ตอนที่ 74 ประเดิมเปิดเทอม โดนคนพาลริษยา

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยตงไห่

วันที่ 28 สิงหาคม

วันสุดท้ายก่อนเปิดภาคเรียนใหม่ คณะศึกษาศาสตร์ได้จัดการประชุมบุคลากรและคณาจารย์ทุกคน

ในที่ประชุม หลี่เต๋อเฉียง กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคและหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัย ได้ประกาศมติของคณะกรรมการพรรคประจำมหาวิทยาลัยเกี่ยวกับการให้สหายถงหลินเซิงควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ รวมถึงหนังสือแจ้งแต่งตั้งสหายจางเจี้ยนฉี่ดำรงตำแหน่งกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์และคณบดีคณะศึกษาศาสตร์

คณาจารย์และบุคลากรทุกคนในคณะต่างปรบมือต้อนรับการเข้ารับตำแหน่งใหม่ของผู้บังคับบัญชาทั้งสองท่านอย่างอบอุ่น

ในที่ประชุม หลี่เหวินฟาง อดีตเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองงานการเมืองและความคิดประจำคณะกรรมการพรรคสำนักการศึกษานคร ได้กล่าวทบทวนประสบการณ์การทำงานที่มหาวิทยาลัยตงไห่และคณะศึกษาศาสตร์อย่างกระชับ พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณความห่วงใยจากผู้บริหารมหาวิทยาลัยและการสนับสนุนของคณาจารย์และบุคลากรทุกคนในคณะ

วาระสองข้อสุดท้ายของการประชุมคือการกล่าวสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งโดยจางเจี้ยนฉี่ คณบดีคนใหม่ และถงหลินเซิง ผู้ควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ เมื่อเจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะซึ่งทำหน้าที่ประธานในที่ประชุมกล่าวเชิญคณบดีจางเจี้ยนฉี่ขึ้นกล่าว ถงหลินเซิงกลับโบกมือให้ทุกคนกะทันหัน ก่อนจะพูดใส่ไมโครโฟนว่า

"ไม่ต้องแบ่งก่อนหลังอะไรหรอกครับ วันนี้ผมขอพูดสั้น ๆ สักสองสามประโยคก่อน แล้วให้คณบดีจางเป็นผู้ปิดท้ายรายการ"

สิ้นเสียงของถงหลินเซิง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นครืนหนึ่งในห้องประชุม

แต่ในขณะนี้นั่งอยู่ในห้องประชุม โจวหยางกลับคิดโดยสัญชาตญาณว่าการกระทำของถงหลินเซิงต้องมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่ และผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ

"ผมเป็นคนที่พูดเยอะ แต่ไม่พูดส่งเดช ครั้งนี้ที่สหายเหวินฟางถูกโยกย้ายตำแหน่งจากเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะไป พูดตามตรงผมรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เพราะเวลานี้คณะศึกษาศาสตร์กำลังอยู่ในจังหวะที่ดีสำหรับการพัฒนา สหายเหวินฟางดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะมาหลายปี มีผลงานความดีความชอบมากมายและทำประโยชน์ไว้ไม่น้อย คณะเองก็ต้องการเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอย่างเธอมากำกับทิศทางและคอยสนับสนุนช่วยเหลือทุกคน แน่นอนครับว่าการตัดสินใจของฝ่ายองค์การผมย่อมสนับสนุนอย่างเต็มที่"

"ดังนั้นตามข้อกำหนดของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ให้ผมมาควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะเป็นการชั่วคราว ผมก็ไม่มีคำพูดพิเศษอะไรจะกล่าว สถานการณ์ของคณะศึกษาศาสตร์ผมเข้าใจเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ผมขอแสดงจุดยืนตรงนี้เลยว่า ในช่วงที่ผมควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะอยู่นี้ คณะศึกษาศาสตร์ก็คือบ้านของผม ผมจะร่วมมือกับทุกคนเพื่อขับเคลื่อนการพัฒนาอย่างแน่นอนครับ"

"ผมขอพูดเท่านี้ ต่อไปขอเชิญคณบดีจางพูดได้เลยครับ!"

