ตอนที่ 88 งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่

ตอนที่เฉินเฉิงมาถึงหอประชุมใหญ่ ที่นี่ก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คนแล้ว

งานแสดงจะเริ่มขึ้นในเวลาหนึ่งทุ่มตรง

แต่เวลานี้เพิ่งจะหกโมงเย็น ดูจากจำนวนคนก็รู้ได้ทันทีว่าทุกคนต่างตั้งตารอกันขนาดไหน

เฉินเฉิงหาโซนที่นั่งของห้องตัวเองเจอตามข้อความที่แจ้งไว้ในกลุ่มแชตห้อง

และพบว่าเพื่อนร่วมชั้นเกินครึ่งมาถึงกันหมดแล้ว

ทว่ารูมเมตสามคนของเขานั้น มีสองคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่

"ซือหนาน สองคนนั้นไปไหนล่ะ"

ซือหนานมองเฉินเฉิงพลางพูดอย่างจนใจ "เมื่อกี้พวกเขาเห็นดาวมหาลัยหวัง เลยบอกว่าจะแอบตามเธอไปดูสาวสวยที่หลังเวทีน่ะ"

เฉินเฉิงยังนึกไม่ออกว่ามันเรื่องอะไรกัน สองคนนั้นจะตามหวังเยี่ยนฉีไปหลังเวทีได้ยังไง

"หวังเยี่ยนฉียอมให้ตามไปเหรอ"

ซือหนานส่ายหน้า "พวกเขาแค่เข้าไปทัก แล้วดาวมหาลัยหวังก็ถามว่าทำไมคุณยังไม่มา

สองคนนั้นก็เลยได้ทีขี่แพะไล่ บอกว่าอยากตามไปดูที่หลังเวทีด้วย

แต่ดาวมหาลัยหวังไม่ได้ตกลง แค่บอกว่าถ้าพวกเขาเข้าไปได้ก็ลองดูสิ"

เฉินเฉิงพูดไม่ออก คิดยังไงก็ไม่มีทางเข้าไปได้อยู่แล้ว

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เฉินเฉิงยังไม่ทันได้ตอบซือหนาน

ทั้งสองคนก็เดินคอตกกลับมาพอดี

เฉินเฉิงยิ้มพลางถาม "ไหนบอกมาซิว่าพวกนายคิดอะไรกันอยู่"

ลั่วจืออวิ้นเห็นเฉินเฉิงก็รีบตอบทันที "พี่เฉิน ดูท่าพี่กับดาวมหาลัยหวังจะเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ สินะ

ไม่อย่างนั้นทำไมเมื่อกี้ตอนที่เห็นพวกเราถูกกันไว้ เธอถึงไม่ยอมช่วยพูดแก้ตัวให้สักคำ แค่คำเดียวแท้ๆ พวกเราก็เข้าไปได้แล้ว"

ทั้งสองคนยังคงจมอยู่กับความเจ็บใจที่พลาดไปเพียงก้าวเดียว

เฉินเฉิงพูดไม่ออก "แล้วมันเกี่ยวกับผมตรงไหน

ต่อให้เธอเป็นแฟนผมจริงๆ เธอจะยอมให้พวกนายเข้าไปได้เหรอ"

หยางเทารีบพูดขึ้นมาทันที "มันก็ไม่แน่นะ ถ้าเป็นแฟนพี่จริงๆ ก็ต้องไว้หน้าพี่บ้างใช่ไหมล่ะ

พวกเราเป็นรูมเมตของพี่ แถมพวกเราก็ไม่ได้จะเข้าไปทำเรื่องไม่ดีอะไร แค่อยากเข้าไปดูแวบเดียวเท่านั้นเอง

ไม่แน่ว่าเธออาจจะช่วยให้พวกเราเข้าไปก็ได้"

ลั่วจืออวิ้นช่วยเสริมอีกแรง "ใช่แล้วพี่เฉิน เรื่องนี้พี่ต้องรีบหน่อยแล้วนะ จัดการจีบเธอมาเป็นแฟนให้ได้ คราวหน้าพวกเราจะได้เข้าไปได้บ้าง"

"แฟนอะไรกันเหรอ" ขณะที่เฉินเฉิงกำลังจะแซวทั้งสองคนว่าทำไมไม่ไปหาแฟนเองบ้าง เสียงของหลี่เมิ่งเฉิงก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

เฉินเฉิงหันไปมอง ก็พบว่าสี่สาวจากห้องพักของพวกเธอกำลังยืนอยู่ด้านหลังที่นั่งของกลุ่มตน

ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเธอมาถึงกันตั้งแต่เมื่อไหร่

ลั่วจืออวิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่ได้เล่าเรื่องเมื่อครู่ "พวกเรากำลังคุยกันว่า ผู้หญิงแบบไหนถึงจะเหมาะเป็นแฟนครับ"

