ตอนที่ 66 คณะทำงานนักศึกษา

"ฉันว่าพวกเราสามคนทำเรื่องนี้คงจะยากน่าดู ปัญหาหลักคือเวลาและแรงกายไม่พออย่างสิ้นเชิง อีกประเดี๋ยวก็เข้าเดือนสิงหาคมแล้ว คิดจะจัดการภาระงานมหาศาลขนาดนี้ให้เสร็จภายในเดือนเดียว มันเป็นไปไม่ได้เลย"

ภายในห้องทำงาน หลิวเหมยก้มมองแผนการทำงานที่พิมพ์ออกมาในมือพลางขมวดคิ้วพูดขึ้น หวังหลินหลินที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย

"โจวหยาง หรือว่าพวกเราจะหาคนมาช่วยเพิ่มดีล่ะ พี่เหมยพูดได้ตรงจุดมากนะ ต่อให้พวกเรามีสามหัวหกมือก็คงทำไม่ทันอยู่ดี ถึงพรุ่งนี้หยางเคอจะมา ลำพังแค่เขาคนเดียวก็คงแก้ปัญหาอะไรไม่ได้มากหรอก"

หยางเคอก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาที่เพิ่งเข้าทำงานใหม่ที่คณะเมื่อเดือนที่แล้ว ก่อนหน้านี้หยางเคอเคยคุยกับโจวหยางเรื่องจะมาช่วยงานตรวจสอบทรัพย์สินด้วยกัน ทว่าสัปดาห์ก่อนเจ้าหมอนี่ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน กว่าจะกลับถึงตงไห่ก็วันพรุ่งนี้

"นี่เป็นเรื่องน่าปวดหัวจริงๆ นั่นแหละครับ ลำพังแค่กำลังของพวกเราสามคนไม่พอแน่ เดิมทีผมกะว่าจะหาอาจารย์รุ่นใหม่ๆ มาช่วยสักสองสามคน แต่ใครจะรู้ว่าพอไปถามดู แต่ละคนต่างก็ไม่ว่างกันหมดเลย"

อันที่จริงการจัดแจงของโจวหยางในครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อบกพร่อง อย่างเช่นเรื่องคนไม่พอในตอนนี้ ก็ถือเป็นการเตือนสติเขาอยู่บ้างว่า บางเรื่องจะคิดเข้าข้างตัวเองแบบเพ้อฝันเกินไปไม่ได้เด็ดขาด

"แล้วเธอว่าตอนนี้เราควรทำยังไงดีล่ะ"

ภายในห้องทำงาน คนทั้งสามพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ขณะนั้นเอง สมองของโจวหยางก็กำลังขบคิดอย่างรวดเร็ว เขาขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากัน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของโจวหยางพลันเหลือบไปเห็นเอกสารเย็บเล่มชุดหนึ่งที่วางอยู่ข้างมือ เอกสารชุดนี้คือร่างโครงการวิจัยเชิงทฤษฎีการศึกษาด้านอุดมการณ์และการเมืองที่เขาใช้เวลาไม่น้อยในการร่างขึ้นมาก่อนหน้านี้

ตามความต้องการของหลี่เหวินฟาง เอกสารเสนอขอจัดทำโครงการนี้ควรจะทำเป็นร่างแรกที่สมบูรณ์ให้ทันก่อนวันชาติของปีนี้ ดังนั้นโจวหยางจึงคอยครุ่นคิดเรื่องโครงการนี้มาโดยตลอด

และเมื่อครู่นี้เอง ความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว ในเมื่อการตรวจสอบทรัพย์สินกำลังขาดแคลนคน และการวิจัยทฤษฎีอุดมการณ์และการเมืองในครั้งนี้ก็ประจวบเหมาะกับที่เขาต้องคิดหากรณีศึกษาขึ้นมาพอดี

เช่นนั้นแล้ว ระหว่างสองเรื่องนี้จะสามารถสร้างสะพานเชื่อมโยงเข้าหากันได้หรือไม่

ชั่วพริบตานั้น ความคิดนับพันสายพลันแล่นผ่านเข้ามาในสมองของโจวหยาง

"โจวหยาง"

"นายทำอะไรอยู่น่ะ ทำไมอยู่ดีๆ ก็เหม่อไปซะงั้น หรือว่านายมีวิธีแล้ว"

เมื่อเห็นโจวหยางยืนเหม่อนิ่งไป หวังหลินหลินจึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปตีแขนเขาเบาๆ โจวหยางถึงได้ดึงสติกลับมา

