ตอนที่ 94 มวยไทเก๊ก

เฉินเฉิงพยักหน้าพลางกล่าว "ผมก็คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกันครับ แต่งานพาร์ตไทม์นี้ผมต้องเปลืองสมองไปไม่น้อยกว่าเขาจะยอมรับ"

"ถ้าให้เงินตรงๆ ไม่ต้องคิดเลย เขาไม่มีทางรับแน่"

"งานพาร์ตไทม์นี้แม้ช่วงเปิดเทอมรายได้อาจไม่แน่นอน"

"แต่ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวกับฤดูร้อนจะมั่นคงมาก"

"ยังพอได้เงินไม่น้อย อย่างน้อยก็มากกว่าทุนการศึกษา แถมยังมีรายได้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยครับ"

ทั้งสามคนต่างพยักหน้าเห็นพ้อง มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ แม้เงินจะได้ช้าไปบ้าง แต่ข้อดีคือได้ต่อเนื่องยาวนาน

เพียงแต่ลั่วจืออวิ้นพลันนึกขึ้นได้ จึงถามว่างานพาร์ตไทม์ในคลินิกยาจีนทำอะไรบ้าง

"แล้วเขาไปทำหน้าที่อะไรเหรอ"

"งานเบ็ดเตล็ดทั่วไปครับ"

"ในคลินิกยาจีนจะมีงานเบ็ดเตล็ดให้ทำสักเท่าไรกันเชียว"

"คงไม่ใช่ว่านาย..."

ซือหนานกระแอมขึ้นทันที "รู้แล้วก็อย่าพูดออกมาสิ"

ลั่วจืออวิ้นได้สติในทันใด "อ้อๆ จริงด้วย"

เฉินเฉิงส่ายหน้าติดๆ กัน "ไม่ใช่แบบที่พวกคุณคิดหรอกครับ"

"ตอนแรกที่ผมคุยกับซือซูเฟิ่ง ผมบอกว่าจะออกเงินเดือนให้ฟางเสวียเองจริงๆ"

"แต่ซือซูเฟิ่งบอกว่าทางคลินิกมีโครงการช่วยเหลือนักศึกษาแบบนี้อยู่แล้ว"

"เพียงแต่มีเกณฑ์การคัดเลือก สิ่งที่ผมช่วยก็แค่ตัดขั้นตอนการคัดเลือกออกไปเท่านั้นเองครับ"

ทั้งสามคนฟังแล้วก็พากันส่ายหน้า

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเฉิง ฟางเสวียไม่มีทางรู้เลยว่าเหอซินถังรับพนักงานพาร์ตไทม์

และต่อให้รู้ การคัดเลือกก็คงผ่านไม่ง่าย

ตำแหน่งพาร์ตไทม์แบบนี้มีไม่กี่ที่ แล้วทำไมเขาต้องให้คุณด้วยล่ะ

โครงการทำนองนี้ ย่อมแฝงเจตนาในการมองหาต้นกล้าชั้นดีเพื่อสืบทอดวิชาของสำนักอยู่แล้ว

คนที่เข้าไปได้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ครู่ต่อมาซือหนานก็เอ่ยขึ้น "เอาเถอะ แก้ปัญหาได้ก็ดีแล้ว"

"ถ้ามีเพื่อนคนอื่นที่ได้รับผลกระทบเพราะเจ้ากานเฉ่าอีกล่ะก็ เฉินเฉิง นายอย่าแบกรับไว้คนเดียวเชียวนะ ตอนนั้นพวกเราทุกคนก็เห็นชอบด้วย"

"ให้พวกเราได้ช่วยออกแรงบ้าง"

หยางเทากับลั่วจืออวิ้นรีบสนับสนุนทันที "ใช่แล้วพี่เฉิน มีอะไรเรียกพวกเราได้เลยนะ"

เฉินเฉิงพยักหน้ารับเบาๆ

เหลือบมองเวลา ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว เลยเวลานอนตามปกติมาแล้ว

ขณะที่ทั้งสี่คนคุยกันจนเกือบเสร็จ เพื่อนร่วมชั้นจากห้องพักข้างๆ ก็เดินมาที่หน้าประตู

"นี่ พวกหัวกะทิทั้งหลาย ผลการเรียนของพวกนายก็ดีขนาดนั้นแล้วนะ"

"ไม่ต้องขยันตัดหน้าแย่งชิงกันขนาดนั้นก็ได้มั้ง"

"มาตี้เล่นเกมด้วยกันหน่อยไหม"

ทั้งสี่คนต่างชะงักไป ทว่าหยางเทาก็ตอบกลับไปทันที "มาสิ!"

