ตอนที่ 87 วิธีการเรียนรู้ของจินปั๋วเหวิน

สวีเยวี่ยนั่งลงบนม้านั่ง รู้ความรีบวางมือของตนลงบนหมอนรองจับชีพจรทันที

จินปั๋วเหวินเริ่มจับชีพจรทันใด เพียงแต่ชั่วครู่เดียว เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

สวีเยวี่ยอยากจะพูด ทว่าเขากลับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าอย่าเพิ่งพูด

กระทั่งตรวจชีพจรเสร็จแล้ว ถึงได้เอ่ยปากถาม "ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ"

สวีเยวี่ยจึงเล่าความรู้สึกของตนในตอนนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง

พอฟังคำพูดของสวีเยวี่ยจบ จินปั๋วเหวินก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

ครู่ต่อมา จินปั๋วเหวินก็เริ่มเขียนใบสั่งยา

จิงเจี้ย, ฝางเฟิง, ซูเยี่ย, โต้วฉี่, ชงไป๋, เซิงเจียง, ซิ่งเหริน, เฉียนหู, เจี๋ยกั่ง, กานเฉ่า, จวี๋หง

พอเขียนเสร็จ ก็ยื่นมือไปทางสวีเยวี่ย "เอามาสิครับ"

"คะ" สวีเยวี่ยเห็นจินปั๋วเหวินยื่นมือมาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายบอกให้ตนหยิบใบสั่งยาออกมา

แต่สวีเยวี่ยเห็นจินปั๋วเหวินเขียนใบสั่งยาแล้ว และเทียบยานี้ของตนก็เป็นเฉินเฉิงที่สั่งให้

จึงพูดว่า "อาจารย์คะ ไม่อย่างนั้นใช้เทียบยาที่อาจารย์สั่งดีไหมคะ"

จินปั๋วเหวินยังคงมองใบสั่งยาของตนเอง พอได้ยินคำนี้ก็เงยหน้าขึ้นมองสวีเยวี่ย "คุณเอามาให้ผมดูก่อนเถอะครับ"

ในแววตายังแฝงรอยปฏิเสธไม่ได้เอาไว้

สวีเยวี่ยจนใจ ได้แต่ส่งเทียบยาที่เฉินเฉิงสั่งให้จินปั๋วเหวิน

เมื่อจินปั๋วเหวินเห็นใบสั่งยา มือซ้ายก็ค้ำศีรษะตนเองพลางนวดหน้าผากไม่หยุด

ปากยังคงอ่านทบทวนใบสั่งยาซ้ำๆ "หมาหวง, ฟู่จื่อ, ซี่ซิน, จื้อกานเฉ่า, กานเจียง

ทำไมถึงใช้ตัวยาทั้งห้านี้กันนะ"

สวีเยวี่ยมองจินปั๋วเหวินด้วยสีหน้ากระสับกระส่าย เธอคิดว่าจินปั๋วเหวินยังไม่ทันสังเกตว่าใบสั่งยานี้เป็นเฉินเฉิงที่เขียน

กังวลว่าอีกเดี๋ยวถ้าจับได้ เฉินเฉิงคงต้องเดือดร้อนแน่ เพิ่งอยู่ปีสองก็กล้าสั่งยาให้เพื่อนร่วมชั้นแล้ว เขากล้าดียังไงกัน

ตอนที่ตนเองมาก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ตอนนี้ได้แต่หวังว่าจินปั๋วเหวินจะไม่ทันสังเกตเห็นไปตลอด

ยามนี้จินปั๋วเหวินรู้สึกเหมือนจะขบคิดจนเข้าใจหลักการขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาอ่านรายชื่อสมุนไพรบนใบสั่งยาอีกรอบ แล้วเหยียดหลังตรงขึ้นทันใด จากนั้นหันไปหยิบ "ซางหานลุ่น" เล่มหนึ่งออกมาจากด้านข้าง

พลิกเปิดไปยังบทเสี่ยวชิงหลงทังอย่างรวดเร็ว กวาดตามองสองทีแล้วพับมุมหน้าไว้ ก่อนจะพลิกไปด้านหลังจนถึงบทหมาหวงฟู่จื่อซี่ซินทัง

พออ่านจบ ก็พยักหน้าไม่หยุดพลางเอ่ยขึ้น "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ใช้แนวคิดการรวมหมาหวงฟู่จื่อซี่ซินทังเข้ากับกานเฉ่ากานเจียงทัง ทั้งรักษาลมเย็นกระทบภายนอก และยังเสริมการรักษาอาการชี่ไตพร่องก่อนหน้านี้ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น"

จากนั้นเขาก็มองใบสั่งยาที่ตนเองเพิ่งเขียน ส่ายหน้าพลางกล่าว "ยังคิดไม่รอบด้านพอจริงๆ"

