ตอนที่ 64 เริ่มต้นชีวิต อยู่ร่วมห้อง และการทำงาน

ในความทรงจำหลังเรียนจบไปนานหลายปี รั้วมหาวิทยาลัยตงไห่แห่งนี้มีเรื่องราวมากมายที่เล่าอย่างไรก็ไม่หมด

อย่างเช่น กำแพงสารภาพรักที่เหล่านักศึกษาตั้งชื่อให้ สะพานลอยคนข้ามที่กลายสภาพเป็นถ้ำม่านน้ำตกยามฝนตก ตึกหอพักอายุร้อยปีที่คับแคบราวกับกล่องใบเล็ก รวมไปถึงเงาร่างในยามกลางวันอันตราตรึงใจที่เคยเฉียดผ่านเข้ามาในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าในชาติก่อน ภาพความทรงจำเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโจวหยางแม้แต่น้อย

เพราะความทรงจำทั้งหมดที่เขามีต่อมหาวิทยาลัยแห่งนี้ราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในฤดูร้อนของปี 2008 สอบตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลิกรา ตกงาน แล้วแบกสัมภาระหนีเตลิดไปอย่างหมดรูป

ทว่าในยามนี้

ขณะเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยอันเงียบสงบช่วงปิดเทอม ฝีเท้าของโจวหยางกลับเบาและพลิ้วไหวราวกับนักเต้น ปลายสายมีเสียงของอันเสี่ยวเจี๋ยดังมาอย่างสดใสปนร้อนรน

"นายจะมาถึงตอนไหนคะเนี่ย"

"ใกล้แล้วครับ ไม่เกินครึ่งชั่วโมง หรือคุณจะกลับไปนอนต่ออีกสักหน่อยไหม"

พูดตามตรง โจวหยางค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อยที่อันเสี่ยวเจี๋ยเสนอให้เขามาแชร์ห้องเช่ากับเธอ

แม้เขาจะไม่ปฏิเสธว่าหลังจากตัดสินใจเลิกรากับหวังจิ่นอย่างเด็ดขาดแล้ว ตัวเองได้กลายเป็นเครื่องจักรทำงานที่ด้านชาเรื่องความรักไปบ้าง แต่คำที่ชวนให้คิดไปไกลอย่างการอยู่กินด้วยกัน... ถุย... การแชร์ห้องเช่า ก็ยังทำให้เขาตกตะลึงกับการกระทำที่คาดไม่ถึงของอันเสี่ยวเจี๋ยอยู่ดี

แต่หากได้อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับผู้หญิงที่มีรสนิยมการกินใกล้เคียงกันขนาดนี้ แล้วทำไมเขาต้องทิ้งของดีใกล้ตัวไปลำบากหาผู้ชายซกมกมาเป็นรูมเมตด้วยเล่า

ดังนั้นเมื่อคืนนี้โจวหยางจึงตัดสินใจเลือกแทบจะในทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด เขาตกลงที่จะอยู่กินกับอันเสี่ยวเจี๋ย... ไม่สิ! แชร์ห้องเช่าต่างหาก

แต่เช้าตรู่ โจวหยางเก็บข้าวของในหอพักอย่างง่าย ๆ แล้วหิ้วกระเป๋าใบใหญ่สองใบออกจากห้องทันที

ทางฝั่งอันเสี่ยวเจี๋ย ผู้หญิงที่เคยแชร์ห้องกับเธอได้ย้ายออกไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว และเพราะย้ายกะทันหัน จึงยกค่าเช่าหนึ่งสัปดาห์ที่เหลือของเดือนกรกฎาคมให้ผู้เช่าคนต่อไปฟรี ๆ

โจวหยางจึงไม่คิดจะอาลัยอาวรณ์กับการอยู่คนเดียวในหอพักอีกต่อไป ตามแผนของเขา หากทุกอย่างราบรื่น วันนี้ เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย เขาจะย้ายเข้าไปทันที

"เห็นฉันเป็นหมูหรือไงคะ รีบ ๆ มาหน่อยนะ ฉันจะช่วยทำความสะอาดห้องให้นายอีกรอบก่อน"

หลังวางสายจากอันเสี่ยวเจี๋ย ในใจของโจวหยางก็อดรู้สึกหวั่นไหวแปลก ๆ ขึ้นมาไม่ได้

ภายในมหาวิทยาลัย

แสงแดดยามเช้าทอประกายความร้อนและแสงสว่างสาดส่องลงบนสนามหญ้าและต้นอู๋ถง นัยน์ตาดำขลับของโจวหยางสะท้อนภาพต้นไม้ใบหญ้าที่คุ้นเคยมาตลอดสี่ปี ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