ทว่าในยามนี้ ในหัวของโจวหยางมองเห็นหนทางที่เป็นไปได้สูงอย่างรางๆ แล้ว ไม่เพียงแต่จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงนี้ได้และบรรลุผลในการเชื่อมโยงสองเรื่องนี้เข้าด้วยกันเท่านั้น แต่ยังสามารถดึงคนอีกสามคนที่เข้าร่วมงานตรวจสอบทรัพย์สินครั้งนี้นอกเหนือจากตัวเขา ให้เข้าไปอยู่ในรายชื่อผู้ร่วมโครงการวิจัยทฤษฎีอุดมการณ์และการเมืองได้อีกด้วย

จะเรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด

"ไม่ใช่หรอกมั้ง นายคิดวิธีออกแล้วจริงๆ เหรอ"

เมื่อเห็นท่าทีของโจวหยางดูผ่อนคลายลงทันตา หวังหลินหลินก็อดสงสัยไม่ได้ ต้องรู้ด้วยว่าเมื่อกี้พวกเขาสามคนถกกันอยู่นานสองนานก็ยังมืดแปดด้านไร้หนทาง

"คิดวิธีออกแล้วจริงๆ ครับ และวิธีนี้ไม่เพียงแต่จะแก้ปัญหาชวนปวดหัวตรงหน้าเราได้เท่านั้น แต่ยังสามารถดึงพี่ พี่เหมย แล้วก็หยางเคอ เข้าไปมีชื่อในโครงการวิจัยทฤษฎีอุดมการณ์และการเมืองที่เลขาธิการหูเป็นหัวหน้าโครงการได้ด้วย"

ภายในห้องทำงาน คำพูดประโยคเดียวของโจวหยางราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แม้แต่หลิวเหมยที่เดิมทีดูเนือยๆ ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้เพื่อที่จะได้เข้าร่วมโครงการนี้ อย่าว่าแต่ในคณะศึกษาศาสตร์เลย มีข่าวว่าผู้บริหารในมหาวิทยาลัยที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังต่างก็แอบวิ่งเต้นหาทางกันให้วุ่น

หากไม่ใช่เพราะโครงการนี้มีหูจวินเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยเป็นหัวหน้าโครงการ และมีหลี่เหวินฟางเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์เป็นผู้ดำเนินการด้วยตัวเองแล้วละก็ เผลอๆ คงได้แย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตกไปแล้ว

เดิมทีหลิวเหมยกับหวังหลินหลินก็เคยมีความคิดนี้อยู่เหมือนกัน แต่หลังจากรู้ว่าหมดสิทธิ์ก็เลยตัดใจไป ทว่ายามนี้พอได้ยินโจวหยางพูดเช่นนี้ ทั้งสองคนจะทนอยู่เฉยได้อย่างไร

"คุณพระช่วย จริงหรือเปล่าเนี่ย เธอรีบพูดมาเร็วเข้า!"

จากนั้นโจวหยางก็ไม่ลังเล เผยความคิดของตนออกมาจนหมดเปลือกทันที ชั่วพริบตานั้นหลิวเหมยกับหวังหลินหลินต่างพากันอึ้งงัน พลอยเบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่โจวหยาง

"แม่เจ้า วิธีนี้นายคิดออกมาได้ยังไงเนี่ย สุดยอดเกินไปแล้วมั้ง!"

โจวหยางยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร หากจะว่าไปแล้ว แม้ไอเดียนี้เขาเพิ่งจะคิดขึ้นมาได้สดๆ ร้อนๆ แต่ความจริงชาติก่อนเขาก็เคยทำเรื่องทำนองนี้มาแล้ว จึงไม่นับว่าเป็นการริเริ่มใหม่อย่างสิ้นเชิงเสียทีเดียว

"ในเมื่อพวกพี่ไม่มีใครคัดค้าน งั้นพวกเราก็เอาตามนี้ครับ แต่ว่าเรื่องงานอย่างละเอียดผมขอแบ่งงานสักหน่อย"

"พี่เหมย พี่รีบติดต่อกับอาจารย์ที่พึ่งพาได้ในคณะสักหน่อย ให้พวกเขาช่วยแนะนำนักศึกษาที่เป็นสมาชิกพรรค เอาคนที่ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนนี้ยังอยู่ในมหาวิทยาลัยและทำงานทำการเป็นจริงๆ พยายามรวบรวมรายชื่อออกมาให้ได้ภายในวันพรุ่งนี้นะครับ"

"ส่วนหลินหลิน พรุ่งนี้พอหยางเคอมาถึง พวกเธอสองคนก็รีบเอาตามรายชื่อในมือพี่เหมย แยกย้ายกันติดต่อนักศึกษาพวกนั้นทันทีเพื่อยืนยันว่าคนจะมาได้ครบ พอยืนยันรายชื่อเสร็จแล้วก็แบ่งพวกเขาออกเป็นสามกลุ่ม จากนั้นพวกเราก็จะได้เริ่มลงมือลุยงานใหญ่กันเสียที"

