ตอนที่ 96 งานประลองยุทธ์

ไม่อย่างนั้นคงไม่มั่นอกมั่นใจขนาดเดินขึ้นไปหาเรื่องโดนซ้อมหรอก

พอได้ยินหยางเหิงยอมแพ้แบบนี้ ก็หมายความว่าเขาก็กำลังจะได้เรียนยอดวิชาของจริงแล้วเหมือนกัน

หยางเทาดีใจจนเนื้อเต้น

แต่เฉินเฉิงกลับไม่ได้ดีใจด้วยเลย ที่เขาคิดไว้คือสู้ไม่ได้ค่อยยอมเข้าร่วม

เพราะเขาก็รู้สึกว่าวิชามวยกังฟูบ้านนอกของตัวเอง เวลาเจอเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวันมันไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่

จะให้ลงมือทีไรก็ซัดคนอื่นสาหัสทุกครั้งไม่ได้หรอกใช่ไหม

เขาฝึกมวยมาได้ไม่นานนัก เรื่องยั้งมือจึงไม่ได้ทำได้ดีทุกครั้งไป

ยิ่งกับคนที่เคยฝึกวิชาการต่อสู้มา หากอีกฝ่ายฝีมือเก่งกาจก็ยังพอทำเนา

แต่ถ้าพอเป็นอยู่บ้างทว่าฝีมือไม่ได้เก่งกาจอะไร เขาก็จะยั้งมือไม่อยู่จนเผลอทำอีกฝ่ายบาดเจ็บได้ง่ายมาก

แล้วถ้าซัดใครสาหัสขึ้นมา ปัญหามันจะใหญ่โตเอา

ยุคนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมายคุ้มครอง ทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบ

เฉินเฉิงคิดว่าถ้าตนเองแพ้ ดูจากท่าทางของหยางเหิงแล้ว พอดีใจขึ้นมาร้อยทั้งร้อยคงยอมสอนหยางเทากับลั่วจืออวิ้นไปด้วยกันแน่

แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับน่ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เพิ่งประมือกันไปแค่สองกระบวนท่า หยางเหิงก็ไม่ยอมสู้ต่อ แถมยังเป็นฝ่ายยอมแพ้เองเสียอีก

เฉินเฉิงรู้ดีว่าไม่ใช่หยางเหิงสู้ตนไม่ได้

คงเป็นเพราะกลัวจะทำให้เขาบาดเจ็บ เวลาลงมือจึงยังออมมือไว้

ส่วนกระบวนท่าที่เขาใช้ก็เหี้ยมเกรียมเกินไปหน่อย

อีกฝ่ายคงกังวลว่าหากสู้ต่อไปสุดท้ายต้องมีใครคนหนึ่งบาดเจ็บ ถึงได้เป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเอง

"รุ่นพี่ แบบนี้ไม่นับได้ไหมครับ"

หยางเหิงส่ายหน้าทันควัน "เอ๊ะ จะไม่นับได้ยังไง แม้หมัดมวยของนายจะเป็นวิชาเอาไว้แลกชีวิตจนไม่เหมาะกับการประลองก็เถอะ

แต่พวกเราตกลงกันไว้แล้ว ลูกผู้ชายอกสามศอก พูดคำไหนก็ต้องคำนั้น"

เฉินเฉิงพูดไม่ออก พลางคิดว่าตนเองคงไม่มีวาสนาได้เรียนวิชาการต่อสู้แบบดั้งเดิมเสียแล้ว ทว่าก็พลันได้ยินหยางเหิงเอ่ยขึ้นว่า "ทำไมนายถึงไม่อยากเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ล่ะ

เห็นว่าชมรมพวกเรามีคนน้อยงั้นเหรอ"

"เปล่าครับ ผมแค่กลัวว่าจะมีคนมาขอประลองด้วยทุกวัน

วิชาที่ผมฝึกมามันไม่เหมาะกับการประลอง ถ้าทำใครบาดเจ็บขึ้นมามันจะไม่ดี"

ทันทีที่เฉินเฉิงพูดจบ สมาชิกชมรมศิลปะการต่อสู้ทุกคนต่างเบิกตากว้างมองเฉินเฉิงเป็นตาเดียว

นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่

มาขอประลองกับนายนี่นะ

ความสุขชั่วชีวิตครึ่งหลังของพวกเรายังต้องมีอยู่ไหมเนี่ย

ฝีมือระดับที่ทุกลีลาท่าทางเล็งแต่จุดตายแบบนาย ใครมันจะกล้าไปประลองด้วย

คนที่มีความคิดแบบนี้ได้ คงมีแต่นึกว่าน้องชายของตัวเองใช้มาพอแล้วทั้งนั้น

วันข้างหน้าไม่จำเป็นต้องใช้อีกต่อไป ถึงได้กล้าทำแบบนั้น

หยางเหิงหัวเราะ "ตอนนี้นายยังคิดว่าจะมีคนมาขอประลองด้วยทุกวันอีกไหมล่ะ"

