ตอนที่ 98 คัดจิตวิญญาณมหาแพทย์น้อยไป

วันนี้ครบหนึ่งสัปดาห์พอดี คาบเรียนช่วงเช้าทั้งหมดเป็นของวังยวี๋

และสิ่งแรกที่วังยวี๋ทำหลังจากเดินเข้าห้องเรียน ก็คือเดินตรงไปยังที่นั่งของสวีเยวี่ยเพื่อตรวจวินิจฉัยอาการให้เธอ

ครู่ต่อมา วังยวี๋ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ยาของคุณหมดแล้ว ทำไมไม่ไปหาผมล่ะครับ

ระหว่างนั้นกินยาตัวอื่นมาเหรอ"

พอคำพูดของวังยวี๋หลุดออกมา เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง

เพราะต้องรู้ก่อนว่าเรื่องที่สวีเยวี่ยกินยาที่เฉินเฉิงสั่งให้นั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนเอง

ตอนที่วังยวี๋ตรวจวินิจฉัยเมื่อครู่ สวีเยวี่ยไม่ได้พูดสักคำว่าเฉินเฉิงเคยสั่งยาให้เธอ

วังยวี๋แค่อาศัยการดู ดมฟัง ถาม และแมะ ก็รู้ได้ทันทีว่าช่วงนี้สวีเยวี่ยไปกินยาตัวอื่นมา แล้วจะไม่ให้คนอื่นตกตะลึงได้อย่างไร

สวีเยวี่ยรีบเอ่ยถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้ขึ้นมาทันที "อาจารย์วังคะ อาจารย์รู้ได้ยังไงคะว่าหนูกินยาตัวอื่นมาด้วย"

วังยวี๋อธิบายอย่างเรียบง่าย "อาการของคุณในตอนนี้มีความแตกต่างจากผลที่ควรจะเป็นหลังจากใช้ยาของผมอยู่นิดหน่อยครับ

ในการคาดการณ์ของผม ชี่หยางของคุณควรจะอ่อนลงกว่านี้สักหน่อย

นี่คือเหตุผลที่ผมตัดสินว่าคุณกินยาตัวอื่นมา"

ทุกคนต่างตกตะลึงอีกครั้ง ฝีมือของวังยวี๋นั้นเหนือล้ำเกินกว่าความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว

สวีเยวี่ยหันไปมองเฉินเฉิงแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเล่าเรื่องที่ตัวเองเป็นหวัดให้วังยวี๋ฟังรอบหนึ่ง

เพียงแต่ไม่ได้เอ่ยชื่อของเฉินเฉิงออกมา

ทว่าหลังจากวังยวี๋ฟังใบสั่งยาจบ ก็เผลอมองไปทางเฉินเฉิงโดยไม่รู้ตัว

เพราะตำรับยาที่สวีเยวี่ยพูดถึงเป็นตำรับจิงฟางขนานแท้

และในบรรดาอาจารย์ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ นอกจากตัวเขาเองแล้วก็ไม่มีหมอสายจิงฟางคนอื่นอีก

ดังนั้นตอนที่วังยวี๋มองเฉินเฉิงจึงหลุดปากออกมา "ต้า... แค่กๆ"

วังยวี๋หลุดคำว่า 'ต้า' ออกมาแล้วถึงรู้ตัวว่าไม่เข้าที จึงรีบกระแอมไอแก้เก้อไปสองที

สวีเยวี่ยได้ยินคำอธิบายของวังยวี๋แล้ว ในใจก็เริ่มกังวลว่ายาที่เฉินเฉิงสั่งให้จะไปขัดกับยาของอาจารย์วังหรือเปล่า

ตอนนั้นตัวเองวู่วามไปจริงๆ ควรจะไปหาอาจารย์วังตั้งแต่แรก เพียงแต่ท่าทีของอาจารย์ประจำห้องพยาบาลในตอนนั้นทำให้เธอสับสนไปหมด

วังยวี๋เป็นคนที่ใช้ยาแค่เทียบเดียวก็ทำให้เท้าของเธอหายร้อนผ่าวได้เชียวนะ

เธอเคยไปหาหมอมาไม่น้อย ไม่มีใครมีฝีมือระดับนี้เลยสักคน

นี่ทำให้สวีเยวี่ยเลื่อมใสในวิชาแพทย์ของวังยวี๋เป็นอย่างยิ่ง

ส่วนเฉินเฉิงต่อให้มีฝีมือระดับศาสตราจารย์ สถานะของเขาก็เป็นแค่นักศึกษาปีสองเท่านั้น

ในเวลานี้สวีเยวี่ยจึงเอ่ยถามอย่างเกรงๆ "อาจารย์วังคะ ยาที่หนูกินทีหลังตัวนี้ มีอะไรผิดปกติเหรอคะ"

"หืม

ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ

ถ้าคนอื่นคิดแบบนี้ผมยังรู้สึกว่าไม่แปลกอะไร แต่นี่คุณเป็นคนที่ประสบด้วยตัวเองแท้ๆ

หลังกินยาแล้วรู้สึกยังไง ตัวคุณเองน่าจะรู้ชัดเจนที่สุดไม่ใช่เหรอครับ"

คำพูดของวังยวี๋ทำให้สวีเยวี่ยถึงกับงุนงงไปหมด

อาจารย์ทั้งขมวดคิ้ว ทั้งไอออกมาแบบนี้ ไม่ใช่เพราะหนูกินยาผิดหรอกเหรอ

อ๋อ หนูไม่ควรกินยาที่เฉินเฉิงสั่งให้นี่เอง

สวีเยวี่ยพลันคิดอะไรขึ้นมาได้ รู้สึกว่าวังยวี๋ต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้เพราะเธอไม่ได้บอกเขาก่อนแน่ๆ

สวีเยวี่ยลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้วังยวี๋ "อาจารย์วังคะ ขอโทษด้วยค่ะที่หนูไม่ควรกินยาที่คนอื่นสั่งให้"

การขอโทษครั้งนี้ทำเอาวังยวี๋ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

แต่เหตุผลของสวีเยวี่ยก็ไม่ได้ผิดอะไร วังยวี๋จะรับคำขอโทษก็ไม่ใช่ จะปฏิเสธก็ไม่เชิง

ภาพตรงหน้านี้ทำเอาพวกของลั่วจืออวิ้นทั้งสามคนที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

ทั้งสามคนแอบชำเลืองมองเฉินเฉิงอย่างตั้งใจปนไม่ตั้งใจ แต่หน้ากากอนามัยกลับบดบังสีหน้าของเฉินเฉิงเอาไว้จนมิด

ตอนนี้พวกเขาอยากรู้เหลือเกินว่าสีหน้าของเฉินเฉิงจะเป็นอย่างไรกันแน่

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ในเวลานี้ก็มองไปทางเฉินเฉิงเช่นกัน ทว่าเหตุผลของพวกเขากลับต่างจากทั้งสามคน

มีคนเป็นห่วงว่าเฉินเฉิงจะถูกตำหนิ และมีคนที่กำลังแอบสะใจรอซ้ำเติม

วินาทีต่อมา วังยวี๋ก็เอ่ยขึ้น "ในสถานการณ์ปกติ ถ้าหมอคนแรกที่รักษาให้ยาแล้วได้ผล ทางที่ดีที่สุดก็คืออย่าเปลี่ยนหมอครับ

อย่าไปตรวจที่โน่นทีที่นั่นที

หากไปเจอหมอที่ฝีมือไม่ถึงขั้น หรืออยู่ต่างสำนักกันอย่างสิ้นเชิง

เขาก็จะคิดว่าหมอคนก่อนหน้าใช้ยาผิด

แม้คุณจะบอกว่ายาได้ผล เขาก็ยังดึงดันจะคิดว่ายานั้นผิดอยู่ดี

แบบนี้จะส่งผลให้โรคของคุณรักษายังไงก็ไม่หาย"

สิ้นเสียงพูดของวังยวี๋ เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ต่างก็หันไปมองเฉินเฉิงในทันที

คนพวกนี้แทบทุกคนคิดว่าวังยวี๋กำลังเหน็บแนมเฉินเฉิงอยู่

สวีเยวี่ยหันไปมองเฉินเฉิงแวบหนึ่งเช่นกัน ไม่ใช่ว่าเธอโทษเฉินเฉิงหรอกนะ

เพราะตำรับยาที่เฉินเฉิงสั่งมันได้ผลดีจริง ๆ

ดังนั้นเธอจึงรู้สึกผิดต่อเฉินเฉิงอยู่บ้าง

ทว่าในตอนที่ทุกคนคิดว่าประโยคถัดไปวังยวี๋จะต้องตำหนิเฉินเฉิงนั้น น้ำเสียงของวังยวี๋กลับเปลี่ยนไป "แน่นอนว่ากรณีของคุณในครั้งนี้ไม่ได้นับรวมอยู่ในนั้นครับ

เพราะนักศึกษาเฉินเฉิงเห็นใบสั่งยาที่ผมเป็นคนจัด จึงเข้าใจตัวยาที่ผมใช้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ขณะเดียวกัน ตำรับยาที่เขาสั่งให้ในภายหลังก็เป็นตำรับยาโบราณเหมือนกัน แถมยังสานต่อแนวทางการใช้ยาของผมอย่างต่อเนื่อง

ผลการรักษาก็ยอดเยี่ยมมาก ต่อให้เป็นผมมาสั่งยาเอง อย่างมากที่สุดก็ทำได้แค่ระดับนี้เท่านั้นครับ"

ทุกคนยังตั้งรับกับคำพูดของวังยวี๋ไม่ทัน

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจี่ยนหยางที่ก่อนหน้านี้ยังหุบไม่มิด มาบัดนี้กลับมืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

นอกจากรูมเมตทั้งสามคนของเฉินเฉิงแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนปรับอารมณ์ตามไม่ทันทั้งสิ้น

