ตอนที่ 90 สุนทรพจน์ตัวแทนนักศึกษาใหม่

เฉินเฉิงจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยท่าทีไม่ช้าไม่เร็ว

เขาโค้งคำนับให้คนด้านล่างเวทีก่อน แล้วจึงปรับตำแหน่งไมโครโฟนเพื่อเริ่มกล่าวสุนทรพจน์

"เรียนคณะผู้บริหารทุกท่าน และสวัสดีเพื่อนนักศึกษาทุกคน

สวัสดีครับ!

......"

ช่วงแรกเฉินเฉิงพูดอย่างเป็นทางการมาก เพราะเมื่อครู่โหวเม่าเฟิงเพิ่งจะเตือนเขาว่าให้ไว้หน้าพวกผู้บริหารบ้าง

แต่เมื่อมองลงไปยังนักศึกษาแพทย์แผนจีนทั้งสองชั้นปีรวมกันที่มีอยู่เพียงหยิบมือ

เขาก็อดใจไม่ไหว เริ่มพูดสิ่งที่ตัวเองอยากจะพูดออกมา

เขาพลันวางโพยสุนทรพจน์ในมือลง เงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองทุกคน

"ปราชญ์แพทย์จางจ้งจิ่งเคยกล่าวไว้ในบทนำของ 'ซางหานจ๋าปิ้งลุ่น' ว่า ผู้คนในยุคนี้ไม่ใส่ใจศึกษาการแพทย์ ไม่ทุ่มเทค้นคว้าตำรับวิชา

เบื้องบนไม่อาจรักษาโรคภัยให้ผู้มีพระคุณ เบื้องล่างไม่อาจช่วยเหลือผู้ยากไร้พ้นเคราะห์ภัย เบื้องกลางไม่อาจรักษาตนให้สมบูรณ์เพื่อบำรุงชีวิต

เอาแต่วิ่งเต้นไขว่คว้าเกียรติยศชื่อเสียง ประจบสอพลอผู้มีอำนาจ มุมานะเพียงเพื่อแสวงหาลาภยศเงินทอง ยกย่องเปลือกนอกละเลยรากเหง้า ภายนอกดูหรูหราทว่าภายในทรุดโทรม หากหนังไม่อยู่ ขนจะติดอยู่ได้อย่างไร

ยามลมชั่วร้ายเข้าแทรก โรคร้ายแรงมาเยือน เกิดภัยพิบัติถึงตัว จึงค่อยตื่นตระหนกสั่นสะท้าน

ยอมละทิ้งศักดิ์ศรี หันไปพึ่งพาคนทรงเจ้า บนบานศาลกล่าวจนหมดหนทาง จำนนต่อความตาย

ทอดทิ้งอายุขัยร้อยปี ละเลยร่างกายอันล้ำค่ายิ่ง ฝากชีวิตไว้กับหมอไร้ฝีมือ ปล่อยให้พวกเขารักษาตามอำเภอใจ"

สิ้นคำพูดท่อนนี้ของเฉินเฉิง สีหน้าของคณะผู้บริหารมหาวิทยาลัยด้านล่างไม่น้อยต่างก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดูทันที

พวกเขาต่างฟังออกถึงความหมายแฝงในคำพูดของเฉินเฉิง

การยืมคำพูดของปราชญ์แพทย์มากล่าวว่าผู้คนในปัจจุบันไม่ให้ความสำคัญกับการแพทย์และไม่ค้นคว้าวิชาแพทย์อย่างลึกซึ้ง มัวแต่วิ่งตามชื่อเสียงลาภยศจนทำให้ตนเองเสื่อมถอย เป็นการอุปมาเสียดสีสภาพความเป็นจริงของสังคมยุคนี้

ซึ่งก็คือการว่าพวกเขานั่นแหละที่ไม่เห็นค่าแพทย์แผนจีน กลับไปให้ความสำคัญกับแพทย์แผนปัจจุบัน มัวแต่มองหาผลกำไร อีกทั้งยังมีนัยเหมือนจะกล่าวหาว่าแพทย์แผนปัจจุบันล้วนเป็นหมอไร้ฝีมืออีกด้วย