คำตอบนี้ดึงดูดความสนใจของพวกผู้หญิงขึ้นมาทันที

หลี่เมิ่งเฉิงรีบถาม "แล้วได้ข้อสรุปว่าไงล่ะคะ

เล่าให้ฟังหน่อยสิ"

หยางเทาผายมือทั้งสองข้าง "ยังคุยไม่ทันได้ข้อสรุปพวกเธอก็มากันซะก่อน"

หลี่เมิ่งเฉิงกลอกตาทันที "พวกนายคงกลัวโดนตื้บมากกว่าล่ะมั้งถึงไม่กล้าพูดน่ะ

ความคิดของผู้ชายพวกนายน่ะมีอยู่แค่นั้นแหละ ทำเป็นเหมือนไม่มีใครรู้ไปได้"

หยางเทาหัวเราะแหะๆ "พวกเราจะไปคิดอะไรได้ล่ะ"

หลี่เมิ่งเฉิงปรายตามองหยางเทา "เหอะ ก็แค่อยากได้คนผิวขาว หน้าตาสวย ขาเรียวยาวไม่ใช่เหรอไง"

จั่วเสี่ยวซวงรีบรับช่วงพูดต่อทันที "ไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะ

ยังมีอะไรอีกล่ะ หน้าอกโต รู้ใจ คอยนั่งเล่นเกมเป็นเพื่อน ออกไปข้างนอกก็ช่วยเชิดหน้าชูตาได้

แต่ที่สำคัญที่สุดน่าจะเป็นหน้าอกโตแหละ"

พูดจบจั่วเสี่ยวซวงก็ยังแอ่นอกของตัวเองขึ้นมาด้วย

การกระทำของเธอทำให้พวกผู้ชายรอบข้างอดไม่ได้ที่จะเลื่อนสายตาไปยังจุดที่เธอยืดขึ้นมา

เพียงแต่ขนาดของเธอมันช่างไม่เข้ากับการกระทำเอาเสียเลย

จากนั้นสายตาของทุกคนจึงพร้อมใจกันเลื่อนไปที่เผยเจียลั่ว

นั่นทำให้เทพธิดาสายเย็นชาอดไม่ได้ที่จะยกแขนขึ้นกอดอก เพื่อบดบังสัญญาณสายตาจากพวกหมาป่าเจ้าเล่ห์เหล่านี้

"แอ่ม... ระวังพฤติกรรมพวกนายกันหน่อย ระวังจะโดนพวกผู้หญิงเกลียดเอาทั้งคณะนะ"

พวกผู้ชายถึงได้รีบดึงสายตากลับมา

หัวข้อสนทนานี้จึงจบลงเพียงเท่านี้ ขณะนั้นเอง เผยเจียลั่วกลับโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้เฉินเฉิงที่นั่งอยู่แถวหน้า

"ขอบคุณนะ"

เฉินเฉิงที่ได้ยินเสียงหันกลับมาอย่างสงสัย "หืม?"

"ขอบคุณเรื่องยาที่คุณสั่งให้ฉันคราวก่อนนะ ได้ผลดีมากเลยค่ะ"

"อ้อ เรื่องนี้นี่เอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เป็นหน้าที่อยู่แล้ว"

"ยังไงก็ต้องขอบคุณอยู่ดีค่ะ แผลในปากของฉันเป็นมาตั้งนาน เพิ่งจะรู้สาเหตุจริง ๆ ก็คราวนี้เอง"

เฉินเฉิงหันไปมองเผยเจียลั่วแวบหนึ่ง "ถึงผมไม่บอก อีกสักพักคุณก็คงรู้ได้เองอยู่ดีครับ"

เผยเจียลั่วเข้าใจความหมายของเฉินเฉิงดี แต่ตัวเธอเองไม่ได้คิดเช่นนั้น เธอรู้สึกว่าตนเองไม่มีพรสวรรค์ในการเรียนแพทย์แผนจีนเอาเสียเลย

ทว่าพอได้เห็นขั้นตอนการรักษาโรคของเฉินเฉิง ก็จุดประกายความสนใจในแพทย์แผนจีนของเธอขึ้นมาอีกครั้ง จึงเผลอเอ่ยปากออกไปอย่างไม่รู้ตัวว่า "ฝีมือคุณเก่งกาจขนาดนี้ พอจะช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหมคะ"

ทว่าพอพูดจบ เธอก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะ จึงรีบยืดตัวตรงขึ้นมาทันที

เมื่อเฉินเฉิงได้ยินคำนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอีกครั้ง แต่กลับเห็นว่าเผยเจียลั่วนั่งตัวตรงไปเสียแล้ว

ทว่าสายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่เขา ดูไม่เหมือนคนที่พูดผิดพลั้งไปแต่อย่างใด