ที่แท้ ตามความคิดของโจวหยาง เขาต้องการจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจของนักศึกษาที่เป็นสมาชิกพรรคเข้ามามีส่วนร่วมในงานตรวจสอบทรัพย์สินครั้งนี้ จากนั้นก็รวมกลุ่มนักศึกษาเหล่านี้ตั้งเป็นสาขาพรรคชั่วคราว เพื่อใช้เป็นกรณีศึกษาของโครงการวิจัยการศึกษาทฤษฎีการเมืองและความคิด นำไปเขียนลงในใบสมัครขออนุมัติโครงการ

หากเป็นเวลาปกติ งานที่ดูไม่สะดุดตาเช่นนี้ย่อมไม่มีจุดเด่นอะไรให้พูดถึง แต่ถ้าหากนำไปผูกโยงเข้ากับงานจัดระเบียบเฉพาะกิจของระบบการศึกษาทั่วทั้งนครในช่วงครึ่งปีหลังแล้วละก็ มันย่อมไม่ธรรมดาขึ้นมาทันที

โจวหยางไม่กล้าพูดว่างานตรวจสอบทรัพย์สินของคณะศึกษาศาสตร์ครั้งนี้จะกลายเป็นผลงานตัวอย่างระดับนครได้ แต่ว่าอย่างน้อยในมหาวิทยาลัยตงไห่ทั้งมวลย่อมมีน้ำหนักมากพออย่างแน่นอน

ที่สำคัญที่สุดก็คือ หัวหน้าโครงการนี้คือหูจวินเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย กลเม็ดการยืมพลังสู้พลังเช่นนี้ ชาติก่อนตอนที่เขาอยู่ในสำนักงานหน่วยงานคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอเคยใช้จนเชี่ยวชาญช่ำชองแล้ว

บ่ายวันนั้น ผู้อำนวยการสำนักงานอย่างหลิวเหมยก็โทรศัพท์อยู่ในห้องทำงานตลอดทั้งบ่ายตามคาด ติดต่ออาจารย์ไปหลายสิบคนทั้งก่อนและหลัง ในที่สุดก็จัดทำรายชื่อนักศึกษาที่เป็นสมาชิกพรรคออกมาได้ถึง 17 คน

ในรายชื่อนอกจากจะมีสมาชิกพรรคที่เป็นนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีสูงซึ่งพักอยู่ในมหาวิทยาลัยช่วงปิดเทอมหน้าร้อนแล้ว ยังมีนักศึกษาปริญญาโทอีกส่วนหนึ่งด้วย ทั้งยังครอบคลุมแทบจะทุกสาขาวิชา เรียกได้ว่าตรงตามแผนการของโจวหยางทุกประการ

ไม่นานในบ่ายวันถัดมา หลังจากหยางเคอเดินทางมาถึงสำนักงาน ก็รีบดำเนินการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์กับนักศึกษาเหล่านั้นทั้งหมดร่วมกับหวังหลินหลินตามแผนการของโจวหยางทันที และนักศึกษาที่ได้รับการคัดเลือกในท้ายที่สุดมีทั้งหมด 15 คน

หลังจากแบ่งกลุ่มตามสาขาวิชาและความถนัดของนักศึกษาเหล่านี้ออกเป็นสามกลุ่มแล้ว เช้าวันต่อมา โจวหยางก็เรียกรวมตัวทุกคนมาที่ห้องประชุมของคณะเพื่อเปิดการประชุมสั้นๆ

"ใจความสำคัญโดยรวมทุกคนคงเข้าใจกันแล้วนะครับ ตอนนี้พวกเรามีทั้งหมด 15 คน แบ่งเป็นสามกลุ่มทำงาน กลุ่มที่หนึ่งตามอาจารย์หลิว กลุ่มที่สองตามอาจารย์หวัง และอีกกลุ่มหนึ่งตามผม แต่ละกลุ่มจะมี 5 คน"

"คนที่เหลืออีก 3 คนให้ตามอาจารย์หยาง งานของพวกคุณสามคนค่อนข้างสำคัญ ไม่เพียงแต่จะต้องบันทึกขั้นตอนการทำงานทั้งหมดเอาไว้เท่านั้น แต่ภาพถ่ายในแต่ละวันยังต้องคัดเลือกและจัดหมวดหมู่เก็บรักษาไว้อย่างดีด้วย"

"แน่นอนครับว่างานครั้งนี้ทางคณะจะไม่ให้ทุกคนเหนื่อยเปล่า เมื่อครู่ผมได้หารือกับอาจารย์หลิวเหมยผู้อำนวยการสำนักงานคณะเรียบร้อยแล้ว ตลอดช่วงเวลาที่พวกคุณทั้ง 15 คนทำงาน จะมีค่าตอบแทนให้วันละ 100 หยวนครับ"