ตอนที่ 89 งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ (2)

ทว่าในเวลานี้เฉินเฉิงกลับลุกขึ้นยืน เขามองตรงไปยังซุนเจียงพลางส่ายหน้าเบา ๆ จากนั้นก็วางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของอีกฝ่าย "เฮ้อ ผู้หญิงเขารังเกียจคุณขนาดนี้แล้ว คุณยังดูไม่ออกอีกเหรอครับ"

ซุนเจียงสะบัดไหล่ปัดมือของเฉินเฉิงที่วางอยู่ออกทันที "ไอ้หนู ฉันเตือนว่าอย่าแส่หาเรื่องจะดีกว่า"

เฉินเฉิงสะบัดมือตัวเองไปมา "คนที่มาดักผมตรงหน้าโรงอาหารคราวก่อน คุณเป็นคนเรียกมาใช่ไหมครับ

คราวหน้าช่วยเรียกคนที่มีสมองมาหน่อยได้ไหม"

เมื่อซุนเจียงได้ยินเช่นนั้นก็แสยะยิ้มประหลาด "แกคิดว่าฉันเป็นพวกไร้สมองแบบนั้นหรือไง"

เฉินเฉิงก็ยิ้มตอบ "ผมมองดูก็เหมือนอยู่นะครับ"

ซุนเจียงกำหมัดแน่นขึ้นมาทันควัน ทว่าหยางเทากลับเอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน "อาจารย์ที่ปรึกษามาแล้ว"

เมื่อซุนเจียงได้ยินจึงหันไปมอง เห็นโหวเม่าเฟิงกำลังเดินตรงมา แม้เขาจะไม่รู้ว่านี่คืออาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเฉินเฉิงหรือไม่ แต่ก็ยอมคลายหมัดออก

เขาหัวเราะเยาะในลำคอ "เหอะ อย่าเพิ่งได้ใจไป เรายังมีเรื่องให้เล่นกันอีกเยอะ" พูดจบก็พาลูกน้องเดินจากไป

ซุนเจียงเพิ่งจะก้าวเท้าจากไป โหวเม่าเฟิงก็เดินมาถึงตรงหน้าเฉินเฉิงพอดี

เขามองตามทิศทางที่ซุนเจียงเดินจากไปด้วยความสงสัย "พวกเธอมีเรื่องอะไรกันเหรอ"

เฉินเฉิงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบคำถามของโหวเม่าเฟิง แต่ถามกลับแทนว่า "อาจารย์มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

โหวเม่าเฟิงเหลือบมองคนอื่น ๆ อีกสองสามคน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบคำถามเมื่อครู่จึงไม่ซักไซ้ต่อ แล้วหันมาพูดกับเฉินเฉิงว่า

"เดี๋ยวตอนขึ้นเวทีก็เพลา ๆ มือหน่อยล่ะ ไว้หน้าผู้บริหารมหาวิทยาลัยบ้าง ยังไงที่นี่ก็เป็นมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ไม่ใช่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีน"

เฉินเฉิงยิ้มพลางพยักหน้า "ได้ครับ อาจารย์วางใจได้ ผมรู้ขอบเขตดีครับ"

"อืม" โหวเม่าเฟิงพยักหน้าพร้อมกับตบไหล่เฉินเฉิงเบา ๆ ก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง

ตอนนั้นเองซือหนานก็เอ่ยขึ้นว่า "เฉินเฉิง เมื่อกี้ที่นายเอามือไปวางบนไหล่ของซุนเจียงคนนั้น ไม่ได้แค่วางเฉย ๆ ใช่ไหม"

สายตาที่เฉินเฉิงมองไปยังซือหนานเจือความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย แค่นี้ก็ดูออกด้วยเหรอ

"นายช่างสังเกตเกินไปแล้วมั้ง"

เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ลั่วจืออวิ้นกับหยางเทาก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เฉินเฉิงดูแปลก ๆ ไปจริง ๆ

"พี่เฉิน นายไปจับไหล่เขาทำไมเหรอ" ลั่วจืออวิ้นถามตรง ๆ

เฉินเฉิงยิ้มพลางหงายมือขวาขึ้น เผยให้เห็นประกายแสงเย็นวาบส่องประกายขึ้นระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง

"เข็มเหรอ"

จากนั้นเฉินเฉิงจึงอธิบายว่า "จุดฝังเข็มที่พวกเราเรียนกันไม่ได้มีไว้แค่รักษาโรคช่วยคนหรอกนะ ในทางกลับกันมันก็ทำอย่างอื่นได้เหมือนกัน"

ทุกคนอึ้งไปทันที เพราะความหมายของเฉินเฉิงชัดเจนมาก ว่ามันยังเอาไว้เล่นงานคนได้ด้วย

หยางเทารีบถาม "พี่เฉิน เมื่อกี้พี่แทงไปที่จุดไหนเหรอ"

ถามจบเขาก็ขมวดคิ้วแล้วพูดเสริมต่อ "การฝังเข็มยังเอามาใช้เล่นงานคนได้จริงเหรอเนี่ย"

เฉินเฉิงหยิบซองเข็มของตัวเองออกมา พลางเก็บเข็มพลางอธิบายว่า "การฝังเข็มมีทั้งวิธีเสริมและวิธีระบาย หากเสริมมากไปหรือระบายมากไป ล้วนทำให้การฟื้นตัวของโรคไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง

ในทำนองเดียวกัน ถ้าเป็นคนที่ไม่ป่วย แล้วนายไปใช้เข็มเสริมหรือระบายให้เขา ร่างกายเขาก็จะเกิดปัญหา

ส่วนจุดที่ผมเพิ่งแทงไปเมื่อกี้คือจุดเจียนเหลียว

หลัก ๆ ใช้รักษาอาการปวดไหล่ อย่างเช่นยกไหล่ไม่ขึ้น หรือปวดแขน พวกนี้ล้วนเลือกใช้จุดนี้ได้ทั้งนั้น

ขอแค่คนไข้บอกว่ามีอาการปวดบริเวณเส้นลมปราณซานเจียวฝั่งด้านนอกค่อนไปทางหลัง ก็สามารถใช้จุดนี้ได้หมด

ในเมื่อมันระงับความปวดได้ ก็ย่อมทำให้ปวดไหล่ขึ้นมาได้เช่นกัน

เพราะฉะนั้นคืนนี้เขาคงจะเริ่มปวดไหล่ แต่คงไม่เป็นอยู่นานหรอก แค่วันสองวันเท่านั้น

ถือว่าสั่งสอนเขาสักหน่อย"

พอทุกคนได้ยินเฉินเฉิงพูดแบบนี้ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าอยากหาคนมาทดลองดูบ้าง

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเฉิงใช้วิธีการแบบนี้เล่นงานคน และวิธีนี้ก็เป็นซือจู่ที่สอนเขามา

เขานึกถึงคำพูดที่ซือจู่เคยบอกไว้

"เสี่ยวเฉิง คนเราน่ะ อย่าไปทำตัวเหมือนอาจารย์ของเธอจะดีกว่า มักจะทำให้คนอื่นรู้สึกว่าอ่อนปวกเปียกอยู่เรื่อย

พอมีคนมาหาเรื่อง เขาก็มักจะยอมอดทนแล้วอดทนอีก รอจนเรื่องเลยเถิดเกินสามครั้งถึงค่อยตอบโต้กลับไป

แบบนี้ไม่ดีเลย มันจะทำให้คนอื่นมองว่าเราเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบจะเค้นก็ได้

แล้วมันก็จะทำให้คนอื่นมารังแกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เวลาเจอคนมาหาเรื่อง ทางที่ดีที่สุดคือลงมือสั่งสอนไปตรง ๆ ทำให้เขาไม่กล้าคิดร้ายกับเธออีก"

"เรื่องยุ่งยากถึงจะลดลงไปได้บ้าง ไม่อย่างนั้นวัน ๆ มีแต่คนจ้องจะมารังแกเธอ เธอคงไม่มีเวลาไปศึกษาหาความรู้ และไม่มีเวลาไปตรวจรักษาช่วยชีวิตคนหรอก"

สำหรับคำพูดนี้ เฉินเฉิงไม่ได้เห็นด้วยทั้งหมด แต่เมื่อเจอคนประเภทซุนเจียงที่ชอบหาเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ เฉินเฉิงก็คิดว่าวิธีรับมือของซือจู่ก็ใช่ว่าจะนำมาใช้ไม่ได้

ถ้าครั้งนี้ซุนเจียงยังดูไม่ออกว่าเขาไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วยได้ละก็ คราวหน้าตนก็คงไม่สั่งสอนเบา ๆ แค่นี้แน่

ตอนนี้เอง เผยเจียลั่วก้มตัวลงมาใกล้เฉินเฉิงอีกครั้ง "เฉินเฉิง ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เธอต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย"

เฉินเฉิงยกมือขึ้นโบกไปมา "ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกับคุณหรอก เขาแค่หมั่นไส้ผมเฉย ๆ"

เผยเจียลั่วยังคงมีสีหน้ารู้สึกผิด "นี่ก็เป็นเพราะคราวก่อนเธอออกหน้าแทนฉันด้วยเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่พุ่งเป้ามาที่เธอหรอก

แถมฟังจากที่พวกเธอพูดกันแล้ว เขาเคยไปหาเรื่องเธอมาแล้วรอบหนึ่ง ก็ต้องโทษฉันด้วย ตอนแรกฉันก็นึกขึ้นได้ว่าจะบอกเธออยู่หรอก

แต่หลังจากนั้นดันลืมไปเสียสนิท"

"ไม่เป็นไรครับ คุณไม่ต้องคิดมากหรอก เรื่องที่มาดักพวกผมคราวก่อน เมื่อกี้ผมก็สั่งสอนเขาไปแล้ว"

"เท่าที่ฉันรู้จักเขา ถ้าเขารู้ว่าเป็นฝีมือเธอ คราวหน้าเรื่องคงยิ่งบานปลายกว่านี้แน่"

เฉินเฉิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา "ที่ผมลงมือไปเมื่อกี้เรียกได้ว่าแนบเนียนจนมองไม่ออกเลย ถ้าเขาฉุกคิดได้จริง ๆ ว่าเป็นฝีมือผมแล้วยังกล้ามาหาเรื่องผมอีกล่ะก็

คราวหน้าผมจะทำให้เขาพูดไม่ได้ไปเลย"

เผยเจียลั่วตกใจกับคำพูดของเฉินเฉิง น้ำเสียงที่ราบเรียบอยู่เป็นนิจแปรเปลี่ยนเป็นร้อนรนขึ้นมาทันที "เฉินเฉิง เธอจะทำเรื่องรุนแรงขนาดนั้นไม่ได้นะ ถ้าคราวหน้าเจอเขาอีก เธอโทรหาฉันเลย ฉันจะ..."

เผยเจียลั่วยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเฉินเฉิงขัดขึ้นเสียก่อน "คุณคิดมากไปแล้วครับ พวกเราเป็นหมอ มีแต่จะช่วยคน ไม่ฆ่าคนหรอก

ที่ผมบอกว่าจะทำให้เขาพูดไม่ได้น่ะ หมายความตามตัวอักษรเลย

แค่จะทำให้เขารู้สำนึกว่าผมไม่ใช่คนที่เขาจะมาแหยมได้

พอยอมจำนนแล้ว เดี๋ยวผมก็รักษาให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมเอง"

เผยเจียลั่วได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อครู่นี้เธอคิดว่าเฉินเฉิงจะทำให้ซุนเจียงไม่มีโอกาสได้อ้าปากพูดไปตลอดชีวิตเสียอีก

เล่นเอาเธอตกใจแทบแย่ พอตอนนี้รู้แล้วว่าไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เธอก็เริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับวิธีการของเฉินเฉิงขึ้นมา

แม้ก่อนหน้านี้เธอจะบังเอิญล่วงรู้ตัวตนของเฉินเฉิงจนทำให้ม่านหมอกที่บดบังตัวเขาจางลงไปบ้าง

ทว่ากลวิธีอันลึกล้ำยากหยั่งถึงเหล่านี้ก็ทำให้เฉินเฉิงกลับมาดูลึกลับในสายตาเธอขึ้นมาอีกครั้ง

ทั้งหมดไม่มีใครให้อารมณ์เสียไปกับเรื่องเมื่อครู่นี้เลย

ต่างพูดคุยหัวเราะเฮฮาฆ่าเวลากันไป

ไม่นานเวลาก็ล่วงเลยมาถึงหนึ่งทุ่มตรง

งานแสดงยามค่ำคืนเริ่มต้นตรงเวลา ทว่าไม่ได้เริ่มจากการแสดงในทันที

จะขาดการกล่าวสุนทรพจน์ของอธิการบดีไปได้อย่างไร ซึ่งคำกล่าวประเภทนี้โดยพื้นฐานก็มีแต่ถ้อยคำปลุกใจให้กำลังใจ

จึงไม่ค่อยมีใครอยากฟังเท่าใดนัก ยังดีที่ผ่านไปราวสิบกว่านาที อธิการบดีก็กล่าวจบลง

พิธีกรขึ้นเวทีมาอีกครั้ง ทุกคนต่างคิดว่าคราวนี้คงเป็นการแสดงแล้ว แต่ผลปรากฏว่า "ลำดับต่อไป ขอเชิญตัวแทนนักศึกษาชั้นปีที่สอง คุณเฉินเฉิง ขึ้นมากล่าวในนามตัวแทนนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่สองครับ"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า

แต่แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคนที่มีสีหน้าบึ้งตึงมืดมน