ตอนที่ 67 การค้นพบอันน่าตกตะลึงของโจวหยาง

"เฟยเฟย งานหลักของพวกเธอสามคนในช่วงเช้าวันนี้คือหาอุปกรณ์ทั้งหมดตามรายการในมือเราให้เจอแล้วรันหมายเลขกำกับ ส่วนงานของพวกนายสองคน ผังโป๋ ให้ทำรายการแจกแจงของที่อยู่นอกบัญชีออกมา"

มหาวิทยาลัยตงไห่ ตึกอี้ฟู คณะศึกษาศาสตร์

ตั้งแต่เช้าตรู่ โจวหยางก็พานักศึกษากลุ่มตัวเองตรงมาที่ตึกอี้ฟู หลังจากมอบหมายงานเรียบร้อย เขาก็ไปยังห้องทำงานของจางเจี้ยนฉี่ ผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐาน

หลังจากพูดคุยกับจางเจี้ยนฉี่ครู่หนึ่ง เขาก็รีบกลับมายังห้องทำงานเพื่อจัดระเบียบเอกสารงานในช่วงหลายวันมานี้

สำหรับงานตรวจสอบทรัพย์สินในครั้งนี้ โจวหยางทุ่มเทความคิดและแรงกายไปไม่น้อยจริงๆ อาจกล่าวได้ว่าทุกขั้นตอนล้วนถูกออกแบบมาให้สอดรับกับเป้าหมายของภารกิจอย่างแนบแน่น

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นแนวคิดหรือขั้นตอนการดำเนินงานทั้งหมด เขาก็ทำให้มีร่องรอยหลักฐานบันทึกไว้ในทุกย่างก้าว

นอกจากกลุ่มของเขา หลิวเหมย และหวังหลินหลินทั้งสามกลุ่มแล้ว กลุ่มของหยางเคอก็รับหน้าที่บันทึกข้อมูลและถ่ายภาพโดยเฉพาะ

ด้านหนึ่งคือถ่ายภาพเก็บหลักฐานอุปกรณ์พิเศษทั้งหมด ขณะเดียวกันก็ยังถ่ายภาพบรรยากาศหน้างานบันทึกเก็บไว้ด้วย

อีกด้านหนึ่ง พวกเขาสามคนจะสรุปขั้นตอนและเนื้อหางานในแต่ละวันเป็นรายงานสรุปงานแบบย่อส่งให้หยางเคอเพื่อรวบรวมข้อมูล

ตามความคิดของโจวหยาง เมื่องานทั้งหมดเสร็จสิ้นลง ไม่เพียงแต่จะได้รายงานสรุปผลการปฏิบัติงานที่สมบูรณ์เท่านั้น แต่ยังจะได้ข้อมูลสรุปแผนการดำเนินงานฉบับจริงอีกด้วย

สิ่งเหล่านี้เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่โจวหยางให้ความสำคัญอย่างแท้จริง เพราะหากมีสองสิ่งนี้อยู่ในมือ เมื่อถึงเวลาก็คงไม่ใช่แค่เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะอย่างหลี่เหวินฟางเท่านั้น แม้กระทั่งคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและกองบริหารทรัพย์สินก็คงจะยอมรับในผลงานนี้อย่างสูง

แน่นอนว่าที่สำคัญที่สุดคือ เขาต้องการข้อมูลและเนื้อหาอย่างละเอียดของงานทั้งหมดมาสนับสนุนเอกสารยื่นขอทำโครงการวิจัยของตัวเอง

"พี่หยาง คืนนี้เราจัดประชุมกลุ่มกันอีกสักรอบดีไหมครับ"

ในห้องทำงาน หยางเคอเคาะประตูเดินเข้ามาเสนอแนะกับโจวหยาง

โจวหยางได้ยินดังนั้นก็ก้มดูเวลา ห่างจากการประชุมกลุ่มครั้งก่อนมาวันหนึ่งแล้ว จัดอีกรอบก็เข้าที

"ได้สิ นายกำหนดเวลามาแล้วส่งเข้ากลุ่มได้เลย แล้วก็ร่างวาระการประชุมสาขาพรรคชั่วคราวของคืนนี้ไว้ด้วย ถึงเวลาพอประชุมกลุ่มเสร็จจะได้เปิดประชุมสาขาพรรคชั่วคราวต่อเลย"

ในเมื่อจัดตั้งสาขาพรรคชั่วคราวขึ้นมาแล้ว และยังต้องผูกงานของสาขาพรรคเข้ากับโครงการวิจัย โจวหยางย่อมวางแบบแผนขั้นตอนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเอาไว้นานแล้ว