เพราะในช่วงฤดูกาลรับปริญญา เขาไม่ได้ย้ายออกจากมหาวิทยาลัยอย่างเร่งรีบเหมือนคนอื่น ๆ ที่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำความทรงจำก็ต้องไปอยู่ที่อื่นเสียแล้ว พอคิดขึ้นมาได้จริง ๆ จึงค่อยรู้สึกเสียดายที่ตอนจากไปไม่ได้มองหอสมุดของมหาวิทยาลัยให้นานกว่านี้ ไม่ได้กินข้าวที่โรงอาหารอีกสักมื้อ หรือไม่ได้เดินเล่นรอบสนามโรงเรียนอีกสักรอบ

เมื่อเทียบกันแล้ว โจวหยางจึงมีเวลาซึมซับทิวทัศน์ในมหาวิทยาลัยมากกว่า

ความจริงเมื่อสองเดือนก่อน สิ่งที่โจวหยางคิดในใจส่วนใหญ่คือจะใช้ความทรงจำจากชาติก่อนมาพลิกบทชีวิตของตัวเองให้โลดโผนตื่นเต้นขึ้นได้อย่างไร

ทว่าเมื่อเรื่องราวต่าง ๆ ทยอยเกิดขึ้น เขาก็จำต้องยอมรับว่าใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้ หลายสิ่งหลายอย่างล้วนต้องใช้เวลายาวนาน

เวลาไม่ได้หมุนเร็วขึ้นหรือช้าลงเพราะการเกิดใหม่ของเขา และฤดูร้อนปีนี้ก็ไม่ได้เย็นลงเพียงเพราะการมาถึงของเขาเช่นกัน

"นายดูสิว่าเป็นยังไงบ้าง ห้องโอเคไหมคะ ถึงจะเก่าไปหน่อยแต่ก็สะอาดมากเลยนะ"

"จริงด้วย ในห้องมีห้องน้ำกับห้องครัวแค่อย่างละห้อง ต่อไปเราสองคนต้องใช้ร่วมกัน ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ห้ามพาคนมั่วซั่วกลับมาเด็ดขาด ได้ยินไหมคะ"

หมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุน

ภายในห้องฝั่งซ้ายที่รับแสงแดดของห้อง 301 ตึก 18 อันเสี่ยวเจี๋ยสวมชุดนอนลายการ์ตูนมิกกี้เมาส์ ปล่อยผมยาวสยาย เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนดั่งหยกท่ามกลางสายตา

อันเสี่ยวเจี๋ยในตอนนี้เหมือนเจ้าของห้องในหนังที่เพิ่งตื่นนอนแล้วมายืนกำชับผู้เช่าเสียยกใหญ่ เธออธิบายสภาพทุกอย่างในห้องให้โจวหยาง ผู้เช่าร่วมที่เพิ่งก้าวขาเข้ามาไม่ถึงสองนาทีฟังจนหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเน้นย้ำกฎที่ว่าหลังจากแชร์ห้องกันแล้ว ห้ามพาคนนอกกลับมาที่นี่ตามใจชอบเด็ดขาด

ทว่าเธอคงไม่รู้เลยว่าในใจของโจวหยางกำลังคิดอะไรอยู่ ในเมื่อมี 'ผู้บังคับบัญชา' ที่มองแล้วเจริญหูเจริญตาขนาดนี้มาอยู่ร่วมห้อง ใครมันจะว่างจัดจนหาเรื่องพาคนอื่นกลับมากันล่ะ

"แต่ตอนนี้มีปัญหาใหญ่รอนายอยู่เรื่องหนึ่งนะ กลอนประตูห้อง 301 นี้ดูเหมือนจะมีปัญหาอยู่นิดหน่อย ตอนแรกฉันกะจะให้คุณป้าเจ้าของห้องมาดู แต่สุดท้ายเธอกลับบอกให้พวกเราจัดการกันเองค่ะ"

ทุกคำพูดของอันเสี่ยวเจี๋ยได้แบ่งสิทธิ์การใช้ห้องพักให้โจวหยางไปแล้วครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ แม้แต่คำเรียกก็เปลี่ยนจาก 'ห้องชุดที่ฉันเช่า' กลายเป็น 'ห้อง 301' แทน

"กลอนพังเหรอครับ" โจวหยางไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดปลีกย่อยพวกนี้ เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้อง เขาก็มัวแต่ทอดถอนใจอยู่ในอกว่าห้องของผู้หญิงกับหอพักชายช่างแตกต่างกันคนละเรื่องจริง ๆ

"ฉันไม่รู้สิคะ นายลองดูเองแล้วกัน!"

โจวหยางจึงได้แต่วางไม้ถูพื้นในมือลงแล้วเดินไปตรวจเช็กกลอนประตู โชคดีที่มันไม่ได้พัง เพียงแค่น็อตด้านบนหลวมไปหน่อยเท่านั้น

"พอไหวครับ กลอนไม่ได้พัง แค่ต้องขันให้แน่นขึ้นหน่อย ในห้องมีไขควงไหมครับ" พูดพลางโจวหยางก็เหลือบมองอันเสี่ยวเจี๋ยแวบหนึ่ง พอเห็นเธอส่ายหน้า เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้คงต้องหาทางจัดการเองแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมไปหาไขควงที่สำนักงานคณะกลับมาจัดการก็เรียบร้อยแล้ว จริงด้วย ห้องครัวใช้งานได้ดีไหมครับ"

ความจริงแล้วไม่ต้องถามให้มากความก็รู้ นิยามคำว่าห้องครัวของอันเสี่ยวเจี๋ยคงมีไว้แค่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้น ส่วนเรื่องทำกับข้าวทำอาหารอะไรพวกนั้น ดูจากชั้นฝุ่นบาง ๆ ที่เกาะอยู่เต็มเตาก็รู้ได้เลยว่าแทบจะไม่เคยผ่านการใช้งานเลย

โจวหยางใช้เวลาเกือบตลอดทั้งช่วงเช้า ขนของไปกลับสองรอบ ถึงจะย้ายข้าวของทั้งหมดในหอพักมหาวิทยาลัยมาไว้ที่หมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุนได้สำเร็จ และเริ่มต้นชีวิตการแชร์ห้องร่วมกับอันเสี่ยวเจี๋ยอย่างเป็นทางการนับแต่นั้น

ช่วงเที่ยงเนื่องจากในห้องไม่มีวัตถุดิบทำอาหาร ทั้งสองจึงนัดกันไปกินมื้อกลางวันง่าย ๆ ที่ร้านบะหมี่นอกหมู่บ้าน พอถึงช่วงบ่ายก็เดินทางไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน

ในห้องทำงาน โจวหยางเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อทบทวนแผนงานการตรวจสอบทรัพย์สินทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นก็ตั้งกลุ่มแชตของคณะทำงานตรวจสอบทรัพย์สินขึ้นมาทันที ซึ่งสมาชิกในกลุ่มมีเพียงสามคนเท่านั้น ได้แก่ ตัวเขา ผู้อำนวยการสำนักงานหลิวเหมย และเจ้าหน้าที่ระดับเคอเหยวียนอย่างหวังหลินหลิน

หลิวเหมยกับหวังหลินหลินส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มทันที

"โจวหยาง เธอกลับมาแล้วเหรอ"

"ฮือๆ วันหยุดพักผ่อนของฉันกำลังจะจบลงแล้วใช่ไหมเนี่ย!!!"

ปฏิกิริยาของหญิงวัยกลางคนกับหญิงสาวที่แต่งงานแล้วแต่ยังไม่มีลูก ช่างแสดงความแตกต่างกันอย่างชัดเจน

"พี่เหมย ผมเพิ่งกลับมาเมื่อวานครับ พี่สองคนอย่าเพิ่งรีบร้อนกันนะครับ รอผมจัดการลำดับขั้นตอนวันนี้ให้เรียบร้อยก่อน แล้วพรุ่งนี้จะแจ้งอีกทีว่าต้องเข้ามาเมื่อไหร่"

งานตรวจสอบทรัพย์สินถือเป็นภารกิจสำคัญที่สุดในมือของโจวหยางในตอนนี้ มันไม่เพียงเกี่ยวข้องกับงานด้านอื่น ๆ ในเทอมหน้าว่าจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่นขึ้นหรือไม่เท่านั้น แต่ยังมีแนวโน้มสูงที่จะส่งผลกระทบโดยตรงต่องานเฉพาะกิจตลอดช่วงครึ่งปีหลังของทั้งมหาวิทยาลัย โจวหยางจึงไม่กล้าประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อย

พูดให้ชัดเจนก็คือ หากตอนนี้เขาต้องการสร้างความมั่นคงในฐานะและตำแหน่งของตัวเองในคณะศึกษาศาสตร์ให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น งานเฉพาะกิจที่มีน้ำหนักมากพอก็คือช่องทางบุกเบิกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย