ตอนที่ 70 เจ้าหมอนี่ไม่เลวเหมือนกันแฮะ

"นายได้ใจไปเถอะ นิ่ง ๆ เข้าไว้ล่ะ อย่าให้พังยับเยินก็แล้วกัน" โจวหยางเตือนหูเซิ่งลี่ไปประโยคหนึ่งแล้วก็วางสาย

ภายในห้อง พายุไต้ฝุ่นใกล้จะพัดขึ้นฝั่ง นอกหน้าต่างเริ่มมีลมกรรโชกแรง ผ่านไปไม่ทันไร เมฆดำมืดมิดก็บดบังแผ่นฟ้าและแสงตะวัน พัดโหมกระหน่ำเข้ามา

โจวหยางไม่รู้ว่าเหนือเมฆขึ้นไปจะเป็นสภาพเช่นไร แต่ในห้องนี้เขาร้อนราวกับอยู่ในห้องอบซาวน่า เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว

เมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวคงมีพายุฝนฟ้าคะนองกระหน่ำติดต่อกันหลายวัน แม้โจวหยางจะอยากขี้เกียจอยู่บ้าง แต่ก็จำต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปข้างล่าง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้า รุ่นฟาที่อยู่ไม่ไกลจากโครงการที่พัก

ลมเย็นปะทะเข้าใส่ร่างอย่างจัง รูขุมขนทั่วตัวพลันเปิดกว้าง สูดรับไอเย็นนี้เข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

คำโบราณมักบอกว่าการเป่าแอร์ทำให้ความชื้นแทรกซึมเข้าร่างกายได้ง่าย ทว่าเหตุผลก็ส่วนเหตุผล หากคนเรายอมฟังและทำตามหลักเหตุผลทุกข้อจริง ๆ โรงพยาบาลก็คงไม่มีงานอะไรให้ทำแล้ว

ในเมื่อรสชาติของความเย็นสบายแบบนี้... จุ๊ๆ ใครบ้างจะไม่ชอบล่ะ

โจวหยางใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงกว่า กว้านซื้อวัตถุดิบทำอาหารมาพะเนิน ทั้งยังยอมจ่ายเงินกว่าสามร้อยหยวนซื้อใบชาราคาสูงมาอีกหนึ่งกระป๋อง ถึงค่อยกลับเข้าห้องมาอบซาวน่าต่อ

จะเปิดแอร์ก็เป็นไปไม่ได้ เพราะห้องนั่งเล่นมีแค่พัดลมเพดาน ส่วนจะให้เขาอุดอู้อยู่แต่ในห้องนอนทั้งวันทั้งคืน ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

เขาทำอาหารเช้าง่าย ๆ เป็นขนมปังปิ้งกับไข่ดาว

พอกินเสร็จ โจวหยางก็เปิดคอมพิวเตอร์ ใคร่ครวญความคิดในหัวครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มลงมือเขียนแผนการดำเนินงานของจุดรับส่งพัสดุ

"พ่อครับ ขาดเหลืออะไรเดี๋ยววันสองวันนี้ผมสั่งซื้อออนไลน์ส่งพัสดุกลับไปให้ ส่วนการตกแต่งพ่อทำแบบเรียบง่ายก็พอ ไม่ต้องซับซ้อนอะไรมาก แผนการตกแต่งเดี๋ยวคืนนี้ผมส่งไปให้นะครับ"

"เรื่องเงินเมื่อกี้ผมโอนเข้าบัตรธนาคารของแม่ไปสองหมื่นหยวน น่าจะพอใช้เหลือเฟือแล้ว เงินในมือพ่อกับแม่ไม่ต้องเอาออกมาใช้นะครับ เก็บไว้เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินในอนาคต"

"ได้ครับ ๆ ถ้างั้นพ่อไปกินข้าวก่อนเถอะ ผมทำเสร็จแล้วจะส่งเอกสารไปให้ เล่นคิวคิวเป็นใช่ไหมครับ ถ้าทำไม่เป็นพ่อก็แวะไปหาน้า ให้พวกเขาช่วยจัดการให้นะ"

ในห้อง โจวหยางวางสายแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้

หลังจากเข้าสู่ศตวรรษใหม่ ยุคสมัยก็ราวกับก้าวเข้าสู่ช่องทางด่วนแห่งการพัฒนาเพียงชั่วข้ามคืน

คนที่เกิดช่วงปลายยุค 60 ในศตวรรษก่อนอย่างพ่อแม่ของเขา การจะให้ยอมรับวิถีชีวิตแบบใหม่เอี่ยมในเวลาอันสั้นย่อมมีความยากลำบากอยู่บ้างจริง ๆ

ยังดีที่พ่อแม่ไม่ใช่คนประเภทที่ไม่มีพื้นฐานการศึกษาเลย พ่อโจวเซี่ยงจวินจบมัธยมปลาย แม่หวังไอ้ผิงก็จบมัธยมต้น ในสายตาของโจวหยางแล้วเท่านี้ก็เพียงพอ

อันที่จริงความตื่นเต้นกระตือรือร้นที่แวบผ่านเข้ามาในน้ำเสียงของพ่อโจวเซี่ยงจวินทางโทรศัพท์ไม่ได้รอดพ้นความสังเกตของโจวหยาง เพียงแต่เขาไม่ได้เจตนาเติมฟืนลงในกองไฟเพื่อส่งเสริมความมั่นใจแบบหน้ามืดตามัวเช่นนี้

ไม่ใช่ว่าเขาอดทนสะกดกลั้นความคิดที่จะกอบโกยเงินก้อนโตตามกระแสคลื่นแห่งยุคสมัยได้ ทว่าหลังจากได้เกิดใหม่มาหนหนึ่ง บางครั้งในใจของโจวหยางก็เกิดความยำเกรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

งานในมหาวิทยาลัยก็ได้แล้ว เงินของหูเซิ่งลี่ก็แบ่งมาแล้ว บ้านของครอบครัวก็ซื้อแล้ว... คงเป็นไปไม่ได้ที่จะกอบโกยผลประโยชน์ทุกอย่างไว้คนเดียวทั้งหมด

การได้เกิดใหม่อีกครั้ง แล้วคว้าชัยชนะตั้งแต่จุดเริ่มต้น ในสายตาของโจวหยาง นี่นับเป็นสิ่งที่ชาติก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงแล้ว

ดังนั้นตั้งแต่แรกเริ่ม โจวหยางจึงไม่เคยมีความคิดที่จะให้พ่อโจวเซี่ยงจวินครองความเป็นใหญ่ เปิดจุดรับส่งพัสดุที่ใหญ่ที่สุดในนครตงเจียงเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่อยากเลี้ยงดูคนสักห้าถึงแปดคนในตึกแถวสามคูหานั้น ทำงานธรรมดาอย่างขยันขันแข็งวุ่นวายไปในแต่ละวัน มีชื่อเสียงและเสียงตอบรับที่ดีก็เพียงพอแล้ว

หากจะบอกว่ามีความเห็นแก่ตัวย่อมมีอยู่แล้ว สำหรับแวดวงราชการ การที่ญาติสนิททำธุรกิจถือเป็นประเด็นที่อ่อนไหวอย่างยิ่ง ต่อให้โจวหยางจะใจกล้าและมีภูมิหลังมั่นคงแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าคิดการใหญ่ไปท้าทายเส้นแบ่งของกฎเกณฑ์ข้อนี้เด็ดขาด

ช่วงเช้าเขาใช้เวลาไปเต็ม ๆ สองชั่วโมง โจวหยางเรียบเรียงขั้นตอนการทำงานประจำวันของจุดรับส่งพัสดุออกมาอย่างกระชับ จากนั้นก็เพิ่มข้อควรระวังบางอย่างเข้าไป แล้วจัดการจัดระเบียบเอกสารส่งไปยังคิวคิวที่เพิ่งสมัครให้โจวเซี่ยงจวินเมื่อไม่นานมานี้ทันที

ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงโทรศัพท์ไปกำชับกับหยางหงเสียผู้เป็นน้าสะใภ้อีกรอบหนึ่ง

แม้ระดับการศึกษาของหยางหงเสียจะจบเพียงมัธยมต้น แต่คนบางคนก็เกิดมาเป็นลูกรักของยุคสมัยอย่างช่วยไม่ได้จริง ๆ

เพราะไม่มีงานประจำ ประกอบกับฐานะทางบ้านไม่ได้ขัดสน หยางหงเสียจึงเป็นแม่บ้านเต็มตัวมาตลอดตั้งแต่แต่งงาน

ในชีวิตประจำวันไม่เพียงใช้คิวคิวได้อย่างคล่องแคล่ว แม้กระทั่งเกมออนไลน์ทั่วไปเธอก็ยังเล่นได้เซียนสุด ๆ

"เด็กที่มีแม่คอยดูแลนี่มันเป็นแก้วตาดวงใจจริง ๆ!"

โจวหยางเดาะลิ้นจึ๊กจั๊ก มื้อเที่ยงเขาขี้เกียจทำกับข้าว จึงกินผักดองกับปลาแห้งที่นำกลับมาจากตงเจียงเมื่อคราวก่อน แกล้มกับผักกาดหอมอีกจานหนึ่งก็ผ่านมื้อเที่ยงไปได้แล้ว

พอกินข้าวเสร็จก็ตรวจเช็กอีเมลที่รอส่งในกล่องจดหมาย เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

ทว่าสิ่งที่โจวหยางไม่รู้เลยก็คือ ในเวลานี้ สำหรับจางเจี้ยนฉี่ที่กำลังหัวหมุนอยู่ในห้องทำงาน อีเมลฉบับนี้ของเขากลับเพียงพอที่จะทำให้ชีวิตหลังจากนี้ในคณะศึกษาศาสตร์นอนมาได้อย่างสบายใจ

"เละเทะไปหมด เหลวไหลสิ้นดี ฝีมือแค่นี้จะไปทำงานทำการให้ดีได้ยังไง"

มหาวิทยาลัยตงไห่ ตึกอี้ฟูคณะศึกษาศาสตร์

ภายในห้องทำงาน จางเจี้ยนฉี่แสดงอารมณ์โมโหอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่นักศึกษาปริญญาโทสองคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขาเวลานี้ถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ที่แท้ หลังจากได้รับแบบประเมินตัวบุคคลฉบับนี้ที่แผนกข้าราชการระดับบริหาร ฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยส่งมาให้ จางเจี้ยนฉี่ก็โทรศัพท์หาผู้รับผิดชอบของแผนกต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องในคณะตามการจำแนกเนื้อหาทันที เพื่อขอให้พวกเขาช่วยส่งข้อมูลและสถิติต่าง ๆ มาให้

เนื่องจากต้องส่งแบบฟอร์มในวันพรุ่งนี้แต่เช้าตรู่ ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วอย่างไรก็ต้องทำให้เสร็จก่อนค่ำวันนี้ ดังนั้นตั้งแต่เช้าตรู่ จางเจี้ยนฉี่จึงเริ่มประสานงานกับคนของแต่ละแผนก

ทว่าปัญหาก็ยังคงเกิดขึ้น ทางสายงานกิจการนักศึกษานั้น เจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์จำเป็นต้องนำคณะเดินทางไปตรวจเยี่ยมปลอบขวัญนักศึกษาที่ไปเกณฑ์ทหารในพื้นที่ภาคตะวันตก จึงไม่สามารถจัดการเอกสารได้ ทำได้เพียงให้อาจารย์ที่ปรึกษาคนหนึ่งช่วยเรียบเรียงให้อย่างลวก ๆ

ข้อมูลเหล่านี้ในสายตาของจางเจี้ยนฉี่เป็นเพียงข้อมูลดิบธรรมดา ๆ แน่นอนว่าเดิมทีอีกฝ่ายก็ไม่มีความจำเป็นต้องเรียบเรียงเป็นร่างเอกสารพร้อมใช้งานให้เขาอยู่แล้ว จางเจี้ยนฉี่จึงเรียกนักศึกษาปริญญาโทสองคนมาทำงานในส่วนที่เหลือต่อ

แต่หลังจากเสียเวลาไปทั้งช่วงเช้า ของที่แก้ไขไปหลายรอบจนได้มาอยู่ในมือสุดท้ายก็ยังเละเทะไม่เป็นท่า นี่จึงทำให้เขาเริ่มมีน้ำโหขึ้นมา

"เอาเถอะ พวกเธอสองคนกลับไปห้องแล็บก่อนแล้วกัน เรื่องการเขียนสำนวนเนี่ย ถึงจะไม่ค่อยเกี่ยวกับการทดลองเขียนวิทยานิพนธ์เท่าไหร่ แต่ก็ชุ่ยเกินไปไม่ได้ วันหลังยังต้องพัฒนาตรงส่วนนี้ให้มากขึ้นอีก"

"แต่ก็โทษพวกเธอไม่ได้หรอก เอกสารแบบนี้พวกเธอยังไม่เคยจับ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันยอมเสียเวลาเรียบเรียงเองสักหน่อย"

หลังจากกำชับนักศึกษาทั้งสองคนไปแล้ว จางเจี้ยนฉี่ก็โบกมือไล่ ส่วนนักศึกษาปริญญาโทสองคนนั้นก็รีบพยักหน้ารับแล้วเผ่นออกจากห้องทำงานไปเหมือนหนีตาย

ในห้องทำงาน จางเจี้ยนฉี่จุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งมวน พลางขมวดคิ้วจ้องมองข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็เปิดไฟล์เอกสารใหม่เตรียมจะเขียนเนื้อหาด้วยตัวเอง

ในตอนนั้นเอง มุมล่างขวาของหน้าจอก็พลันมีหน้าต่างแจ้งเตือนอีเมลเด้งขึ้นมา จางเจี้ยนฉี่คลิกเปิดดู อีเมลฉบับนั้นเป็นโจวหยางที่ส่งเข้ามา

"หวังว่าเอกสารของเสี่ยวโจวจะไม่เจอปัญหาไปด้วยอีกคนนะ"

ทว่า ทันทีที่จางเจี้ยนฉี่ดาวน์โหลดไฟล์เอกสารแนบที่โจวหยางส่งมาลงบนหน้าเดสก์ท็อป แล้วเปิดอ่านกวาดสายตาดูไปเพียงไม่กี่บรรทัด เขากลับชะงักงันไปในทันที

กระทั่งสีหน้าที่เคยขมวดคิ้วอยู่บนใบหน้า ก็ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนตกตะลึงในพริบตา แต่ถัดจากนั้นในใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

"เจ้าเด็กคนนี้... ฝีมือไม่เบาเลยแฮะ"