ตอนที่ 93 การชดเชยของเฉินเฉิง

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบคำพูดของฟางเสวียในทันที แต่เริ่มเล่าเรื่องของตนเองขึ้นมาแทน

"ผมจะเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งให้คุณฟังนะ

ราวห้าปีก่อน ในหุบเขาแห่งหนึ่งกลางป่าลึกของมณฑลเฉียน

มีครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่ง หญิงชราคนหนึ่งอาศัยอยู่กับหลานชายตามลำพัง

เพื่อหาเงินส่งเสียให้หลานชายได้เรียนหนังสือ หญิงชราต้องตรากตรำทำงานบนเนินเขาตั้งแต่เช้ามืดจนค่ำ

เพียงแต่ตลอดทั้งปี ผลผลิตจากผืนดินก็พอแค่ค่าครองชีพและค่าเล่าเรียนของหลานชายเท่านั้น

จู่ๆ วันหนึ่ง เด็กคนนั้นกลับมาจากโรงเรียน ก็เห็นคุณย่านอนซมอยู่บนเตียง

เขาคิดว่าคุณย่าคงแค่เหนื่อยล้า จึงทำกับข้าวจนเสร็จแล้วไปเรียกคุณย่าให้ลุกขึ้นมากิน

ถึงได้พบว่าคุณย่าไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นจากเตียงแล้ว

ในช่วงหลายเดือนหลังจากนั้น เขาวิ่งวอนขอยืมเงินคนทั่วทั้งหมู่บ้านเพื่อพาคุณย่าไปรักษาตัวในอำเภอ

ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าคุณย่านอนหมดสติไม่ได้สติอยู่บ่อยครั้ง

ในที่สุดเขาก็สิ้นหวัง เพราะคุณย่านอนนิ่งอยู่บนเตียงติดต่อกันถึงสองวัน ระหว่างนั้นไม่ว่าเขาจะพร่ำเรียกอย่างไร คุณย่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมาเลย

ลมหายใจที่แผ่วเบานั้นบีบคั้นหัวใจเขาจนเจ็บปวดรวดร้าว

และในบ่ายวันอันสิ้นหวังนั้นเอง มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินทางลงพื้นที่ชนบทเพื่อออกตรวจรักษาฟรี

ชายผู้นั้นคือแพทย์จีน พอมาถึงก็ทั้งลงเข็ม ทั้งป้อนยาต้ม เพียงช่วงบ่ายวันเดียวก็ปรับขนาดยาไปถึงสามรอบ

จนสามารถยื้อชีวิตของคุณย่ากลับมาจากเส้นแบ่งความเป็นความตายได้หวุดหวิดในนาทีสุดท้าย

ภายหลังเด็กคนนั้นได้คุยกับชายคนดังกล่าว ถึงได้รู้ว่าอาการป่วยของคุณย่าในตอนแรกไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลย

เพียงแต่ปล่อยเรื้อรังไว้นานเกินไป ถึงได้กลายเป็นเช่นนี้

เพราะฉะนั้น ที่คุณคิดว่าไม่มีความสามารถพอ ข้อแรกคือคุณเพิ่งเริ่มต้นเรียน ความรู้ด้านการแพทย์จีนคุณยังแตะไม่ถึงเศษเสี้ยวของมันด้วยซ้ำ

ข้อสองคือคุณยังไม่เคยเจอหมอที่มีความสามารถจริงๆ ต่างหาก"

เมื่อฟังเฉินเฉิงพูดจบ ฟางเสวียก็หันไปมองเฉินเฉิงอยู่หลายหน

เขาแทบไม่ต้องเดาเลย เด็กคนนั้นก็คือเฉินเฉิงนั่นเอง

เขาไม่นึกเลยว่าประสบการณ์ชีวิตของเฉินเฉิงจะคล้ายคลึงกับตนเองถึงเพียงนี้

เพียงแต่ตนไม่ได้อยู่กับคุณย่า หากแต่เป็นสองแม่ลูกที่พึ่งพาอาศัยกันมาตลอด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเข้าอกเข้าใจความรู้สึกอย่างลึกซึ้งหรือไม่ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

ฟางเสวียก็เริ่มเล่าเรื่องของตนเองบ้าง "ผมก็มีเรื่องที่คล้ายกับคุณอยู่เรื่องหนึ่งเหมือนกันครับ

เพียงแต่ต่างกันนิดหน่อย ตรงที่เป็นเรื่องของแม่ลูกคู่หนึ่ง

เพื่อให้ลูกชายตั้งใจเรียนได้อย่างสบายใจ คนเป็นแม่จึงยอมทำงานหลายกะพร้อมกันมาโดยตลอด

เดิมทีเธอก็ป่วยเป็นเบาหวานอยู่แล้ว จะไปทนตรากตรำทำงานทั้งวันทั้งคืนได้อย่างไร

ปีที่ลูกชายเข้าเรียนชั้นมัธยมปลาย อาการป่วยก็ทรุดหนักลงกะทันหัน

ฐานะทางบ้านเดิมทีก็ย่ำแย่อยู่แล้ว แต่พอคิดว่าลูกชายยังไม่เติบใหญ่ แม่คนนี้ก็ไม่กล้าตาย

ทำได้เพียงกัดฟันฝืนทน ทั้งยังต้องคอยปิดบังไม่ให้ลูกรู้ เธออยากจะทนให้ถึงวันที่ลูกสอบเกาเข่าเสร็จ

ถึงปีที่ลูกอยู่ ม.6 เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปจริงๆ แต่ก็ไม่กล้าไปรักษา เพราะไม่มีเงิน

ตอนที่ผมกลับถึงบ้านแล้วพบเข้า เธอก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว

ถึงขนาดนั้น เธอยังเอาแต่พร่ำขอโทษผมไม่หยุด

บอกว่าแม่ขอโทษนะลูก

ปีนั้น ผมเองก็เที่ยวบากหน้าไปขอยืมเงินญาติทุกคน

ยืมจนพวกเขาไม่กล้ารับสายโทรศัพท์ผม พอเห็นผมไปหาก็แกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้าน

อินซูลินหลอดละ 60 หยวน ต้องฉีดวันละหลอด เดือนหนึ่งตก 1,800 หยวน แต่เงินเดือนของเธอทั้งเดือนมีแค่ 2,250 หยวน

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่างมากผมก็แค่วิ่งทำงานพิเศษเพิ่มอีกวันละสองกะ

เพียงแต่อินซูลินพวกนี้ สักวันหนึ่งก็คงคุมไม่อยู่

ถึงหมอจะบอกว่าขอแค่ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดให้ดี ก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติทั่วไป

แต่ผมไม่เคยเห็นคนไข้เบาหวานคนไหนมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาวเลย ผมไม่อยากให้แม่ต้องจบชีวิตอันแสนสั้นลงด้วยความเจ็บปวดทรมานในบั้นปลาย

เธอยังไม่เคยได้ใช้ชีวิตสบายๆ เลยสักวัน ผมเคยสาบานไว้ว่าจะต้องทำให้เธอมีความเป็นอยู่ที่ดีให้ได้ครับ"

แม้ฟางเสวียจะไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ ว่าเหตุใดตนถึงเลือกเรียนแพทย์แผนจีน แต่เรื่องเล่านี้ก็อธิบายได้ชัดเจนอย่างยิ่งแล้วว่า เขาอยากรักษาแม่ให้หายดี

เฉินเฉิงมองฟางเสวียที่ขอบตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำในที่สุด "ให้โอกาสผมได้ชดเชยหน่อยได้ไหม"

"ไม่ต้องหรอกครับ ความหวังดีของกรรมการฝ่ายวิชาการผมขอรับไว้ด้วยใจ เรื่องชดเชยคงไม่ต้องหรอกครับ"

เฉินเฉิงเอ่ยขัดฟางเสวีย "คุณลองฟังก่อนว่าสิ่งที่ผมจะชดเชยให้คืออะไร แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะปฏิเสธดีไหม เป็นไง"

ฟางเสวียรีบโบกมือปฏิเสธทันที "กรรมการฝ่ายวิชาการ ไม่ต้องจริงๆ ครับ"

เฉินเฉิงพูดเข้าประเด็นทันที "ผมจะแนะนำคลินิกยาจีนให้คุณแห่งหนึ่ง ให้คุณไปทำงานพาร์ตไทม์

หน้าที่ที่ต้องทำก็แค่พวกจัดยา เตรียมอุปกรณ์ฝังเข็ม งานช่วยเหลือทำนองนี้แหละ"

เมื่อได้ยินเฉินเฉิงพูดเช่นนี้ ฟางเสวียก็เริ่มลังเลขึ้นมาบ้างแล้ว

"ตราบใดที่ทางมหาวิทยาลัยไม่สั่งปิดล็อกดาวน์ คุณก็ไปได้ทุกสุดสัปดาห์

คิดค่าตอบแทนเป็นรายวัน วันละ 200 หยวน

แบบนี้ระหว่างที่หาค่าครองชีพไปด้วย ก็ได้ทบทวนความรู้ไปด้วย"

เมื่อได้ยินว่าได้วันละสองร้อยหยวน แถมยังได้เรียนรู้วิชาความรู้อีก

ฟางเสวียก็เริ่มลังเลใจอย่างหนักทันที

"กรรมการฝ่ายวิชาการ..."

เฉินเฉิงไม่รอให้ฟางเสวียได้พูด "ระยะทางก็ไม่ได้ไกลจากมหาวิทยาลัยเราเท่าไหร่ ปั่นจักรยานไปประมาณ 30 นาที"

"นี่มัน..."

"คุณลองไปทำงานพาร์ตไทม์สักพัก ดูว่าระดับฝีมือของหมอที่นั่นเป็นอย่างไร

ถ้าคุณรู้สึกว่าใช้ได้ บางทีอาจจะพาคุณป้าเค้ามารักษาที่นี่ก็ได้

เพราะยังไงกว่าที่คุณจะเรียนจบจนรักษาเองได้ ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงเมื่อไหร่"

เมื่อได้ยินคำนี้ ฟางเสวียก็ไม่ลังเลอีกต่อไป "ขอบคุณมากนะ กรรมการฝ่ายวิชาการ!"

"ขอบคุณผมทำไม

คุณไม่บ่นโทษผมเรื่องทำทุนการศึกษาคุณหลุดมือไปก็ดีแล้ว"

ฟางเสวียส่ายหน้าทันที "นั่นมันคนละเรื่องกันครับ"

"เอาละ ตกลงตามนี้นะ

วันนี้วันพฤหัสบดี มะรืนนี้เช้าเจ็ดโมงครึ่งเจอกันที่ใต้หอพัก

ถึงตอนนั้นผมจะพาคุณไปเอง"

ฟางเสวียส่ายหน้าอีกครั้ง "ผมไปเองก็ได้ครับ ไม่ต้องลำบากคุณขนาดนั้นหรอก"

"ผมเองก็ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่นั่น จะลำบากอะไรล่ะ"

"อ้าวเหรอครับ? อ๋อ

ขอบคุณนะกรรมการฝ่ายวิชาการ ขอบคุณจริงๆ ครับ"

"อย่าเรียกผมว่ากรรมการฝ่ายวิชาการเลย เรียกชื่อผมเถอะ

คนนั้นคนนี้ก็เรียกผมแต่กรรมการฝ่ายวิชาการ จนผมนึกว่าตัวเองชื่อกรรมการฝ่ายวิชาการไปแล้วเนี่ย"

ฟางเสวียยิ้มออกมา "ได้เลย เฉินเฉิง"

เมื่อเกลี้ยกล่อมฟางเสวียเข้าใจแล้ว เฉินเฉิงก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พอกลับมาถึงห้องพัก ทั้งตัวก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

เมื่อเห็นเฉินเฉิงกลับมา ลั่วจืออวิ้นก็ถามขึ้นทันที "พี่เฉิน อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพี่ไปตั้งนาน มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

เฉินเฉิงมีสีหน้ารู้สึกผิด "ขอโทษทีนะ เพราะผมแท้ๆ การประเมินนักศึกษาดีเด่นของทุกคนเลยชวดไป

ทุนการศึกษาเต็มจำนวนก็หมดสิทธิ์ได้ด้วย"

"หือ?

เพราะเรื่องลูกแมวคราวก่อนที่โดนตัดคะแนนเหรอครับ"

"อืม"

หยางเทาพูดว่า "พี่เฉิน นั่นไม่ใช่ความผิดของพี่เลย นั่นมันจงใจหาเรื่องชัดๆ

ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก พวกเราไม่ซีเรียสอยู่แล้ว"

แม้ซือหนานจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดูจากสีหน้าท่าทางก็รู้ว่าเขาคิดเหมือนกับหยางเทา

ทว่าลั่วจืออวิ้นกลับขมวดคิ้ว "พี่เฉิน มันส่งผลกระทบไปถึงทุนการศึกษาของเพื่อนคนอื่นด้วยใช่ไหมครับ"

เฉินเฉิงพยักหน้า "อืม ทุนการศึกษาของฟางเสวียไม่ผ่านการประเมิน

อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกผมไปคุยก็เรื่องนี้แหละ"

ลั่วจืออวิ้นเผยสีหน้าลำบากใจ "ซี๊ด แบบนี้ก็แย่น่ะสิ ฐานะทางบ้านของฟางเสวียดูไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย"

ตอนนี้หยางเทาก็พูดแทรกขึ้นมา "ทุนการศึกษานั่นมันเท่าไหร่กันเชียว ผมชดเชยให้เขาก็สิ้นเรื่อง เรื่องแค่นี้เอง"

ลั่วจืออวิ้นปรายตามองค้อนหยางเทา "ทุนการศึกษาระดับชาติ จ่ายก้อนเดียว 8,000 หยวน

ทุนการศึกษาส่งเสริมความมุ่งมั่นระดับชาติ จ่ายก้อนเดียว 5,000 หยวน

แล้วยังมีทุนการศึกษาด้านผลการเรียนของมหาวิทยาลัย ระดับพิเศษปีละ 3,000 หยวน

รวมทั้งหมดคือหนึ่งหมื่นหกพันหยวน

เงินจำนวนนี้สำหรับนายอาจจะไม่เยอะจริงๆ นั่นแหละ แต่นายจะชดเชยให้เขาในฐานะอะไร

ฟางเสวียจะยอมรับเหรอ"

"แล้วจะทำยังไงล่ะ"

เฉินเฉิงโบกมือ "เมื่อกี้ผมตกลงกับฟางเสวียเรียบร้อยแล้ว จะให้เขาไปทำงานพาร์ตไทม์กับผมที่เหอซินถัง"

"ไปเหอซินถังเหรอ

ไปได้แค่วันสุดสัปดาห์ใช่ไหมครับ"

"ถ้าเกิดมหาวิทยาลัยสั่งปิดล็อกดาวน์ขึ้นมา ก็ไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ

ในสถานการณ์ช่วงนี้ มันน่าจะไม่ค่อยมั่นคงหรือเปล่าครับ"