ตอนที่ 68 ที่แท้คณบดีกลับเป็นเขานี่เอง

"แบบรายงานผลการตรวจประเมิน**ข้าราชการระดับบริหารชั้นกลาง"!

ภายในห้องทำงานของจางเจี้ยนฉี่ โจวหยางจ้องมองแบบฟอร์มในมือเขม็ง แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ทว่าในใจกลับปั่นป่วนราวกับมีคลื่นลมมรสุมโหมกระหน่ำ

คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ!

คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ นั่นแหละ!

ไม่นึกเลยว่าตำแหน่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ที่คาราคาซังและยังไม่อาจเคาะตัวบุคคลได้เสียที จะตกมาอยู่ที่หัวของจางเจี้ยนฉี่เช่นนี้

แม้แบบฟอร์มในมือฉบับนี้จะไม่ได้ระบุรายละเอียดอะไรไว้มากนัก แต่อย่าลืมว่าในชาติก่อน โจวหยางเคยทำงานเป็นเลขานุการในสำนักงานคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอระดับรากหญ้ามาตั้งกี่ปี

แบบฟอร์มพรรค์นี้ ต่อให้ไม่ต้องลงเนื้อหารายละเอียด เขากวาดตามองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่ามันหมายถึงอะไร

ส่วนเหตุผลที่เขามั่นใจขนาดนี้ว่าตำแหน่งใหม่ที่จางเจี้ยนฉี่กำลังจะเข้ารับจะต้องเป็นคณบดีคณะศึกษาศาสตร์อย่างแน่นอน ไม่ใช่ตำแหน่งผู้บริหารตำแหน่งอื่นของมหาวิทยาลัย โจวหยางย่อมมีเหตุผลหนักแน่นเพียงพอ

ประการแรก คุณสมบัติของจางเจี้ยนฉี่ย่อมไม่ต้องพูดถึง ด้วยวัยเพิ่งจะห้าสิบต้น ๆ ก็ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานที่ได้รับสวัสดิการเทียบเท่าระดับชู่เต็มมาเกือบสิบปีแล้ว

นอกจากนี้ จางเจี้ยนฉี่ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับชาติที่เคยได้รับตำแหน่งนักวิชาการฉางเฉิงจากกระทรวงศึกษาธิการ ประกอบกับประสบการณ์การดำรงตำแหน่งในสายการศึกษา รวมถึงผลงานด้านการสอนและการวิจัยมาโดยตลอด เมื่อเทียบกันแล้ว บรรดารองคณบดีคนอื่น ๆ ในคณะยังถือว่าด้อยกว่าอยู่ก้าวหนึ่ง

และที่สำคัญที่สุดคือ จนถึงตอนนี้ ภายในคณะไม่เคยมีข่าวเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อยว่ามีรองคณบดีคนไหนได้รับการตรวจประเมินจากฝ่ายองค์การ แต่แบบฟอร์มในมือตนนี้กลับเป็นจางเจี้ยนฉี่ที่หยิบยื่นมาให้เขาเอง

ดังนั้นในวินาทีที่ได้รับแบบฟอร์มมา โจวหยางจึงเกิดลางสังหรณ์ขึ้นในใจ

ไม่เกินหนึ่งเดือน ชื่อของจางเจี้ยนฉี่จะต้องปรากฏอยู่ในประกาศรายชื่อผู้ผ่านการตรวจประเมินข้าราชการระดับบริหารชั้นกลางของฝ่ายองค์การคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน

"เอาอย่างนี้นะ เธอตรวจดูแบบฟอร์มนี้ไปก่อน ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจค่อยมาถามผม ผมขอขึ้นไปห้องทดลองชั้นบนสักครู่"

ในห้องทำงาน หลังจากส่งแบบฟอร์มให้โจวหยางแล้ว จางเจี้ยนฉี่ก็เอ่ยบอกเขาสองสามคำ จากนั้นจึงเปิดประตูเดินขึ้นชั้นบนไป

และเมื่อจางเจี้ยนฉี่เดินพ้นไป สีหน้าของโจวหยางก็เปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

ผู้อำนวยการจางคนนี้ วางใจในตัวผมขนาดนี้จริง ๆ หรือเนี่ย

อันที่จริงสิ่งที่โจวหยางไม่รู้ก็คือ ในสายตาของจางเจี้ยนฉี่นั้น ตอนที่ยื่นแบบฟอร์มฉบับนี้ให้โจวหยาง ตัวเขาเองก็ลังเลอยู่เล็กน้อยเหมือนกัน เพราะก่อนที่ฝ่ายองค์การจะออกประกาศอย่างเป็นทางการ ข้อมูลบางอย่างย่อมต้องถือเป็นความลับ

ทว่ากระบวนการคิดของจางเจี้ยนฉี่เป็นแบบผู้บริหารสายวิชาการขนานแท้ เขาคิดว่าแม้โจวหยางจะทำงานในสำนักงาน แต่ก็เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ย่อมยังไม่คุ้นเคยกับเอกสารทำนองนี้ของสายงานฝ่ายองค์การ

อีกอย่างหนึ่ง

ตนก็แค่ให้เขาช่วยกรอกแบบฟอร์ม โจวหยางจะไปคาดเดาได้อย่างไรว่าตนกำลังจะได้ขึ้นดำรงตำแหน่งคณบดีคณะ

บางทีแม้แต่จางเจี้ยนฉี่เองก็คงนึกไม่ถึงว่า โจวหยางไม่เพียงแต่จะคุ้นเคยกับแบบฟอร์มนี้เป็นอย่างดี หากแต่ยังฟันธงได้ทันทีว่าสถานีต่อไปของเขาจะต้องเป็นคณบดีคณะศึกษาศาสตร์

ในห้องทำงาน เมื่อจางเจี้ยนฉี่เดินออกไปแล้ว โจวหยางก็กวาดสายตาตรวจดูเนื้อหาบนแบบฟอร์มทันที เพียงไม่นานในใจก็เริ่มจับทางได้

แบบฟอร์มนี้ไม่ได้ยากอะไร เนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินมีเพียงสองส่วน ซึ่งข้อมูลเหล่านี้อยู่ในความดูแลของเขาอยู่แล้ว จึงกรอกได้อย่างรวดเร็ว

ทว่าในช่วงเวลาชั่วพริบตานั้น ในใจของโจวหยางกลับคิดเชื่อมโยงไปถึงเรื่องราวอื่นอีกมากมาย

แม้ด้วยคุณวุฒิและคุณสมบัติของจางเจี้ยนฉี่ การจะขึ้นดำรงตำแหน่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ย่อมไม่มีปัญหาอะไร ทว่าในฐานะหนึ่งในคณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของมหาวิทยาลัย ตำแหน่งผู้บริหารของคณะศึกษาศาสตร์ใช่ว่าจะเข้าไปรับช่วงต่อได้ง่าย ๆ

หากพูดให้เกินจริงไปสักหน่อย ข้างหลังของรองคณบดีแต่ละคนย่อมมีสายสัมพันธ์กับผู้บริหารระดับมหาวิทยาลัยหนุนหลังอยู่เก้าร้อยทั้งเก้า การที่จางเจี้ยนฉี่แทรกพรวดเข้ามาตัดหน้า คว้าตำแหน่งที่เดิมทีรองคณบดีหลายคนกำลังแย่งชิงกันอยู่ไปครอง คนอื่นจะไม่คิดอะไรเลยเชียวหรือ

ในมุมมองของโจวหยาง เรื่องนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรองคณบดีหลิวซ่างปิงที่ดูแลงานด้านการเรียนการสอนของคณะ ว่ากันว่ารองคณบดีหลิวเป็นคนของถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคและรองอธิการบดีฝ่ายบริหารประจำมหาวิทยาลัย

เพราะก่อนที่จะมาเป็นรองคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ รองคณบดีหลิวเคยไปปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราวในตำแหน่งเลขานุการของเลขาธิการถงที่สำนักงานอธิการบดีมาก่อน ตามคำบอกเล่าของหลิวเหมย ผู้อำนวยการสำนักงาน เมื่อก่อนรองคณบดีหลิวเกือบจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีแล้วด้วยซ้ำ ทว่าสุดท้ายเพราะสู้สวีเว่ยปิง ผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีคนก่อนไม่ได้ เลขาธิการถงจึงจัดแจงให้ย้ายมาอยู่ที่คณะศึกษาศาสตร์แห่งนี้

ตอนนี้จางเจี้ยนฉี่กลับโผล่มาตัดหน้าชิงตำแหน่งที่เดิมทีน่าจะเป็นของรองคณบดีหลิวไปเสียอย่างนั้น ทางฝั่งเลขาธิการถงจะไม่คิดอะไรเลยเชียวหรือ

ต้องรู้ก่อนว่าในคณะศึกษาศาสตร์แห่งนี้ หลี่เหวินฟาง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะเป็นคนของอธิการบดีหลี่ซงหลิน ส่วนสถานการณ์ในตอนนี้ ดูทรงแล้วแปดเก้าส่วนจางเจี้ยนฉี่คงเป็นคนที่หูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยให้ความสำคัญเป็นแน่

"ซับซ้อนกันจริง ๆ เลยแฮะ!"

โจวหยางส่ายหน้าพลางรู้สึกปวดหัวขึ้นมาบ้าง แต่แน่นอนว่าในฐานะข้าราชการระดับเคอเหยวียนตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่ได้เป็นแม้กระทั่งระดับรองเคอ เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับเขาสักเท่าไร

ทว่าหากจางเจี้ยนฉี่ได้ขึ้นเป็นคณบดีจริง ๆ เขาก็ต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับจางเจี้ยนฉี่เอาไว้แล้ว อย่างน้อยที่สุดในการทำงานวันข้างหน้า อีกฝ่ายจะได้ไม่คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งให้เขาลำบาก

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ไม่นานจางเจี้ยนฉี่ก็เดินลงมาจากชั้นบนกลับเข้าห้องทำงาน

"เป็นไงบ้างเสี่ยวโจว มีตรงไหนไม่เข้าใจไหม"

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู จางเจี้ยนฉี่ก็เอ่ยถามโจวหยางทันทีตามคาด

"ตอนนี้ยังไม่มีครับอาจารย์จาง เนื้อหาในตารางส่วนที่เกี่ยวกับทรัพย์สิน ข้อมูลส่วนใหญ่ทางผมมีพร้อมอยู่แล้วครับ มีแค่ส่วนน้อยที่ต้องรวบรวมเรียบเรียงใหม่อีกนิดหน่อย อาจารย์คิดว่าแบบนี้ดีไหมครับ ตารางนี้ผมคงไม่เอาไปทั้งหมด ผมขอเอาสองหน้านี้กลับไปแทนครับ"

"วันนี้... ไม่สิ วันนี้คงไม่ทัน อย่างช้าที่สุดไม่เกินห้าโมงเย็นพรุ่งนี้ ผมจะพิมพ์เนื้อหาลงเวิร์ดแล้วส่งเข้าอีเมลของอาจารย์ อาจารย์เห็นว่าอย่างไรครับ"

ที่โจวหยางกำหนดเวลาไว้ก่อนห้าโมงเย็นของวันพรุ่งนี้ แท้จริงแล้วเขามีการใคร่ครวญไว้ล่วงหน้าแล้ว

ตารางสองหน้าที่เขาขอเอาติดมือกลับไปเมื่อครู่ ไม่ได้มีแค่เนื้อหางานด้านทรัพย์สินเท่านั้น แต่ยังมีส่วนที่เป็นงานด้านอุดมการณ์ทางการเมืองของฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐานรวมอยู่ด้วย

เหตุผลที่ขอหน้านี้ไปด้วยนั้น โจวหยางมีความคิดหนึ่งอยู่ในใจ นั่นคือถึงเวลาก็จะเจียดเวลามาช่วยเขียนร่างแรกของส่วนนี้ให้จางเจี้ยนฉี่ไปด้วยเสียเลย

อันที่จริงหลายคนมักมองว่าการเสนอตัวรับงานเพิ่มในที่ทำงานเป็นเรื่องโง่เขลา ทว่าความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น ประการแรก คุณต้องดูก่อนว่างานชิ้นนั้นอยู่ในความรับผิดชอบของใคร และมีประโยชน์ต่อตัวคุณหรือไม่ ประการถัดมา คุณต้องดูว่างานนั้นเป็นจุดแข็งของคุณหรือเปล่า สามารถดึงความโดดเด่นของคุณออกมาได้หรือไม่

ชัดเจนว่าการช่วยทำงานส่วนตัวให้จางเจี้ยนฉี่ในยามนี้ย่อมเป็นความถูกต้องทางการเมืองอย่างไม่ต้องสงสัย อีกทั้งการเข้าหาผู้บังคับบัญชายังนับเป็นพฤติกรรมของคนที่กระตือรือร้นก้าวหน้าโดยแท้จริง

อีกด้านหนึ่ง ไม่ใช่ว่าโจวหยางจะคุยโม้โอ้อวด แต่เป็นเพราะช่วงที่ผ่านมาเขาได้เขียนข้อเสนอโครงการ ทำให้เขาเข้าใจและกุมข้อมูลงานด้านอุดมการณ์ทางการเมืองของคณะในช่วงหลายปีนี้ได้อย่างครอบคลุมลึกซึ้งเป็นที่สุด

ดังนั้น การที่เกิดความคิดนี้ขึ้นมา โจวหยางไม่ได้แสร้งทำเก่งเกินตัว และไม่ได้คิดจะไปประจบเอาความชอบกับผู้บังคับบัญชาแบบไม่ลืมหูลืมตา

หากแต่เขารู้อย่างถ่องแท้ว่าตนเองควรทำอะไร และจะบรรลุเป้าหมายแบบไหนต่างหาก