ตอนที่ 65 จุดยากของงานตรวจนับทรัพย์สิน

ในฐานะหนึ่งในสามคณะใหญ่ที่สุดของมหาวิทยาลัยตงไห่ แม้คณะศึกษาศาสตร์จะมีสาขาวิชา ภาควิชา สถาบัน ศูนย์วิจัย และห้องปฏิบัติการในสังกัดอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยเลยก็คือฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐาน

เนื่องจากฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานครอบคลุมสาขาวิชาด้านการศึกษาเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งคณะ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นจำนวนนักศึกษาหรือบุคลากรจึงมีมากที่สุด ทั้งยังมีหน่วยงานวิจัยคิดเป็นเกือบหนึ่งในสามของทั้งคณะด้วย

ไม่ว่าจะเป็นสาขาวิชาเหล่านี้หรือหน่วยงานวิจัย บัญชีรายการทรัพย์สินในสังกัดล้วนซับซ้อนและยิบย่อยเป็นอย่างยิ่ง ตอนที่โจวหยางเริ่มเปิดดูรายงานสถิติของปีก่อน ๆ ถึงกับรู้สึกมึนหัวไปหมด

ยังดีที่จับจุดสำคัญได้สองสามจุด หลังจากกุมวิธีทำงานได้แล้ว ในใจจึงค่อยมีแนวทางการทำงานที่ค่อนข้างชัดเจนขึ้นมา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เนื่องจากหน้าที่เข้าเวรช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของอันเสี่ยวเจี๋ยสิ้นสุดลงทั้งหมดเมื่อวานนี้ เช้าวันนี้เธอจึงลากกระเป๋าเดินทางกลับบ้านเกิดที่มณฑลเซียงหนานไปแล้ว

ดังนั้นหลังจากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้เพียงคืนเดียว โจวหยางก็จำต้องกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวอีกครั้ง

เขาออกจากบ้านแต่เช้าตรู่เพื่อไปมหาวิทยาลัย พอเดินผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อการศึกษา เขาก็ก้มดูยอดเงินคงเหลือในแอปธนาคารบนมือถือที่เหลือไม่ถึงสามพันหยวน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเจื่อน ๆ ออกมา

การกลับบ้านรอบนี้ โจวหยางไม่เพียงเอาค่าต้นฉบับที่แบ่งมาจากหูเซิ่งลี่มาใช้จนเกลี้ยง แต่แม้กระทั่งเงินสี่พันหยวนที่น้าสะใภ้หยางหงเสียให้มา เขาก็มอบให้หวังไอ้ผิงผู้เป็นแม่ไปจนหมด

เดิมทีบนตัวยังมีเงินเหลืออยู่ห้าพันกว่าหยวน แต่เมื่อวานตอนบ่ายก็เพิ่งจ่ายค่าเช่าบ้านร่วมกับอันเสี่ยวเจี๋ยไปอีกสองพันหยวน ผนวกกับตอนค่ำไปซื้อของใช้ประจำวันในซูเปอร์มาร์เก็ตมาไม่น้อย เงินที่เหลือติดตัวอยู่จึงพอแค่ค่าครองชีพเท่านั้น

โจวหยางควักเงินสี่สิบหยวนซื้อบุหรี่จงหัวหนึ่งซองในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อการศึกษา พอกลับถึงห้องทำงาน เขาก็สั่งพิมพ์แผนการทำงานฉบับนั้นที่อยู่บนโต๊ะออกมา จากนั้นก็เดินข้ามไปยังตึกอี้ฟูที่อยู่ตรงข้ามทันที ซึ่งห้องทำงานของฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานก็ตั้งอยู่ในตึกนี้นี่เอง

"อาจารย์โจวนี่เอง คุณมาหาอาจารย์จางใช่ไหมครับ"

เนื่องจากฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานเกี่ยวข้องกับงานวิจัยที่เป็นความลับอยู่ไม่น้อย การดูแลความปลอดภัยของตึกอี้ฟูจึงค่อนข้างเข้มงวด โดยปกติคณาจารย์และเจ้าหน้าที่ที่มาทำงานล้วนต้องแตะคีย์การ์ดเพื่อผ่านเข้าออก

"ครับ อาจารย์จางอยู่ในห้องทำงานใช่ไหมครับ" โจวหยางพยักหน้ายิ้ม ๆ พลางเอ่ยถาม ขณะเดียวกันก็ล้วงบุหรี่มวนหนึ่งออกจากกระเป๋าส่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่คุมตึก

เจ้าหน้าที่คุมตึกรับบุหรี่ไปพลางยิ้มบอกว่าอาจารย์จางเพิ่งขึ้นไป โจวหยางพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าประตูตรงไปยังลิฟต์