โหวเม่าเฟิงถอนหายใจออกมาในเวลานี้ "เอาเถอะ คำพูดฉันกลายเป็นหมันไปแล้ว

ลูกศิษย์ของศาสตราจารย์หวัง ถอดแบบกันมาเป๊ะเลยจริง ๆ"

นักศึกษาด้านล่างก็มีหลายคนที่ฟังความหมายของเฉินเฉิงออก บรรดานักศึกษาแพทย์แผนปัจจุบันจึงมองเฉินเฉิงด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

แม้จะมองสีหน้าของทุกคนไม่ชัดเจน แต่เฉินเฉิงก็สัมผัสได้จากบรรยากาศ

"เด็กใหม่คณะการแพทย์แผนจีนคนนี้ ออกจะโอหังไปหน่อยไหม"

คำพูดทำนองนี้เริ่มดังขึ้นทั่วทุกมุมของหอประชุม

เพียงแต่เฉินเฉิงไม่ได้ยิน เขาจึงยังคงพูดต่อไป

"สิ่งที่ผู้คนกินกันในทุกวันนี้ มีทั้งสารเคมีและเทคโนโลยีต่าง ๆ เติมแต่งลงไป จะไม่ให้เจ็บป่วยเลยยังยาก

ซ้ำร้ายผู้คนยุคนี้ยังถูกสิ่งที่เรียกว่า 'วิทยาศาสตร์' ล่อลวงและชักจูงไปในทางที่ผิด

จนถึงขั้นที่ต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตไปกับการรับมือโรคภัย หมดเนื้อหมดตัว ครอบครัวพังทลาย

ทุกท่านครับ พวกเราทุกคนในที่นี้ต่อไปต่างก็ต้องเป็นแพทย์ เคยขบคิดถึงเรื่องนี้กันบ้างไหมครับ"

พอสิ้นเสียงเฉินเฉิง ทั่วทั้งหอประชุมก็พลันอื้ออึงราวกับตลาดสด

ผู้บริหารคณะแพทยศาสตร์คลินิกคนหนึ่งที่นั่งแถวหน้าลุกขึ้นยืนตวาดด้วยความโกรธ "เธอจะสามหาวเกินไปแล้ว"

แต่ผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนที่อยู่ข้าง ๆ กลับเอ่ยขึ้นว่า "ให้นักศึกษาพูดให้จบก่อนไม่ได้หรือไง

คุณจะรีบร้อนร้อนตัวรับแทนแพทย์แผนปัจจุบันไปทำไมกัน

สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องอาหารการกินหรอกเหรอ

วัตถุเจือปนอาหารในปัจจุบันมีตั้งเยอะแยะ พวกคุณเองก็บอกไม่ใช่เหรอว่าหลายอย่างเป็นสาเหตุของโรค"

ผู้บริหารคณะแพทยศาสตร์คลินิกหันไปมองผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนด้วยความโกรธจัด พร้อมกับชี้นิ้วไปยังเฉินเฉิงบนเวที "คุณคิดว่าเขาพูดแค่เรื่องอาหารจริง ๆ เหรอ"

ผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนยักไหล่เบา ๆ "ผมคิดว่าเขาก็พูดเรื่องอาหารนั่นแหละ"

"คุณ..."

ขณะที่ผู้บริหารคณะแพทยศาสตร์คลินิกกำลังจะก่นด่าผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนนั้น อธิการบดีที่นั่งอยู่ตรงกลางก็เอ่ยปากขึ้น

"พอได้แล้ว นักศึกษาข้างหลังมองกันอยู่ตั้งเยอะ พวกคุณคิดว่าที่นี่เป็นห้องทำงานของพวกคุณหรือไง

นักศึกษาบนเวทีก็แค่แสดงความคิดเห็นของตัวเองเท่านั้น จำเป็นต้องตื่นตูมขนาดนี้ไหม

นั่งลงเดี๋ยวนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของอธิการบดี ผู้บริหารคณะแพทยศาสตร์คลินิกจึงจำใจต้องนั่งลง ทว่าสายตาที่มองไปยังเฉินเฉิงกลับเจือความไม่เป็นมิตรอยู่ไม่น้อย