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรตนเองก็ต้องสอนเจ้าสามคนในห้องพักอยู่แล้ว เลี้ยงแกะตัวเดียวก็ต้องต้อน เลี้ยงทั้งฝูงก็ต้องต้อนเหมือนกัน

อีกทั้งมีคนเรียนสายจิงฟางเพิ่มขึ้นมาอีกคน ก็ยิ่งเพิ่มกำลังขึ้นมาอีกส่วน

จึงได้พยักหน้าตกลง

การสนทนาของทั้งสองคนสะดุดตาคนอื่น ๆ ในห้องพักของแต่ละฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้นพอทั้งคู่หยุดคุยกัน ลั่วจืออวิ้นก็รีบดึงเฉินเฉิงไปกระซิบกระซาบทันที

ทางด้านเผยเจียลั่วเองก็ถูกพวกหลี่เมิ่งเฉิงดึงตัวไปซุบซิบเช่นเดียวกัน

"พี่เฉิน ไม่เลวนี่หว่า งั้นพวกเราเริ่มเรียนกันพรุ่งนี้เลยดีไหม"

ลั่วจืออวิ้นพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้เฉินเฉิงไม่หยุด

เฉินเฉิงกลอกตาใส่เขา "คลิปของอาจารย์ผม นายดูจบหรือยังล่ะ"

ลั่วจืออวิ้นถึงกับใบ้กินในพริบตา ทว่าครู่ต่อมาดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา รีบตอบกลับว่า "งั้นพวกเราไปหาห้องเรียนสักห้องแล้วดูด้วยกันดีไหม

แบบนี้เวลาเจอตรงที่ไม่เข้าใจ จะได้ถามนายได้ด้วยไง"

เฉินเฉิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา "นายแน่ใจนะว่าถึงเวลานั้นสมาธิจะอยู่ที่การเรียนจริง ๆ น่ะ

ท่าทางแบบนายเนี่ย ทำให้ผมรู้สึกว่าพวกนายเรียนรวมกันไม่ได้แน่ ๆ

สู้ผมแยกไปติวให้เธอเดี่ยว ๆ เลยดีกว่า"

หยางเทาที่นั่งอยู่อีกฝั่งของลั่วจืออวิ้นร้อนรนขึ้นมาทันที "อย่านะพี่เฉิน ทำแบบนี้ไม่รักเพื่อนเลยนี่หว่า

วางใจได้เลย ตอนเรียนพวกเราตั้งใจกันสุด ๆ แน่นอน"

เฉินเฉิงหันไปมองข้างหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับทั้งสองคนว่า "ไว้ค่อยว่ากันเถอะ"

ขณะที่ลั่วจืออวิ้นกำลังเตรียมจะยกเหตุผลมาโต้แย้ง ซุนเจียงก็พาลูกน้องสองสามคนเดินทอดน่องผ่านมาพอดี

เนื่องจากอีกประเดี๋ยวเฉินเฉิงต้องขึ้นเวที จึงนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมทางเดิน

และเผยเจียลั่วก็นั่งอยู่ด้านหลังเขาพอดิบพอดี

ซุนเจียงเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ เฉินเฉิง ก่อนจะใช้สายตาอำมหิตจ้องเขม็งใส่เฉินเฉิงอย่างดุดัน

จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงในทันที แล้วเอ่ยเอาใจเผยเจียลั่ว "เจียลั่ว ดีจริง ๆ เลยที่ได้เจอเธอที่นี่ พรุ่งนี้ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเป็นไง" พูดพลางเหลือบมองเฉินเฉิงด้วยสายตาเหยียดหยาม

เผยเจียลั่วกอดอกแน่น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันสนิทกับนายเหรอ ฉันไม่มีทางไปกินข้าวกับนายเด็ดขาด เลิกตามตื๊อฉันเสียที"

สีหน้าของซุนเจียงสลดลงชั่วครู่ ทว่าไม่นานก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง "เจียลั่ว อย่าตัดรอนกันขนาดนี้สิ อย่างน้อยก็ให้โอกาสฉันได้เป็นเพื่อนกับเธอบ้างไม่ได้เหรอ"

เผยเจียลั่วตอบอย่างเย็นชาและไร้เยื่อใย "ไม่มีทาง"

สีหน้าของซุนเจียงเปลี่ยนไปทันใด เขาหันไปมองเฉินเฉิงแวบหนึ่ง "ถ้าเธอทำแบบนี้ ระวังใครบางคนจะซวยไม่รู้ตัวเอานะ"

เผยเจียลั่วโกรธจนแทบจุกอก "นาย... นายนี่มันหน้าด้านจริง ๆ"

ซุนเจียงเพียงแต่ยิ้มเยาะเท่านั้น