ตอนที่ 71 ฉันไม่ได้ทำเรื่องพังเสียหน่อย

นครตงเจียง บนถนนคนเดินบริเวณทางเข้าเขตพัฒนาต้นแบบใหม่ ป้ายชื่อ "จุดบริการพัสดุลี่หมิน" ถูกแขวนไว้บนผนังหน้าร้านนานแล้ว ในฐานะจุดบริการพัสดุแห่งแรกของทั่วทั้งแขวงหยางซู่ผิง อันที่จริงโจวหยางไม่ได้คิดอะไรให้ซับซ้อน เพียงแค่ตั้งชื่อง่าย ๆ จำง่าย ๆ ให้กับหน้าร้านของตัวเองเท่านั้น

จะว่าส่งเดชก็ไม่เชิง เพียงแต่ในสถานที่อย่างแขวงหยางซู่ผิงนั้น ยิ่งชื่อเรียบง่ายและติดดินเท่าไรก็ยิ่งสะดวกต่อการจดจำมากขึ้นเท่านั้น

ภายในจุดบริการพัสดุขนาดสามคูหาเปิดโล่ง สองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงกล่องพัสดุบนชั้นวางของอย่างไม่หยุดมือ ปริมาณในแต่ละรอบไม่ถือว่าเยอะ ทว่าเมื่อรวมกันตลอดทั้งวันก็ไม่น้อยเลยทีเดียว

นอกจากสองสามีภรรยาแล้ว ด้านหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ยังมีเด็กสาวหน้าตาอ่อนวัยอีกคนหนึ่ง อายุเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ เธอคือพนักงานแคชเชียร์และติดตามสถานะพัสดุที่หยางหงเสียน้าสะใภ้ของโจวหยางหาตัวมาจากบ้านเกิด

"เจาตี้ เดี๋ยวพอจัดการรายการช่วงเช้าเสร็จ ถ้าว่างก็ช่วยเปิดดูเอกสารที่ลูกชายฉันส่งมาหน่อยนะ"

"รับทราบค่ะป้าหวัง เดี๋ยวหนูรีบดูให้นะคะ"

หยางเจาตี้เป็นหลานสาวสายญาติสนิทในหมู่บ้านเกิดของหยางหงเสีย จึงนับลำดับอาวุโสตามโจวเซียวเซียวลูกพี่ลูกน้องของโจวหยาง และเรียกหวังไอ้ผิงว่าป้าหวัง

เด็กสาวเรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้วก็ไม่ได้เรียนต่อ สองปีก่อนหน้านี้ทำงานเป็นแคชเชียร์อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ในตัวอำเภอบ้านเกิดมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ตอนที่หยางหงเสียกลับบ้านเกิด บังเอิญเจอกับตอนที่เด็กสาวลาออกพอดี ปรึกษากันไปมาจึงพาตัวมาที่นครตงเจียงด้วย

แม้ว่าการอยู่ในเมืองจะต้องเสียค่าเช่าบ้านเดือนละสองร้อยหยวน แต่โจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงก็ให้เงินเดือนเธอเดือนละสองพันหยวนตามคำแนะนำของโจวหยางผู้เป็นลูกชาย อีกทั้งยังรวมอาหารกลางวัน ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้วถือว่าได้มากกว่าตอนอยู่ในอำเภออยู่ไม่น้อย หยางเจาตี้จึงยินดีที่จะทำงานอยู่ที่นี่

นอกจากหยางเจาตี้แล้ว เดิมทีโจวหยางตั้งใจจะจ้างคนมารับส่งพัสดุเพิ่มอีกคนหนึ่ง แต่ช่วงแรกนี้ออร์เดอร์ยังมีไม่มาก สองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิงจึงปรึกษากันแล้วตัดโควตาตำแหน่งนี้ทิ้งไปเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย

ปัจจุบันเรื่องการรับส่งพัสดุของร้านจึงตกเป็นหน้าที่ของโจวเซี่ยงจวินที่วิ่งจัดการอยู่คนเดียวเป็นหลัก ซึ่งตอนนี้ก็ยังพอถูไถไปได้ เพียงแต่ช่วงที่ยุ่งจริง ๆ ก็หัวหมุนจนแทบไม่มีเวลากินข้าวเลยทีเดียว

ด้วยความที่เป็นจุดบริการพัสดุแห่งแรกของทั้งแขวง สองสามีภรรยาจึงเห็นพ้องกับคำแนะนำของโจวหยางเป็นอย่างยิ่ง ทัศนคติการให้บริการย่อมไม่ต้องพูดถึง ทั้งยังทำงานอย่างพิถีพิถันรอบคอบจนแทบไม่มีข้อผิดพลาด

ด้วยเหตุนี้ แม้จะเพิ่งเปิดร้านมาได้เพียงสิบกว่าวัน แต่ในย่านแขวงหยางซู่ผิงแห่งนี้ ชื่อเสียงของจุดบริการพัสดุลี่หมินก็ถือว่าเริ่มติดตลาดแล้ว

เมื่อหักส่วนแบ่งของบริษัทขนส่งและต้นทุนค่าแรงออกไป เนื่องจากอาคารเป็นของตัวเอง ต้นทุนค่าเช่าในส่วนนี้จึงประหยัดไปได้โดยปริยาย

ด้วยเหตุนี้ กำไรเกือบสองร้อยหยวนต่อวันจึงนับว่าเป็นที่น่าพึงพอใจอย่างยิ่งสำหรับสองสามีภรรยาโจวเซี่ยงจวินกับหวังไอ้ผิง

ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่โจวหยางลูกชายบอกไว้ รายได้ระดับนี้เมื่อพัฒนาควบคู่ไปกับธุรกิจขนส่งพัสดุและการซื้อของออนไลน์แล้ว ในอนาคตย่อมจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างแน่นอน

ทว่าสำหรับพวกเขานั้น เพียงรักษาสภาพให้ได้อย่างในตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว หากหาเงินได้มากขึ้นกว่านี้จริง ๆ ย่อมดียิ่งขึ้นไปอีก

โจวหยางย่อมรู้ความคิดของพ่อแม่อยู่แล้ว เพียงแต่หลังจากจุดบริการพัสดุเปิดทำการ เขาก็ไม่มีเวลาและสมาธิมาคอยกังวลกับเรื่องทางบ้านพวกนี้อีก

ด้านหนึ่งเพราะใกล้จะเปิดเทอมแล้ว อีกทั้งเอกสารเสนอขอทุนทำโครงการวิจัยในมือก็ยังอยู่ระหว่างการแก้ไขปรับปรุง

อีกด้านหนึ่ง เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็จะเปิดเทอม ตอนนี้เขาจึงไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงไปทำเรื่องอื่นจริง ๆ

เพราะหลังจากเปิดภาคเรียน เขามีภาระงานสำคัญที่มีน้ำหนักมากหลายอย่างต้องทำ ในช่วงเริ่มต้นจึงต้องเตรียมความพร้อมล่วงหน้าให้ดี

อย่างแรกคือนักศึกษาใหม่มารายงานตัวเปิดเทอม นักศึกษาที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกพรรคจะต้องเข้าเรียนหลักสูตรปูพื้นฐานการเข้าเป็นสมาชิกพรรคแบบองค์รวม ปีก่อน ๆ หน้าที่นี้เป็นของเจียงเทา แต่ปีนี้โจวหยางเข้ามาทำหน้าที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์ของคณะ ภารกิจนี้จึงตกมาอยู่ที่เขาอย่างไม่ต้องสงสัย

นอกจากจะต้องเตรียมเนื้อหาสำหรับการบรรยายในชั้นเรียนแล้ว ยังต้องจัดเตรียมเนื้อหาเชิงต่อยอดเสริมเข้าไปด้วย จากการที่เคยผ่านแวดวงราชการในชาติก่อนมาแล้ว โจวหยางจึงรู้ซึ้งยิ่งกว่าคนส่วนใหญ่ว่า ไม่ว่าคุณจะเก่งกาจหรือเปี่ยมความสามารถเพียงใด งานในหน้าที่ความรับผิดชอบหลักของตัวเองต่างหากที่เป็นต้นทุนสำหรับการเลื่อนตำแหน่งในอนาคต

มีเพียงการสร้างผลงานที่โดดเด่นสะดุดตาในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์นี้เท่านั้น เขาถึงจะมีโอกาสก้าวหน้าขึ้นมาเป็นหัวแถวได้ในเวลาที่สั้นที่สุด

นอกจากงานนี้แล้ว ส่วนที่เหลือก็เป็นปัญหาของนักศึกษาใหม่อีกเช่นกัน การรับโอนและจัดการความสัมพันธ์ทางสายงานพรรคของสมาชิกพรรคที่เป็นนักศึกษาใหม่จำนวนมากถือเป็นด้านหนึ่ง

และที่สำคัญที่สุดยังรวมถึงเรื่องการสร้างสาขาพรรคด้วย

ในสายตาของโจวหยาง สำนวนการเขียนของเจียงเทาจะว่าดีก็ดีอยู่หรอก งานก็ทำอย่างตั้งใจและมีความรับผิดชอบ แต่วิธีการทำงานบางอย่างของอีกฝ่าย เขากลับไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรนัก

หากพูดอย่างเคร่งครัด เจียงเทาเป็นคนประเภทที่เน้นความมั่นคงปลอดภัยแบบราบรื่นไร้คลื่นลม ต่อภาระหน้าที่ความรับผิดชอบในตำแหน่ง โดยพื้นฐานแล้วจะยึดหลักทำเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดเป็นสำคัญ

ในสถานการณ์ปกติ เรื่องนี้ย่อมไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน หรือกระทั่งนับว่าเป็นทางเลือกที่ดีเยี่ยมด้วยซ้ำ ทว่าสำหรับโจวหยางแล้ว แค่นี้ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพออยู่อีกมาก

ด้านหนึ่งเป็นเพราะประสบการณ์การทำงานในมหาวิทยาลัยจากชาติก่อน ทำให้ในหัวของโจวหยางรู้ชัดเจนว่า เนื้อหาและรูปแบบการทำงานหลายอย่างในเวลานี้จะต้องเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในไม่กี่ปีข้างหน้าอย่างแน่นอน

อีกด้านหนึ่งก็คือ โจวหยางรู้ชัดเจนกว่าคนอื่นว่า สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันมาโดยปริยายบางอย่างนั้น ความจริงแล้วสามารถทำให้ดีกว่าเดิมได้ หรือกระทั่งไม่ตัดความเป็นไปได้ที่จะทำออกมาได้อย่างโดดเด่นยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ

"โจวหยาง วันนี้คุณมีเสื้อผ้าต้องซักไหม"

ในห้องนั่งเล่น โจวหยางกำลังจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊กพลางขบคิดอย่างหนัก ข้างหูก็พลันมีเสียงของอันเสี่ยวเจี๋ยดังแว่วมา

"น่าจะมีนะ เสี่ยวเจี๋ย คุณไม่ต้องสนใจของผมหรอก ซักของตัวเองไปก่อนเถอะ!" โจวหยางตอบกลับไปประโยคหนึ่งโดยไม่ได้หันไปมอง

พูดถึงเรื่องซักผ้านี้ เนื่องจากห้อง 301 มีห้องน้ำห้องเดียวกับเครื่องซักผ้าเพียงเครื่องเดียว ช่วงก่อนหน้านี้ทั้งสองคนจึงสลับกันใช้เป็นหลัก

ต่อมา อันเสี่ยวเจี๋ยคงรู้สึกเกรงใจที่มากินข้าวร่วมกับเขาทุกวัน แถมเขายังไม่ยอมรับเงินค่ากับข้าว มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนซักผ้า เธอจึงถือโอกาสช่วยซักเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งให้เขาไปด้วย

ซักเสื้อเชิ้ตตัวเดียวก็ไม่ได้มีอะไรหรอก แต่ประเด็นสำคัญคือหลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่อันเสี่ยวเจี๋ยจะซักผ้า เธอก็มักจะถามเขาทุกรอบว่ามีเสื้อผ้าที่จะซักหรือไม่

ในช่วงแรกโจวหยางยังเกรงใจอยู่บ้างสองสามครั้ง แต่พอนานวันเข้า นอกจากพวกถุงเท้าหรือชุดชั้นในที่ต่างคนต่างจัดการกันเองแล้ว เสื้อผ้าอย่างอื่นโดยพื้นฐานก็โยนลงถังซักรวมกันไปในรอบเดียว

นอกจากจะไม่เปลืองแรง ไม่ยุ่งยาก และไม่ต้องคอยพะวงแล้ว ยังช่วยประหยัดทั้งน้ำยาซักผ้า ค่าน้ำ และค่าไฟอีกด้วย

ต้องรู้ไว้ว่าความเคยชินเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เมื่อบ่มเพาะจนติดเป็นนิสัยแล้ว ไม่ว่าเรื่องนั้นจะฟังดูน่าเหลือเชื่อเพียงใด มันก็จะกลายเป็นเรื่องแสนธรรมดาไปโดยปริยาย

อีกทั้งอันเสี่ยวเจี๋ยก็ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่ถูกประคบประหงมเอาอกเอาใจจนเคยตัว แม้ว่าเมื่อเทียบกับหญิงสาวที่เติบโตมาจากชนบทแล้ว ตัวเธอจะมีความสงวนทีท่าหรือเก็บเนื้อเก็บตัวมากกว่า แต่ก็ไม่ได้เข้าถึงยากแต่อย่างใด ยิ่งทั้งสองคนมาเช่าห้องอยู่ด้วยกัน เรื่องที่ดูไม่น่าเป็นไปได้หลายๆ อย่างก็กลายเป็นเรื่องที่ดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ

อย่างเช่น ทั้งสองคนกินกับข้าวแบบเดียวกัน

ดื่มน้ำจากกาต้มน้ำใบเดียวกัน

ถึงแม้ถ้วยชามและตะเกียบที่ใช้จะเตรียมมาของใครของมัน แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ อย่างไรเสียก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันอยู่ดี

ภายในห้องนั่งเล่น

โจวหยางยังคงครุ่นคิดวางแผนงานการสร้างพรรคอย่างต่อเนื่อง ทั้งตัวจดจ่อมีสมาธิอย่างเต็มที่ สำหรับงานในหน้าที่ของตัวเองแล้ว โจวหยางนับว่าทำอย่างสุดความสามารถและเปี่ยมความรับผิดชอบจริงๆ หรือกระทั่งทำได้เกินมาตรฐานเสียด้วยซ้ำ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

ภายในห้องกลับมีเสียงของอันเสี่ยวเจี๋ยที่ดูเหมือนจะปรี๊ดแตกดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"โจวหยาง!"

จังหวะนี้แม้แต่ตัวโจวหยางเองก็ยังสะดุ้งอึ้งไป เขารีบหันขวับไปมองทันที เห็นเพียงอันเสี่ยวเจี๋ยหน้าแดงก่ำยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำด้วยท่าทางเดือดดาลจัด แล้วจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง

"เป็นอะไรไปน่ะ ผมไม่ได้ทำหม้อพังนะ"

"นายไม่ได้ทำหม้อพังหรอก แต่นาย... นายนี่มันคนบัดซบ!"