ในห้องประชุม คำพูดของถงหลินเซิงเป็นไปตามที่เจ้าตัวบอก คือเรียบง่ายและกระชับจริง ๆ

พวกคณาจารย์และบุคลากรทั่วไปส่วนใหญ่ย่อมมองว่าเป็นเรื่องน่าสนใจชวนติดตามเท่านั้น เพราะอย่างไรเสียก็ไม่ใช่ทุกคนจะรู้จักถงหลินเซิง ยิ่งอาจารย์สายวิชาการยิ่งให้ความสนใจกับการสอนและการวิจัยมากกว่า

แต่โจวหยางกลับรู้ซึ้งถึงความหมายเบื้องหลังการกระทำนี้ของถงหลินเซิงเป็นอย่างดี

พูดให้ตรงไปตรงมา การที่เขามาควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ ย่อมมีจุดประสงค์หลักคือการสนับสนุนการทำงานของจางเจี้ยนฉี่ คณบดีคนใหม่อย่างเต็มกำลัง

หากไม่ผิดไปจากที่คาด เมื่อใดที่จางเจี้ยนฉี่สามารถคุมคณะผู้บริหารและทิศทางการพัฒนาของคณะศึกษาศาสตร์ได้อย่างเบ็ดเสร็จ ภารกิจในตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคควบของถงหลินเซิงก็คงถึงเวลาสิ้นสุดลง

ตรรกะเบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมเกี่ยวพันกับการขับเคี่ยวชิงไหวชิงพริบระหว่างหูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย กับหลี่ซงไหล อธิการบดี แต่สาเหตุหลักที่แท้จริงยังคงมาจากความพิเศษเฉพาะตัวของคณะศึกษาศาสตร์

ในฐานะคณะที่ติดหนึ่งในสามอันดับแรกของมหาวิทยาลัยตงไห่ ทั้งขนาดและคุณภาพการจัดการศึกษาของคณะศึกษาศาสตร์ล้วนมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อศักยภาพโดยรวมและอันดับการจัดอันดับระดับประเทศของมหาวิทยาลัยตงไห่

ทว่าการที่หลี่เหวินฟาง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ กับหลินเหว่ยหมิง คณบดี ถูกโยกย้ายตำแหน่งพร้อมกัน ย่อมส่งผลกระทบต่อการพัฒนาโดยรวมของคณะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากไม่ใช้วิธีให้ถงหลินเซิงมารับตำแหน่งควบเป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ เกิดเลขาธิการพรรคคนใหม่กับคณบดีเกิดความขัดแย้งภายในกันขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมเลวร้ายอย่างยิ่ง

ดังนั้นเมื่อมองจากสองประเด็นนี้ การที่คณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยตัดสินใจขั้นสุดท้ายให้ถงหลินเซิงควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ จึงเป็นการเดินหมากทางการเมืองที่ชาญฉลาดมากจริง ๆ

ภายในห้องประชุม

คำกล่าวของจางเจี้ยนฉี่แตกต่างจากคำพูดสั้น ๆ เรียบง่ายของถงหลินเซิงอย่างเห็นได้ชัด และที่สำคัญที่สุดคือ โจวหยางมองเห็นคำว่า "จริงจังจับต้องได้" จากคำพูดนั้น

หลังจากแนะนำสถานการณ์เบื้องต้นเกี่ยวกับการเข้ารับตำแหน่งคณบดีคณะในครั้งนี้อย่างคร่าว ๆ แล้ว จางเจี้ยนฉี่ก็เน้นอธิบายแนวคิดการบริหารคณะอย่างรอบด้าน ทั้งในด้านการเรียนการสอน การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ตลอดจนการบ่มเพาะบุคลากร

เมื่อเทียบกับสีหน้าผ่อนคลายสบายอารมณ์ของทุกคนตอนที่ถงหลินเซิงกล่าว โจวหยางสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า คณาจารย์และบุคลากรของคณะต่างตั้งใจฟังคำกล่าวของจางเจี้ยนฉี่เป็นอย่างมาก อาจารย์หลายคนถึงกับหยิบปากกาขึ้นมาจดรายละเอียดบางส่วนไว้

แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีว่าก่อนที่จะมากล่าวสุนทรพจน์ในครั้งนี้ จางเจี้ยนฉี่จะต้องรายงานต่อหน้าสมาชิกหลัก ๆ ในคณะผู้บริหารของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยมาแล้วอย่างแน่นอน

นั่นหมายความว่า ถ้อยคำและมุมมองบางอย่างในคำกล่าว ตลอดจนมาตรการที่กำลังจะผลักดันในไม่ช้านี้ ล้วนได้รับการยอมรับและสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชาของมหาวิทยาลัยในระดับหนึ่งแล้ว

ตัวอย่างเช่น ในส่วนของการศึกษาด้านอุดมการณ์และการเมืองของนักศึกษา จางเจี้ยนฉี่เสนอให้บรรดาอาจารย์รุ่นใหม่ของคณะ รวมถึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการ เข้าไปทำหน้าที่เป็นอาจารย์ประจำชั้นของห้องเรียนระดับปริญญาตรี

ในด้านการพัฒนาการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ มีแผนจะใช้เวลา 2 ถึง 3 ปีเพื่อจัดตั้งทีมวิจัยรูปแบบใหม่ขึ้นมามากกว่า 10 ทีม โดยทีมเหล่านี้จะลงนามในข้อตกลงการวิจัยกับทางคณะ และจะต้องสร้างผลงานการวิจัยที่จับต้องได้ภายในกรอบเวลาตามข้อตกลง

นอกจากนี้ ในด้านการบริหารงานธุรการและการเสริมสร้างวินัยการทำงานของคณะ เขายังเน้นย้ำว่าแต่ละห้องทำงานต้องปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบแบบแผน กำหนดภาระหน้าที่ของแต่ละตำแหน่งให้ชัดเจน และปรับลดขั้นตอนการดำเนินงานให้กระชับรวดเร็วขึ้น

ทว่า ในช่วงที่การกล่าวใกล้จะสิ้นสุดลง ขณะที่จางเจี้ยนฉี่กำลังพูดคุยอย่างเป็นกันเองกับทุกคน จู่ ๆ เขาก็เอ่ยประโยคหนึ่งออกมาที่แม้แต่โจวหยางก็คาดไม่ถึง

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา โจวหยางถึงกับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีคนจำนวนไม่น้อยรอบข้างกำลังหันหน้ากลับมามองเขา

"เมื่อก่อนพวกเราเคยพูดว่าให้งานวิจัยมาก่อน ให้การเรียนการสอนเป็นหลัก แต่แท้จริงแล้วกลับละเลยการสร้างทีมฝ่ายธุรการไป ซึ่งในมุมมองของผม นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเลย"

"การพัฒนาของคณะหนึ่งคณะ งานวิจัยกับการเรียนการสอนย่อมสำคัญที่สุดอยู่แล้ว แต่ฝ่ายสนับสนุนเบื้องหลังไม่ต้องทำหรือ งานบริการไม่ต้องทำหรือ ใครจะเป็นคนทำ แล้วจะทำอย่างไร ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นปัญหาที่ต้องคิดทั้งสิ้น"

"ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้ อาจารย์โจวหยางจากสำนักงานคณะ ใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือนเต็มในการตรวจสอบสถานะทรัพย์สินทั้งหมดของคณะในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ช่วงเวลานั้นผมก็บังเอิญอยู่ที่ห้องทำงานพอดี จึงเห็นเขาพาทีมงานวิ่งวุ่นไปมาระหว่างอาคารหลายหลังแทบจะทุกวัน"