อาจารย์จางมีชื่อเต็มว่าจางเจี้ยนฉี่ เป็นนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญชื่อดังเพียงคนเดียวของคณะศึกษาศาสตร์ที่ได้รับสมญานามบุคคลผู้มีความสามารถระดับชาติ ทั้งยังเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานที่ได้รับสวัสดิการเทียบเท่าระดับชู่เต็มอีกด้วย

จางเจี้ยนฉี่อายุราวห้าสิบปี บุคลิกดูมีสง่าราศีของนักวิชาการอย่างเต็มเปี่ยม ทว่าเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พวกหนอนตำราที่ไร้เดียงสา เพราะการที่มหาวิทยาลัยมอบหมายให้เขารับผิดชอบงานของฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานทั้งหมด ย่อมผ่านการพิจารณามาอย่างรอบคอบแล้ว

โจวหยางอยากทำความเข้าใจสถานะทรัพย์สินของฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานให้กระจ่าง ทางฝั่งจางเจี้ยนฉี่จึงเป็นคนที่เขาต้องแวะมาพบอย่างแน่นอน

"เสี่ยวโจวมาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ เป็นยังไงบ้าง ปิดเทอมไม่ได้กลับบ้านเหรอ" จางเจี้ยนฉี่ไม่มีความถือตัวแบบผู้หลักผู้ใหญ่แม้แต่น้อย ในทางกลับกันเขายังดูเป็นกันเองและกระตือรือร้นมาก

ทันทีที่โจวหยางเคาะประตูเปิดเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทำงานมาทักทาย จากนั้นก็เดินมานั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานพร้อมกับโจวหยาง

ด้วยความที่ทำงานในคณะมาเกือบจะสามเดือนแล้ว โจวหยางย่อมรู้นิสัยใจคอของศาสตราจารย์จางท่านนี้ดี อย่างน้อยเรื่องการเข้าสังคมและการปฏิบัติต่อผู้คน ฝีมือของจางเจี้ยนฉี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าสถานะทางวิชาการของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"กลับไปมาแล้วครับ เพิ่งกลับมาถึงเมื่อวานนี้เอง อาจารย์จางครับ อาจารย์ไม่ต้องวุ่นวายเพราะผมหรอกครับ ผมมีเรื่องอยากมาขอคำชี้แนะสักสองสามข้อแล้วก็จะกลับห้องทำงาน ไม่กล้ารบกวนเวลาอาจารย์มากหรอกครับ" เมื่อเห็นจางเจี้ยนฉี่ทำท่าจะลุกขึ้นไปชงชาให้ โจวหยางก็ไม่กล้าทำตัวตามสบายให้นิ่งเฉยรับไว้

"มีเรื่องอะไรก็ว่ามาสิ พอดีวันนี้ผมก็ไม่ได้ยุ่งเท่าไหร่" จางเจี้ยนฉี่ดูประหลาดใจอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับโจวหยางดีอยู่แล้ว เพราะในเวลาทำงานปกติทั้งสองคนเคยติดต่อประสานงานกันมาสองสามครั้ง

"เรื่องเป็นอย่างนี้ครับอาจารย์จาง ทางเลขาธิการเหวินฟางของคณะเราเพิ่งจะอนุมัติแผนการตรวจสอบทรัพย์สินของคณะไปเมื่อไม่นานนี้ ตอนนี้เรื่องนี้ผมเป็นคนรับผิดชอบอยู่ครับ"

"ในเมื่อจะต้องเริ่มดำเนินการแล้ว และเมื่อพิจารณาว่าปกติอาจารย์งานยุ่งมาก คงไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงมาเสียไปกับเรื่องจุกจิกพวกนี้ ประกอบกับภาควิชาการสอนพื้นฐานของเรามีขนาดงานใหญ่ที่สุด ผมเลยคิดว่าจะอาศัยช่วงปิดเทอมหน้าร้อนนี้เริ่มจากทางอาจารย์ก่อน จะได้ไม่ต้องมารบกวนเวลาอาจารย์ตอนเปิดเทอมครับ"

ภายในห้องทำงาน จริงๆ แล้วจางเจี้ยนฉี่ฟังแค่ท่อนแรกก็รู้จุดประสงค์ที่โจวหยางมาแล้ว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มร่าพลางกวาดสายตามองโจวหยางรอบหนึ่ง

ในใจคิดว่าตอนทำงานตามปกติไม่ค่อยจะสังเกตเห็น เจ้าหนุ่มโจวหยางคนนี้คิดอ่านรอบคอบไม่เบา! คำพูดคำจาฟังแล้วชวนให้รู้สึกสบายใจจริงๆ