ดังนั้นนอกจากทุกสองวันคนทั้งสามกลุ่มจะต้องมารวมตัวกันเปิดประชุมกลุ่มเพื่อสรุปเนื้อหางานของสองวันที่ผ่านมาแล้ว ยังต้องเปิดประชุมสาขาพรรคชั่วคราวเพื่อศึกษาเรียนรู้และอภิปรายร่วมกันอีกด้วย

พูดได้ว่าโจวหยางได้วางโครงร่างทุกย่างก้าวไว้อย่างรัดกุมและเหมาะสมยิ่ง ขอเพียงดำเนินไปอย่างราบรื่น ผลลัพธ์สุดท้ายจะต้องสร้างความประหลาดใจให้ผู้คนได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่าขณะนี้ แม้งานตรวจสอบทรัพย์สินทั้งหมดจะล่วงเลยไปเกือบเกินครึ่งแล้ว และเวลาก็เข้าสู่ช่วงต้นเดือนสิงหาคม

ทว่าโจวหยางก็ยังคงยุ่งจนหัวหมุน นอกจากต้องลงพื้นที่ตรวจสอบจริงทุกวันแล้ว เขายังต้องเขียนสรุปงานรายวัน ทั้งยังต้องเริ่มร่างรายงานสรุปผลการปฏิบัติงานทั้งหมดอีกด้วย

อันที่จริง เมื่อการทำงานนี้คืบหน้าลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ โจวหยางยังได้รับผลประโยชน์ที่สำคัญยิ่งอีกประการหนึ่ง นั่นคือการได้ทำความเข้าใจและกุมข้อมูลอย่างรอบด้านเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของทั้งคณะ บุคลากรหลัก และสภาพการจัดสรรทรัพย์สินตลอดช่วงเกือบสิบปีที่ผ่านมา

แม้ของพรรค์นี้ในตอนนี้จะยังมองไม่เห็นประโยชน์ในทันทีทันใด แต่โจวหยางรู้ดีว่าสำหรับการทำงานต่อไปของเขาในสำนักงานคณะศึกษาศาสตร์ มันจะต้องมีประโยชน์อย่างยิ่งยวด หรืออาจนำผลดีที่คาดไม่ถึงมาให้เลยทีเดียว

"ทางเธอเป็นยังไงบ้าง วันนี้น่าจะจัดการของชุดสุดท้ายเสร็จหมดใช่ไหม"

วันนั้น ภายในห้องทำงาน

หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ นักศึกษาของแต่ละกลุ่มต่างก็กลับไปพักผ่อนที่หอพัก ส่วนพวกโจวหยางก็นั่งคุยเล่นกันอยู่ในห้องทำงาน

"เกือบเสร็จแล้วครับ แต่พรุ่งนี้ยังต้องตรวจสอบซ้ำเป็นครั้งสุดท้ายอีกรอบ พี่เหมย ทางฝั่งพวกพี่เป็นยังไงบ้างครับ"

หลิวเหมยรับผิดชอบเนื้องานในสายธุรการ ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้วภาระงานถือว่าเบากว่าพอสมควร

"ทางฝั่งพี่ วันนี้งานตรวจสอบซ้ำก็เสร็จแล้วล่ะ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็เริ่มร่างรายงานได้เลย เธอกับหลินหลินยังมีเวลาพรุ่งนี้อีกวัน เหนื่อยกันมาเกือบครึ่งเดือน ในที่สุดก็ใกล้จะเสร็จเสียที ถ้ายังไม่เสร็จลูกสาวพี่คงได้บ่นจนหูชาแน่ค่ะ"

"ฮ่าๆๆ พี่เหมย ก่อนหน้านี้ผมก็บอกให้พี่พาสาวน้อยเสี่ยวเกั่วจื่อมาที่คณะด้วย พี่ก็ไม่เชื่อผม" เสี่ยวเกั่วจื่อเป็นลูกสาวคนเดียวของหลิวเหมย ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง มีชื่อจริงว่าเฉินกั่วหราน

"พอเลย ถ้าพาแกมา พวกเราก็ไม่ต้องทำงานทำการกันพอดี วันๆ คงต้องคอยนั่งเล่นเป็นเพื่อนแกน่ะสิ"

ภายในห้องทำงาน ผู้คนต่างก็พากันหัวเราะไม่หยุดทันที

สองวันต่อมา

นั่นก็คือวันที่ 11 สิงหาคม

หลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักติดต่อกันถึง 18 วัน ในที่สุดงานสำรวจตรวจสอบทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลงไปเปลาะหนึ่ง

เช้าตรู่วันนั้น

โจวหยางเรียกนักศึกษาของทั้งสามกลุ่มรวมกับกลุ่มของหยางเคอมารวมตัวกันเพื่อประชุมคณะทำงานและประชุมสาขาพรรคชั่วคราวเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นจึงประกาศในที่ประชุมว่างานในขั้นนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว

ทางด้านผู้อำนวยการสำนักงานหลิวเหมยก็ได้ควักกระเป๋าตัวเองสำรองจ่ายเงินค่าตอบแทนการทำงานให้แก่นักศึกษาทุกคนไปก่อน แล้วค่อยรอให้เปิดภาคเรียนจึงจะไปทำเรื่องเบิกเงินก้อนนี้คืนจากกองคลังของมหาวิทยาลัย

งานขั้นต่อไปก็เหลือเพียงแค่พวกเขาไม่กี่คนแยกย้ายกันไปร่างรายงานการทำงาน แล้วส่งมอบให้โจวหยางนำมารวบรวมสรุปเป็นฉบับเดียวกัน

หลังเลิกประชุม เนื่องจากงานส่วนใหญ่เสร็จสิ้นลงแล้ว พวกหลิวเหมยจึงแยกย้ายกันกลับบ้านตามระเบียบ ส่วนโจวหยางยังคงอยู่ทำงานง่วนต่อในห้องทำงาน

บ่ายวันนั้น โจวหยางใช้เวลาตลอดทั้งวันจนในที่สุดก็เขียนรายงานการทำงานขั้นสุดท้ายเสร็จและตรวจทานเรียบร้อย ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะกลับ ก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานจางเจี้ยนฉี่เข้ามากะทันหัน หลังวางสายจึงตรงดิ่งไปยังตึกอี้ฟูทันที

"เป็นยังไงบ้างเสี่ยวโจว ช่วงนี้พวกเธอเหนื่อยกันไม่เบาเลยนะเนี่ย ฉันเห็นอยู่ตลอดแหละ เดี๋ยวต้องหาโอกาสไปคุยกับเลขาธิการเหวินฟางให้ช่วยบันทึกความดีความชอบให้พวกเธอสักหน่อยแล้ว"

ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐาน โจวหยางไม่คาดคิดเลยว่าพอเปิดประตูเข้ามา จางเจี้ยนฉี่ก็จะพูดประโยคนี้ใส่ทันที บนใบหน้าจึงผุดรอยยิ้มอย่างเกรงใจและเขินอายขึ้นมา

"ไม่หรอกครับอาจารย์จาง นี่เป็นงานที่พวกเราต้องทำอยู่แล้วครับ และต้องขอบคุณท่านด้วยที่ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงทำงานเสร็จไม่ได้เร็วขนาดนี้หรอกครับ ตอนนี้งานขั้นต้นเสร็จหมดแล้ว และรายงานการทำงานก็เพิ่งจะร่างฉบับแรกเสร็จไปครับ"

พูดตามตรง การที่งานนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี โจวหยางเองก็โล่งใจไปได้เปลาะใหญ่เช่นกัน

เพียงแต่เขายังนึกสงสัยอยู่บ้างว่า จางเจี้ยนฉี่เรียกเขามามีเรื่องอะไรกันแน่ เพราะแม้ว่างานสำรวจตรวจสอบทรัพย์สินในครั้งนี้จะทำให้ทั้งคู่ไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง จนกระทั่งพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองมากขึ้นก็ตาม แต่ทางฝั่งตนก็น่าจะไม่มีเนื้องานอะไรที่เกี่ยวข้องกับจางเจี้ยนฉี่เลยนี่นา

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ครั้งนี้พวกเธอทำเรื่องสำรวจตรวจสอบทรัพย์สินกัน พอดีเลย ทางฉันเองก็มีแบบฟอร์มชุดหนึ่งที่ต้องกรอก มีเนื้อหาไม่น้อยที่เกี่ยวพันกับเรื่องทรัพย์สิน ฉันก็เลยโทรเรียกเธอมา อยากจะวานให้ช่วยค้นหาข้อมูลให้สักหน่อยน่ะ"

"เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันจะพิมพ์แบบฟอร์มออกมาให้เธอดูก่อน" พูดจบจางเจี้ยนฉี่ก็ลุกขึ้นเดินไปหลังโต๊ะทำงานทันที แล้วสั่งพิมพ์แบบฟอร์มที่มีความยาวถึงสี่ห้าหน้าออกมาฉบับหนึ่ง

โจวหยางไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร ขอบเขตงานของจางเจี้ยนฉี่กว้างขวางมาก หากจะมีความต้องการแบบนี้จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ทว่า ขณะที่เขารับแบบฟอร์มฉบับนั้นมาจากมือของจางเจี้ยนฉี่แล้วกวาดสายตามองไปบนแผ่นกระดาษนั้น โจวหยางทั้งร่างกลับพลันชะงักงันไป สีหน้ายิ่งแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดพิกลอย่างถึงที่สุด