ตอนที่ 95 นายบอกว่านี่คือมวยทหารเหรอ

เมื่อได้ยินคำนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางเหิงก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ส่วนซือหนานทำสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เฉินเฉิงไม่เคยเห็นมวยไท่เก๊กในการต่อสู้จริงมาก่อน แต่หยางเหิงเป็นถึงประธานชมรมศิลปะการต่อสู้

หากมวยไท่เก๊กสู้จริงไม่ได้ เขาคงไม่ได้เป็นประธานชมรมหรอก

ชมรมประเภทการต่อสู้อย่างนี้

การคัดเลือกประธานชมรมนั้นตรงไปตรงมามาก ก็คือคนที่เก่งและสู้เก่งที่สุดในชมรมนั่นเอง

แต่ตอนนี้พอเห็นท่าทางกระตือรือร้นอยากลองของหยางเทา

ก็รู้ทันทีว่าคงห้ามไม่อยู่แล้ว

ฝ่ายสมาชิกคนอื่นๆ ในชมรมศิลปะการต่อสู้ เมื่อได้ยินว่าหยางเทาจะขอลองประมือกับหยางเหิง

ต่างก็พากันหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่

แล้วเว้นพื้นที่ตรงกลางลานฝึกให้

หยางเหิงเดินนำเข้าไปตรงกลางลานฝึกก่อน พลางกวักมือเรียกหยางเทา

หยางเทาเองก็ไม่ต่างจากลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือ

กำลังจะเดินเข้าไปทันที แต่เฉินเฉิงดึงรั้งเขาไว้ก่อน

หยางเทาหันกลับมาพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "วางใจน่า วางใจเถอะ

ช่วงนี้ฉันซ้อมมาดีมาก ถึงจะรู้ว่าอาจจะสู้ไม่ได้ แต่แลกกันสักสองสามกระบวนท่าน่าจะพอไหวอยู่"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "นายก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน หวังว่ารุ่นพี่จะออมมือให้"

เมื่อหยางเทาไปยืนประจำที่ตรงกลาง หยางเหิงก็ยืนตรงประสานมือคารวะ "มวยไท่เก๊ก หยางเหิง"

หยางเทาเห็นแบบนั้นก็ประสานมือคารวะอย่างเอาเรื่องเอาราว "มวยทหาร หยางเทา"

พอได้ยินเขาพูดคำว่ามวยทหารออกมา สมาชิกชมรมรอบๆ ต่างก็หัวเราะกันครืน

สิ่งที่พวกเขาหัวเราะไม่ใช่ตัวมวยทหาร แต่เป็นหยางเทาต่างหาก

มวยทหารเห็นได้ชัดว่ามีแต่นักศึกษาใหม่เท่านั้นที่ใช้กัน

แล้วการฝึกทหารเพิ่งผ่านไปได้นานแค่ไหนกันเชียว

หยางเทาใช้วิชามวยที่ฝึกมายังไม่ถึงเดือน คิดจะมาท้าประลองกับหยางเหิง

พวกเขาจะไม่หัวเราะได้อย่างไร

หลายคนถึงกับอยากจะถามหยางเทาด้วยซ้ำว่า มวยทหารของนายน่ะ ฝึกจนคล่องแล้วหรือยัง

หยางเทาเองก็รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเยาะตน

แต่เขากลับไม่ได้สนใจ และมองไปยังหยางเหิงด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ล้นปรี่

"นายลงมือก่อนเลย!" หยางเหิงไม่ได้ร่วมผสมโรงหัวเราะเยาะหยางเทาด้วย

แต่กลับบอกให้หยางเทาเริ่มด้วยสีหน้าจริงจัง

หยางเทาไม่เกรงใจ ก้าวขาย่อตัวชกหมัดตรงออกไปทันที

เห็นได้ชัดว่าการเคลื่อนไหวของหยางเทาอยู่ในความคาดหมายของหยางเหิงอยู่แล้ว

สองมือของหยางเหิงปล่อยทิ้งลงอย่างเป็นธรรมชาติ เพียงแค่เอี้ยวตัวหลบเบาๆ ก็พ้นการโจมตีหมัดนี้ของหยางเทา

และในจังหวะนี้เอง หยางเทาก็ตั้งใจจะต่อด้วยท่าม้าปู้เหิงต่าชกขวาง

ทว่าหยางเหิงไม่ให้โอกาสนั้น มือขวาตั้งฝ่ามือขึ้นยกมาระดับอก

ก่อนที่แขนของหยางเทาจะเหวี่ยงออก แขนของเขาก็แนบชิดเข้ากับแขนของหยางเทาแล้ว

จากนั้นก็เป็นท่าพันมือพัวพันรั้งเอาไว้

กระบวนท่าถัดไปของหยางเทาจึงไม่อาจทำต่อได้

เพราะจุดศูนย์ถ่วงของเขาถูกการเคลื่อนไหวที่ดูแผ่วเบาของหยางเหิงดึงรั้งจนเบี่ยงไปด้านข้าง

ทั้งร่างจึงเซถลาไปทางกราบซ้ายของตัวเองแล้วล้มกระแทกลงกับพื้น

หยางเหิงไม่ได้ตามซ้ำ แต่ยืนนิ่งแล้วกวักมือเรียกหยางเทาต่อ

เรื่องแบบนี้หยางเทาจะทนไหวได้อย่างไร

พอลุกขึ้นมาได้ ก็ยกขาถีบเข้าใส่หยางเหิงทันที เห็นได้ชัดว่าเขาลืมเรื่องมวยทหารอะไรนั่นไปจนหมดสิ้นแล้ว

การโจมตีแบบนี้สำหรับหยางเหิงแล้วถือว่าเปล่าประโยชน์สิ้นดี

เห็นเพียงหยางเหิงก้าวเท้าสวนเข้าไปรับลูกเตะของหยางเทาหนึ่งก้าว เมื่อเบี่ยงหลบขาที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าได้แล้ว มือหนึ่งก็โอบรวบต้นขาของหยางเทาไว้ แล้วออกแรงใช้หัวไหล่กระแทกไปข้างหน้าอย่างแรง

หยางเทาถูกแรงมหาศาลที่จู่โจมกะทันหันนี้กระแทกจนลอยกระเด็นออกไป

หลังจากกลิ้งไปกับพื้นหนึ่งรอบ เขาก็นอนแผ่หมดสภาพ สายตาว่างเปล่าอยู่บนพื้น

เฉินเฉิงกับลั่วจืออวิ้นรีบตรงเข้าไปข้างกายหยางเทา

"หยางเทา นายเป็นอะไรไหม"

ท่าทางตอนที่หยางเทากระเด็นออกไปเมื่อครู่ดูน่ากลัวมาก ทว่าความจริงแล้วเป็นเพราะหยางเหิงใช้แรงได้อย่างแยบคาย

ดังนั้นพอหยางเทากลิ้งไปรอบหนึ่ง จึงเป็นการถ่ายเทและสลายแรงออกไปจนหมด ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย

แน่นอนว่ายกเว้นสภาพจิตใจ

หลังจากได้ยินคำถามของเฉินเฉิง หยางเทาก็ส่ายหน้าแล้วพลิกตัวลุกขึ้นมา "ไหนนายบอกว่าใช้มวยไท่เก๊กไง

นี่มันมวยไท่เก๊กตรงไหนกัน

ฉันว่านี่มันเหมือนจีทคุนโดชัดๆ นายขี้โกงนี่"

พอได้ยินคำพูดของหยางเทา ซือหนานก็เบะปากแล้วหันหน้าไปอีกทาง

ส่วนเฉินเฉิงรีบดึงหยางเทาไว้ "พี่ชาย พอเถอะ อย่าขายหน้าไปมากกว่านี้เลย"

หยางเทายังคงไม่เข้าใจ "ฉันขายหน้าตรงไหนกัน"

หยางเหิงเองก็ส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออกแล้วกล่าวว่า "ที่ผมใช้ก็คือมวยไท่เก๊กนั่นแหละ แบบฉบับของสี่ตำลึงปาดพันชั่งเลย

จีทคุนโดที่คุณพูดถึงคือการที่พอเห็นคุณออกกระบวนท่า ก็ชิงลงมือก่อนเพื่อสกัดไม่ให้คุณได้ใช้ท่านั้นออกมา

แต่ตอนที่ผมแก้ทางและรับมือน่ะ กระบวนท่าของคุณมันเกือบจะสิ้นสุดวงรอบไปแล้ว"

หยางเทาหันกลับไปมองเฉินเฉิงกับซือหนาน "มันเป็นแบบนั้นจริงเหรอ"

ทั้งสองคนต่างพยักหน้า

ใครจะไปคิดว่าวินาทีถัดมา ท่ามกลางสายตาอึ้งกิมกี่ของทุกคน หยางเทากลับค้อมคำนับเก้าสิบองศาให้หยางเหิง

"รุ่นพี่ครับ ผมยินดีเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ เราสองคนแซ่หยางเหมือนกัน มวยไท่เก๊กของพี่เนี่ย ช่วยสอนผมด้วยได้ไหมครับ"

หยางเหิงยังไม่ทันตั้งตัว แต่พอเข้าใจสถานการณ์แล้วก็ยิ้มออกมา

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหา สอนคนเดียวก็คือสอน สอนสองคนก็คือสอนเหมือนกัน"

พูดจบเขาก็มองไปยังเฉินเฉิง

ตอนนี้หยางเทาก็เอียงคอมองเฉินเฉิงเช่นกัน

เฉินเฉิงถอนหายใจพลางกล่าว "รุ่นพี่ครับ เรามาประลองแลกเปลี่ยนกันสักหน่อย ถ้าผมแพ้ ผมจะเข้าชมรม

แต่ถ้าผมชนะ พี่ก็สอนหยางเทา เป็นยังไงครับ"

พอหยางเหิงได้ยินก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดทันทีว่า "นายพูดเองนะ ห้ามกลับคำล่ะ"

ไม่รอให้เฉินเฉิงพูดอะไรต่อ หยางเหิงก็เดินกลับไปยืนตรงตำแหน่งเดิมตั้งแต่แรก

ส่วนเฉินเฉิงก็เดินไปยังตำแหน่งที่หยางเทาเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้

"มวยไท่เก๊ก หยางเหิง"

"มวยทหาร เฉินเฉิง"

เมื่อได้ยินว่าเป็นมวยทหารอีก คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะเยาะ แต่พากันส่ายหน้าไปมา

ในจังหวะที่พวกเขากำลังส่ายหน้านั้นเอง เฉินเฉิงก็พุ่งเข้าลงมือแล้ว

เขารู้ว่าหยางเหิงจะไม่เป็นฝ่ายลงมือก่อน จึงไม่รอช้า

ท่าทางเหมือนกับหยางเทาก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน นั่นคือก้าวท่าย่อเกาทัณฑ์แล้วปล่อยหมัด

หยางเหิงก็เตรียมใช้ไม้นวมแบบเดิม อาศัยแรงดึงเฉินเฉิงให้ล้มลงไป

ทว่าเฉินเฉิงย่อมไม่ใช่หยางเทา พอเห็นหยางเหิงเอี้ยวตัว

เท้าซ้ายก็ก้าวรุกไปข้างหน้าทันที พร้อมดึงเท้าขวากลับมาตั้งเป็นท่ายืนอักษรติง เอี้ยวตัวไปทางซ้าย มือซ้ายใช้ท่าคว้าจับยกขึ้นปัดป้อง

จากนั้นเท้าขวาก็ตวัดเตะเสยขึ้น

เดิมทีสีหน้าของหยางเหิงผ่อนคลายอย่างยิ่ง แต่พอเห็นเท้าที่ตวัดเตะเสยเข้าใส่หว่างขาของตน ก็ถึงกับถอยกรูดติดต่อกันหลายก้าว

ขณะเดียวกัน สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด มองดูเฉินเฉิงที่เท้าขวาแตะพื้นพร้อมเอี้ยวตัวไปทางขวาเป็นท่าย่อเกาทัณฑ์ มือขวาใช้ท่าคว้าจับยกขึ้นปัด มือซ้ายเปลี่ยนเป็นกรงเล็บพุ่งจู่โจมเข้าใส่หว่างขาของตน จึงรีบตะโกนสั่งหยุดทันที

"หยุด หยุด หยุดเลย นี่เราประลองกันนะ กระบวนท่านายจ้องแต่เป้ากางเกงทุกดอกนี่หมายความว่ายังไงกัน"

เฉินเฉิงหยุดมือตามจังหวะ "รุ่นพี่ครับ เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วว่าวิชาที่ผมฝึกมันไม่เหมาะกับการประลอง"

หยางเหิงกลืนน้ำลายเอื๊อก "ฉันนึกว่านายหมายถึงอู่ฉินซี่เสียอีก"

"เมื่อกี้ผมก็ขานชื่อวิชาไปแล้วนี่ครับ บอกว่ามวยทหาร"

"ผายลมสิ! มวยทหารที่ไหนเขาเล่นกันแบบนี้เล่า"

ซือหนานเอ่ยปากอธิบายขึ้นมาในตอนนั้นว่า "สิบแปดมือมังกรดำ ก็นับเป็นมวยทหารประเภทหนึ่งเหมือนกันครับ"

พอได้ยินคำพูดของซือหนาน หยางเหิงก็รีบโบกไม้โบกมือทันควัน "ไม่สู้แล้ว ไม่สู้แล้ว

คนอื่นเขาบอกประลองคือประลอง แต่นายประลองทีจะเอาชีวิตกัน ใครจะกล้าสู้ด้วย"

เฉินเฉิงเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

แต่วิชาหมัดมวยที่เขาเรียนมาก็มีแค่อย่างเดียวนี่นา ไม่ให้ใช้ท่านี้แล้วจะให้ใช้อะไร

ตอนนั้นเอง หยางเทาก็ก้าวออกมาตะโกนว่า "รุ่นพี่ครับ เมื่อกี้ตกลงกันไว้แล้วนะ

ถ้าพี่แพ้ พี่ต้องสอนมวยไท่เก๊กให้ผม

พี่ไม่ยอมสู้ต่อแบบนี้ ก็นับว่าแพ้แล้วใช่ไหมครับ"

หยางเหิงเองก็พูดไม่ออก แต่เขาก็เป็นคนใจกว้าง จึงพยักหน้าทันที "ฉันแพ้แล้วล่ะ ในเมื่อไม่กล้าสู้แล้วถ้ายังไม่นับว่าแพ้ แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าแพ้กันล่ะ"

หยางเทาดีใจยกใหญ่ เมื่อครู่ลั่วจืออวิ้นเพิ่งจะเปิดข้อมูลมวยไท่เก๊กตระกูลหยางให้เขาดู

หลังจากเห็นว่าเป็นมวยไท่เก๊กตระกูลหยางที่สืบทอดมาจากหยางลู่ฉาน

ในหัวเขาก็นึกถึงภาพยนตร์เรื่อง 'ปรมาจารย์' ขึ้นมาทันที

ที่แท้ก็เป็นมวยไท่เก๊กแบบนี้นี่เอง ตัวเขาดันติดภาพจำที่เห็นพวกคุณตาคุณยายรำมวยกันบ่อยเกินไป ตอนแรกในหัวถึงมีแต่ภาพความนุ่มนิ่มปวกเปียกแบบนั้น