"อยู่กับพวกเขาสามคนนานเข้า ฉันแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเล่นเกมเป็นด้วย"

จากนั้นเขาก็หันไปถามพวกเฉินเฉิงทั้งสามคน "พวกนายเล่นเป็นกันไหม"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "เกมกลอรี่ผมไม่เคยเล่นครับ แต่ถ้าเดินหมากผมพอเล่นอยู่"

ด้านซือหนานก็ส่ายหน้าปฏิเสธตรงๆ ว่าเล่นไม่เป็น

เรื่องนี้ทำเอาเพื่อนที่อยู่หน้าประตูอึ้งไปเลย ที่แท้พวกเรียนเก่งไม่เล่นเกมกันจริงๆ สินะ

พวกนายไม่ต้องมีอะไรผ่อนคลายบ้างเลยเหรอเนี่ย

ยังดีที่ลั่วจืออวิ้นเริ่มนึกสนุกขึ้นมา จึงไปเข้าตี้เล่นเกมกับห้องข้างๆ พร้อมกับหยางเทา

เฉินเฉิงเห็นดังนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า ดูท่าแล้วการจะฝึกตารางเวลาการใช้ชีวิตให้เป็นกิจวัตรคงเป็นเรื่องยากเสียแล้ว

วันรุ่งขึ้น เฉินเฉิงกับซือหนานแบ่งกันคนละคน จัดบริการปลุกให้ตื่นด้วยความรุนแรงให้แก่หยางเทากับลั่วจืออวิ้น

"เฮ้ กายมารอมตะของนายไปไหนเสียล่ะ ทำไมถึงลุกจากเตียงไม่ขึ้น"

"ท่องใต้หล้าเหรอ ฉันว่านายคงท่องใต้ผ้าห่มมากกว่า"

ภายใต้การประเคนสารพัดไม้ตายเข้าใส่ ทั้งสองคนก็ตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่ตื่นก็ไม่ได้แล้ว

ไม้ตายของเฉินเฉิงคือกดจี้ตรงจุดฝังเข็มที่เจ็บจี๊ด ต่อให้เป็นกายมารอมตะก็ยังต้านไม่อยู่

ท่ามกลางความเจ็บแสบสะใจไปทั่วร่าง ทั้งสองคนจึงรีบเผ่นไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่องไว

ลั่วจืออวิ้นแปรงฟันพลางเดินออกมาจากห้องน้ำ มองดูทั้งสองคนที่กำลังยืนรออยู่แล้วเอ่ยถาม "วันนี้ฝนตก จะไปชมรมศิลปะการต่อสู้กันเหรอ"

"พวกนายสองคนไม่ได้ไม่อยากเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้หรอกเหรอ"

"ไปฉวยโอกาสใช้สถานที่ของชมรมศิลปะการต่อสู้แบบนี้มันจะไม่ค่อยดีมั้ง"

ซือหนานตอบว่า "ที่ฉันไม่อยากเข้าเพราะฝีมือของพวกเขาค่อนข้างแย่ ไปแล้วไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร"

"แต่ยังไงก็ต้องหาสถานที่ที่ออกกำลังกายได้ในวันฝนตก ฉันก็เลยกะว่าจะสมัครเข้าชมรมไปเลยแล้วกัน"

ลั่วจืออวิ้นพยักหน้า จากนั้นจึงหันไปมองเฉินเฉิง "พี่เฉิน นายเตรียมจะเข้าชมรมอะไรล่ะ"

เฉินเฉิงคิดเล็กน้อยพลางส่ายหน้า "ยังไม่รู้เลยครับ ไม่ใช่วันจันทร์หน้าถึงจะเริ่มรับสมัครสมาชิกใหม่หรอกเหรอ"

"ถึงตอนนั้นค่อยไปดูที่ลานรับสมัครแล้วกันครับ"

พลอยให้ทั้งสองคนจัดการตัวเองเสร็จ ทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าตรงไปยังชมรมศิลปะการต่อสู้ทันที

พอเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียง "ฮึ่ม! ฮ่า!" ตะโกนขานรับดังออกมาจากข้างใน

ทั้งสี่คนเพิ่งเดินเข้ามาในลานฝึกยุทธ์ บอกว่าเป็นลานฝึกยุทธ์ แต่ที่จริงแล้วก็คือห้องเรียนห้องหนึ่ง ซึ่งต้องเป็นชมรมที่ผ่านการลงทะเบียนและได้รับอนุมัติจากสโมสรนักศึกษาแล้วเท่านั้นจึงจะยื่นขอใช้ได้

ตอนนี้มีชายรูปร่างปานกลาง กล้ามเนื้อแน่นไปทั้งตัวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าวันนี้ฝนตก พวกนายต้องมาที่นี่แน่

ซือหนาน พวกนายเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ของเราเถอะ ต่อไปจะได้ออกกำลังกายที่นี่ อุปกรณ์ที่นี่ก็ครบครัน"

ซือหนานประสานหมัดคารวะผู้พูดทันทีก่อนจะตอบ "รุ่นพี่หยางเหิง ให้ผมเข้าคนเดียว แต่ตอนออกกำลังกายตอนเช้าให้พวกเขามาด้วยได้ไหมครับ"

หยางเหิงได้ยินคำพูดของซือหนานก็มองเฉินเฉิง แล้วมองไปยังอีกสองคนที่เหลือ

หยางเทากับลั่วจืออวิ้นจะเข้าหรือไม่ ไม่ได้สำคัญอะไรกับหยางเหิงนัก

แต่เฉินเฉิงนั้นเขาไม่อยากพลาดไปเลย

ขอเพียงได้ขุนพลเอกสองคนนี้มา ชมรมศิลปะการต่อสู้ของตนก็จะผงาดขึ้นมาในบรรดาชมรมสายต่อสู้ของมหาวิทยาลัยได้

พอไปแข่งกระชับมิตรระหว่างชมรมใหญ่ๆ อีกครั้ง จะต้องทำให้พวกเขารู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมได้อย่างแน่นอน

"เฉินเฉิง นายก็เข้าชมรมเราด้วยสิ

ทุกคนจะได้ประลองฝีมือด้วยกัน พัฒนาได้ง่ายขึ้นด้วยไง"

เฉินเฉิงมองหยางเหิงที่มีสีหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวังอย่างกระอักกระอ่วน ในใจรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่ได้อยากเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้เลย เหตุผลหลักคือที่นี่ล้วนเป็นคนฝึกยุทธ์

สิ่งที่ชอบทำที่สุดคือการประลองฝีมือ แถมยังชอบใช้กำลังแก่งแย่งแข่งขันกัน

แม้ว่าในฐานะสมาชิกชมรมเดียวกัน ระหว่างกันอาจจะไม่มีความขัดแย้งอะไรรุนแรง

แต่เรื่องประลองฝีมือนั้นมีให้เห็นทุกวันแน่

"รุ่นพี่ครับ วิชาที่ผมฝึกไม่เหมาะกับการประลองหรอกครับ"

หยางเหิงมองค้อนใส่เฉินเฉิง "ฝีมือนายใช่ว่าฉันจะไม่เคยเห็น

แม้ว่าอู่ฉินซี่จะเน้นไปที่การเสริมสร้างสุขภาพร่างกายให้แข็งแรงจริงๆ

แต่มันก็เป็นศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน นายฝึกวิชานี้มาตลอดหลายปี สมรรถภาพร่างกายย่อมดีกว่าคนอื่นมาก

ความคล่องแคล่วประสานกันของท่วงท่า คนทั่วไปก็เทียบไม่ติด

ขอแค่นายยอมเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ ฉันสอนมวยไทเก๊กให้นาย เป็นไง"

ได้ยินคำพูดของหยางเหิง เฉินเฉิงยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร หยางเทากับลั่วจืออวิ้นก็หลุดหัวเราะออกมาก่อนแล้ว

จากนั้นหยางเทาก็พยายามกลั้นขำ "รุ่นพี่ ถ้าจะสอนก็สอนอะไรดีๆ หน่อยสิครับ

ของอย่างมวยไทเก๊กยังต้องให้พี่สอนอีกเหรอ

ออกไปข้างนอกสุ่มหาลานกว้างสักแห่ง แล้วรำตามพวกคุณลุงคุณป้าก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

หยางเหิงได้ยินแบบนี้ไม่ได้โกรธ เพียงแค่ยิ้มเรียบๆ

จากนั้นก็กวักนิ้วเรียกหยางเทา "นายอยากลองมวยไทเก๊กของฉันดูไหมล่ะ"

ซือหนานที่อยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออก

เรื่องพรรค์นี้ใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้เลยว่ามันไม่เหมือนกับมวยไทเก๊กที่พวกลุงๆ ป้าๆ รำกันตามลานกว้างข้างนอก

ทว่าหยางเทาไม่ได้สังเกตสีหน้าของซือหนาน

คิดว่าตนเองก็ฝึกมวยทหารมาหลายวันแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่มีเฉินเฉิงกับซือหนานคอยชี้แนะ

บางครั้งก็พอจะเอาท่าทางสักกระบวนท่าสองกระบวนท่ามาประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ได้บ้าง

พอได้ยินว่าจะต้องประมือกับมวยไทเก๊ก ตอนนี้ความมั่นใจเลยล้นปรี่

พูดจบก็เตรียมจะถกแขนเสื้อขึ้นมาประลองฝีมือกับหยางเหิงสักยก

ซือหนานรีบห้าม "รุ่นพี่ครับ พี่อย่าไปถือสาหาความกับเขาเลยครับ"

ทว่าหยางเหิงกลับหัวเราะพลางเอ่ย "นายวางใจเถอะ ฉันไม่ลงมือหนักหรอก แค่จะให้เขาสัมผัสดูสักหน่อยว่าอะไรคือมวยไทเก๊ก"

ตอนนี้หยางเทาก็พูดขึ้นเช่นกัน "ซือหนาน นายไม่ต้องยุ่ง ตอนนี้ฉันอยากเห็นจริงๆ แล้วว่ามวยไทเก๊กมันใช้ต่อสู้ยังไง"