ตอนที่ 72 คลื่นลมการโยกย้าย

ภายในห้องรับแขก โจวหยางเองก็กำลังงงเป็นไก่ตาแตก เขาจ้องมองอันเสี่ยวเจี๋ยด้วยสีหน้ามึนงงสุดขีด ในใจคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตนเองไปล่วงเกินท่านผู้บังคับบัญชาจากฝ่ายองค์การของพรรคท่านนี้ตรงไหนเข้าอีก

"คุณผู้บังคับบัญชา ผมทำอะไรผิดเหรอครับ เมื่อเช้าผมนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด ไม่ได้ขยับไปไหนเลยนะ!" โจวหยางรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรมจริงๆ

ส่วนที่อันเสี่ยวเจี๋ยด่าว่าเขาสารเลวน่ะหรือ

เอ่อ... จะว่าไปก็สารเลวอยู่เหมือนกัน!

ถ้าไม่สารเลว ใครมันจะตอบตกลงมาเช่าห้องร่วมกับเด็กสาวอย่างอันเสี่ยวเจี๋ยกันล่ะวะ

แต่ปัญหาคือ ตัวเขาเหล่าโจวก็วางตัวเรียบร้อยดีนี่นา นอกจากครั้งนั้นที่เข้าไปปิดหน้าต่างแล้ว แทบจะไม่เคยย่างกรายเข้าไปในห้องของอันเสี่ยวเจี๋ยเลยสักครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่เคยทำอะไรในบ้านที่ผิดข้อตกลงร่วมกันของทั้งสองคนเลย เช่น ไม่ใช้ของคนอื่นส่งเดช ไม่พาคนนอกกลับมาตามอำเภอใจ ไม่... สารพัดข้อห้ามจิปาถะตั้งมากมาย

"ขี้เกียจจะคุยกับนาย คราวหน้าถ้ายังทำแบบนี้อีกฉันจะโกรธจริงๆ แล้วนะ!"

อันเสี่ยวเจี๋ยถลึงตาใส่โจวหยางอย่างดุเดือด ไม่สนใจเขาอีกแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อวุ่นวายกับเครื่องซักผ้าต่อ

ทว่าโจวหยางกลับยิ่งงงหนักกว่าเดิม อยู่ดีๆ ก็โดนด่าเปิง ไร้เหตุผลสิ้นดี!

"กินรังแตนมาจากไหนเนี่ย"

โจวหยางพึมพำเสียงเบาประโยคหนึ่ง แล้วก้มหน้าก้มตาพิมพ์งานต่อ

ทว่าในเวลานี้ อันเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังโยนเสื้อผ้าลงเครื่องซักผ้าอยู่ในห้องน้ำก้มมองกะละมังอาบน้ำบนพื้น ใบหน้าก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที ในใจก่นด่าโจวหยางจนแทบไม่มีชิ้นดี

เจ้าคนสารเลวคนนี้!

ผู้ชายเฮงซวย!

เจ้าเต่าบัดซบเอ๊ย!

ฉันอุตส่าห์บอกนายตั้งนานแล้วแท้ๆ ว่าอาบน้ำเสร็จแล้วชุดชั้นในที่เปลี่ยนออกมา ถ้าไม่รีบซักทันที ก็ให้เอาเก็บกลับเข้าห้องตัวเองไป เขากลับยังโยนทิ้งไว้ในห้องน้ำอีก

ประเด็นสำคัญคือ... ประเด็นสำคัญคือ... นายจะโยนทิ้งไว้ก็ช่างเถอะ แต่อย่าโยนใส่กะละมังของฉันสิยะ

อันเสี่ยวเจี๋ยยื่นสองนิ้วคีบขึ้นมาอย่างรังเกียจ เธอเหลือบมองไปทางห้องรับแขกราวกับหัวขโมย เมื่อเห็นโจวหยางยังคงจดจ่ออยู่กับการพิมพ์งาน ก็รีบมือไวคว้ากางเกงในตัวนั้นของโจวหยางโยนไปใส่กะละมังอีกใบข้างๆ ทันที

จากนั้นจึงรีบยกกะละมังของตัวเองขึ้นมาเปิดน้ำล้างฉีดซ้ำๆ หลายรอบ ทว่าอันเสี่ยวเจี๋ยกลับสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นตึกตักกระแทกทรวงอกอย่างชัดเจน

ภายในห้อง โจวหยางย่อมไม่รู้ความคิดเล็กคิดน้อยของอันเสี่ยวเจี๋ย

พูดตามตรง เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

เพราะเมื่อคืนนี้หลังจากอาบน้ำเสร็จ เดิมทีเขาตั้งใจจะซักผ้าไปพร้อมกันเลย แต่บังเอิญได้รับโทรศัพท์จากทางบ้าน คุยไปคุยมาก็เลยลืมสนิท

"เอ่อ... คุณผู้บังคับบัญชา ทางฝ่ายองค์การของพรรคมีเอกสารเกี่ยวกับการจัดการความสัมพันธ์ระดับองค์การในการเข้าเรียนของสมาชิกพรรคที่เป็นนักศึกษาใหม่บ้างไหมครับ"

อันเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังซักผ้าอยู่ในห้องน้ำพลันได้ยินเสียงของโจวหยาง ทว่าผ่านไปตั้งนานโจวหยางก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบรับ พอหันไปดูก็เห็นอันเสี่ยวเจี๋ยกำลังนั่งหันหลังให้ประตูห้องน้ำอยู่บนม้านั่งตัวเล็กเพื่อซักถุงเท้าด้วยมือ

นี่คงไม่ได้โกรธฉันจริงๆ หรอกนะ คุณพระช่วย! ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่หว่า!

โจวหยางรู้สึกว่าวันนี้ช่างพิลึกพิลั่นเกินไปจริงๆ

"นี่! สหายอันเสี่ยวเจี๋ย!"

"พูดอะไรหน่อยสิครับ เย็นนี้ผมเลี้ยงหม้อไฟนะ!"

ไม่มีทางเลือกแล้ว มีแต่ต้องงัดไม้ตายออกมาใช้

ทว่าไม่นาน โจวหยางก็ต้องอึ้งไป ไม้ตายที่ใช้ทีไรก็ได้ผลทุกที วันนี้กลับไม่ได้ผลเสียอย่างนั้น

"ไม่กิน วันนี้ถึงนายจะเลี้ยงหม้อไฟก็ยกโทษให้ความผิดที่นายก่อไม่ได้หรอกย่ะ"

"ไม่ถูกสิ ผมไปทำให้คุณเคืองตรงไหนกันแน่เนี่ย" คราวนี้โจวหยางไม่เขียนเอกสารแล้ว เขารีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาอันเสี่ยวเจี๋ย

"นายลองคิดดูอีกทีสิว่าเมื่อคืนอาบน้ำเสร็จแล้วนายเอาเสื้อผ้าไปวางไว้ที่ไหน!"

เมื่อเห็นโจวหยางเดินเข้ามา อันเสี่ยวเจี๋ยก็รีบดึงประตูปิดไว้ครึ่งหนึ่งไม่ให้เขาเข้ามา จากนั้นจึงถามเสียงเขียว

พอได้ยินแบบนั้น โจวหยางก็ยิ่งทำหน้างงหนักเข้าไปอีก

เมื่อคืนอาบน้ำเสร็จแล้วเราเอาเสื้อผ้าไปวางไว้ที่ไหนนะ

อัยหยา ชิบหายละ เหมือนจะลืมซักจริงๆ ด้วย

"เอ่อ... คุณผู้บังคับบัญชา ขอโทษจริงๆ ครับ เมื่อคืนผมคุยโทรศัพท์กับแม่จนลืมซัก ก็เลยเผลอโยนทิ้งไว้ในกะละมัง"

"นายยังมีหน้ามาพูดอีก นายโยนเสื้อผ้าใส่ในกะละมังของฉันย่ะ! ห้ามมีคราวหน้าอีกเด็ดขาด ได้ยินไหม" เมื่อเห็นว่าโจวหยางนึกออกในที่สุด โทสะของอันเสี่ยวเจี๋ยก็มอดลงไปเกินครึ่ง

"ได้ๆๆ ถ้าคราวหน้าทำอีก ผม... ผมจะย้ายออกไปเลย!"

"นั่นก็ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก ถ้าคราวหน้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ฉันจะเอาน้ำไปสาดใส่เตียงนาย คอยดูเอาเองแล้วกัน"

คิดจะย้ายออกงั้นเหรอ

ฝันไปเถอะ! ฉันยังหวังให้มีคนมาช่วยหารค่าเช่าห้องอยู่นะ แถมยังมีคนทำกับข้าวให้อีก จะไปหารูมเมตแบบนี้ได้จากที่ไหนกัน

พูดตามตรง ตอนแรกก่อนจะตัดสินใจแชร์ห้องเช่ากับโจวหยาง ในใจของอันเสี่ยวเจี๋ยก็กระวนกระวายและลังเลอยู่เหมือนกัน เพราะถึงอย่างไรการมีผู้ชายมาอยู่ร่วมห้องกับตัวเอง มันก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี

แต่นครตงไห่ค่าเช่าห้องแพงมากจริง ๆ ห้องชุดแบบสองห้องนอนแบบนี้ สภาพแวดล้อมถือว่าดีมากก็จริง แต่ค่าเช่าเดือนละ 4,000 หยวนมันก็แพงเกินไป

หักค่าเช่าห้องแล้ว เงินเดือนแต่ละเดือนก็เหลือแค่สองพันกว่าหยวนเท่านั้น นี่ขนาดยังเป็นเพราะเงินเดือนในตำแหน่งของฝ่ายองค์การของพรรคสูงกว่าระดับคณะอยู่บ้างแล้วนะ

ความจริงในวันที่ไปกินข้าวกับโจวหยางตอนปิดเทอม อันเสี่ยวเจี๋ยก็ลอบสังเกตเพื่อนคนนี้อย่างตั้งใจอยู่แล้ว คนที่เธอเคยเจอหน้าแค่สองครั้ง แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเพราะได้ติดต่อสื่อสารกันบ่อย ๆ ในที่ทำงานเดียวกัน

ต้องยอมรับว่าความสุขุมและความเป็นธรรมชาติไม่เสแสร้งของโจวหยางทำให้เธอวางใจไปได้มากจริง ๆ เพราะตอนนั้นรูมเมตคนเดิมก็มีความคิดที่จะย้ายออกอยู่แล้ว ตัวเธอเองก็กังวลว่าหากต้องหาคนมาแชร์ห้องใหม่จะได้คนไม่น่าไว้ใจ

ทว่าพอโจวหยางย้ายเข้ามาจริง ๆ ในใจเธอกลับกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง เคราะห์ดีที่ทั้งสองคนแชร์ห้องอยู่ด้วยกันได้เพียงคืนเดียว เธอก็เดินทางกลับบ้านเกิด

รอจนเธอกลับมาจากเซียงหนาน พอเห็นว่าในห้องแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มิหนำซ้ำยังสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นมาก อันเสี่ยวเจี๋ยถึงได้โล่งอก

หลังจากนั้นที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมากว่าครึ่งเดือน โจวหยางก็ดีกว่าที่เธอคาดคิดไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ ดังนั้นตอนนี้อย่าว่าแต่เธอจะเป็นฝ่ายไล่โจวหยางออกไปเลย ต่อให้ไอ้บ้าโจวหยางอยากจะย้ายออกไปเองก็ไม่มีทางเสียหรอก

"ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับคุณผู้บังคับบัญชา เอาน้ำมาสาดใส่เตียงผม มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!"

"ถ้างั้นนายก็อย่าทำผิดสิ! เราตกลงกันแล้วนะ ถ้าละเมิดกฎจะต้องเลี้ยงของอร่อยอีกฝ่ายมื้อหนึ่ง"

โจวหยางได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไปทันที

สรุปคืออย่างไรก็ต้องเลี้ยงข้าวอยู่ดีสินะ!

"จะเลี้ยงไม่เลี้ยง นายคิดจะเบี้ยวเหรอ" เมื่อเห็นว่าโจวหยางไม่ได้พูดอะไร อันเสี่ยวเจี๋ยก็เปิดประตูออกมาอีกครั้ง เงยหน้าจ้องเขาพลางถามขึ้น

"เลี้ยงครับ! ใครไม่เลี้ยงเป็นไอ้ลูกเต่า เอ้า ว่ามาเลย อยากกินอะไร คุณซักผ้าเสร็จพวกเราค่อยไปกันเลย พอดีถึงเวลากินข้าวแล้วด้วย"

เมื่อเช้าเพราะอยากนอนตื่นสายเลยยังไม่ได้กินอะไร ก็แค่ข้าวไม่ใช่เหรอ เหล่าโจวอย่างผมมีรายได้เดือนละเป็นแสนแล้วนะจะบอกให้

"ร้านโหยวเจียน!"

"ได้เลย กะแล้วว่าเธอต้องเลือกร้านนี้ ถ้างั้นรีบซักผ้าเถอะ ซักเสร็จแล้วจะได้ออกเดินทางทันที"

พูดจบโจวหยางก็กลับไปเร่งปั่นต้นฉบับต่อ ส่วนอันเสี่ยวเจี๋ยก็ก้มหน้าก้มตาซักผ้าต่อไป บางทีอันเสี่ยวเจี๋ยเองก็อาจไม่รู้ตัวว่า ในช่วงเที่ยงวันของฤดูร้อนปี 2008 ทั้งสองคนดูเหมือนคู่รักกันมากกว่าเพื่อนร่วมห้องเช่า

บางทีเมื่อนึกย้อนกลับมาในอีกหลายปีให้หลัง ก็อาจจะจำเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ได้แล้ว เพียงแต่บางสิ่งบางอย่างได้ซึมลึกเข้าไปในความคิดและความทรงจำตั้งนานแล้ว จนในที่สุดก็ตกตะกอนกลายเป็นสิ่งใหม่ที่เรียกว่าความรู้สึกผูกพัน

ร้านอาหารโหยวเจียน

โจวหยางกับอันเสี่ยวเจี๋ยเพิ่งเดินขึ้นชั้นบนแล้วนั่งลง ยังคงเป็นที่นั่งริมหน้าต่างที่เดิม

ทว่าไม่นานนักโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นเตือนไม่หยุด ข้อความถูกส่งมาจากกลุ่มเล็กที่มีสมาชิกสามคนคือเขา หลิวเหมย และหวังหลินหลิน โดยคนที่ส่งข้อความมาคือผู้อำนวยการสำนักงานหลิวเหมย

"พวกเธอได้ยินข่าวหรือยัง ดูเหมือนว่าตัวคณบดีของคณะเราจะเคาะออกมาเรียบร้อยแล้วนะ"

โจวหยางจ้องหน้าจอโทรศัพท์พลางยิ้มขำแต่ไม่ได้ตอบข้อความ เพราะเรื่องนี้เขาคาดเดาไว้ในใจตั้งนานแล้ว

แต่ประโยคถัดมาของหลิวเหมย กลับทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมุ่น

"ไม่ใช่แค่ตัวคณบดีที่เคาะแล้วนะ ฉันได้ยินคนทางกองการเจ้าหน้าที่เม้าท์กันมาว่า เลขาธิการเหวินฟางอาจจะต้องโยกย้ายตำแหน่งแล้วด้วย"