พอกระจ่างแจ้งแล้ว เขาก็กวาดตามองลายเซ็นด้านล่าง ก่อนจะส่งเทียบยากลับคืนให้สวีเยวี่ย "บนนี้มีลายเซ็นแล้ว คุณตรงไปจ่ายเงินรับยาได้เลยครับ"

"เอ๊ะ"

สวีเยวี่ยดูจะมึนงงไปบ้าง บนนี้เป็นชื่อเฉินเฉิงเซ็นไว้ชัดๆ แบบนี้ก็เบิกยาได้โดยตรงเลยหรือ

พลันคิดขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามข้อข้องใจกับจินปั๋วเหวิน "อาจารย์คะ นี่เป็นเทียบยาที่เพื่อนร่วมชั้นของหนูสั่ง จ่ายยาได้เลยหรือคะ"

จินปั๋วเหวินเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงยิ้มพลางกล่าว "คุณรู้ว่าเป็นเทียบยาที่เพื่อนร่วมชั้นสั่ง แล้วยังกล้ามาเบิกยาอีกหรือครับ

คุณไว้ใจเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ไม่เบาเลยนะ"

สวีเยวี่ยตอบอย่างกระดากอาย "หนูลืมไปน่ะค่ะ พอนั่งลงแล้วถึงค่อยนึกขึ้นได้"

จินปั๋วเหวินหัวเราะหึๆ "ไปรับเถอะครับ เพื่อนร่วมชั้นของคุณคนนี้มีบันทึกประวัติไว้ที่ห้องพยาบาลแล้ว ใบสั่งยาที่มีลายเซ็นของเขาเบิกยาได้โดยตรงเลย"

"อะไรนะคะ" สวีเยวี่ยแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง

จินปั๋วเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "เพื่อนเฉินเฉิงของคุณคนนี้ มีฝีมือระดับศาสตราจารย์แท้ๆ แต่กลับชอบทำตัวเป็นหมูกินเสืออยู่ที่นั่นน่ะสิ"

"เป็นไปได้ยังไงกันคะ" สวีเยวี่ยรู้สึกว่าตอนนี้สมองของตนอื้ออึงไปหมดแล้ว

"มีอะไรเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ เขาก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณไม่ใช่หรือ

ระดับที่เขาผ่านการประเมินสูงกว่าผมไปขั้นใหญ่ขั้นหนึ่ง ศาสตราจารย์ในคณะก็อยู่แค่ระดับนี้เท่านั้นแหละ"

สวีเยวี่ยจ้องมองจินปั๋วเหวินตาค้างอยู่นานสองนาน ยังคงไม่กล้าเชื่อคำพูดของเขา

จินปั๋วเหวินส่ายหน้าอย่างจนใจ จากนั้นก็โบกมือ "รีบไปรับยาเถอะครับ ต่อให้คุณจ้องหน้าผมจนดอกไม้งอกออกมา เรื่องนี้มันก็เป็นความจริงอยู่ดี"

สวีเยวี่ยถึงได้สติกลับมา รีบเอ่ยขอโทษจินปั๋วเหวินยกใหญ่

พอลุกขึ้นโค้งคำนับเสร็จก็ไปรับยา

ตอนที่เธอออกจากห้องพยาบาล และกำลังอยู่ระหว่างทางกลับหอพักนั้นเอง

ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของจินปั๋วเหวินที่บอกว่าเฉินเฉิงมีฝีมือเทียบเท่าระดับศาสตราจารย์

พอกลับมาถึงหอพัก รูมเมตทั้งสามคนของเธอก็มองออกทันทีว่าเธอดูเหม่อลอยเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

หนึ่งในนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นมา "สวีเยวี่ย เธอเป็นอะไรไปน่ะ

ห้องพยาบาลไม่ยอมจ่ายยาให้เหรอ"

สวีเยวี่ยส่ายหน้าเบาๆ

"แล้วทำไมทำท่าเหมือนตัวกลับมาแต่วิญญาณยังไม่กลับมาอย่างนั้นล่ะ เกิดอะไรขึ้น"

สวีเยวี่ยวางยาลงบนโต๊ะของตัวเอง พอนั่งลงแล้วถึงได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพยาบาลให้ทั้งสามคนฟังรอบหนึ่ง

ตอนนี้สายตาที่ทั้งสามคนมองสวีเยวี่ยเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ "เธอกำลังล้อพวกเราเล่นอยู่ใช่ไหม"

สวีเยวี่ยส่ายหน้าอีกครั้ง "อาจารย์ที่ห้องพยาบาลบอกว่า เฉินเฉิงมีประวัติบันทึกไว้ที่ห้องพยาบาลด้วย ใบสั่งยาที่มีลายเซ็นของเขาสามารถรับยาได้โดยตรง

พวกเธอแค่ไปห้องพยาบาลสักรอบก็รู้แล้วว่าที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"