เฉินเฉิงไม่ได้ใส่ใจเสียงตวาดของผู้บริหารด้านล่างเวที ยังคงพูดต่อ "ในทฤษฎีการแพทย์แผนจีน โรคทุกชนิดล้วนมีหนทางรักษาให้หายขาด แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องขอบเขตความสามารถส่วนบุคคลของตัวแพทย์เอง

แต่แพทย์แผนจีนก็กำลังรักษาโรคอย่างแท้จริง"

เมื่อเฉินเฉิงพูดถึงตรงนี้ โหวเม่าเฟิงก็ทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นยืนในที่สุด

หากปล่อยให้เฉินเฉิงพูดต่อไป งานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้คงได้พังไม่เป็นท่าแน่

โชคยังดีที่เฉินเฉิงเองก็รู้กาละเทศะ จึงเปลี่ยนทิศทางคำพูดทันที "ดังนั้นในฐานะนักศึกษาแพทย์แผนจีน พวกเราจึงแบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการสืบทอดและเชิดชูวัฒนธรรมการแพทย์แผนจีนเอาไว้

การแพทย์แผนจีนคืออัญมณีล้ำค่าทางวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศเรา แฝงไว้ด้วยแนวคิดทางปรัชญาและประสบการณ์การรักษาอันลึกซึ้ง เป็นผลึกแห่งภูมิปัญญาของชนชาติหัวเซี่ย

พวกเราต้องมุ่งมั่นศึกษาความรู้เชิงทฤษฎีของการแพทย์แผนจีน กุมวิธีการวินิจฉัยและการรักษาทางแพทย์แผนจีนให้แตกฉาน ยกระดับความเชี่ยวชาญของตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อวางรากฐานอันมั่นคงในการก้าวไปเป็นแพทย์แผนจีนที่มีคุณภาพในวันข้างหน้า

สุดท้ายนี้ สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ การแพทย์แผนจีนคือความภาคภูมิใจ และก็เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของพวกเราเช่นกัน

ขอให้พวกเราจับมือร่วมก้าวเดินไปด้วยกัน ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน สืบทอดและเผยแพร่วัฒนธรรมการแพทย์แผนจีน เพื่อสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้กับภารกิจด้านสุขภาพของมนุษยชาติต่อไป!

ขอบคุณทุกคนครับ!"

พอพูดจบ เฉินเฉิงก็ค้อมคำนับแล้วเดินลงจากเวที

ทว่าตลอดทางที่เขาเดินกลับไปยังที่นั่งของตน ล้วนเต็มไปด้วยสายตาที่มองมาอย่างขุ่นเคืองไม่สบอารมณ์

มีเพียงตอนที่เดินมาถึงโซนของนักศึกษาคณะการแพทย์แผนจีนเท่านั้น ที่เฉินเฉิงได้รับสายตาเลื่อมใสศรัทธากลับมาอย่างท่วมท้น

โหวเม่าเฟิงมองเฉินเฉิงอย่างจนปัญญา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เพราะเฉินเฉิงพูดจบไปแล้ว ตอนนี้จะไปว่าเขาก็ไม่มีประโยชน์อันใด

อีกทั้งเฉินเฉิงยังมีศักยภาพและความมั่นใจพอที่จะพูดคำเหล่านั้นได้จริง ในฐานะผู้ที่ล่วงรู้ถึงฝีมือและตัวตนที่แท้จริงของเฉินเฉิง

ที่จริงตอนนี้เขาก็ชักอยากเห็นแล้วเหมือนกันว่า ถ้านักศึกษาคณะอื่นทนคำพูดพวกนี้ของเฉินเฉิงไม่ไหวจนแห่กันมาท้าประลอง แล้วโดนตบหน้ากลับไปจะเป็นอย่างไร

เฉินเฉิงนั่งลงที่ตำแหน่งของตัวเอง เพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่โดยรอบต่างหันขวับมาหาเขาพร้อมยกนิ้วโป้งให้ยกใหญ่

"พี่เฉิน นายนี่มันแน่จริง ๆ ว่ะ"

"กรรมการฝ่ายวิชาการ โคตรเดือดเลย"

เฉินเฉิงเพียงพยักหน้ารับคำทักทายเหล่านั้นทีละคน

ในตอนนั้นเอง นักศึกษาปีหนึ่งคนใหม่ก็ก้าวขึ้นเวทีไป ซึ่งเป็นนักศึกษาจากคณะแพทยศาสตร์คลินิก

เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดของเฉินเฉิงเป็นอย่างมากเช่นกัน

"กราบเรียนท่านผู้บริหาร คณาจารย์ที่เคารพ และสวัสดีเพื่อน ๆ ทุกคน

สวัสดีครับ!

