ตอนที่ 69 ค่าต้นฉบับนี้ดูจะเยอะไปหน่อยนะ

ทหารที่ไม่อยากเป็นนายพลไม่ใช่ทหารที่ดี และคนที่ไม่คิดจะเข้าหาผู้บังคับบัญชาก็ยากที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้บังคับบัญชาได้

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจวหยางเข้าใจเหตุผลข้อนี้เป็นอย่างดี

หลังจากเดินออกมาจากห้องทำงานของจางเจี้ยนฉี่ สิ่งแรกที่เขาทำคือรีบกลับไปที่คณะเพื่อตรวจนับข้อมูลทั้งหมดในมืออย่างละเอียดอีกรอบ จากนั้นจึงกรอกเนื้อหาในส่วนของทรัพย์สินลงในตารางตามการประเมินของตนเองจนเสร็จเรียบร้อย

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน โจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ไม่ใช่เพราะกรอกเนื้อหางานด้านความคิดและการเมืองส่วนล่างของตารางไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขาฉุกคิดถึงประเด็นหนึ่งที่ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่แท้จริงแล้วสำคัญอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่า ในเมื่อทางคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยได้พิจารณาตัวบุคคลที่จะมาดำรงตำแหน่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ไว้แล้ว ตามหลักแล้วหลี่เหวินฟางในฐานะเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะย่อมต้องรู้เรื่องนี้ก่อนคนอื่นอย่างแน่นอน

และหากเป็นเช่นนั้น การยื่นเสนอหัวข้อวิจัยทางความคิดและทฤษฎีการเมืองในครั้งนี้ ตามหลักก็ควรต้องใส่ชื่อจางเจี้ยนฉี่ผู้เป็นคณบดีเข้าไปในกลุ่มทำงานวิจัยด้วย

แต่หลี่เหวินฟางกลับจงใจกำหนดงานนี้ล่วงหน้าพอดีเป๊ะหนึ่งเดือนเต็ม ถ้าจะบอกว่าเธอไม่ได้มีแผนการอะไรแอบแฝงอยู่ละก็ ตีให้ตายโจวหยางก็ไม่มีวันเชื่อ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ โจวหยางที่นั่งอยู่ในห้องทำงานก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเจื่อนออกมา

เรื่องการเมืองไม่มีความบังเอิญจริง ๆ การคิดจะเหยียบเรือสองแคมเพื่อเอาใจทั้งสองฝ่ายถือเป็นความคิดที่อันตรายอย่างยิ่ง

ถึงอย่างนั้นโจวหยางก็ไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะร่างเอกสารด้านงานความคิดและการเมืองให้จางเจี้ยนฉี่ เพราะอย่างไรเสียตอนนี้ตำแหน่งคณบดีก็ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ และเป้าหมายที่เขาวางไว้ก็มีเพียงแค่สร้างความประทับใจที่ดีให้แก่จางเจี้ยนฉี่เท่านั้น

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบดึงสมาธิกลับมาจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า กว่าจะเขียนและแก้ไขเสร็จเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงสามทุ่มกว่าแล้ว

"ช่างแข่งขันกันดุเดือดจริง ๆ คนอื่นเขาปิดเทอมฤดูร้อนกัน ส่วนเราดันต้องมานั่งทำงานล่วงเวลาดึก ๆ ดื่น ๆ เสียได้"

เขาส่ายหน้าเบา ๆ

โจวหยางลากไฟล์ใส่กล่องอีเมล ตั้งเวลาส่งอัตโนมัติเป็นบ่ายโมงตรงของวันพรุ่งนี้ จากนั้นจึงลุกขึ้นเก็บข้าวของเดินทางกลับหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุน

โจวหยางไม่ใช่คนประเภทชอบคร่ำครวญหรืออ่อนไหวง่าย แต่ความรู้สึกละเอียดอ่อนน่าจะเป็นเรื่องจริง ไม่อย่างนั้นชาติก่อนตอนที่ถูกหวังจิ่นเขี่ยทิ้ง เขาคงไม่ซึมเศร้าตรอมใจอยู่นานหลายเดือน

ทว่าเมื่อได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ในใจของเขากลับมีเพียงความยินดีที่สามารถมองทะลุภาพลวงตาและล่วงรู้เรื่องที่คนอื่นไม่รู้ เช่น งานตรวจสอบทรัพย์สินที่ไม่ค่อยมีใครสนใจจะกลายเป็นประเด็นสำคัญในการปฏิรูปปรับปรุงระบบการศึกษาทั่วทั้งนครในช่วงสิ้นปีนี้ หรือการรู้ล่วงหน้าก่อนคนรอบข้างว่าจางเจี้ยนฉี่จะได้เป็นคณบดีคณะศึกษาศาสตร์

ไม่ว่าจะอย่างไร การได้ใช้ชีวิตมาสองชาติภพทำให้โจวหยางตระหนักดีกว่าคนรอบตัวว่า ความได้เปรียบทางข้อมูลข่าวสารนั้นสามารถสร้างประโยชน์ให้แก่ตนเองได้มหาศาลเพียงใด

ตลาดโต้รุ่งตอนสี่ทุ่มเริ่มเงียบสงบลงเมื่อผู้คนทยอยเบาบาง เงาไม้ที่ไหวเอนใต้แสงไฟสีส้มนวลริมทางดูราวกับกำลังกระซิบกระซาบ

โจวหยางก้าวเท้าเหยียบเงาตัวเองที่ทอดยาวไปตามแสงไฟ สายลมเย็นที่พัดปะทะใบหน้าทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินกับการได้ยืนอยู่บนจุดเปลี่ยนสำคัญของยุคสมัย

เมื่อเทียบกับความทุกข์ระทมกลัดกลุ้มในชาติก่อน

ตัวเขาในยามนี้เปี่ยมด้วยความมั่นใจและก้าวเดินไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคงยิ่งกว่าเดิม

"โจวหยาง ฉันดูพยากรณ์อากาศบอกว่าพรุ่งนี้พายุไต้ฝุ่นจะเข้า นายอย่าลืมปิดหน้าต่างห้อง 301 ให้เรียบร้อยนะ"

"แล้วก็ ช่วยไปดูให้หน่อยนะว่าหน้าต่างในห้องฉันปิดสนิทหรือยัง ขอเตือนเป็นพิเศษ: ห้ามแตะต้องข้าวของของฉันมั่วซั่วเด็ดขาดนะ!" ด้านหลังมีสติกเกอร์รูปกำปั้นน้อย ๆ สองอัน

ภายในห้อง

โจวหยางนั่งกินบาร์บีคิวพลางจิบกาแฟ สายตาจับจ้องข้อความที่อันเสี่ยวเจี๋ยส่งมาให้ในมือถือจนอดขำในใจไม่ได้

ใช่แล้ว มันคือกาแฟจริง ๆ เพราะในห้องไม่มีอะไรอย่างอื่นที่พอจะใช้ชงน้ำดื่มได้เลย และน้ำประปาดันมีกลิ่นคลอรีนฆ่าเชื้อแรงมากอีกด้วย

แต่แน่นอนว่ารสชาติของกาแฟก็ยังสู้ประโยค "ขอเตือนเป็นพิเศษ" ของอันเสี่ยวเจี๋ยไม่ได้

นี่เรียกว่าเตือนเป็นพิเศษงั้นหรือ

ชัดเจนว่าเป็นการชี้โพรงให้กระรอกมากกว่า! เดิมทีผมไม่ได้คิดจะแอบดูข้าวของของเธอเลยสักนิด แต่ตอนนี้เนี่ยสิ...

โจวหยางเดินตรวจดูหน้าต่างตามห้องต่าง ๆ เขาคงไม่ว่างจนถึงขั้นไปรื้อค้นข้าวของของอันเสี่ยวเจี๋ยหรอก เพียงแต่ในห้องของหญิงสาวมักอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนจาง ๆ ที่ทำให้เขาก่อเกิดความคิดแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น อันเสี่ยวเจี๋ยกลับบ้านอย่างเร่งรีบเกินไป เสื้อผ้าผ้าห่มอะไรพวกนั้นจึงแค่พับจัดคร่าว ๆ แล้วกองไว้บนเตียง เพราะอย่างไรการกลับไปเที่ยวนี้อันเสี่ยวเจี๋ยก็อยู่ได้แค่ยี่สิบกว่าวันเท่านั้น

หลังจากกวาดสายตามองเสื้อผ้าและผ้าห่มบนเตียงอย่างรวดเร็ว โจวหยางก็ก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากห้องทันที

ทว่าในสมองกลับปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมา สลัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด

"ดูไม่ออกเลยว่าจะจับคู่สีเก่งขนาดนี้ ผู้หญิงผิวขาวนี่ดีจริง ๆ จะสีแดง สีดำ สีขาว สีชมพูก็เอาอยู่หมด"

และแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือ มันเป็นผ้าลูกไม้

"ผมดูแล้ว ในห้องคุณมีหน้าต่างบานหนึ่งไม่ได้ปิดจริง ๆ ด้วย" ขณะนั่งรับลมจากพัดลมอยู่ในห้องนั่งเล่น โจวหยางก็จิบกาแฟไปพลาง คิดในใจว่าพรุ่งนี้คงต้องออกไปซื้อใบชามาไว้สักหน่อยแล้ว

ข้าราชการเก่าแก่ในหน่วยงานมาเป็นสิบกว่าปี ถ้าขาดใบชาชีวิตนี้คงอยู่ยากจริง ๆ จากนั้นเขาก็ตอบข้อความอันเสี่ยวเจี๋ยไป

อันเสี่ยวเจี๋ย: "ขอบคุณนะ!"

โจวหยาง: "งั้นตอนกลับมาคุณต้องซื้อของอร่อยมาฝากผมด้วยนะ"

อันเสี่ยวเจี๋ย: "นายอยากกินอะไรล่ะ ซื้อเต้าหู้เหม็นไปให้ดีไหม ฉันจะบอกให้ว่าเต้าหู้เหม็นแถวบ้านฉันอร่อยมากเลยนะ"

เต้าหู้เหม็นของเซียงหนานอร่อยจริง ๆ แต่ความทรงจำของโจวหยางก็ฝังลึกมากเช่นกัน เรียกว่าทำเอาทวารหนักแทบพังเลยทีเดียว เป็นความจริงแท้ที่ตอนกินน่ะฟินปาก แต่พอกินเสร็จก็ฟินก้นทันตาเห็น

"นายไม่ได้รื้อของของฉันใช่ไหม"

"เปล่า"

มณฑลเซียงหนาน นครโหลวตี่

ในตึกพักอาศัยธรรมดา ๆ ใจกลางเมือง อันเสี่ยวเจี๋ยสวมชุดนอนกระโปรงสีชมพูนอนคว่ำอยู่บนเตียงพลางจ้องโทรศัพท์มือถือ หลังจากลังเลอยู่นานจนส่งข้อความไปหาโจวหยางแล้ว ใบหน้าก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"ไม่มั้ง ไม่หรอกน่า ฉันน่าจะเก็บเข้าที่แล้วนี่นา!"

"อันเสี่ยวเจี๋ยเอ๊ยอันเสี่ยวเจี๋ย เธอสะเพร่าเกินไปแล้ว ทั้งที่รู้ว่ารูมเมตเป็นผู้ชาย ยังจะวางชุดชั้นในไว้ข้างนอกได้อีก!"

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับของโจวหยาง อันเสี่ยวเจี๋ยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด ทว่าวินาทีต่อมา...

"อันเสี่ยวเจี๋ย ก่อนกลับบ้านคุณไม่ได้เก็บห้องเลยใช่ไหมเนี่ย ผมเห็นเสื้อผ้ากองพะเนินระเกะระกะเต็มเตียงไปหมด..."

อันเสี่ยวเจี๋ย: "..."

อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันตายไปแล้ว ฉันมองไม่เห็น!

โจวหยาง ไอ้คนเฮงซวย นายบอกว่าไม่ได้แตะไง!!! นี่เรียกว่าไม่ได้แตะเรอะ!!!!

ความจริงแล้วโจวหยางไม่ได้แตะต้องเลยจริง ๆ แค่มองไปสองแวบเท่านั้น แค่สองแวบจริง ๆ ไม่มีทางมากกว่านั้น เอ่อ... ชัดเจนว่ามองเต็มตาไปสองแวบเต็ม ๆ!

"เชี่ย เยอะขนาดนี้เลยเหรอ เหล่าหู เมื่อเดือนก่อนแกไปกินยาบ้ามาจากไหนวะเนี่ย โคตรดุเลย!"

เช้าตรู่วันต่อมา

โจวหยางที่ยังอยู่ในห้วงนิทราถูกเสียงโทรศัพท์ของหูเซิ่งลี่ปลุกให้ตื่นขึ้น ก่อนจะเห็นข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารบนหน้าจอมือถือ

เมื่อหักเงิน 1.4 แสนที่ยืมจากหูเซิ่งลี่ออกไปแล้ว หูเซิ่งลี่ยังโอนเงินให้เขาอีกกว่า 4 หมื่นหยวน นั่นหมายความว่าค่าต้นฉบับในเดือนนี้มากกว่าเดือนที่แล้วเสียอีก

"เออ นั่นสิวะ ฉันจะบอกให้เหล่าโจว ตั้งแต่ได้ค่าต้นฉบับเมื่อเดือนที่แล้ว ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันมันยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้วจริง ๆ ว่ะ"

"เมื่อก่อนในหัวฉันวัน ๆ คิดแต่เรื่องกินข้าวนอนหลับแล้วก็หาเงิน แต่ตอนนี้เชี่ยเอ๊ย แม้แต่กินข้าวนอนหลับฉันยังไม่อยากทำเลย อยากหาแต่เงินอย่างเดียว! ฮ่าๆๆๆๆ!"

เมื่อได้ยินเสียงอันชวนกวนประสาทของหูเซิ่งลี่จากปลายสาย โจวหยางก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ในใจกลับเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง

มันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่หรือ รายได้เดือนละหลายแสน จะมัวกินข้าวนอนหลับไปทำไมกัน!!! นอนหลับทีหนึ่งหายไปตั้งหลายหมื่น โคตรจะฟุ่มเฟือยเลยเว้ย!!!