พูดกันตามตรง คำพูดของโจวหยางสะกิดโดนใจจางเจี้ยนฉี่เข้าอย่างจัง หากเป็นเวลาปกติ งานในส่วนของการตรวจสอบทรัพย์สินสำหรับเขาแล้วถือเป็นเรื่องน่ารำคาญใจที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

ทว่าสิ่งที่คนนอกไม่รู้ในตอนนี้ก็คือ เมื่อช่วงปลายเดือนก่อน หูจวินเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยกับหลี่ซงไหลอธิการบดีได้เรียกเขาไปคุยอย่างเป็นทางการแล้ว ทางคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยดูเหมือนจะตั้งใจให้เขามารับตำแหน่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์

ดังนั้นก่อนจะเข้ารับตำแหน่งใหม่ ในฐานะผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นข้าราชการระดับบริหารระดับชู่เต็ม เรื่องการเงินและทรัพย์สินส่วนตัวที่เกี่ยวข้องกับเขาจึงต้องได้รับการจัดระเบียบสะสางเพื่อส่งมอบให้ทางฝ่ายองค์การของพรรคบันทึกเป็นประวัติไว้อย่างแน่นอน

เดิมทีจางเจี้ยนฉี่กำลังกังวลอยู่ว่าควรจะหานักศึกษาปริญญาเอกที่สุขุมรอบคอบสักคนมาช่วยเขาจัดการเรื่องนี้ดีหรือไม่ ข้อเสนอของโจวหยางในตอนนี้จึงประจวบเหมาะตอบโจทย์ความต้องการของเขาพอดี

"ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็มาตรวจสอบทรัพย์สินนี่เอง เธอวางใจได้เลยเสี่ยวโจว เรื่องนี้ฉันสนับสนุนเต็มที่ ทางภาควิชาการสอนพื้นฐานต้องการอะไรก็มาหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ" จางเจี้ยนฉี่ไม่ได้พูดแค่ตามมารยาท สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าสนับสนุนเรื่องนี้จริงๆ

ด้านโจวหยางได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นธรรมดา ในเมื่อจัดการภาควิชาการสอนพื้นฐานที่ยากที่สุดเรียบร้อยแล้ว งานหลังจากนี้ย่อมง่ายขึ้นมาก

อันที่จริงสำหรับการตรวจสอบทรัพย์สินในครั้งนี้ โจวหยางเตรียมตัวที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่จริงๆ และจะดีที่สุดหากทำจนกลายเป็นกรณีตัวอย่างขึ้นมาได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ ในช่วงครึ่งปีหลังที่สำนักการศึกษานครเริ่มดำเนินงานจัดระเบียบเฉพาะกิจ ทางมหาวิทยาลัยก็อาจจะผลักดันงานที่เดิมทีไม่สะดุดตานี้ขึ้นไปอยู่ในจุดที่เฉิดฉายและได้รับความสนใจเป็นพิเศษก็เป็นได้

"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ ขอบคุณอาจารย์จางล่วงหน้าด้วยนะครับ ไว้ถ้ามีอะไรที่ต้องรบกวน ผมจะแวะมาหาอาจารย์โดยตรงเลยครับ"

หลังจากออกจากห้องทำงานของจางเจี้ยนฉี่ โจวหยางก็รีบกลับไปที่ห้องทำงาน จากนั้นก็ส่งแผนการทำงานขั้นต่อไปลงในกลุ่มแชตของพวกเขาสามคนทันที

ตามที่โจวหยางวางแผนไว้ ต่อจากนี้เขาจะทุ่มเทพลังส่วนใหญ่ไปกับทางภาควิชาการสอนพื้นฐาน ส่วนหลิวเหมยจะรับผิดชอบส่วนที่เกี่ยวข้องกับสำนักงานทั้งสามแห่งของคณะและผู้บังคับบัญชาในคณะผู้บริหารพรรคประจำคณะ และให้หวังหลินหลินจัดการหน่วยงานที่เหลือ ทั้งสามคนแยกย้ายกันปฏิบัติหน้าที่

บ่ายวันนั้น หลิวเหมยผู้อำนวยการสำนักงานกับหวังหลินหลินก็รีบมาถึงมหาวิทยาลัย ทั้งสามคนใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายเต็มๆ กว่าจะเคาะแผนการปฏิบัติงานอย่างละเอียดและตารางเวลากำหนดการออกมาได้

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น โจวหยางและพวกเขาก็ต้องเผชิญกับปัญหาที่ยุ่งยากอย่างยิ่งข้อหนึ่ง