เฉินเฉิงกวาดสายตามองรอบตัว ไม่ว่าสายตาจะกวาดผ่านใคร คนคนนั้นก็พากันเอามือกุมเป้ากางเกงตัวเองโดยสัญชาตญาณ

เฉินเฉิงจึงหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเก้อกระดาก "คงไม่มีแล้วครับ"

หยางเหิงรีบถามต่อทันที "งั้นตอนนี้นายจะลองพิจารณาเข้าชมรมพวกเราดูไหม"

"เอ่อ แล้วผมยังจะได้เรียนมวยไท่เก๊กอยู่ไหมครับ"

หยางเหิงหัวเราะร่าทันที "ฮ่าๆๆๆ แน่นอนสิ ฉันบอกแล้วไงว่าแค่นายเข้าชมรม ฉันก็จะสอนมวยไท่เก๊กให้

ยังไงซะสอนคนเดียวก็คือสอน สอนหลายคนก็คือสอนเหมือนกัน"

เฉินเฉิงพยักหน้า "งั้นผมเข้าร่วมครับ"

พอได้ยินเฉินเฉิงตอบตกลงเข้าร่วม หยางเหิงก็เผยสีหน้ามาดร้ายออกมา "หึหึ คราวนี้ชมรมศิลปะการต่อสู้ของฉันได้ขุนพลสุดแกร่งเพิ่มมาตั้งสองคน

พี่น้องทั้งหลาย งานประลองยุทธ์คราวก่อน หน้าที่พวกเราเสียไป คราวนี้ต้องเอาคืนมาให้สาสม"

"ประธาน แบบนี้มันจะไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอครับ

เพลงหมัดของรุ่นน้องเฉินเฉิงเนี่ย โดนจังๆ คือดับ โดนเฉียดๆ คือพิการเลยนะ"

พูดจบเขาก็ก้มมองเป้ากางเกงของตัวเอง

หยางเหิงกลับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "เฉินเฉิงมีพื้นฐานอยู่แล้ว เรียนมวยไท่เก๊กคงไม่ช้าหรอก

น่าจะทันงานประลองยุทธ์รอบนี้พอดี"

ตอนนี้พวกเฉินเฉิงทั้งสี่คนเริ่มสงสัยขึ้นมาว่างานประลองยุทธ์นี้มันคืออะไรกันแน่

หยางเทาจึงเอ่ยถามออกไปตามตรง "รุ่นพี่ครับ งานประลองยุทธ์ที่พวกพี่พูดถึงนี่มันยังไงกันเหรอครับ"

"อ้อ ลืมอธิบายให้พวกนายฟังเลย

บอกว่าเป็นงานประลองยุทธ์ แท้จริงแล้วก็คือกิจกรรมกระชับมิตรของพวกชมรมสายต่อสู้เรานี่แหละ

ชมรมศิลปะการต่อสู้ ชมรมเทควันโด ชมรมมวยสากล ชมรมยูโด

กิจกรรมประลองฝีมือร่วมกันของทั้งสี่ชมรมนี้

พวกเราตั้งชื่อว่างานประลองยุทธ์ แน่นอนว่านายอย่าเห็นว่าเป็นแค่กิจกรรมชมรมนะ

แต่งานประลองยุทธ์มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยมากเลยนะ จัดขึ้นแต่ละครั้งขายบัตรผ่านประตูได้ตั้งเยอะ

แล้วค่อยเอาเงินรายได้จากค่าบัตรพวกนี้มาแบ่งกันตามอันดับ"

หยางเทาอุทานด้วยความประหลาดใจทันที "มีเรื่องรายได้เข้ามาเอี่ยวด้วยเหรอครับ"

"อืม"

ลั่วจืออวิ้นสงสัย "เก็บเงินแบบนี้ยังมีคนมาดูอีกเหรอครับ"

หยางเหิงยิ้ม "ตัดคำว่าอีกเหรอออกไปได้เลย จัดขึ้นแต่ละทีมีคนมาดูไม่น้อยเลยต่างหาก

มหาวิทยาลัยเรามีคนหมื่นห้าพันกว่าคน งานประลองยุทธ์แต่ละครั้งทำรายได้ค่าบัตรสูงถึงหลักแสนเลยนะ"

คราวนี้แม้แต่เฉินเฉิงยังตกใจ แค่กิจกรรมชมรมเนี่ยนะ จะมีรายได้เกินแสน?

