ตอนที่ 99 เรื่องจิปาถะในห้องเรียน

พอยินวังยวี๋พูดจบ นักศึกษาด้านล่างเวทีจำนวนไม่น้อยก็ถึงกับมุมปากกระตุก

อาจารย์เข้าใจคำว่ารักเรียนผิดไปหรือเปล่าเนี่ย

"ถ้าทุกท่านเรียนคัมภีร์ 'ซางหานลุ่น' (ตำราว่าด้วยโรคจากความเย็น) จบทั้งเล่มแล้ว

พวกคุณก็จะรู้ว่าบูรพาจารย์จ้งจิ่งได้บันทึกตำรับยาไว้ในซางหานลุ่นทั้งหมด 113 ตำรับ

แต่กลับใช้ตัวยาทั้งหมดเพียง 83 ชนิดเท่านั้น

ซึ่งส่วนใหญ่ยังเป็นวัตถุดิบประกอบอาหารเสียด้วยซ้ำ

ใช้กำลังพลแค่หนึ่งกองร้อย แต่กลับสร้างผลลัพธ์ได้เทียบเท่าหนึ่งกองพล

ยานั้นเน้นที่ความแม่นยำตรงจุด หาใช่ปริมาณอันล้นหลามไม่

ดังนั้นเมื่อพวกคุณเรียน 'ซางหานจินคุ่ย' จบ พวกคุณก็จะมีพื้นฐานที่พร้อมสำหรับการรักษาโรคแล้ว

เพื่อเป็นการกระตุ้นความกระตือรือร้นของพวกคุณต่อวิชานี้ต่อไป

ตอนนี้พวกเราจะมาอธิบายอาการป่วยของเพื่อนนักศึกษาสวีเยวี่ยกับตำรับยาไม่กี่ขนานที่เธอใช้ให้ทุกคนฟังกัน

ตำรับ 'ซื่อหนี่ทัง' พูดถึงไปแล้ว

พวกเรามาพูดถึง..."

หลังเลิกเรียนช่วงเช้า วังยวี๋ก็เดินออกจากห้องเรียนไปได้ไม่ไกลนัก แล้วโทรศัพท์หาเฉินเฉิง

ไม่นานนัก เฉินเฉิงก็ได้พบกับวังยวี๋ที่มุมหนึ่ง

"ศิษย์พี่ใหญ่ ตอนผมสอนพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ

ทำไมรู้สึกเหมือนสายตาที่คุณมองผมมันดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่เลยล่ะ"

เฉินเฉิงปรายตามองเขา "ยังมีหน้ามาพูดอีก อยู่ดีไม่ว่าดีจะพูดถึงผมตลอดทำไม

คุณจะสอนก็ตั้งใจสอนไปสิ"

"นี่ผมไม่ได้กำลังช่วยคุณเหรอ... คุณบอกว่าจะทำตัวโดดเด่นไม่ใช่หรือไงครับ"

วังยวี๋เอ่ยถามอย่างสงสัย

"ผมกะจะสร้างความฮือฮาครั้งใหญ่ทีเดียวไม่ได้หรือไง"

"อ๋อๆ ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

"แค่สงสัยว่าปกติคุณไม่ชอบเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ"

"หนังสือของอาจารย์ยังไม่ได้โปรโมต ผมเลยอยากถือโอกาสนี้ช่วยโปรโมตสักหน่อย"

"อ๋อ เข้าใจแล้วครับ

ศิษย์พี่ใหญ่วางใจได้เลย ผมจะคอยช่วยประสานให้เอง"

"คุณตั้งใจสอนคาบตัวเองให้ดีเถอะ เรื่องของผม ผมจัดการเองได้"

"ครับๆ" วังยวี๋ยิ้มพลางพยักหน้า

"จริงสิ สัปดาห์ก่อนคุณไปไหนมา"

"ไปบ้านตระกูลเจิ้งมาครับ ต่อไปนอกจากเวลาสอนแล้ว เวลาที่เหลือผมก็จะไปตามตรวจรักษากับผู้เฒ่าเจิ้ง"

เฉินเฉิงมองวังยวี๋ด้วยความประหลาดใจ "พวกคุณคืบหน้าไปถึงขั้นไหนกันแล้วเนี่ย"

วังยวี๋ยิ้มอย่างขวยเขิน "ก็ถึงขั้นคุยเรื่องแต่งงานแล้วล่ะครับ

อีกไม่กี่วันอาจารย์ผมก็จะขึ้นมาปักกิ่ง เพื่อไหว้วานให้ผู้เฒ่าฉินช่วยไปสู่ขอกับตระกูลเจิ้งให้"

พอเฉินเฉิงได้ยินดังนั้น ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันที "ต้าซือปั๋วจะขึ้นมาวันไหนแน่ครับ

ผมจะได้เตรียมตัวไว้"

"ยังไม่ได้บอกเลยครับ กำลังรอหาฤกษ์อยู่ ไปสู่ขอก็ต้องดูฤกษ์งามยามดีกันหน่อย"

"ถ้าได้วันแน่นอนแล้ว อย่าลืมบอกผมด้วยนะ ผมจะได้ไปกราบคารวะต้าซือปั๋ว"

วังยวี๋ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เต็มไปด้วยความลังเล

เฉินเฉิงเห็นเข้าจึงถามว่า "ทำไมเหรอ"

วังยวี๋ถอนหายใจ "ถ้าคุณไปพบอาจารย์ ท่านก็คงต้องด่าลูกศิษย์อย่างพวกผมอีกแน่

เป็นลูกศิษย์เหมือนกัน ทำไมลูกศิษย์ของท่านถึงได้ต่างกับคุณราวฟ้ากับเหวขนาดนี้นะ"

"ผมคุยเรื่องจริงจังอยู่นะ"

"วางใจเถอะครับ มีหรือที่ผมจะไม่บอกคุณ"

"ผมกังวลเรื่องนี้จริง ๆ นั่นแหละ ดูท่าคุณพอมีภรรยาแล้วก็คงลืมพวกเราไปหมด"

"ศิษย์พี่ใหญ่จะมาใส่ร้ายผมแบบนี้ไม่ได้นะ ผมไปลืมพวกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เฉินเฉิงค้อนใส่เขาหนึ่งวง ก่อนจะไม่ติดใจเอาความเรื่องนี้ต่อ "จริงสิ ครั้งก่อนลืมถามไป คุณกับศิษย์พี่หญิงเจิ้งกลับมากันหมดแล้ว ทางฝั่งเกาะฮ่องกงจัดการยังไงล่ะ"

"อีกไม่กี่วันไคซินก็จะกลับไปครับ อยู่จนกว่าพวกเราจะแต่งงานถึงจะกลับมา ถึงตอนนั้นทางสมาคมคงส่งแพทย์ระดับเห็นถึงรายละเอียดลึกสุดท่านอื่นไปแทน

ส่วนคลินิกฮุ่ยหมินถังทางโน้น ให้เซวียถงเซิงที่เป็นศิษย์ของซือซูสามไปรับช่วงต่อแทนครับ"

เฉินเฉิงพยักหน้า "ศิษย์พี่เซวียมาอยู่ที่คลินิกได้ปีกว่าแล้ว ระดับขั้นการประเมินก็เลื่อนขึ้นมาเป็นปิ่งซ่างแล้วด้วย

ถือว่าไม่มีปัญหาอะไร"

"ศิษย์พี่ใหญ่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่คุณต้องมาคิดเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอครับ" วังยวี๋ได้ยินเฉินเฉิงพูดก็อดประหลาดใจไม่ได้

"อ้อ เรื่องพวกนี้ซือเหนียงเป็นคนดูแลก็จริง แต่ผมก็มักจะไปช่วยงานอยู่เรื่อย ๆ

ก็เลยมีคิดเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง

อีกอย่างคุณก็น่าจะรู้ดีว่า ทางนั้นไม่ช้าก็เร็วผมก็ต้องไปอยู่ดี"

วังยวี๋พยักหน้าเบา ๆ "ศิษย์พี่ใหญ่ อนาคตคุณต้องเป็นผู้แบกรับเสาหลักแห่งวงการแพทย์แผนจีนอย่างแน่นอน

ตอนนี้ที่เกาะฮ่องกงไม่มีข้อจำกัดต่อแพทย์แผนจีน มันช่วยยกระดับฝีมือของตัวเองได้มหาศาลจริง ๆ

ผมคิดว่าต่อไปคนที่จะได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภา ก็น่าจะต้องไปประจำการที่เกาะฮ่องกงอย่างน้อยสักหนึ่งปี

ตอนนี้พวกผู้อาวุโสก็คงตั้งใจไว้แบบนี้เหมือนกัน ถึงได้ส่งรุ่นพวกซือซูไปฝึกฝนหาประสบการณ์ที่เกาะฮ่องกงกันหมด"

"เอาล่ะ ไปกินข้าวเถอะ บ่ายนี้คุณไม่มีอะไรแล้ว แต่ผมยังมีเรียนอยู่"

"งั้นตกลง ถ้าหลังจากนี้คุณเจอสถานการณ์แบบนี้อีก ให้บอกผมล่วงหน้านะ"

"ครับ"

พริบตาเดียวก็ถึงวันเสาร์ หลังจากเฉินเฉิงออกกำลังกายเสร็จและกินมื้อเช้าเรียบร้อย

เขาก็มาหยอกเล่นกับกานเฉ่าอยู่ใต้หอพัก และรอฟางเสวียไปด้วย

"กานเฉ่า แกกินอะไรเข้าไปเนี่ย ทำไมโตเร็วนักล่ะ" เฉินเฉิงเด็ดต้นหญ้าข้างทางมาก้านหนึ่ง แล้วเริ่มเล่นกับกานเฉ่า

เจ้าตัวนี้ตั้งแต่เจียงเซี่ยพาลงมาข้างล่าง ทุกวันก็มักจะวิ่งเล่นอยู่ข้างนอก ทว่าดูเหมือนมันจะยังจำเรื่องที่ตัวเองถูกรถชนได้

พอออกมาปุ๊บก็กระโดดขึ้นสนามหญ้าปั๊บ ถ้าอุ้มมันมาไว้บนถนน มันจะรีบกระโดดกลับเข้าสนามหญ้าทันที

บ่อยครั้งที่เล่นเสร็จแล้วเศษหญ้าติดเต็มตัว ต้องเลียขนอยู่ตั้งนานสองนานกว่าจะสะอาด

แม้จะไม่ได้อยู่บนหอพักแล้ว แต่มันก็ยังสนิทสนมกับเฉินเฉิงผู้ช่วยชีวิตมันเอาไว้อย่างมาก

ทุกครั้งที่เห็นเฉินเฉิงเดินเข้าตึกหอพัก มันจะวิ่งปรี่ออกมา กลิ้งเกลือกออดอ้อนขอลูบตัว

เวลานี้ฟางเสวียกำลังยืนอยู่ข้างหลังเฉินเฉิง มองดูเฉินเฉิงเกาคางให้ลูกแมว

เขารู้ว่าทุนการศึกษาของตนหลุดลอยไปก็เพราะลูกแมวตัวนี้

แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองใจเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน เขากลับอยากจะเข้าไปใกล้ชิดลูกแมวด้วยซ้ำ สภาพทางบ้านทำให้แค่เลี้ยงดูตัวเองเขาก็ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจจนแทบแย่แล้ว เรื่องเลี้ยงสัตว์เลี้ยงจึงเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ทว่าการได้เล่นกับแมวสามารถมอบความสงบชั่วครู่ให้แก่เขาได้ นับตั้งแต่ลูกแมวออกมาวิ่งเล่นข้างล่าง

ทุกครั้งที่เดินผ่าน เขาก็จะแวะหยอกล้อกับมันสักหน่อย

จากช่วงแรกที่กานเฉ่าไม่สนใจเขาเลย จนถึงตอนนี้ที่เขาพอจะได้ลูบมันบ้างเป็นบางครั้ง

ความคืบหน้าในแต่ละครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจ

ยามที่ลูบตัวลูกแมวไม่ได้ เขาก็จะยืนเหม่อมองมันอยู่อย่างนั้น

คงจะเป็นเพราะอิจฉาที่กานเฉ่าสามารถใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวลเช่นนี้กระมัง

"เอ๊ะ คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" เฉินเฉิงที่กำลังลูบแมวอยู่ ในที่สุดก็สังเกตเห็นฟางเสวียที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"เพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เองครับ"

เฉินเฉิงโยนต้นหญ้าในมือออกไปให้กานเฉ่าวิ่งไล่ตาม ส่วนตนเองก็ลุกขึ้นพลางเอ่ยกับฟางเสวีย "ไปกันเถอะ จากตรงนี้ไปถึงที่นั่นยังต้องใช้เวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าแน่ะ

ถ้าไปสายจะไม่ดีเอา"

"ครับ" ฟางเสวียขานรับ

ไม่นานทั้งสองคนก็เดินพ้นประตูมหาวิทยาลัยออกมา ฟางเสวียนึกว่าเฉินเฉิงจะเรียกแท็กซี่

ใครจะรู้ว่าพอเฉินเฉิงก้าวพ้นประตูโรงเรียน ก็หันหลังเดินตรงไปยังจักรยานสาธารณะที่จอดอยู่ข้าง ๆ

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของเขา เฉินเฉิงก็สแกนปลดล็อกจักรยานคันหนึ่ง

เมื่อเห็นฟางเสวียยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เฉินเฉิงจึงถามด้วยความสงสัย "คุณคงไม่ได้ขี่ไม่เป็นหรอกนะ"

"อ้อ ขี่เป็นครับ" ฟางเสวียได้สติหลังได้ยินคำถาม

"งั้นก็รีบหน่อย พวกเราต้องออกเดินทางแล้ว"

"อืม ได้ครับ"

ฟางเสวียจึงรีบสแกนจักรยานอีกคัน แล้วปั่นตามหลังเฉินเฉิงไป

เพียงแต่เขายังรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง เฉินเฉิงมองมุมไหนก็ไม่ใช่คนขัดสนเงินทอง

อีกทั้งตนเองก็เตรียมใจจะจ่ายค่ารถให้อยู่แล้ว

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องค่ารถขึ้นมาได้ คงเป็นเพราะรู้ว่าตนจะแย่งจ่ายค่ารถเป็นแน่

ถึงได้เลือกขี่จักรยานแทน เพื่อเป็นการถนอมน้ำใจของตน

เมื่อมองแผ่นหลังของเฉินเฉิงที่อยู่ข้างหน้า ฟางเสวียก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาได้ในชั่วขณะนั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

เมื่อมาถึงหน้าประตูคลินิกเหอซินถัง เฉินเฉิงสังเกตเห็นความประหม่าของฟางเสวีย จึงเอ่ยขึ้นว่า "ทำตัวตามสบายเถอะ คุณก็แค่มาทำงานพาร์ตไทม์

ผมทักทายบอกกล่าวไว้ล่วงหน้าแล้ว เดี๋ยวคุณเดินตามผมเข้าไปได้เลย"