"หรือว่าวันหยุดปิดเทอมฤดูร้อนของอาจารย์โจวไม่ใช่วันหยุดงั้นหรือ ทำไมเขาถึงต้องยอมสละเวลาช่วงปิดเทอมมาทำเรื่องพวกนี้ เขาสามารถออกไปเที่ยวพักผ่อน หรือกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ได้สบาย ๆ ดังนั้น สหายบางท่านของพวกเราต้องปรับเปลี่ยนทัศนคติก่อนเป็นอันดับแรก บุคลากรทุกคนในคณะต่างก็เป็นเซลล์ที่ช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาของคณะ สำหรับเซลล์ที่ดีเช่นนี้ พวกเราไม่เพียงแต่จะต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่เท่านั้น แต่ยังต้องเน้นบ่มเพาะพวกเขาให้ดียิ่งขึ้นไปอีก..."

"โชคดีจริง ๆ แค่ทำเรื่องตรวจสอบทรัพย์สินยังบังเอิญให้ผู้บังคับบัญชาเห็นได้ ผมยอมใจเลย!"

"นั่นน่ะสิ ใครจะไม่คิดแบบนั้นล่ะ บางคนมันดวงดีจริง ๆ!"

"เอาเถอะน่า เขามีความสามารถต่างหากล่ะ ถ้าคุณไม่ยอมรับ คุณก็ไปทำบ้างสิ"

"ฉันไม่ได้โง่นะ ขนมเปี๊ยะวาดฝันที่ผู้บังคับบัญชาวาดไว้ถึงจะน่ากิน แต่ฉันไม่พิสมัยหรอก"

ภายในห้องทำงาน แม้โจวหยางจะไม่ได้พูดอะไร ทว่าหูก็ได้ยินคำพูดเชิงลบที่มีต่อตนเองอยู่บ้างอย่างเลี่ยงไม่ได้

ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังประหลาดใจเล็กน้อยที่จางเจี้ยนฉี่ได้ขึ้นมารับตำแหน่งคณบดี และดันประจวบเหมาะกับที่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เขาได้มีปฏิสัมพันธ์กับจางเจี้ยนฉี่อยู่บ้างพอดี

ทว่า โจวหยางอดทนได้ไม่ได้แปลว่าหลิวเหมยจะอดทนได้ ดังนั้นพองานประชุมเลิกและกลับมาถึงห้องทำงาน หลิวเหมยก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มสบถด่าทันที

"คนพวกนี้นี่มันอะไรกัน ทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้เลยหรือยังไง! ฉันล่ะอยากจะปรี่เข้าไปฉีกปากพวกมันจริง ๆ โมโหจะตายอยู่แล้ว"

"จริงค่ะ พี่ดูแม่หวังเฉาเสียคนนั้นสิ โธ่เอ๋ย คุณพระช่วย อยากให้ผู้บังคับบัญชามาติดดอกไม้แดงดอกโตให้ตัวเองจนตัวสั่นแท้ ๆ ถึงจะพอใจ" หวังหลินหลินเองก็เห็นได้ชัดว่าได้ยินคำนินทาพวกนั้นมาเช่นกัน

"เอาล่ะ ๆ พี่เหมย หลินหลิน พวกเรามารีบทำงานกันดีกว่าครับ คณบดีจางเพิ่งบอกไปเมื่อกี้ว่าเดี๋ยวจะมีประชุมงานทันที พวกพี่ยังต้องเตรียมตัวดูว่าจะรายงานเรื่องงานของภาคการศึกษานี้อย่างไรอยู่นะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเหมยกับหวังหลินหลินจึงค่อยสงบลงได้ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาค้อนขวับไปยังห้องทำงานข้าง ๆ ทั้งสองห้องอยู่ดี

โจวหยางเห็นดังนั้นก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทว่าในใจก็จนปัญญาอยู่บ้าง เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจางเจี้ยนฉี่จะยกตัวเขาขึ้นมาเป็นตัวอย่างในการประชุมใหญ่คณาจารย์และบุคลากรทั้งคณะ

แม้การได้หน้าได้ตาแบบนี้จะไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร ทว่าเห็นได้ชัดเลยว่า มันก็ทำให้ตกเป็นเป้าความอิจฉาริษยาของพวกคนใจแคบได้ง่ายเช่นกัน