ตอนที่ 97 วิกฤตของชมรมศิลปะการต่อสู้

ผ่านการพูดคุยกันมารอบนี้ เฉินเฉิงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหยางเหิงถึงอยากดึงเขากับซือหนานเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ขนาดนั้น

ซือหนานถามขึ้นในตอนนั้น "แล้วการประลองยุทธ์ครั้งนี้อีกนานแค่ไหนกว่าจะเริ่มครับ"

"ยังอีกนาน ตอนนี้ยังไม่ได้เปิดรับสมาชิกใหม่เลยไม่ใช่เหรอ

รับสมาชิกใหม่เสร็จแล้วยังต้องจัดการฝึกสมาชิกใหม่อีก ล้วนต้องใช้เวลาทั้งนั้น

น่าจะหลังสอบกลางภาค พอดีให้ทุกคนได้ผ่อนคลายกันหน่อย"

เฉินเฉิงคิดดูคร่าวๆ แล้วยิ้มเจื่อน "ก็ไม่นานแล้วนะครับ เท่ากับช่วงปลายเดือนหน้านี่เอง

เวลาแค่เดือนเดียว ผมกะว่าคงหัดเลี่ยงไม่โจมตีจุดพวกนี้ไม่ทันแน่"

"วางใจเถอะ อย่าไปคิดว่าคู่ต่อสู้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น พวกนั้นน่ะมีแต่ท่าสวยแต่รูปทั้งนั้น

นายฝึกมวยไท่เก๊กสักเดือนหนึ่ง ก็เพียงพอจะรับมือพวกนั้นแล้ว"

เฉินเฉิงไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร "ไม่ทราบว่าการประลองยุทธ์ครั้งที่แล้วชมรมเราได้อันดับที่เท่าไรครับ"

หยางเหิงเป็นใบ้ไปชั่วขณะ จากนั้นรุ่นพี่คนหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า "อันดับสี่"

เฉินเฉิงรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายขนาดนั้น

หยางเหิงรีบอธิบาย "สาเหตุหลักก็เพราะคนของชมรมศิลปะการต่อสู้เรามันน้อยเกินไป

จำนวนคนของพวกเขาน้อยที่สุดก็มากกว่าเราตั้งหลายเท่า ปริมาณที่ต่างกันมันนำไปสู่ความต่างด้านคุณภาพ

อีกอย่างในรอบแรก ฉันชนะทุกแมตช์เลยนะ

โทษได้แค่พวกนี้ที่ไม่เอาไหนกันเอง

ถ้ามีคนที่พอสู้ได้เพิ่มมาสักสองคน ยังไงพวกเราก็ไม่มีทางได้อันดับสุดท้ายหรอก

ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายเก่งเกินไปจริงๆ แต่เป็นพวกเราที่อ่อนเกินไปต่างหาก

ฝั่งโน้นแม้แต่สายดำยังไม่มีสักคน ถ้ามีการแข่งเดี่ยวล่ะก็ คนอย่างฉันคนเดียวก็กวาดเรียบทั้งก๊กแล้ว"

หยางเหิงยิ่งพูดยิ่งโมโห มองดูพวกสมาชิกเก่าด้วยสีหน้าขัดใจที่ไม่ได้ดั่งใจ

เฉินเฉิงกวาดตามองคนรอบตัวในตอนนี้ "รุ่นพี่ครับ ชมรมศิลปะการต่อสู้เรามีคนอยู่กี่คนเหรอครับ"

"ก็อยู่ตรงนี้กันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"

"อะไรนะครับ"

"มีแค่นี้เองเหรอครับ" เฉินเฉิงกวาดสายตามอง รอบตัวนี้หากไม่นับพวกตนสี่คนแล้ว รวมกันมีแค่แปดคนเท่านั้น

หยางเหิงพยักหน้าอย่างเปิดเผย "ก็มีแค่แปดคนนี่แหละ พวกรุ่นพี่ปีห้าออกไปฝึกงานกันหมด ถือว่าออกจากชมรมโดยอัตโนมัติ

แถมพวกนักศึกษาปีสองอย่างพวกนาย เมื่อปีที่แล้วก็ไม่มีใครมา เลยมีอยู่แค่นี้

ถ้ารวมพวกนายด้วย ตอนนี้แต่ละชั้นปีก็มีสี่คน

แน่นอนว่าตอนเปิดรับสมาชิกใหม่สัปดาห์หน้า จะพยายามรับเด็กใหม่เข้ามาให้เยอะขึ้น

แบบนี้คนของเราก็เยอะขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ"

เพียงแต่ตอนที่หยางเหิงพูดประโยคนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่มีความมั่นใจเลย

ส่วนเฉินเฉิงแค่ดูจำนวนสมาชิกของชั้นปีสามกับปีสี่ก็รู้แล้วว่า แค่รับคนเข้ามาได้ก็บุญถมเถแล้ว

หยางเหิงเองก็มองออกถึงความหดหู่ของคนอื่นๆ

จึงเอ่ยให้กำลังใจ "ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเรามีซือหนานกับเฉินเฉิง

ตอนรับสมัครสมาชิกใหม่ พวกเราสามารถเล่นท่ายากโชว์อะไรเด็ดๆ ได้แล้ว

นายนึกดูสิ อย่างพวกเทควันโดน่ะ จะชอบเตะแผ่นไม้โชว์ใช่ไหมล่ะ พวกเราก็ทำได้ พวกเรากำไข่ไก่สดแล้วฟันอิฐแตก

แถมพอรับเข้ามาแล้ว คนที่ลาออกไปก็คงไม่เยอะขนาดนั้นอีก

อันดับของพวกเราในปีนี้ต้องดีขึ้นแน่นอน พอเป็นแบบนี้งบประมาณก็จะมีมากขึ้น สวัสดิการของทุกคนก็จะดีขึ้นตามไปด้วย

แบบนี้ก็รั้งคนไว้ได้แล้วไม่ใช่เหรอ

เชื่อฉันสิ ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ชมรมศิลปะการต่อสู้ของพวกเราจะรุ่งเรืองขึ้นแล้ว"

ลั่วจืออวิ้นค่อยๆ ยกมือขึ้น "ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าชมรมอื่นๆ มีคนอยู่เท่าไร"

หยางเหิงจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ถึงพูดออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ "พวกซานต่ามีอยู่ยี่สิบกว่าคนละมั้ง

ยูโดน่าจะราวๆ เจ็ดสิบถึงแปดสิบคน

ส่วนเทควันโดนี่ร้อยยี่สิบหรือร้อยสามสิบคนนี่แหละ"

พอได้ยินแบบนี้ พวกเขาสองสามคนก็เบิกตากว้าง ที่แท้ชมรมศิลปะการต่อสู้ยังน้อยกว่าเศษของชมรมคนอื่นเขาอีกงั้นสิ?

"พวกนายก็อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ถึงพวกนั้นคนจะเยอะ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาเลย

แค่ตอนรับสมาชิกใหม่ โดนพวกท่าทางสวยหรูหลอกตาพวกนั้นดึงดูดไปก็เท่านั้น"

เฉินเฉิงกับพวกตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

ต่อให้ของคนอื่นจะเป็นแค่ท่าหลอกตา แต่เขารับคนเข้าชมรมได้ ทว่านายกลับรับคนไม่ได้

เมื่อเห็นว่าพวกเขายังคงนิ่งเงียบ หยางเหิงก็ร้อนรน "พวกเราตกลงกันไว้แล้วนะ

พวกนายห้ามกลับคำเด็ดขาดล่ะ"

พูดมาถึงตรงนี้ เฉินเฉิงกับพวกก็นับว่าเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่าชมรมศิลปะการต่อสู้นี้เป็นอย่างไร

ทั้งสี่คนสบตากันแล้วต่างก็ยิ้มเจื่อน

เฉินเฉิงส่ายหน้า "รุ่นพี่วางใจเถอะครับ ในเมื่อพวกเราตอบตกลงแล้ว ก็จะไม่กลับคำแน่นอน"

ได้ยินเช่นนั้น หยางเหิงก็รีบสั่งให้คนนำใบสมัครเข้าชมรมมาทันที พร้อมกับคอยจ้องมองพวกเขากรอกใบสมัครจนเสร็จสิ้น

พวกเฉินเฉิงยังไม่ทันถึงช่วงรับสมัครสมาชิกใหม่ ก็เผลอพาตัวเองตกลงไปในหลุมพรางขนาดใหญ่เสียแล้ว

พอพวกเขากรอกเอกสารเสร็จ รุ่นพี่คนหนึ่งก็รีบพูดขึ้นทันที "ประธานครับ นี่เพิ่งได้แค่สี่คนเอง พวกเรายังขาดอีกสิบหกคน การรับสมัครสมาชิกใหม่ปีนี้จะหาคนได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

ได้ยินคำนี้เข้า หยางเหิงก็รีบขยิบตาส่งสัญญาณให้อย่างเอาเป็นเอาตายทันที

ทว่าพวกเฉินเฉิงได้ยินคำพูดนั้นเข้าแล้ว สายตาทุกคู่จึงพากันพุ่งเป้าไปที่ตัวเขา

หยางเหิงยิ้มแห้งอย่างกระอักกระอ่วน "ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องรับสมัครสมาชิกใหม่น่ะ"

เฉินเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยถามรุ่นพี่คนที่พูดเมื่อครู่ "รุ่นพี่ครับ ทำไมถึงบอกว่ายังขาดอีกสิบหกคนล่ะครับ"

อีกฝ่ายมองหยางเหิงแล้วยักไหล่ "ประธานครับ ผมว่าบอกพวกเขาไปเถอะ ไม่อย่างนั้นมันดูไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่"

คำพูดนี้ทำเอาทั้งสี่คนของเฉินเฉิงแสดงสีหน้างุนงงออกมาพร้อมกัน

หยางเหิงจำต้องเอ่ยอย่างจนใจ "เรื่องนี้ จะพูดยังไงดีล่ะ

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังพวกนายหรอกนะ

ก็แค่ทางสโมสรนักศึกษาบอกว่า ถ้าปีนี้ชมรมศิลปะการต่อสู้ของพวกเรารับคนไม่ครบสามสิบคน ห้องเรียนห้องนี้จะถูกยึดคืน

ต่อไปชมรมศิลปะการต่อสู้ของพวกเราก็จะไม่มีลานฝึกซ้อมเฉพาะอีกแล้ว"

เฉินเฉิงฉุกคิดขึ้นมาได้ "รุ่นพี่ครับ คงไม่ใช่แค่ยึดห้องคืนอย่างเดียวใช่ไหมครับ"

หยางเหิงยิ้มเจื่อน "ไม่ใช่แค่ยึดห้องคืนจริง ๆ นั่นแหละ แต่จะยุบชมรมศิลปะการต่อสู้ แล้วให้พวกเราไปรวมกับชมรมส่านต่าด้วย"

หยางเทาถึงกับพูดไม่ออก "รุ่นพี่ครับ ทำแบบนี้ไม่ถูกแล้วนะ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่บอกเรื่องนี้ก่อนล่ะครับ"

"ก็ไม่ใช่เพราะกลัวพวกนายจะไม่ยอมเข้าชมรมหรือไงล่ะ"

"แล้วเรื่องงานประลองยุทธ์อะไรนั่นที่รุ่นพี่พูดถึงล่ะครับ"

หยางเหิงรีบพูดทันที "นายวางใจได้ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงแน่นอน"

พูดจบ หยางเหิงก็มองทั้งสี่คนด้วยสีหน้ากังวล กลัวเหลือเกินว่าพวกเขาจะบอกว่าไม่เข้าชมรมแล้ว

เฉินเฉิงถอนหายใจ "นั่นก็หมายความว่า การรับสมัครครั้งนี้ ขอแค่พวกเรารับคนเพิ่มได้อีกสิบหกคน ก็จะรักษาชมรมศิลปะการต่อสู้ไว้ได้ใช่ไหมครับ"

ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉิง หยางเหิงก็ถอนหายใจโล่งอกในทันที เพราะคำพูดนี้หมายความว่าพวกเฉินเฉิงจะไม่กลับคำ

จึงรับปากอย่างจริงจัง "เป็นแบบนั้นแหละ แต่พวกนายวางใจได้ ฉันมั่นใจว่าจะรับคนให้ครบสิบหกคนได้อย่างแน่นอน"

เขารู้ดีว่าพวกเฉินเฉิงแค่ต้องการสถานที่ออกกำลังกายที่สามารถไปได้แม้กระทั่งตอนฝนตก

ดังนั้นการเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้หรือชมรมอื่นที่มีสถานที่ฝึกซ้อม สำหรับพวกเขาแล้วจึงไม่ได้ต่างกันมากนัก

แต่สำหรับชมรมศิลปะการต่อสู้แล้ว มันมีความหมายที่สำคัญอย่างยิ่ง

เมื่อเฉินเฉิงเห็นท่าทางเปี่ยมด้วยความมั่นใจของหยางเหิง ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรต่ออีก

อีกทั้งเวลาออกกำลังกายตอนเช้าก็หมดลงแล้วด้วย

หลังจากพูดคุยกันแล้วจึงบอกกับหยางเหิงว่า หากมีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอกพวกเขาได้

อย่างไรเสียตอนนี้พวกเขาก็นับเป็นสมาชิกของชมรมศิลปะการต่อสู้แล้ว

หยางเหิงยิ้มแย้มพลางกล่าวว่า ตอนนี้ยังไม่มีอะไร หากมีเรื่องอะไรย่อมบอกพวกเขาอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นดังนั้น พวกเฉินเฉิงจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

อย่างไรพวกเขาก็เพิ่งจะเข้ามาใหม่ แม้จากการสัมผัสดูแล้ว หยางเหิงจะไม่ใช่ประธานชมรมที่มีคุณสมบัติพร้อมเท่าใดนัก

แต่ตอนนี้พวกเขาก็พูดอะไรมากไม่ได้ ทำได้เพียงเลือกที่จะเชื่อใจหยางเหิงไปก่อน

ทั้งสี่คนจึงบอกลาหยางเหิงแล้วแยกย้ายกันไปกินมื้อเช้า เพื่อเริ่มต้นการเรียนในวันใหม่