ผมชื่อเวินเหวินปิน เป็นนักศึกษาปีหนึ่งจากสาขาวิชาแพทยศาสตร์คลินิก รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มายืนตรงนี้เพื่อเป็นตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์ในนามของนักศึกษาใหม่คณะแพทยศาสตร์ทั้งหมด"

หลังจากกล่าวคำเปิดเสร็จ เขาก็วางกระดาษร่างลง แล้วเริ่มตอบโต้สิ่งที่เฉินเฉิงพูดไว้ก่อนหน้านี้ทันที

"ยามที่ผมก้าวเข้าสู่รั้ววิทยาลัยแพทย์ ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความกระหายในความรู้ทางการแพทย์และความใฝ่ฝันที่มีต่ออนาคต

ผมตระหนักดีว่า การแพทย์เป็นศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์และสูงส่ง มันเกี่ยวข้องกับสุขภาพและชีวิตของเพื่อนมนุษย์

ในฐานะนักศึกษาใหม่ของวิทยาลัยแพทย์ ในฐานะผู้กำจัดโรคร้ายในอนาคต พวกเราจะต้องแบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการช่วยเหลือชีวิตและเยียวยาผู้เจ็บป่วย เพื่ออุทิศแรงกายแรงใจให้กับภารกิจด้านสุขภาพของมวลมนุษยชาติ

ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องยึดมั่นในทัศนคติทางวิทยาศาสตร์ที่เข้มงวดรัดกุมที่สุด ใช้วิทยาศาสตร์นำพาความหวังแห่งสุขภาพดีไปสู่ผู้ป่วยทุกคน ไม่ใช่ใช้ความเชื่อทางไสยศาสตร์งมงายมาหลอกลวงคนไข้"

พอเวินเหวินปินพูดจบ ก็จงใจเบนสายตามองตรงมายังทิศทางของเฉินเฉิงเป็นพิเศษ

เฉินเฉิงยกยิ้มมุมปาก พลางสบสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

ยามนี้ใบหน้าของผู้บริหารคณะแพทยศาสตร์คลินิกคลี่ยิ้มออกมา ขณะที่ผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนกลับมีสีหน้าเดือดดาลขึ้นมาทันที "หึ ความเชื่อทางไสยศาสตร์งมงายงั้นเหรอ?

ล่ายฉางชิง พวกคุณสั่งสอนนักศึกษากันมาแบบนี้เรอะ?"

"หึ ฉู่เหลียง พวกคุณเองก็สอนนักศึกษาให้พูดคำว่า 'วิทยาศาสตร์จอมปลอม' เหมือนกันไม่ใช่หรือไง?"

"ทางเราพูดถึงเรื่องอาหารการกิน แต่ที่พวกคุณพูดนี่มันหมายความว่ายังไง?"

"พวกเราพูดถึงความเชื่อทางไสยศาสตร์งมงาย แล้วพวกคุณใช่หรือเปล่าล่ะ?

หรือว่าคุณเตรียมจะร้อนตัวรับไปเอง?"

ทันใดนั้น เสียงของอธิการบดีก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง "จะให้ฉันส่งคนเอากล่องไมค์ไปให้พวกคุณทั้งสองคนขึ้นไปโต้วาทีกันต่อหน้าเด็กนักศึกษาทุกคนเลยไหม?"

เมื่อผู้บริหารของทั้งสองคณะได้ยินเช่นนั้น ต่างก็ตวัดสายตามองค้อนใส่กัน ก่อนจะยอมหุบปากลงอย่างเคืองแค้นแต่โดยดี