ตอนที่ 91 ระบำกระบี่

ยังดีที่เวินเหวินปินยังพอรู้ความเหมาะสมอยู่บ้าง หลังจากตอบโต้คำพูดของเฉินเฉิงแล้ว ก็ไม่ได้พาดพิงถึงแพทย์แผนจีนอีก และก้มหน้าก้มตาอ่านร่างสุนทรพจน์ของตนเองจนจบอย่างเรียบร้อย

ทว่าเพียงคำพูดของคนทั้งสอง ก็ทำให้บรรยากาศระหว่างสองคณะตึงเครียดขึ้นมาจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อกันแล้ว

การแสดงชุดต่อๆ มาหลังจากนั้นแทบไม่สามารถดึงดูดสมาธิของทุกคนได้เลย

กระทั่งหวังเยี่ยนฉีในชุดสีแดงเพลิงปรากฏตัวขึ้นบนเวที

เธอที่ยืนถือกระบี่ด้วยมือเดียวอยู่กลางเวที ดึงดูดทุกสายตาให้จับจ้องไปในทันที

เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น ท่วงท่าร่ายรำอันสง่างามห้าวหาญของเธอก็สะกดทุกคนจนตะลึงงัน

ทุกคนลืมความขุ่นข้องหมองใจเมื่อครู่ไปจนสิ้น การชื่นชมศิลปะต่างหากคือสิ่งที่ควรทำในเวลานี้

บนเวที หวังเยี่ยนฉีกวัดแกว่งกระบี่ในมือ ในช่วงแรก ท่วงท่าของเธอเชื่องช้าทว่างดงาม คมกระบี่วาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งอันวิจิตร

ทุกครั้งที่ตวัดกระบี่ ล้วนก่อให้เกิดสายลมแผ่วเบาพัดพลิ้วเส้นผมของเธอ

ฝีเท้าของเธอแผ่วเบาราวกับก้าวเดินอยู่บนมวลเมฆ แต่กระบี่ในมือกลับเปี่ยมไปด้วยพลัง ประหนึ่งสามารถฟันฝ่าทุกอุปสรรคบนโลกนี้ให้ขาดสะบั้น

ครั้นจังหวะดนตรีเร่งเร้าขึ้น ท่วงท่าของเธอก็ทวีความรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ

กระบี่ในมือเธอคล้ายมีชีวิต กลายร่างเป็นมังกรเงินแหวกว่ายและโลดแล่นอยู่กลางเวหา

ร่างระหงหมุนวนและกระโดดอย่างต่อเนื่อง ทุกท่วงท่าแม่นยำไร้ที่ติ กระบี่กับร่างผสานเป็นหนึ่งเดียวจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือกาย ส่วนไหนคือกระบี่

ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม้แต่เฉินเฉิงเองก็ไม่เว้น

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินหวังเยี่ยนฉีพูดถึงเลยว่าเธอทำแบบนี้เป็นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ขอเพียงเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ย่อมมองออกว่า นี่ไม่ใช่แค่การรำกระบี่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เพราะเห็นได้ชัดว่ามีทักษะเพลงกระบี่จริงแฝงปะปนอยู่ข้างใน

ซือหนานก็ดูออกเช่นกัน เขาถึงกับหันมามองเฉินเฉิงเป็นพิเศษ

เดาว่าคงอยากจะถามว่า "ฝีมือแม่สาวคนนี้เป็นยังไงบ้าง?

พอจะประมือกันได้ไหม?"

แต่สิ่งที่เฉินเฉิงคิดอยู่ในใจเวลานี้กลับเป็นว่า หากตนได้คบหากับหวังเยี่ยนฉีจริงๆ

เวลาทะเลาะกัน ถ้าเธอเอากระบี่มาไล่แทง ตนจะเอาอะไรไปกันล่ะเนี่ย?

"พี่เฉิน 'เพื่อนสนิท' ของพี่นี่มีความสามารถรอบด้านจริงๆ แถมยังสวยสะกดใจขนาดนี้

พี่ยังแน่ใจอีกเหรอว่าจะไม่คว้าโอกาสไว้?

พี่ดูรอบๆ สิ มีแต่พวกหมาป่าตาเป็นมันที่จ้องตะครุบ 'เพื่อนสนิท' ของพี่กันทั้งนั้น

พี่ไม่ห่วงบ้างเลยเหรอ?"

คำพูดของลั่วจืออวิ้นขัดจินตนาการอันฟุ้งซ่านของเฉินเฉิงลง

เมื่อได้ยินลั่วจืออวิ้นเน้นเสียงหนักตรงคำว่าเพื่อนสนิทเป็นพิเศษ

เฉินเฉิงก็ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ

แต่ก็โทษลั่วจืออวิ้นไม่ได้ที่พูดแบบนี้

เพราะดาวมหาวิทยาลัยคนอื่นๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย ต่างก็มีข่าวซุบซิบเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่มากก็น้อย

ไม่ใช่ดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นถูกสารภาพรัก ก็ดาวมหาวิทยาลัยคนนี้มีผู้ชายมาตามตื๊อเปย์ให้เพิ่มอีกหลายคน

มีเพียงหวังเยี่ยนฉีคนเดียวที่ไม่มีข่าวทำนองนี้เลย

แน่นอนว่าต้องตัดข่าวคราวตอนที่เธอมาหาเขาเป็นครั้งแรกออกไป

เพราะตอนนั้นมีคนเห็นเยอะเกินไป แถมเธอยังถอดหน้ากากอนามัยออกด้วย

อยากจะไม่ให้ลือก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่ทว่านอกจากครั้งนั้นแล้ว ก็ไม่มีข่าวคราวอื่นใดหลุดออกมาอีกจริงๆ

เฉินเฉิงไม่ได้ฉุกคิดเลยว่า หวังเยี่ยนฉีคอยติดตามความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอดเวลา

ถ้าไม่ได้เรียนหนังสือ เธอก็คอยตามข่าวของเขาอยู่ในหอพัก

ตอนนี้เธอจึงนับเป็นตัวตนที่ลึกลับที่สุดในบรรดาดาวมหาวิทยาลัยทั้งหลาย

เพราะถ้าคิดจะทำข่าว ก็ต้องให้ตัวเอกยอมโผล่หน้าออกมาให้เห็นก่อนไม่ใช่หรือ

เมื่อมองดูโทรศัพท์มือถือที่ชูสลอนอยู่รอบทิศ เฉินเฉิงก็เกิดความรู้สึกอยากจะบอกให้คนพวกนี้วางโทรศัพท์ลงขึ้นมาครามครัน

บทเพลงจบลง

เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องทั่วหอประชุม ปลุกให้เฉินเฉิงคืนสติกลับมา

หวังเยี่ยนฉียืนตัวตรง แล้วทอดสายตามองมายังทิศทางที่เฉินเฉิงนั่งอยู่

จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นพร้อมกับขยิบตาให้เบาๆ ส่งผลให้บรรดาหนุ่มๆ ที่อยู่ทางฝั่งนี้ต่างตื่นเต้นฮือฮากันยกใหญ่

มีเสียงถกเถียงกันดังแว่วมาเป็นระยะอย่าง "เทพธิดามองกูเว้ย! ชัดๆ เลยว่าเธอมองกูต่างหากล่ะ!"

ส่วนลั่วจืออวิ้นที่นั่งอยู่ข้างเฉินเฉิงก็เอาไหล่กระทุ้งเฉินเฉิงเบาๆ

"พี่เฉิน แบบนี้พี่ยังจะพูดอะไรได้อีก?

อย่าบอกนะว่าเธอไม่ได้มองพี่อยู่น่ะ"

เฉินเฉิงไม่ได้หันกลับไป แต่ยังคงมองหวังเยี่ยนฉีบนเวที "เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ"

"เอาไว้ก่อนเหรอครับ?

แล้วเมื่อไรล่ะครับ?

ต้องรู้นะครับว่าคนบางคนถ้าปล่อยให้หลุดมือไปแล้ว จะมานึกเสียใจทีหลังก็สายเกินไปแล้วนะ"

"ตอนนี้ผมยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ ไม่อาจมีพันธะผูกพันเรื่องความรักได้"

"เรื่องอะไรมันจะสำคัญขนาดนั้นครับ?

ถึงขนาดระดับเทพธิดาอยู่แค่เอื้อมยังไม่คว้าเอาไว้"

เฉินเฉิงไม่ได้ตอบคำถามอีก

หลังจากมองส่งหวังเยี่ยนฉีเดินลงจากเวทีไป เฉินเฉิงก็จมดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวของตนเองตลอดเวลา

จนกระทั่งลั่วจืออวิ้นเรียกให้เขากลับหอพัก ถึงได้รู้สึกตัวว่างานเลี้ยงต้อนรับสิ้นสุดลงแล้ว

ระหว่างทางเดินกลับหอพัก เฉินเฉิงกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน มีผู้คนไม่น้อยชี้ชวนกันมองมาที่เขา

คนพวกนี้ส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนสาขาการแพทย์แผนจีน

แน่นอนว่ารวมถึงคนที่เข้ามาทักทายเฉินเฉิงไม่ได้ทั้งหมด คณะการแพทย์แผนจีนเองก็ไม่ได้มีแค่สาขาวิชาแพทย์แผนจีนเท่านั้น

อีกทั้งสาขาของพวกเขานั้นชั้นปีหนึ่งมีราวสองร้อยคน แบ่งเป็นสี่ห้อง คนห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องนี้ ตอนนี้ต่างก็รู้จักเฉินเฉิงกันเกือบหมดแล้ว

ประกอบกับก่อนหน้านี้หยางเทาโด่งดังเป็นพลุแตกในเว็บบอร์ด ตอนนี้ห้อง 301 จึงนับว่ามีชื่อเสียงไม่น้อย

คนเด่นย่อมเป็นที่อิจฉาริษยา

แต่แน่นอนว่าย่อมมีคนที่ไม่คิดอิจฉา อย่างเช่นซุนเจียง เขาไม่มีความอิจฉาแม้แต่น้อย

ที่มีมากกว่าคือความดูแคลน

ในเวลานี้บรรดาลูกน้องของเขากำลังคุยกันว่าคำพูดพวกนั้นของเฉินเฉิงคงเป็นแค่ลมปาก

ซุนเจียงแค่นหัวเราะเยาะ "พูดจาสวยหรูไปอย่างนั้น สุดท้ายแล้วก็ทำเพื่อเงินกันทั้งนั้นแหละ

แพทย์จีนก็แค่ถูกแพทย์ตะวันตกแย่งส่วนแบ่งตลาดไป ทำให้หาเงินได้น้อยลงไม่ใช่หรือไง

พูดเหมือนกับว่าตอนที่โลกนี้มีแต่แพทย์จีน จะรักษาโรคทั้งหมดในใต้หล้าได้งั้นแหละ"

ขณะพูด ซุนเจียงก็ขยับไหล่ข้างที่ถูกเฉินเฉิงตบเบาๆ ไปมา

ลูกน้องคนหนึ่งเห็นดังนั้น จึงถามอย่างรู้ใจ "พี่ซุน ไหล่ไม่สบายเหรอครับ"

ซุนเจียงขยับไหล่อีกสองสามครั้ง "ไม่รู้เป็นอะไร อยู่ๆ เมื่อกี้ไหล่ข้างนี้ก็เริ่มปวดตุบๆ ขึ้นมา"

"พี่ซุน ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง ลองไปตรวจดูหน่อยไหมครับ"

ซุนเจียงก้มมองเวลาและลองสังเกตอาการดู รู้สึกว่าไม่ได้ปวดมากมายอะไร คิดว่านอนสักตื่น คืนนี้พักผ่อนพรุ่งนี้ตื่นมาก็คงหาย

"ช่างเถอะ กลับไปเล่นไพ่กันต่อ ไม่ได้ปวดอะไรมาก แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อยเท่านั้น"

เมื่อเห็นซุนเจียงพูดเช่นนั้น อีกสองสามคนจึงไม่พูดเซ้าซี้อีก

ทว่าเมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป

หัวไหล่ของซุนเจียงก็ยิ่งทวีความปวดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาขมวดคิ้วแล้วโยนไพ่ในมือทิ้งทันที

จากนั้นก็ถอดเสื้อออก "พวกแกช่วยดูให้หน่อยสิ ว่าไหล่ฉันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า"

ลูกน้องหลายคนรีบลุกขึ้นมาล้อมดูหัวไหล่ของซุนเจียง

แต่ดูอยู่นานก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ

หนึ่งในนั้นยื่นมือกดลงไป "พี่ซุน ปวดตรงนี้เหรอครับ"

"ไม่ใช่"

"งั้นตรงนี้เหรอครับ"

"ลงไปอีกนิด ไปทางซ้ายหน่อย ใช่ ตรงนี้แหละ

มีอะไรผิดปกติไหม"

"ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติเลยครับ แค่ผิวตรงนี้แดงกว่าส่วนอื่นนิดหน่อย

พี่ซุน มีแมลงไต่ผ่านตรงนี้หรือเปล่าครับ"

ซุนเจียงขมวดคิ้ว พยายามเอี้ยวคอดูจุดที่ลูกน้องบอก

อย่างแรกเลยคือเขาตัดเรื่องมีแมลงไต่บนตัวทิ้งไป ถ้ามีแมลงจริงๆ เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

จากนั้นเขาก็ลองนึกดูว่าตัวเองไปกระแทกไหล่กับอะไรที่ไหนมาหรือเปล่า

แม้กระทั่งเตียงนอนของตัวเอง เขาก็ยังตรวจดูซ้ำๆ หลายรอบ

สุดท้ายก็ยืนยันได้ว่าไม่ได้ไปกระแทกโดนอะไรมาจริงๆ

ลูกน้องคนหนึ่งเห็นท่าทางของเขา จึงลองเอ่ยหยั่งเชิงขึ้นมาว่า "พี่ซุน เป็นไปได้ไหมว่าไอ้หมอนั่นที่ชื่อเฉินเฉิงจะแอบเล่นตุกติกอะไรกับพี่

ผมรู้สึกว่าพอมันตบไหล่พี่ไปได้ไม่นาน พี่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบายไหล่แล้วนะ"

คำพูดนี้เหมือนเป็นการเตือนสติซุนเจียงขึ้นมาทันที

"แกช่วยดูให้ละเอียดอีกทีสิ ตรงรอยแดงๆ นั่นมีอะไรผิดปกติบ้างไหม"

ครู่ต่อมาลูกน้องก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ "พี่ซุน ผมว่าตรงนี้เหมือนโดนอะไรทิ่มแทงเลย มีรูเล็กๆ อยู่รูหนึ่งครับ"