร

ด้วยเหตุนี้จึงรีบต่อสายหาอันเสี่ยวเจี๋ยทันที แน่นอนว่าต้องถูกผู้บังคับบัญชาฝ่ายองค์การของพรรคบ่นกระปอดกระแปดใส่ผ่านทางหูฟังอยู่พักใหญ่

"นี่โจวหยาง เรื่องที่ฉันคุยกับนายคราวที่แล้ว นายยังจำได้อยู่ไหมน่ะ" ในสาย อันเสี่ยวเจี๋ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย

"เรื่องอะไรเหรอครับ"

"นายนี่นะ ทำไมไม่จำอะไรเลยสักอย่าง ก็เรื่องเช่าบ้านไงล่ะ"

พอโจวหยางได้ยินเข้าก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตนเคยไหว้วานให้อันเสี่ยวเจี๋ยช่วยดูบ้านแถวหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุนไว้จริง

"อ๋อๆ แถวนั้นมีห้องที่เหมาะๆ แล้วเหรอครับ"

ปลายสาย อันเสี่ยวเจี๋ยพลันเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "คืออย่างนี้นะโจวหยาง ฉันลองคิดดูแล้ว... ถ้าไม่อย่างนั้น นายมาแชร์ห้องเช่ากับฉันไหม จะได้หรือเปล่า"

ในห้องพัก โจวหยางได้ยินเข้าก็ถึงกับชะงักกึก

หา? คุณว่าอะไรนะ?

แชร์ห้องเช่า? กับคุณเนี่ยนะ?

ให้ตายสิ... นี่... นี่มันต้องได้อยู่แล้วสิ! แบบนี้มันโคตรจะได้เลยไม่ใช่หรือไง!