ทั้งสามคนกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน

"เฉินเฉิงได้รับการประเมินระดับแพทย์แผนจีนแล้วด้วยเหรอ

ระดับของเขายังอยู่ขั้นเดียวกับศาสตราจารย์เลยเนี่ยนะ

สูงกว่าระดับของอาจารย์ห้องพยาบาลตั้งขั้นหนึ่งเลยเหรอ

เธอแน่ใจนะว่าพวกเราไม่ได้กำลังฝันไปน่ะ"

"สูงกว่าขั้นใหญ่ขั้นหนึ่งเลยต่างหาก"

จากนั้นสีหน้าของทั้งสามคนก็กลายมาเหมือนกับสวีเยวี่ยตอนเพิ่งกลับมาไม่มีผิดเพี้ยน

ตัวนั่งอยู่ตรงนี้ แต่วิญญาณลอยหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

พอถึงตอนเรียนภาคบ่าย ทั้งสี่คนก็คอยเหลือบมองเฉินเฉิงอยู่เป็นระยะ

พวกเธออยากจะถามเฉินเฉิงเหลือเกินว่าทำไมถึงต้องทำตัวเรียบง่ายไม่โอ้อวดขนาดนี้

แต่แล้วพวกเธอก็นึกถึงเรื่องช่วยชีวิตลูกแมวในวันแรกขึ้นมาได้ เฉินเฉิงก็ไม่ได้ถือว่าเก็บตัวเงียบอะไรขนาดนั้น

เพียงแต่เรื่องแค่นั้นยังห่างไกลจากความโดดเด่นสะดุดตาในแบบที่พวกเธอคิดเอาไว้มาก และห่างกันมากจริง ๆ

ทว่าพอถึงช่วงค่ำ พวกเธอก็พบว่าตัวเองคิดผิดไปถนัด

หลังเลิกเรียนภาคบ่าย หยางเทากับลั่วจืออวิ้นก็ลากกันไปคนละคน พาเฉินเฉิงกับซือหนานวิ่งหน้าตั้งตรงไปยังโรงอาหาร

หยางเทาลากซือหนานพลางวิ่งพลางตะโกน "พี่ชายทั้งสองเร็วเข้าหน่อย กินข้าวเสร็จจะได้รีบไปหอประชุมเพื่อจองที่นั่งกัน"

เฉินเฉิงกับซือหนานสบตากันระหว่างวิ่ง ทั้งคู่ต่างเห็นความจนใจในแววตาของอีกฝ่าย

เฉินเฉิงเอ่ยว่า "ที่นั่งเขาก็กำหนดไว้หมดแล้ว นายจะไปจองหรือไม่ไปจองมันก็อยู่ตรงนั้นอยู่ดี จะรีบไปทำไมกัน"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะสิ ปีนี้จัดรวมปีหนึ่งกับปีสองเข้าด้วยกัน ที่นั่งเลยมีจำกัด ถ้าไปช้าล่ะก็ มีหวังได้ยืนดูแน่

แถมถ้าไปเร็ว เรายังจะได้ดูด้วยว่ามีรุ่นพี่สาวสวยคนไหนขึ้นแสดงบ้าง"

ได้ยินแบบนั้น เฉินเฉิงจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้ววิ่งตามไปแต่โดยดี

ขนาดระหว่างกินข้าว สองคนนั้นก็ยังคอยเร่งยิกๆ อยู่ข้างๆ ไม่หยุด

เฉินเฉิงวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยว่า "พอกินเสร็จแล้วผมต้องกลับหอพักสักรอบก่อนนะ"

ลั่วจืออวิ้นถามอย่างสงสัย "นายจะกลับหอพักไปทำไม

พวกเราตรงไปที่นั่นเลยสิ"

"กลับไปเปลี่ยนชุดหน่อย"

คำพูดนี้ทำให้ซือหนานงงไปด้วยอีกคน "ทำไมต้องเปลี่ยนชุดด้วยล่ะ"

"อีกเดี๋ยวผมต้องขึ้นเวทีไปกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนนักศึกษาชั้นปีที่สองน่ะ"

"หือ"

"ทำไมไม่เห็นเคยได้ยินนายพูดถึงมาก่อนเลยล่ะ"

"เรื่องแค่นี้ต้องป่าวประกาศให้รู้ทั่วกันด้วยเหรอครับ"

ลั่วจืออวิ้นพูดไม่ออกไปชั่วครู่ "มันก็ไม่ต้องหรอก แต่ปกติแล้วตัวแทนนักศึกษาใหม่นี่มีแต่เด็กคณะแพทยศาสตร์คลินิกทั้งนั้นเลยนะ

พี่เฉิน นายโคตรเจ๋งเลยว่ะ"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ "พวกนายไปกันก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป"

"ได้ นายรีบตามมานะ เดี๋ยวพวกเราจองที่นั่งรอ"

ทั้งสามคนไม่ติดใจสงสัยอีกต่อไปแล้วว่าทำไมถึงกลายเป็นเฉินเฉิงที่ได้ขึ้นไปพูด เพราะตอนนี้การไปส่องสาวสวยสิถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด