ตอนที่ 73 ศิลปะและเสน่ห์ของแวดวงราชการ

หลี่เหวินฟางจะถูกโยกย้ายตำแหน่งงั้นหรือ?

ในร้านอาหาร โจวหยางตกใจมากจริง ๆ ทว่าไม่นานก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

การเปลี่ยนแปลงตำแหน่งผู้บริหารไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรในแวดวงราชการ เพราะอย่างไรเสียค่ายทหารยังคงอยู่แต่ทหารหมุนเวียนเปลี่ยนไป ไม่มีใครที่จะอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารได้ตลอดชีวิต

เพียงแต่การที่หลี่เหวินฟางจะไปในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก ด้านหนึ่งคือปัจจุบันตำแหน่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ยังว่างอยู่ หลี่เหวินฟางเป็นข้าราชการระดับบริหารระดับชู่เต็มเพียงคนเดียว ไม่นับจางเจี้ยนฉี่ที่แค่ได้รับสวัสดิการเทียบเท่าระดับชู่เต็ม ซึ่งน่าจะเป็นวิธีดึงดูดบุคลากรระดับสูงของมหาวิทยาลัย

อีกด้านหนึ่ง ต่อให้มีคณบดีคนใหม่มารับตำแหน่งแล้ว แต่ตามหลักการจับคู่คนเก่ากับคนใหม่และส่งมอบงานอย่างเป็นระเบียบที่ฝ่ายองค์การของพรรคยึดถือมาโดยตลอด หลี่เหวินฟางก็ไม่มีทางถูกโยกย้ายงานในช่วงเวลานี้แน่นอน

เว้นเสียแต่ว่า... ในหัวของโจวหยางพลันนึกถึงสถานการณ์ที่เป็นไปได้ยากขึ้นมาอย่างหนึ่ง แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าทันที หากหลี่เหวินฟางมีโอกาสเช่นนั้นจริง ก็คงไม่อยู่ในตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมานานขนาดนี้

แต่ก็ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ หรือเปล่า? แม้แต่โจวหยางเองก็เริ่มไม่แน่ใจ

"เสี่ยวเจี๋ย ช่วงนี้ฝ่ายองค์การของเธอมีกระแสข่าวอะไรบ้างไหม เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งผู้บริหารน่ะ"

โจวหยางไม่สนใจข้อความในกลุ่มแชต เขาเงยหน้าขึ้นถามอันเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังเล่นมือถืออยู่ตรง ๆ ในเมื่อมีคนของฝ่ายองค์การของพรรคอยู่ข้างตัว จะไปเที่ยวสืบหาข่าวจากที่ไกล ๆ ทำไมกัน

"ไม่มีนี่คะ อีกอย่างฉันเป็นแค่ระดับเคอเหยวียนตัวเล็ก ๆ ถึงมีข่าวอะไรฉันก็ไม่รู้อยู่ดี ผู้อำนวยการของพวกเราน่ะรู้แน่ แต่ปกติฉันไม่ค่อยสืบเรื่องพวกนี้หรอก นายไปได้ยินข่าวอะไรมาเหรอ?"

โจวหยางเข้าใจนิสัยของอันเสี่ยวเจี๋ยดี แม้ผู้หญิงจะชอบเรื่องซุบซิบเป็นทุนเดิม แต่อันเสี่ยวเจี๋ยกลับขี้ขลาดจริง ๆ ใจมดอย่างกับมดตัวกระจิริด เรื่องพรรค์นี้เธอจึงไม่เคยไปเที่ยวซักไซ้สืบความเลย

"ก็ประมาณนั้น เมื่อกี้มีคนบอกผมว่างานของเลขาธิการเหวินฟางจะถูกโยกย้าย ซึ่งมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนะ" โจวหยางรู้สึกว่าความเป็นไปได้น้อยมากจริง ๆ

"เลขาธิการเหวินฟางเหรอคะ?" อันเสี่ยวเจี๋ยขมวดคิ้ว

เธอขมวดคิ้วเฉย ๆ น่ะไม่เท่าไหร่ แต่โจวหยางนี่สิใจคอเริ่มไม่ดีขึ้นมาแล้ว

หากหลี่เหวินฟางต้องย้ายไปจริง ๆ งานที่เขาอุตส่าห์ลงแรงทำไปก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าหมดน่ะสิ

"เลขาธิการเหวินฟางฉันยังไม่เคยได้ยินว่าจะย้ายนะคะ แต่ก่อนหน้านี้จำได้ว่าฝ่ายองค์การคณะกรรมการพรรคประจำสำนักการศึกษานครเหมือนจะเคยมาตรวจประเมินตัวบุคคลที่มหาวิทยาลัยรอบหนึ่ง ในรายชื่อนั้นก็มีเลขาธิการเหวินฟางอยู่ด้วย"

"แต่รายละเอียดว่าทำอะไรกันแน่ฉันไม่ค่อยแน่ใจหรอกค่ะ จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกนะ ถ้าจะย้ายจริง อีกสักพักมีประกาศทางการเดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

"ช่างเรื่องพวกนี้เถอะ รีบกินข้าวดีกว่า การกินนี่แหละคือเรื่องใหญ่ของชีวิต"

อันเสี่ยวเจี๋ยยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาชวนโจวหยางลงมือกินข้าว พอเห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

อันเสี่ยวเจี๋ย เธอนี่มันสาวน้อยไร้เดียงสาจริง ๆ เลย!

"จะว่าไป ร้านอาหารแถวมหาวิทยาลัยมีตั้งเยอะแยะ ฉันก็ยังรู้สึกว่ารสชาติร้านนี้ถูกปากที่สุดอยู่ดี ฝีมือทำอาหารของนายยังต้องพัฒนาอีกนะโจวหยาง ต้องพยายามทำให้ใกล้เคียงกับพ่อครัวร้านนี้ให้ได้ล่ะ"

โจวหยางที่กำลังกินข้าวอยู่แทบจะสำลักพ่นออกมา

กลายเป็นว่าเธอกินฟรีดื่มฟรีของผมแท้ ๆ ยังจะมาติฝีมือทำอาหารของผมอีกเรอะ

ให้ฝีมือเทียบชั้นกับพ่อครัวร้านอาหารโหยวเจียนเนี่ยนะ?

ถ้าผมมีฝีมือขนาดนั้น ไม่เปิดร้านอาหารเองไปแล้วหรือไง...

โจวหยางเหลือบมองบนใส่อันเสี่ยวเจี๋ยหนึ่งทีอย่างขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย

"อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันแค่พูดเล่น พูดเล่นเฉย ๆ ฝีมือทำอาหารของสหายโจวหยางยอดเยี่ยมที่สุดในสามโลกเลย! เอ้า ฉันแบ่งน่องไก่ให้นายกินนะ" พูดจบอันเสี่ยวเจี๋ยก็คีบน่องไก่ผัดพริกใส่ลงในจานตรงหน้าโจวหยาง

"ประจบประแจงไม่มีสาเหตุ!"

"ไม่ได้เป็นแฟนแถมไม่ได้กอดกันสักหน่อยนี่คะ!"

โจวหยางถึงกับอึ้งไปในทันที...!

หลังกินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็เดินเล่นรอบทางเดินเท้าของหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุนหนึ่งรอบ จากนั้นจึงค่อยกลับเข้าห้องพัก

เนื่องจากอันเสี่ยวเจี๋ยมีนิสัยชอบนอนกลางวัน โจวหยางจึงได้แต่นั่งกอดโน้ตบุ๊กพิมพ์ต้นฉบับอย่างเงียบ ๆ อยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น

ทว่าไม่นาน เขายังเขียนไปได้ไม่เท่าไหร่ หลิวเหมยก็ส่งหนังสือแจ้งการแต่งตั้งโยกย้ายบุคลากรเข้ามาในกลุ่มแชตทันที พอเปิดดูโจวหยางก็อึ้งไปในพริบตา ก่อนจะจ้องมองสองบรรทัดท้ายสุดของหนังสือแจ้งนั้นตาไม่กะพริบ

"...นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้สหายหลี่เหวินฟางพ้นจากตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยตงไห่ และได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองการเมืองและอุดมการณ์ คณะกรรมการพรรคประจำสำนักการศึกษานครตงไห่"

หลี่เหวินฟางถูกโยกย้ายตำแหน่งจริง ๆ!

แถมยังรวดเร็วจนทุกคนรวมถึงโจวหยางตั้งตัวไม่ทัน

หนังสือแจ้งฉบับนี้ไม่ได้ประกาศโดยฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัยตงไห่ด้วยซ้ำ แต่ประกาศอยู่บนเว็บไซต์ทางการของกององค์การ คณะกรรมการพรรคประจำสำนักการศึกษานคร

หัวหน้ากองการเมืองและอุดมการณ์ สำนักการศึกษานคร

ต้องยอมรับว่า สำหรับหลี่เหวินฟางแล้ว นี่คือโอกาสที่หาได้ยากยิ่งบนเส้นทางราชการในชีวิต ทว่าไม่นาน โจวหยางก็แอบยิ้มอยู่ในใจ

เห็นได้ชัดว่า

การที่หลี่เหวินฟางได้ย้ายไปรับตำแหน่งผู้บริหารในสำนักการศึกษานคร สำหรับคนอื่นอาจไม่มีอะไร แต่สำหรับตัวเขา นี่คือโอกาสทองอย่างแท้จริง

ในแง่หนึ่ง ตัวเขาเคยร่วมงานกับหลี่เหวินฟาง แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ความประทับใจที่หลี่เหวินฟางมีต่อเขาย่อมไม่น้อยอย่างแน่นอน

อีกแง่หนึ่ง โครงการวิจัยที่อยู่ในมือเขาตอนนี้ นอกจากหูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยแล้ว หลี่เหวินฟางก็เป็นผู้มีส่วนร่วมอันดับสอง ขอเพียงมีโครงการวิจัยนี้อยู่ อย่างน้อยภายในสองปี ความเชื่อมโยงระหว่างเขากับหลี่เหวินฟางจะไม่มีวันขาดสะบั้นเด็ดขาด

และข้อที่สำคัญที่สุด การมีหลี่เหวินฟางอยู่ในระดับนคร ความคิดและการกระทำหลายอย่างของเขาที่ก้าวล้ำยุคสมัยนี้ จะมีความเป็นไปได้สูงขึ้นมากที่จะทะลวงผ่านข้อจำกัดของระดับมหาวิทยาลัยออกไป

"ดูท่าคราวนี้แผนการหลายอย่างคงต้องถูกรื้อใหม่หมด เลขาธิการเหวินฟางไปแบบนี้ ผู้บริหารหลักสองคนของคณะศึกษาศาสตร์ก็เท่ากับถูกผลัดเปลี่ยนยกชุด"

"ต่อไปมหาวิทยาลัยจะส่งใครมาคุมต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด" ในห้องนั่งเล่น โจวหยางคิดคำนวณถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ไม่หยุด

อันที่จริงในใจโจวหยางก็แอบรู้สึกโล่งอกอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลิวเหมยกับหวังหลินหลินโวยวายตื่นตระหนกกันยกใหญ่ในกลุ่มแชต

เพราะการจากไปของหลี่เหวินฟาง คณะศึกษาศาสตร์ก็เท่ากับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ สำหรับทุกคนในสำนักงานแล้ว โอกาสที่จะได้เข้าหาผู้บังคับบัญชาย่อมเท่าเทียมกัน

ทว่าเขาได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจางเจี้ยนฉี่จะมารับตำแหน่งคณบดี จากที่จางเจี้ยนฉี่โทรศัพท์มาขอบคุณเขาเรื่องข้อมูลในวันนั้น ผู้อำนวยการจางที่กำลังจะได้เป็นคณบดีจางผู้นี้ น่าจะมีความประทับใจต่อเขาไม่เลวเลย

เพียงแต่โจวหยางก็รู้ตัวดีว่าตนเองไม่ได้มีญาณหยั่งรู้อนาคต หากแต่เป็นความบังเอิญ ถ้าคิดว่าการเกิดใหม่จะแก้ปัญหาได้ทุกอย่างจริง ๆ ละก็ ไม่ช้าก็เร็วเขาคงต้องเจ็บตัวครั้งใหญ่แน่นอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ก่อนวันเปิดเทอมหนึ่งวัน เมื่อเว็บไซต์ฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัยประกาศหนังสือแต่งตั้งออกมาสองฉบับ ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"แต่งตั้งจางเจี้ยนฉี่ดำรงตำแหน่งกรรมการคณะกรรมการพรรค และคณบดีคณะศึกษาศาสตร์"

"เสนอชื่อให้ถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคและรองอธิการบดีมหาวิทยาลัย ควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์"

ในช่วงบ่ายฤดูร้อนนี้ โจวหยางก็ตกตะลึงจนมึนงงไปกับหนังสือแต่งตั้งบุคลากรสองฉบับที่โผล่มาอย่างกะทันหันนี้ไม่ต่างจากหลิวเหมยและหวังหลินหลิน

เพราะต่อให้คำนวณพันครั้งหมื่นครั้ง เขาก็คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านอกจากจะแต่งตั้งจางเจี้ยนฉี่เป็นคณบดีแล้ว มหาวิทยาลัยกลับให้ถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยมาควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะอีกด้วย

นี่มิได้หมายความว่า หูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยกับหลี่ซงไหล อธิการบดีมหาวิทยาลัย ได้บรรลุข้อตกลงร่วมกันบางอย่าง และตัดสินใจใช้วิธีนี้เพื่อให้จางเจี้ยนฉี่กุมอำนาจบริหารทั้งหมดของคณะศึกษาศาสตร์โดยเร็วที่สุดหรอกหรือ

เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่า ตัวจางเจี้ยนฉี่เองเป็นคนของถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย

ในหัวของโจวหยางมึนตึบไปหมด

ในใจพลันอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

จริงแท้แน่นอน ความคิดใดก็ตามที่ดูแคลนองค์กรล้วนจะได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องผิดพลาด พูดได้โดยไม่เกินจริงเลยว่า แม้ตนเองจะมีความทรงจำจากชาติก่อน แต่ชั้นเชิงทางการเมืองและศิลปะในระบบราชการที่เหนือชั้นกว่าการรบชิงเมืองทั่วไปเช่นนี้ ตัวเขาโจวหยางยังห่างชั้นอีกไกล

แต่นี่แหละคือเสน่ห์ของระบบราชการ และเป็นระดับขั้นที่โจวหยางปรารถนาจะก้าวไปให้ถึงเช่นกัน