ตอนที่ 100 ต้มยายังต้องเรียนอีกเหรอ

"เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกว่าความสุขมันเข้ามาเร็วเกินไปหน่อย"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในประตู

ฟางเสวียรีบตามเข้ามาทันที ทั้งสองเพิ่งก้าวข้ามประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงของพี่พยาบาลดังขึ้น "หมอเฉิน อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

เฉินเฉิงพยักหน้าตอบ "อรุณสวัสดิ์ครับ"

จากนั้นพี่พยาบาลก็ยิ้มพลางกล่าวกับเฉินเฉิง "หมอเฉิน วันนี้คุณยังอยู่ที่ห้องตรวจอายุรกรรม 1 เหมือนเดิมนะคะ"

เฉินเฉิงพยักหน้ารับทันที "ได้ครับ ขอบคุณครับ

จริงสิ ผมขอถามหน่อยนะครับ ที่ห้องยายังขาดนักศึกษาทำงานพาร์ตไทม์ไหมครับ"

พยาบาลยังคงรอยยิ้มไว้ "เด็กฝึกงานจัดยาเต็มแล้วค่ะ แต่ว่าห้องต้มยายังขาดนักศึกษาทำงานพาร์ตไทม์อยู่"

เฉินเฉิงประสานมือขอบคุณพยาบาล พร้อมถามต่อว่า "ทางนั้นมีคนสอนวิธีต้มยาไหมครับ"

พยาบาลพยักหน้าตอบ "มีค่ะ ทางนั้นมีพยาบาลที่รับผิดชอบเรื่องแจกจ่ายงานและสอนเด็กฝึกงานใหม่ว่าต้องต้มยายังไงอยู่แล้ว"

"โอเคครับ ขอบคุณครับ"

"ยินดีค่ะ"

หลังคุยกับพยาบาลเสร็จ เฉินเฉิงก็หันไปบอกฟางเสวีย "ไปเถอะ ฉันจะพานายไปห้องต้มยา"

ตอนนี้ฟางเสวียยังคงอ้าปากค้าง จมอยู่กับบทสนทนาระหว่างเฉินเฉิงกับพยาบาล

ฟังยังไงคำเรียกขานนี้ก็ไม่ใช่คำที่ใช้เรียกนักศึกษาพาร์ตไทม์เลยสักนิด

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เฉินเฉิงสั่งยาให้สวีเยวี่ย เคยโชว์ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมของตนเองออกมา

เอาเถอะ ที่แท้พาร์ตไทม์ที่นายพูดถึง หมายถึงมาทำงานเป็นหมอพาร์ตไทม์นี่เอง

ตัวเองยังโง่งมคิดว่าเขาจะเหมือนกับตนเสียอีก

"เฮ้ เหม่อคิดอะไรอยู่"

ฟางเสวียได้ยินเสียงของเฉินเฉิงอีกครั้งถึงได้สติกลับมา "หา?"

เฉินเฉิงส่ายหน้าแล้วเอ่ยซ้ำ "ตามฉันมา ฉันจะพาไปที่ทำงานของนาย"

ฟางเสวียรีบพยักหน้ารัวๆ "อื้อ ได้เลย!"

ครั้งก่อนที่เฉินเฉิงมา เขาได้เดินชมทั่วทั้งเหอซินถังไปแล้วรอบหนึ่ง

จึงรู้ตำแหน่งของห้องต้มยาเป็นอย่างดี

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง

นอกจากฝั่งประตูทางเข้าที่เรียงรายไปด้วยอ่างน้ำแล้ว อีกสามด้านของห้องล้วนเป็นเตาไฟ รวมแล้วมีเตาอยู่ราว 40 กว่าเตา

บนเตาแต่ละใบวางหม้อดินเผาสำหรับต้มยาไว้หนึ่งใบ

การต้มยาที่นี่ไม่เหมือนกับในโรงพยาบาล

ยังคงใช้วิธีต้มยาด้วยหม้อดินเผาหนึ่งใบต่อหนึ่งคนไข้

ไม่ได้ใช้เครื่องต้มยาเหมือนอย่างโรงพยาบาล

เช่นนี้จึงต้องใช้คนจำนวนไม่น้อยคอยเฝ้าดูระดับไฟ

เมื่อดูจากขนาดของที่นี่แล้ว ชัดเจนว่าต้องใช้คนหลายคนจึงจะจัดการได้เรียบร้อย

ตรงกลางห้องเป็นโต๊ะเคาน์เตอร์ขนาดใหญ่พิเศษ บนนั้นมีอุปกรณ์วางอยู่ไม่น้อย

เวลานี้มีคนกำลังเตรียมงานอยู่ข้างในแล้วสามคน

หนึ่งในนั้นเป็นพยาบาล ส่วนอีกสองคนเห็นได้ชัดว่าเป็นนักศึกษาพาร์ตไทม์เหมือนกับฟางเสวีย

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา พยาบาลคนนั้นก็เอ่ยปากถามทันที "พวกเธอคือนักศึกษาที่มาใหม่เหรอ"

พยาบาลคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักเฉินเฉิง เมื่อเห็นทั้งคู่เดินมาที่นี่ในเวลานี้ จึงรีบกวักมือเรียก หมายจะให้ทั้งสองคนไปช่วยงาน

ฟางเสวียรีบพูดขึ้น "ผะ...ผมเป็นนักศึกษาพาร์ตไทม์ที่มาใหม่ครับ"

"รีบมาสิ อย่ามัวยืนเหม่อ มานี่จะสอนวิธีใช้อุปกรณ์พวกนี้กับวิธีแยกประเภทให้"

พอได้ยินแบบนั้น ฟางเสวียก็รีบก้าวเข้าไปข้างหน้า

ตอนนั้นพยาบาลก็หันมาพูดกับเฉินเฉิง "เธอเป็นนักศึกษาพาร์ตไทม์ของแผนกอื่นเหรอ

อย่ามัวยืนเหม่ออยู่ตรงนี้เลย รีบไปที่แผนกของเธอได้แล้ว"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้ารับคำ "ครับ"

หลังจากออกมา เฉินเฉิงก็ไปคารวะเฟิ่งเหวินจวินก่อน

จากนั้นจึงค่อยกลับมายังห้องตรวจของตัวเอง หยิบเสื้อกาวน์สีขาวจากที่แขวนหมวกและเสื้อผ้ามาสวม

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว แต่ทุกครั้งที่ใส่ก็ยังรู้สึกเก้งก้างขัดๆ เสมอ

รู้สึกว่าอย่างไรก็ใส่ไม่สบายเท่าชุดทำงานของคลินิกยาจีนตัวเอง

หลังจากนั้นเฉินเฉิงก็เปิดดูรายการนัดหมายตรวจของตนเองในคอมพิวเตอร์

ผลลัพธ์ชวนให้พูดไม่ออก มีคนนัดตรวจกับเขาบางตาจนนับนิ้วได้ ทั้งวันมีแค่ 7 คนเท่านั้น

"ประมาทไปหน่อย น่าจะคิดถึงเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว ที่นี่ไม่ใช่คลินิกยาจีนของตัวเองเสียหน่อย ตัวเราเองก็ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร

แถมยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ มีคนนัดตรวจด้วยก็บุญแล้ว

รู้อย่างนี้น่าจะพกหนังสือติดมือมาสักเล่ม"

เฉินเฉิงมองหน้าจอพลางพึมพำกับตัวเอง

ตัวเขาเองก็นึกไม่ถึงสถานการณ์แบบนี้เลยจริงๆ

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่บ้าน คิวตรวจนั้นขอเพียงปล่อยออกมาก็ถูกแย่งจองจนหมดเกลี้ยงในเสี้ยววินาที

ไม่เคยมีคิวตรวจเหลือว่างเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ในตอนนั้นเอง หยางอวี้โจวก็เดินเข้ามาในห้องตรวจของเฉินเฉิง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู หยางอวี้โจวก็ประสานมือคารวะพลางกล่าว "ศิษย์พี่เฉิน ขอโทษด้วยจริงๆ ครับ อาจเพราะพวกเราลงข้อมูลไม่ครบถ้วน คนที่นัดตรวจกับคุณก็เลยมีไม่มาก

แต่วันนี้ผู้ป่วยที่ไม่ได้จองคิวล่วงหน้าก็จะถูกส่งมาตรวจกับคุณเช่นกัน ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีคนไข้นะครับ"

เฉินเฉิงรีบลุกขึ้นประสานมือตอบ "ศิษย์พี่หยาง ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกครับ

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้อมูลหรอก หลักๆ เป็นเพราะผมยังดูเด็กเกินไปเสียมากกว่า

แถมยังเป็นหน้าใหม่อีก ไม่มีคนนัดตรวจก็ถือเป็นเรื่องปกติมากๆ"

"ต้องขอโทษสิครับ ยังไงก็เป็นเพราะพวกเราจัดการได้ไม่ดีพอ

ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถึงกับมีคนไข้แค่ไม่กี่คนแบบนี้"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ "แบบนี้ก็ดีมากแล้วครับ ถ้าฝืนยัดเยียดคนไข้มาให้ แล้วเขาเกิดไม่เชื่อมั่นในตัวผมขึ้นมา นั่นสิถึงจะไม่ใช่เรื่องดี"

หยางอวี้โจวเห็นว่าเฉินเฉิงไม่ได้แค่พูดตามมารยาท จึงค่อยเบาใจลง

"จริงสิ ศิษย์พี่เฉิน เด็กพาร์ตไทม์ที่คุณพามาด้วย ทำไมถึงถูกส่งไปอยู่ห้องต้มยาเสียล่ะครับ?

ให้เขาไปอยู่ห้องจ่ายยาหรือห้องให้การรักษาจะดีกว่าไหมครับ แบบนั้นยังพอได้เรียนรู้อะไรติดตัวไปด้วย"

เฉินเฉิงได้ยินก็รู้ทันทีว่าหยางอวี้โจวคิดจะเปิดทางลัดให้อีกแล้ว จึงรีบกล่าวว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ ห้องต้มยาไม่ใช่ว่ากำลังขาดคนอยู่หรือครับ?

ให้เขาอยู่ที่นั่นแหละครับ

อีกอย่าง การต้มยาก็ได้เรียนรู้อะไรมากมายไม่แพ้กัน บูรพาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักของผมให้ความสำคัญกับวิธีต้มยาอย่างยิ่งยวดเลยนะครับ

นอกจากนี้ ดูจากห้องต้มยาของที่นี่ก็เห็นได้ชัดว่าพวกคุณเองก็ให้ความสำคัญกับการต้มยามากเช่นกัน"

หยางอวี้โจวยิ้มออกมา ถึงตรงนี้เขาจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าเฉินเฉิงเป็นคนประเภทไหน

และไม่พูดจาเกรงใจพร่ำเพรื่ออีกต่อไป

"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ ศิษย์พี่เฉิน ผมไม่เกรงใจแล้วนะ จะเริ่มตรวจคนไข้แล้วครับ"

"ครับ ดีเลยครับ"

ทางด้านห้องต้มยา

พวกฟางเสวียได้เตรียมความพร้อมเรียบร้อยแล้ว

พยาบาลหยิบใบสั่งยาใบหนึ่งขึ้นมา เตรียมที่จะสอนฟางเสวียว่าต้องต้มยาอย่างไร

ขณะที่พยาบาลกำลังจะอ้าปากพูด ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อของฟางเสวีย "เธอชื่ออะไรนะ?"

"ฟางเสวียครับ ฟางที่แปลว่าสี่เหลี่ยม เสวียที่แปลว่าการเรียนรู้ครับ"

"อืม ฟางเสวีย เธอดูนะ" พยาบาลพยักหน้ารับ ก่อนจะชี้ไปที่ใบสั่งยาในมือแล้วกล่าว "ใบสั่งยานี้เขียนตามรูปแบบมาตรฐาน

ตำรับต้าเฉิงชี่ทัง

ต้าหวง (โกฐน้ำเต้า) 15 กรัม ล้างด้วยสุรา, โฮ่วพั่ว 30 กรัม ปิ้งไฟลอกเปลือก, จื่อสือ 15 กรัม ปิ้งไฟ, หมางเซียว 6 กรัม

นำยาสี่ตัวข้างต้น เติมน้ำ 2,000 มิลลิลิตร ต้มยาตัวหลักสองชนิดแรกให้เหลือน้ำ 1,000 มิลลิลิตร กรองเอากากทิ้ง ใส่ต้าหวงลงไป แล้วต้มต่อจนเหลือน้ำ 400 มิลลิลิตร สุดท้ายใส่หมางเซียวลงไป ใช้ไฟอ่อนต้มให้เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้งก็ใช้ได้ แบ่งรับประทานขณะยังอุ่น หากถ่ายระบายแล้ว ส่วนที่เหลือไม่ต้องรับประทาน

วิธีการรับประทานที่อยู่ท้ายสุดนั่นเธอไม่ต้องสนใจก็ได้ แต่ส่วนข้างหน้านี้เธอต้องดูให้ละเอียดรอบคอบ

ตอนนี้ตำรับที่เราเห็นเขียนตามมาตรฐาน มันก็เลยค่อนข้างสมบูรณ์ครบถ้วน

บางครั้งแพทย์อาจจะลืมและเขียนมาไม่ครบ ดังนั้นเธอจึงต้องจำเอาไว้

ต้าหวงต้องใส่ทีหลัง

ส่วนหมางเซียวต้องใส่ลงไปตอนที่กำลังจะปิดไฟ

เธอแค่จำตามวิธีในนี้ให้ได้ก็พอ วันหน้าถ้าเจอใบที่ไม่ได้เขียนระบุไว้ ก็ให้จัดการตามวิธีนี้เช่นเดียวกัน

นอกจากนี้ยังมีสือเกา เวลาต้มจำเป็นต้องห่อผ้าไว้ก่อน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟางเสวียก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตอนแรกสุดที่พยาบาลบอกว่าจะสอนวิธีต้มยาให้

เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไรนักจริงๆ

คิดในใจว่าก็แค่ต้มยาไม่ใช่เหรอ? เรื่องแค่นี้ยังมีคนทำไม่เป็นด้วยหรือไง?

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว หากพยาบาลไม่บอกเข้าล่ะก็ แม้แต่วิธีต้มยาเขาก็คงทำไม่เป็นเลยจริงๆ

พยาบาลเห็นฟางเสวียไม่ตอบ จึงถามขึ้น "จำได้หรือยัง?"

ฟางเสวียพยักหน้ารัวๆ "จำได้แล้วครับ"

ถึงตอนนี้ พยาบาลจึงกล่าวต่อ "พวกเรายังมีงานอีกอย่างหนึ่ง ตอนที่ได้ยาและใบสั่งยามา ให้ชั่งบนตาชั่งนี้ดูก่อน ถ้าน้ำหนักคลาดเคลื่อนไม่เกินสามกรัม เธอปล่อยผ่านไปได้

แต่ถ้าหากเกินสามกรัม จำเป็นต้องไปถามที่ห้องจ่ายยาให้แน่ชัดว่าจัดยาผิดพลาดหรือไม่"