ตอนที่ 86 ตกตะลึงกันทั้งห้อง

ลั่วจืออวิ้นยังอยากจะพูดอะไรต่อ ทว่าเฉินเฉิงกลับเอ่ยขึ้น "จืออวิ้น ไม่ต้องพูดแล้ว"

ตอนนี้ใครดูก็รู้ว่าเจี่ยนหยางกำลังเขม่นเฉินเฉิง แต่เฉินเฉิงกลับยิ้มให้เจี่ยนหยาง

"นายใช้แผนยั่วโทสะได้ห่วยมาก เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแท้ๆ ไม่เห็นต้องมาเล่นเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้เลยนี่?"

หางตาของเจี่ยนหยางปรากฏรอยยิ้ม "จะบอกว่าฉันเล่นเล่ห์เหลี่ยมได้ยังไงล่ะ?

ฉันแค่อยากจะดูว่า คนที่ได้อันดับสองของชั้นปีอย่างฉัน มันต่างจากคนที่ได้อันดับหนึ่งอย่างนายตรงไหนบ้าง

อีกอย่างพวกเราก็เป็นนักศึกษาแพทย์ วิธีพิสูจน์ที่เห็นชัดเจนที่สุด ก็คือการสั่งยาตรวจรักษาคนไม่ใช่เหรอ?"

เฉินเฉิงอดขำไม่ได้ "นายเล่นตลกอยู่เหรอ?

ทุกคนเพิ่งจะขึ้นปีสอง ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือก็จริง แต่ก็ไม่ควรไปดึงขนก้นเสือเล่นมั้ง?"

"นี่หมายความว่า นายไม่กล้าสั่งยาล่ะสิ?"

คนสองสามคนที่สนิทกับเฉินเฉิง ตอนนี้ไม่อยากจะมองหน้าเจี่ยนหยางด้วยซ้ำ

เฉิงเหยียนเอ่ยขึ้น "เฉินเฉิงเขาไว้หน้านายอยู่นะ นายยังจะเอาหน้าตัวเองไปวางใต้ตีนเขาอีกเหรอ?"

ทุกคนได้ยินประโยคนี้ ต่างก็ไม่เข้าใจความหมาย

เห็นได้ชัดว่าเจี่ยนหยางเองก็ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเฉิงเหยียน เพราะยังไงทุกคนก็เพิ่งอยู่ปีสอง ถ้านึกตำรับยาออก มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แต่การจะสั่งยาให้คนกินจริงๆ มันคนละเรื่องกันเลย ต้องมีการปรับเพิ่มลดขนาดและตัวยาด้วย

เหตุผลที่เฉินเฉิงไม่ยอมสั่งยาให้สวีเยวี่ยแต่แรก ข้อสำคัญที่สุดก็คือไม่อยากสร้างความเข้าใจผิดให้เพื่อนๆ

จนคิดไปว่าตัวเองก็สามารถสั่งยาให้คนอื่นได้แล้ว

สภาพจิตใจของเพื่อนๆ เฉินเฉิงเข้าใจเป็นอย่างดี

เรียนมาได้ปีหนึ่งแล้ว ก็เริ่มคันไม้คันมืออยากจะรักษาคน

ขอแค่มีใครคนหนึ่งเริ่มเปิด คนพวกนี้ก็จะคิดว่าเขาทำได้ ถึงฉันจะด้อยกว่าหน่อย แต่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก

อย่างมากฉันก็เปิดตำราไปรักษาไป มันจะไปมีปัญหาอะไรได้?

พอถึงปีสี่ พวกเขาก็จะรู้สึกว่าไม่มีโรคอะไรที่ตัวเองรักษาไม่ได้

รอจนกระทั่งได้มานั่งตรวจรักษาจริงถึงจะได้ค้นพบว่า มันไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองคิดไว้เลยสักนิด

นี่ถือเป็นโรคประจำตัวอย่างหนึ่งของนักศึกษาแพทย์แผนจีน

มีเพียงตอนที่อยู่ในคลินิกปฏิบัติการจริง แล้วคนไข้จำนวนนับไม่ถ้วนกินยาแล้วไม่เห็นผล นั่นแหละพวกเขาถึงจะรู้ว่า ตัวเองไม่ได้เก่งกาจอะไรเลย

ทว่าจู่ๆ เฉินเฉิงก็รู้สึกรำคาญใจขึ้นมา ไม่อยากจะยืดเยื้อกับเรื่องนี้อีกต่อไป

"ก่อนที่ทุกคนจะได้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม อย่าได้ริอ่านไปตรวจโรคสั่งยาให้ใครตอนที่ไม่มีอาจารย์หรือแพทย์ระดับสูงกว่าคอยคุมเด็ดขาด"

เฉินเฉิงพูดพลางเขียนใบสั่งยาให้สวีเยวี่ยไปด้วย

"อย่าเอาอนาคตตัวเองมาล้อเล่นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถึงเวลานั้นจะมานั่งเสียใจทีหลังก็สายไปแล้ว"

น้ำเสียงเหมือนผู้ใหญ่อบรมสั่งสอนของเฉินเฉิงทำเอาคนส่วนใหญ่รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์

เพียงแต่ในเวลานี้ เฉินเฉิงเขียนใบสั่งยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากตรวจดูรอบหนึ่ง เขาก็เซ็นชื่อตัวเองลงไปตรงท้ายสุด

ระหว่างที่ยื่นให้สวีเยวี่ยก็พูดต่อว่า "อย่าเห็นว่าผมสั่งยาได้...

...แล้วคิดว่าพวกคุณก็จะสั่งได้นะ ผมมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมแล้ว"

สิ้นเสียงของเฉินเฉิง ทั่วทั้งห้องเรียนก็เงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก

ชั่วครู่ต่อมา เจี่ยนหยางได้สติกลับมาก็แค่นหัวเราะ "นายเนี่ยโกหกอะไรก็กล้าพูดออกมาได้นะ แค่คนมีสมองหน่อยก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้

อย่าว่าแต่มีใบอนุญาตเลย แม้แต่คุณสมบัติที่จะไปสอบนายน่ะยังไม่มีด้วยซ้ำ"

จี้ลี่เซวียนไม่รู้ว่าหมั่นไส้เจี่ยนหยางอยู่เหมือนกันหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ถึงได้ไม่พูดอะไรเลย

ตอนนี้ถึงได้เอ่ยขึ้น "เจี่ยนหยาง พอได้แล้วน่า"

ส่วนหยางเทาตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว "พี่เฉิน เร็วเข้า หน้าเขายื่นมารอให้ตบแล้วเนี่ย"

คำพูดนี้จุดชนวนความฮือฮาขึ้นมาทันที เดิมทีตอนที่เจี่ยนหยางพูด เพื่อนๆ คนอื่นก็ไม่เชื่อว่าเฉินเฉิงจะมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม

แต่ตอนนี้พอเห็นท่าทางตื่นเต้นและคำพูดของหยางเทา

เรื่องที่เป็นไปไม่ได้นี้ มองยังไงก็ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาเสียแล้ว

เจี่ยนหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยในตอนนี้ เขายังคงไม่ค่อยเชื่อ

แต่การกระทำของหยางเทากลับทำให้เขารู้สึกลังเลขึ้นมาบ้างแล้ว

หรือว่าเฉินเฉิงจะมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมจริงๆ?

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?

ขณะที่เขากำลังคิดว่ามันเป็นไปได้หรือไม่นั้น เฉินเฉิงก็ค้นรูปใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมในโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วยื่นไปตรงหน้าสวีเยวี่ยเป็นคนแรก

สวีเยวี่ยมองดูข้อมูลข้างในนั้นแล้วเบิกตากว้าง

ในแววตามีเพียงความไม่อยากจะเชื่อ

จากนั้นเฉินเฉิงก็ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นสูง ให้คนที่กำลังชะเง้อคออยากดูได้เห็นกันชัดๆ

เมื่อทุกคนมองเห็นชัดเจนแล้ว ต่างก็แสดงสีหน้าไม่ต่างจากสวีเยวี่ย

มีเพียงเจี่ยนหยางที่ดูเหมือนจะไม่แยแสและไม่ลดตัวไปมุงดูเหมือนเพื่อนคนอื่น

รอจนกระทั่งเฉินเฉิงหันโทรศัพท์มาทางเขา ถึงได้ปรายตามองแวบหนึ่ง

ทว่าเพียงแวบเดียวนั้น ก็ทำเอาเขาแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมนี้ ตั้งแต่วันที่เขาสอบติดคณะแพทยศาสตร์ เขาก็ว่างเป็นต้องเปิดดูตัวอย่างอยู่ตลอด

ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างยิ่ง

แม้กระทั่งภาพเหตุการณ์แบบตอนนี้เขาก็เคยจินตนาการไว้ เพียงแต่ตัวเอกในเวลานี้กลับไม่ใช่ตัวเอง

ชั่วพริบตานั้นเขาก็โมโหขึ้นมาทันที "เป็นไปไม่ได้ นี่ไม่มีทางเป็นของจริงแน่

นายเพิ่งจะอยู่ปีสอง ไม่มีสิทธิ์เข้าสอบเลยด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้นของนายนี่ต้องเป็นของปลอมแน่นอน"

ท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเจี่ยนหยางทำให้เฉินเฉิงอดส่ายหน้าไม่ได้

นิสัยแบบนี้ไม่เหมาะจะเป็นหมอ

ต่อให้ได้เป็นหมอ แต่ด้วยความริษยาที่รุนแรงเกินไป ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าเส้นทางนี้คงไปได้ไม่ไกล

"นายเองก็เป็นนักศึกษาแพทย์แผนจีน คงไม่ใช่ว่าไม่รู้หรอกนะว่าการสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์แผนจีนไม่ได้มีแค่เส้นทางในรั้วมหาวิทยาลัยทางเดียว?

ผมยังมีใบรับรองความเชี่ยวชาญพิเศษด้านการแพทย์แผนจีนอีกใบ นายอยากดูไหมล่ะ"

คำพูดของเฉินเฉิงทำให้เจี่ยนหยางคอตกห่อเหี่ยวไปในพริบตา

เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ แววตาว่างเปล่า ปากพึมพำซ้ำๆ ว่า "มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน"

จะโทษที่เขารู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ก็ไม่ได้

ตอนที่ตวนมู่ซูเห็นก็ยังรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เช่นกัน เพราะคนที่สอบความเชี่ยวชาญพิเศษล้วนเป็นแพทย์แผนจีนอาวุโสที่มีประสบการณ์ทางคลินิกมาหลายปี

ส่วนเฉินเฉิงที่อายุยังน้อยขนาดนี้แต่สอบผ่านความเชี่ยวชาญพิเศษได้ ก็นับเป็นกรณีพิเศษหนึ่งเดียวจริงๆ

คราวนี้ นอกจากเจี่ยนหยางแล้ว ก็ไม่มีใครอิจฉาเฉินเฉิงอีก

เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ระดับเดียวกันแล้ว

ก็เหมือนกับการวิ่งแข่ง ในฐานะคนธรรมดา วิ่งร้อยเมตรได้สิบสี่วินาที พอเจอคนที่เก่งหน่อยวิ่งได้สิบสามวินาที ก็ยังพอมีใจฮึดอยากจะแข่งด้วย

ถ้าแข่งไม่ชนะ ในใจอาจจะยังแอบบ่นว่า ก็แค่อาศัยว่าขายาวกว่าตัวเองจนได้เปรียบเท่านั้นแหละ

แต่ถ้าคนที่เจอคือโบลต์ คุณยังจะต้องไปอิจฉาเขาอีกไหม

ในเวลานี้สายตาที่ทุกคนมองไปยังเฉินเฉิง จึงราวกับกำลังมองดูเทพเจ้าก็ไม่ปาน

ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ เพราะพวกเขาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความตื่นตะลึงในใจ ณ เวลานี้ได้เลย

ครั้นทุกคนได้สติกลับมาและอยากจะดูว่าเฉินเฉิงสั่งตำรับยาอะไรให้สวีเยวี่ย เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นพอดี

คนที่อยากรู้จึงจำต้องล้มเลิกไป

ความอยากรู้อยากเห็นของคนหนุ่มสาวมักจะคงอยู่เพียงชั่วครู่ พอหมดคาบเรียนหนึ่งคาบ ก็ไม่มีใครสนใจอยากรู้ตำรับยาที่เฉินเฉิงสั่งแล้ว

มีเพียงคนที่สนิทกับเฉินเฉิงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังอยากรู้

พอเลิกเรียน นักศึกษาหญิงแถวหน้าก็หันขวับกลับมาถาม "เฉินเฉิง นายสั่งตำรับยาอะไรไปเหรอ"

"หมาหวงฟู่จื่อซี่ซินทังผสานกานเฉ่ากานเจียงทังครับ"

"แล้วยังไงต่อล่ะ"

เห็นได้ชัดว่าแค่บอกชื่อตำรับยา ทั้งสองสามคนก็ยังไม่มีความเข้าใจอะไรเลย ในบรรดาพวกเขาคาดว่ามีเพียงลั่วจืออวิ้นกับซือหนานเท่านั้นที่ท่องจำตำรับยานี้ได้แล้ว

"ถ้าจะอธิบายเรื่องนี้คงต้องใช้เวลาไม่น้อย เอาเป็นว่ากินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่อยคุยกันดีไหมครับ"

"อ๋อ ได้สิ"

หลังมื้อเที่ยง ทุกคนไม่ได้กลับหอพัก แต่กลับมาที่ห้องเรียนอีกครั้งเพื่อรอฟังเฉินเฉิงอธิบาย

ในตอนที่ทั้งสองสามคนมาถึงห้องเรียน สวีเยวี่ยก็ถือใบสั่งยาที่เฉินเฉิงเขียนให้เดินมาถึงห้องพยาบาล

บรรยากาศเดิมๆ กับคนคุ้นเคย

เมื่อสวีเยวี่ยเห็นจินปั๋วเหวินก็พยักหน้าอย่างนอบน้อม "อาจารย์คะ หนูมารบกวนอาจารย์อีกแล้วค่ะ"

เมื่อจินปั๋วเหวินเห็นสวีเยวี่ยก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ กวักมือเรียกให้นั่งลง