คุณเป็นอาจารย์นะ นักศึกษามาแย่งงานคุณไป แถมยังเป็นแค่นักศึกษาปีสอง คุณไม่ควรจะโมโหหรอกเหรอ

วังยวี๋ไม่ได้ยินเสียงในใจของพวกนักศึกษา เขากำลังนึกชมการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของตัวเองเมื่อครู่อยู่ในใจ

จากนั้นก็ถือโอกาสเอ่ยถามเฉินเฉิง "เฉินเฉิง คุณลองบอกหน่อยสิว่าการรักษาขั้นต่อไปของสวีเยวี่ย ควรใช้ตำรับยาอะไร"

เฉินเฉิงที่กำลังใจลอยอยู่ไม่ได้คาดคิดเลยสักนิดว่าวังยวี๋จะมาไม้นี้

สายตาที่เขามองไปยังวังยวี๋จึงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

นายรักษาขั้นต่อไปเองต่อก็จบแล้ว จะมาเรียกฉันทำเพื่ออะไรเนี่ย

นายคัด "จิตวิญญาณมหาแพทย์" น้อยไปใช่ไหม

แต่วังยวี๋ในเวลานี้กลับคิดว่า 'ศิษย์พี่ใหญ่ ผมยอมเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อให้พี่ได้อวดฝีมือเลยนะเนี่ย'

เฉินเฉิงลุกขึ้นยืนอย่างจนใจยิ่ง "เมื่อก่อนหน้านี้ผมดูแล้ว ใช้ยาเม็ดจินคุ่ยเซิ่นชี่ก็พอครับ

กินสักหนึ่งเดือนก็จะหายขาดสนิท"

วังยวี๋ยิ้มพลางถาม "ทำไมถึงต้องกินยานี้ล่ะครับ"

เวลานี้ในใจของเฉินเฉิงมีเพียงประโยคเดียว 'ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม จะให้ฉันช่วยสอนคาบนี้แทนเลยหรือไง'

ยังคงต้องโทษตัวเองที่ไม่ได้ตกลงกับวังยวี๋ไว้ล่วงหน้า

เขาจึงถลึงตาใส่วังยวี๋ไปทีหนึ่ง "ยาเม็ดจินคุ่ยเซิ่นชี่ช่วยบำรุงหยางของไต ตอนนี้หยางของไตในตัวสวีเยวี่ยอ่อนกำลังลง

แม้ก่อนหน้านี้จะใช้ยาบำรุงชดเชยไปบ้างแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงการอุดรอยรั่วชั่วคราว

ดังนั้นตอนนี้จึงต้องค่อย ๆ เสริมความแข็งแกร่งเพื่อให้ฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมครับ"

วังยวี๋เห็นท่าทางที่เฉินเฉิงถลึงตาใส่ตน

ในใจก็รู้สึกฉงนเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นแววตาของเฉินเฉิงในตอนนี้ที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไร

ในใจพลันสะดุ้ง ดูเหมือนว่าตนจะเข้าใจความหมายผิดไปเสียแล้ว

จึงรีบเอ่ยปากแก้ลำ "นักศึกษาเฉินเฉิงพูดได้ถูกต้องมาก นั่งลงเถอะครับ"

รอจนเฉินเฉิงนั่งลงแล้ว เขาถึงพูดต่อ "ดูท่าทางนักศึกษาเฉินเฉิงจะศึกษา "ซางหานจินคุ่ย" ล่วงหน้าด้วยตัวเองมาแล้วสินะครับ"

หลังจากพูดประโยคนี้ออกไป เขาก็พบว่าแววตาของเฉินเฉิงยิ่งทวีความไม่เป็นมิตรมากขึ้นกว่าเดิม

ส่วนลั่วจืออวิ้นกับหยางเทาที่อยู่ข้าง ๆ เฉินเฉิง ตอนนี้แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่แล้วจริง ๆ

วังยวี๋เองก็รู้ตัว จึงไม่พูดถึงเฉินเฉิงอีก "เอาละ พวกเรากลับเข้าสู่บทเรียนกันต่อ อาการของนักศึกษาสวีเยวี่ย ทุกคนคงจะทราบกันดีอยู่แล้ว

นับตั้งแต่อาการเริ่มแรกจนกระทั่งอาการหายไปในตอนนี้

รวมกับตอนที่เธอเป็นหวัดระหว่างนั้นด้วยแล้ว ใช้ยาไปทั้งหมดห้าเทียบ

นี่คือความรวดเร็วฉับไวของตำรับยาโบราณพวกเรา

ขอเพียงแยกแยะกลุ่มอาการไม่ผิดพลาด ใช้ยาได้อย่างแม่นยำ ความเร็วของมันจะเร็วเสียจนพลิกความเข้าใจเดิมของพวกคุณไปเลย

"ซางหานลุ่น" เป็นวิชาเชิงประยุกต์

เพราะฉะนั้นจริง ๆ แล้วมันจึงค่อนข้างเรียนรู้ง่ายครับ"