ตอนที่ 92 คนอาภัพ

เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของซุนเจียงก็พลันมืดครึ้มลงทันที

เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง "เฉินเฉิงใช่ไหม แกดีมาก"

"พี่ซุน ไอ้หมอนี่มันวอนโดนสั่งสอน พี่บอกมาเลยว่าจะให้พวกเราจัดการมันยังไง"

ได้ยินลูกน้องพูดแบบนั้น ซุนเจียงก็กัดฟันกรอด "กล้ากระตุกหนวดเสือ สงสัยมันจะเบื่อมีชีวิตอยู่แล้ว"

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ซุนเจียงกลับไม่ได้บอกลูกน้องว่าจะจัดการเฉินเฉิงอย่างไร

พอออกจากห้องก็ตรงไปที่หอพักของพวกเชอฉือ บอกให้พวกเขาเลิกดักรอเฉินเฉิง

เชอฉืองงงันไปบ้าง "พี่ซุน นี่พี่จะ...?"

"เอาเถอะ ฉันแค่มาบอกนายไว้เฉยๆ เรื่องเฉินเฉิงฉันจะต้อนรับขับสู้ด้วยตัวเอง"

พอกลับมาถึงหอพัก ซุนเจียงก็โทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง มีการเอ่ยถึงชื่อเฉินเฉิงอยู่หลายครั้ง

ส่วนเฉินเฉิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก เขายังคงใช้ชีวิตตามตารางเวลาเดิมเหมือนเช่นเคย

วันรุ่งขึ้น เฉินเฉิงก็ได้รับข่าวที่ไม่ค่อยดีนัก

ผลพวงจากการที่เขาถูกตัดคะแนนเพราะเลี้ยงแมวเริ่มส่งผลแล้ว

โหวเม่าเฟิงมาหาเฉินเฉิงหลังเลิกเรียน

"เรื่องที่ห้องเราถูกตัดคะแนน เธอรู้เรื่องแล้วใช่ไหม"

"ครับ"

"เพราะเรื่องนี้ เพื่อนๆ ในห้องเราที่ต้องประเมินทุนการศึกษาเลยได้รับผลกระทบไปด้วย"

เฉินเฉิงมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา "ไม่ได้ทุนกันเลย หรือว่ายังไงครับ"

โหวเม่าเฟิงส่ายหน้า "ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้กันหมดหรอก เธอรู้เรื่องสถานการณ์ของฟางเสวียไหม"

ในหัวของเฉินเฉิงพลันปรากฏภาพร่างของคนคนหนึ่งที่แต่งตัวเรียบง่าย หรือจะพูดให้ถูกคือใส่เสื้อผ้าเก่าๆ และไม่ค่อยพูดค่อยจาขึ้นมาทันที

อีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวที่มาถึงห้องเรียนเช้ากว่าพวกเขาในทุกๆ วัน แม้จะทักทายกันทุกวัน แต่ก็จำกัดอยู่แค่การทักทายเท่านั้น

เฉินเฉิงทำได้เพียงส่ายหน้า "ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ครับ รู้แค่ว่าเขาเรียนเก่งมาก"

โหวเม่าเฟิงถอนหายใจ "เขาได้อันดับสิบของชั้นปี ถ้าอยู่ห้องอื่น ด้วยผลการเรียนระดับเขา ยังไงก็ได้ทุนแน่นอน

แต่..."

"แปลว่าเพราะผม เขาเลยไม่ได้รับทุนการศึกษาเหรอครับ"

โหวเม่าเฟิงพยักหน้าเบาๆ "นี่ยังไม่ใช่ประเด็นหลัก

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาพึ่งพาเงินทุนการศึกษานี้ประทังชีวิตเป็นหลัก

ถ้าไม่มีทุนการศึกษา การใช้ชีวิตของเขาก็จะมีปัญหาไปด้วย"

เฉินเฉิงไม่ได้ตื่นตระหนก เขาถามโหวเม่าเฟิงอย่างใจเย็น "อาจารย์ครับ ในเมื่อสถานการณ์ทางบ้านของฟางเสวียลำบากขนาดนี้ ทางมหาวิทยาลัยผ่อนผันให้ไม่ได้เลยเหรอครับ"

"กฎระเบียบมีไว้ให้ทุกคนปฏิบัติตาม แล้วจะผ่อนผันได้อย่างไรล่ะ"

"นี่มัน..."

"อยากจะบอกว่ามหาวิทยาลัยแล้งน้ำใจเกินไปงั้นสิ?

เงินช่วยเหลือผู้ยากไร้ของมหาวิทยาลัย เขาก็ได้รับในระดับสูงสุดแล้ว

แต่เงินช่วยเหลือส่วนนี้ก็แค่พอไม่ให้เขาอดตายเท่านั้น

แต่ทางบ้านเขากลับต้องขาดรายได้ก้อนใหญ่ไปก้อนหนึ่ง ซึ่งจะทำให้ที่บ้านเขายิ่งลำบากขึ้นไปอีก

ครูเป็นห่วงว่าเรื่องนี้จะทำให้เขาไม่มีสมาธิกับการเรียน

เธอเข้าใจความหมายของครูไหม

ครูไม่ได้ตั้งใจจะโทษเธอหรอกนะ เพราะเรื่องมันมีที่มาที่ไป และเห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจหาเรื่อง"

คำพูดนี้ทำให้เฉินเฉิงเข้าใจได้ทันทีว่า ที่โหวเม่าเฟิงมาหาเขา คงมีความตั้งใจจะอาศัยเรื่องการหักคะแนนนี้ เพื่อให้เขาช่วยหาทางช่วยเหลือฟางเสวีย

อันที่จริงถึงโหวเม่าเฟิงจะไม่พูด แค่เขารู้เรื่องนี้เข้า เขาก็ไม่มีทางเพิกเฉยอยู่แล้ว เพราะอย่างไรต้นเหตุก็มาจากตัวเขาที่สร้างความเดือดร้อนให้เพื่อนร่วมชั้น

"อาจารย์ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะหาทางช่วยอุดช่องว่างส่วนที่ขาดไปจากการที่ฟางเสวียไม่ได้ทุนเองครับ"

"ไม่ใช่ ครูไม่ได้หมายความอย่างนั้น ช่องว่างตรงนี้ถ้าครูหาทางดูก็พอจะช่วยเขาโปะได้

ที่ครูพูดถึงคือเรื่องการเรียนต่างหาก"

"เรื่องเงินส่วนที่ขาด อาจารย์ไม่ต้องกังวลหรอกครับ เรื่องที่ผมก่อขึ้นมา ผมจะรับผิดชอบเอง

ส่วนเรื่องการเรียน อาจารย์ก็วางใจได้เลยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉิง โหวเม่าเฟิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เมื่อเดินออกมาจากห้องพักครูของโหวเม่าเฟิง เฉินเฉิงขบคิดอยู่เพียงครู่เดียวก็ออกไปตามหาฟางเสวีย

หลังจากไปสอบถามรูมเมตของฟางเสวียแล้ว ถึงได้รู้ว่าพอเลิกเรียนฟางเสวียจะไปทำงานพาร์ตไทม์

ซึ่งก็คือในมินิมาร์ตของมหาวิทยาลัย เพียงแต่งานพาร์ตไทม์ในมหาวิทยาลัยย่อมไม่เพียงพอต่อความต้องการของฟางเสวียอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าช่วงวันจันทร์ถึงวันศุกร์ห้ามออกนอกมหาวิทยาลัย เขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ไม่นานนักเฉินเฉิงก็มองเห็นฟางเสวียอยู่ที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ของมินิมาร์ต

ทว่าในเวลานี้เขาไม่ได้เดินเข้าไปรบกวน

ได้แต่ยืนรออยู่ด้านนอกมินิมาร์ต

จนกระทั่งถึงเวลาสี่ทุ่มครึ่งที่มินิมาร์ตปิดทำการ

"ฟางเสวีย"

แสงไฟจากเสาไฟถนนนอกมินิมาร์ตไม่ได้สว่างมากนัก ประกอบกับสวมหน้ากากอนามัยอยู่ ตอนที่ฟางเสวียเดินออกมาจึงจำเฉินเฉิงไม่ได้ในทันที

ตามตรงแล้ว เขาแทบไม่เคยสนใจเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นเลย

เพราะนอกจากเรื่องเรียนแล้ว ในแต่ละวันเขายังต้องวิ่งวุ่นหาเลี้ยงชีพอีกด้วย

ยามนี้พอได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเอง เขาจึงหันหน้ามองซ้ายมองขวาไปรอบๆ

กระทั่งเฉินเฉิงเดินเข้ามาใกล้ ถึงค่อยจำเฉินเฉิงได้

"กรรมการฝ่ายวิชาการ นายเรียกฉันเหรอ"

เฉินเฉิงกลับไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงไปชั่วขณะ หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "เราคุยกันหน่อยได้ไหม"

"หืม" ฟางเสวียรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ระหว่างเขากับเฉินเฉิงก็เป็นแค่คนรู้จักระดับทักทายกันเท่านั้น

จู่ๆ ในเวลานี้กลับอยากมาคุยกับตน มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ทว่าเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ "ได้สิ"

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไป เฉินเฉิงกวาดตามองสำรวจฟางเสวียอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปาก "ฟางเสวีย ขอโทษนะ"

"เอ๊ะ กรรมการฝ่ายวิชาการ นายทำอะไรเนี่ย" ฟางเสวียมองเฉินเฉิงที่จู่ๆ ก็โค้งคำนับให้ตนอย่างทำตัวไม่ถูกไปบ้าง

"เพราะฉันเอง เลยทำให้นายชวดทุนการศึกษาไป"

ฟางเสวียถึงเข้าใจ "กรรมการฝ่ายวิชาการ เรื่องนี้ไม่โทษนายหรอก เรื่องลูกแมวพวกเราก็รู้กันหมด เห็นได้ชัดว่านายไปหักหน้าคณะแพทยศาสตร์คลินิก ทางนั้นถึงได้จงใจหาเรื่อง"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ไม่ว่าจะยังไง ผลลัพธ์นี้ก็เกิดจากฉัน ขอโทษด้วยนะ"

ฟางเสวียส่ายหน้ากล่าวว่า "ผลลัพธ์นี้ความจริงควรเป็นเพราะตัวฉันเองมากกว่า ถ้าฉันมีผลการเรียนแบบนาย ต่อให้ถูกหักคะแนนก็ยังได้ทุนการศึกษาอยู่ดี สรุปแล้วก็เป็นเพราะฉันยังพยายามไม่พอ"

พอฟางเสวียพูดคำนี้จบก็ขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าคำพูดของตัวเองเหมือนจะไม่ค่อยถูก แต่ก็บอกไม่ถูกว่าไม่ถูกต้องตรงไหน

เวลานี้ถ้ามีลั่วจืออวิ้นอยู่ข้างๆ เขาคงจะพูดว่าเพื่อน นายพูดออกมาแบบนี้มันไม่ใช่กำลังตัดพ้อเฉินเฉิงอยู่หรอกเรอะ

เพราะเฉินเฉิงยังคงได้ทุนการศึกษา เพียงแค่ชวดการประเมินเป็นนักศึกษาดีเด่นไปเท่านั้น

ดังนั้นคำพูดของฟางเสวียจึงทำให้เฉินเฉิงถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

ยังดีที่เฉินเฉิงมองออกจากสายตาของฟางเสวียว่า อีกฝ่ายไม่ได้มีความหมายอย่างที่ตนคิด

เฉินเฉิงจึงคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "พอจะเล่าเรื่องของนายให้ฟังหน่อยได้ไหม"

ฟางเสวียได้ยินคำถามนี้ก็ลังเลไปบ้าง ทว่าต่อมาเขาก็คิดได้ว่า การที่เฉินเฉิงมาหาตนในเวลานี้ เกรงว่าคงเป็นเพราะอาจารย์ที่ปรึกษาพูดอะไรไป

"ฉันไม่ต้องการความสงสารหรอกนะ"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ฉันไม่ได้มีความคิดจะสงสาร แค่อยากรู้ว่าเป้าหมายที่นายทุ่มเทเรียนหมอขนาดนี้คืออะไร

ฉันรู้เรื่องของนายมาจากอาจารย์ที่ปรึกษาบ้างแล้ว ถ้าฐานะทางบ้านลำบาก การเรียนหมอไม่ถือเป็นทางเลือกที่ดีหรอกนะ

เส้นทางนี้ต้องใช้เวลาสั่งสมช่วงแรกนานเกินไป ถ้านายไม่มีวุฒิการศึกษาระดับสูง เกรงว่าแม้แต่โรงพยาบาลประจำอำเภอนายก็ยังไปไม่ได้ด้วยซ้ำ"

สีหน้าของฟางเสวียพลันดูย่ำแย่ลงทันที ทว่าเขาก็รู้ดีว่าคำพูดของเฉินเฉิงคือความจริง

จากนั้นฟางเสวียจึงถามกลับว่า "แล้วนายเรียนหมอไปเพื่ออะไรล่ะ"

เฉินเฉิงได้ยินดังนั้นจึงโพล่งตอบออกไป "เพื่อลดการสูญเสียและบ้านแตกสาแหรกขาดที่เกิดจากน้ำมือคนให้น้อยลง"

แม้จะไม่ได้ผ่านการใคร่ครวญ แต่คำพูดนี้ของเฉินเฉิงกลับจริงจังอย่างยิ่ง เพราะตัวเขาเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้าย

ฟางเสวียฟังออกว่าคำพูดของเฉินเฉิงมีเบื้องลึกเบื้องหลัง ขณะเดียวกันก็นึกถึงคำพูดของเฉินเฉิงในงานสังสรรค์เมื่อวานขึ้นมาได้ จึงเอ่ยยิ้มเจื่อน "เมื่อวานนายบอกว่าในทฤษฎีของการแพทย์แผนจีน ทุกโรคลบล้างรักษาให้หายได้ทั้งสิ้น เพียงแต่ถูกจำกัดด้วยความสามารถส่วนบุคคลของหมอเท่านั้น

ตอนแรกสุดฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

พวกเราเรียนมาหนึ่งปีแล้ว กลับมองไม่เห็นเลยจริงๆ ว่าสาขาวิชาที่พวกเราเรียนอยู่นี้จะมีศักยภาพถึงขั้นนั้นได้"