นี่มันจะเกินไปหน่อยหรือเปล่า

หยางเหิงเห็นสีหน้าตกตะลึงของทั้งสี่คน จึงพูดต่อ "เราไม่ได้มีแค่รายได้ค่าบัตรหรอกนะ ยังมีสปอนเซอร์ แล้วก็มีโฆษณาอีก"

"นี่ไม่ใช่กิจกรรมภายในมหาวิทยาลัยเหรอครับ ทำไมถึงมีสปอนเซอร์กับโฆษณาได้ด้วย"

"นักศึกษาใช่กลุ่มผู้บริโภคไหมล่ะ"

เอาเถอะ แบบนี้ก็มีสปอนเซอร์กับโฆษณาได้จริง ๆ นั่นแหละ

"อีกอย่าง รูปแบบการแข่งของเราเป็นแบบ UFC

กติกาการแข่งขันของ UFC มีข้อกำหนดดังนี้ การแข่งยังไม่เริ่ม ห้ามลอบโจมตี

อาศัยเพียงพละกำลังของตัวเองในการเอาชนะคู่ต่อสู้ ห้ามยืมมือผู้อื่น ห้ามใช้อาวุธ (ยกเว้นนวม สนับศีรษะ และเกราะป้องกันหน้าอกที่ได้มาตรฐาน)

ระหว่างแข่งไม่มีการเป่าหยุด จนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมแพ้หรือหมดสภาพที่จะต่อสู้

แน่นอนว่าเพราะเป็นการต่อสู้ระหว่างนักศึกษาด้วยกัน จึงยังมีข้อจำกัดอยู่บ้าง

ห้ามโจมตีศีรษะ ลำคอ และจุดยุทธศาสตร์"

"มีอุปกรณ์ป้องกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมยังห้ามโจมตีศีรษะอีกล่ะ"

"การแข่งของเราเน้นเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่การแข่งต่อสู้แบบข้างนอก

แถมทุกคนยังเป็นนักศึกษา ถ้ากระหน่ำชกเข้าศีรษะอย่างแรง ถึงจะใส่อุปกรณ์ป้องกันก็ยังทำให้สมองกระทบกระเทือนได้อยู่ดี ทางมหาวิทยาลัยไม่อนุญาตหรอก"

"ถ้างั้นมันก็น่าดูไม่เท่าไหร่หรือเปล่าครับ"

หยางเหิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา "นอกจากดูการแข่งต่อสู้ทางโทรทัศน์แล้ว นายเคยดูการแข่งต่อสู้แบบสด ๆ ติดขอบเวทีที่ไหนมาก่อนไหม"

นอกจากซือหนานแล้ว อีกสามคนต่างส่ายหน้า

หยางเหิงพูดต่อ "เพราะงั้นถึงจะมีอุปกรณ์ป้องกัน แต่นี่ก็เป็นการแข่งต่อสู้สด ๆ แบบหมัดแลกหมัดตรงหน้า นายไม่อยากดูบ้างเหรอ"

ทั้งสี่คนสบตากัน หยางเทาพยักหน้ารับ "ฟังรุ่นพี่พูดแบบนี้ ผมก็อยากดูขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิครับ"

"ก็ถึงบอกไงว่าคนมาดูเยอะมาก รวมไปถึงเพื่อนนักศึกษาหญิงก็พากันมาดูเพียบ

คนหมื่นห้าพันกว่าคน ในแต่ละปีอย่างน้อยต้องมีสักหนึ่งหมื่นคนเคยมาดูแน่ ๆ

บัตรผ่านประตูของเราเก็บเป็นรอบสามรอบ

รอบแรกสุดสองหยวน รอบรองชนะเลิศห้าหยวน รอบชิงชนะเลิศสิบหยวน

พวกนายลองคิดดูเองแล้วกันว่าจะได้เงินเท่าไหร่"

เฉินเฉิงคำนวณคร่าว ๆ ในใจ พอดูลักษณะนี้แล้ว ตัวเลขอาจแตะหลักแสนได้จริง ๆ

เพียงแต่เงินเยอะขนาดนี้ ตอนลงมือคงไม่มีใครยอมออมมือแน่

เฉินเฉิงจึงเอ่ยถามขึ้นทันที "แล้ววิธีแบ่งเงินล่ะครับ"

"ก็สี่ชมรมนี่นะ ขอยกตัวอย่างที่หนึ่งแสนหยวนแล้วกัน แบ่งตามอันดับ อันดับหนึ่งได้สี่หมื่น อันดับสองสามหมื่น จากนั้นก็สองหมื่น และหนึ่งหมื่น"

"เพื่อแย่งชิงอันดับกัน คงจะลงมือหนักกันน่าดูเลยสินะครับ

แบบนี้ไม่เสี่ยงที่จะบาดเจ็บสาหัสกันง่าย ๆ เหรอครับ"

"จริง ๆ ก็ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายขนาดนั้นหรอก งานประลองยุทธ์ทุกครั้งจะมีอาจารย์ของมหาวิทยาลัยมาร่วมนั่งดูด้วย

อีกอย่างกติกาก็เข้มงวดมาก ขอแค่โจมตีโดนจุดที่ไม่อนุญาตให้โจมตี ก็จะถูกปรับแพ้ทันที

เพราะงั้นในสภาพที่สวมอุปกรณ์ป้องกันอยู่ การจะซัดอีกฝ่ายจนบาดเจ็บสาหัสจึงไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น

บวกกับหน่วยปฐมพยาบาลข้างสนามของเราเนี่ย อยู่ในระดับมืออาชีพเลยนะ

เรื่องนี้พวกนายเลยไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก"