ตอนที่ 85 ผู้สอบได้อันดับสองของชั้นปีไม่ยอมรับ

หลายคนต่างพากันเดาะลิ้น บทลงโทษนี้ออกจะหนักหนาเกินไปหน่อยกระมัง

อีกทั้งทุกคนยังนึกถึงสถานการณ์หนึ่งขึ้นมาได้

นั่นคือเฉินเฉิงจะเข้าเรียนทุกคาบ เช่นนั้นหากวังยวี๋สอนผิดพลาดขึ้นมาแต่ละครั้ง มิต้องคัด "จิตวิญญาณมหาแพทย์" ถึงห้าสิบรอบเชียวหรือ

พวกเขาแค่คิดก็ลอบปาดเหงื่อแทนวังยวี๋ พร้อมกับไว้อาลัยให้ในใจไปพร้อมกัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สามวันผ่านพ้นไป

ยาของสวีเยวี่ยมีเพียงสามเทียบ กินครบสามวันยาก็หมดลงแล้ว ส่วนคาบเรียนครั้งต่อไปของวังยวี๋ยังต้องรอถึงสัปดาห์หน้า

ก่อนเริ่มเรียน เพื่อนๆ ไปตรวจดูอาการของสวีเยวี่ยซ้ำจนกลายเป็นความเคยชิน

ตามหลักแล้ว สวีเยวี่ยในวันนี้ควรจะหายเป็นปกติแล้ว

ทว่าเมื่อเพื่อนๆ ช่วยกันตรวจวินิจฉัย กลับพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาเพราะกลัวตนเองจะดูผิด

ลั่วจืออวิ้นจับชีพจรให้สวีเยวี่ยเสร็จก็ขมวดคิ้วแน่น หันไปพูดกับเฉินเฉิงว่า "ทำไมชีพจรถึงกลายเป็นจมเล็กไปได้ล่ะ"

"หืม" เฉินเฉิงได้ยินดังนั้นจึงขยับตัวไปข้างสวีเยวี่ยทันทีพลางถาม "ผมขอตรวจชีพจรหน่อยได้ไหมครับ"

สวีเยวี่ยยกมือขึ้นทำท่าผายมือ "ตอนนี้ฉันเป็นหุ่นฝึกปฏิบัติของเพื่อนทั้งห้องแล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกค่ะ"

เฉินเฉิงพยักหน้าไม่เกรงใจอีก เพราะนี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวเกรงใจ เขาวางนิ้วลงตรวจชีพจรทันที

เป็นจริงอย่างที่ลั่วจืออวิ้นว่าไว้ ชีพจรจมเล็ก ต้องออกแรงกดลึกมากถึงจะสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เล็กบางเหมือนเส้นด้าย

แต่ขณะที่เฉินเฉิงสังเกตอาการของสวีเยวี่ย เขาก็พบว่าตอนนี้เธอยังกลัวลมมากเป็นพิเศษ

เขาจึงเอ่ยถามทันที "ตอนนี้คุณกลัวลม กลัวหนาวมากใช่ไหมครับ"

ได้ยินคำถามของเฉินเฉิง สวีเยวี่ยก็ชะงักไป ก่อนหน้านี้ใช่ว่าจะไม่มีเพื่อนคนอื่นถามคำถามเธอ

แต่เพื่อนคนอื่นๆ ล้วนถามแค่ว่า อาการเดิมของเธอกำเริบกลับมาหรือไม่

อย่างเช่นคำถามจำพวก เท้ากลับมาร้อนอีกไหม หัวเข่ากลับมาเย็นอีกหรือเปล่า

แต่เฉินเฉิงกลับถามต่างออกไป แถมยังตรงจุดที่เธอกำลังรู้สึกไม่สบายตัวอยู่พอดี

"ใช่ค่ะ กลัวลม กลัวหนาว"

"กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งด้วยไหมครับ"

"คะ"

"อ๋อ กล้ามเนื้อตามผิวกายกระตุกเต้นขึ้นมาเอง รู้สึกเหมือนมีแมลงไต่ตามใต้ผิวหนังทำนองนั้นไหมครับ"

สวีเยวี่ยพยักหน้าทันที "อื้อ มีค่ะ"

"หนาวแบบไหน พอจะอธิบายได้ไหมครับ"

สวีเยวี่ยเอียงคอครุ่นคิดชั่วครู่ "คือรู้สึกเย็นหัว เหมือนมีลมพัดกรอกเข้าไปในกะโหลกศีรษะเลยค่ะ"

ได้ยินคำตอบของสวีเยวี่ย สีหน้าของเฉินเฉิงก็ผ่อนคลายลง

ตอนแรกที่ได้ยินลั่วจืออวิ้นบอกว่าชีพจรจมเล็ก ในใจเขาก็กระตุกวูบเหมือนกัน เพราะนี่คือคนไข้ที่วังยวี๋รักษา หากเกิดปัญหาขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่

ตอนนี้พอได้ตรวจด้วยตนเอง รู้ว่าอาการไม่ได้ร้ายแรงอะไร จึงคลายกังวลลงได้

เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างจดจ้องการตรวจของเฉินเฉิง ซึ่งท่วงท่าการตรวจของเฉินเฉิงแตกต่างจากพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด

"สมกับเป็นกรรมการฝ่ายวิชาการจริงๆ ฉันยังไม่ทันสังเกตเลยว่าตอนนี้สวีเยวี่ยมีอาการกลัวหนาวด้วย"

"ล้อเล่นน่า กรรมการฝ่ายวิชาการของพวกเราเป็นถึงอันดับหนึ่งของสาขาและชั้นปีนะ ถ้าไม่มีฝีมือจริงจะทำได้ยังไง"

เพื่อนๆ รอบข้างเริ่มเอ่ยปากชื่นชม แน่นอนว่าย่อมมีคนที่ไม่ยอมรับอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าท่าทาง

ยังมีคนที่กระหายใคร่รู้เต็มเปี่ยม เริ่มเอ่ยถามเฉินเฉิงแล้ว "กรรมการฝ่ายวิชาการ สวีเยวี่ยเป็นอะไรไปเหรอ"

เฉินเฉิงยิ้มให้สวีเยวี่ยเล็กน้อยก่อนตอบ "ก็แค่เป็นหวัดครับ ถ้าผมเดาไม่ผิด น่าจะเป็นเพราะไปนั่งจ่อแอร์ตรงๆ จนเป็นหวัด"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนต่างขมวดคิ้ว

บางคนถึงกับพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า "กรรมการฝ่ายวิชาการ ผลการเรียนนายยอดเยี่ยมก็จริง แต่นายจะมาหลอกพวกเราเพราะเห็นว่าพวกเราอ่านหนังสือน้อยไม่ได้นะ

เป็นหวัดน่ะ ชีพจรมันต้องลอยไม่ใช่เหรอ

แต่นี่ชีพจรกลับจม จะเป็นหวัดไปได้ยังไง"

"เพราะเดิมทีหยางชี่ของเธอก็ไม่พออยู่แล้ว ตอนนี้พอเป็นหวัดจึงยิ่งทำให้หยางพร่องลงไปอีก ชีพจรเลยจมเล็กครับ"

คำอธิบายของเฉินเฉิงไม่ได้ทำให้ทุกคนปักใจเชื่อ เพราะอย่างไรความรู้ของพวกเขาก็ยังน้อยอยู่ นอกจากอาการกลัวลมกลัวหนาวที่ดูเหมือนเป็นหวัดแล้ว

อาการหลังจากนั้นมองมุมไหนก็ไม่เหมือนอาการที่คนเป็นหวัดควรจะมี

เพียงแต่พวกเขาไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ ว่า นี่อาจเกิดจากความผิดพลาดในการใช้ยาของวังยวี๋หรือไม่

กลับเป็นสวีเยวี่ยที่รู้สึกว่าเป็นไปตามที่เฉินเฉิงพูด เพราะเธออยากคลายร้อนจริงๆ จึงไปนั่งรับลมเย็นจ่อตรงแอร์

ส่วนเรื่องที่อาการไม่ได้ตรงกับลักษณะของโรคหวัดทั้งหมด นั่นไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ

เพราะอย่างไรตนเองก็มีโรคเรื้อรังสะสมมาตั้งนาน จะหายขาดเร็วขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

"ฝ่ายวิชาการ แล้วของฉันต้องทำยังไงดี ไปหาอาจารย์วังเหรอ"

เฉินเฉิงพยักหน้าพลางกล่าว "ตั้งแต่ต้นจนจบหาหมอคนเดิมย่อมดีกว่าแน่นอนครับ"

ทว่าในเวลานี้กลับมีคนไม่ยอมรับโพล่งขึ้นมาว่า "ฝ่ายวิชาการ นายวินิจฉัยออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ

แถมมันก็แค่เป็นหวัดเอง ถ้างั้นนายสั่งเทียบยาให้เลยสิ

จะได้ไม่ต้องให้สวีเยวี่ยเสียเวลาไปอีกรอบ"

สวีเยวี่ยได้ยินคำนี้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย รู้ดีว่าคนที่พูดไม่ได้หวังดีอะไร

จึงเอ่ยขึ้นมาตรงๆ ว่า "เฉินเฉิง ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วฉันไปหาอาจารย์วังเอง"

เฉินเฉิงปรายตามองคนที่เพิ่งพูดไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้สวีเยวี่ยเล็กน้อย

"แม้โรคหวัดจะดูเหมือนง่าย แต่สภาพร่างกายและอาการของแต่ละคนล้วนแตกต่างกัน

การเข้าคู่สมุนไพรและขนาดยาในตำรับก็จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์จริง

ถ้าตำรับยาไม่เหมาะสม อาจส่งผลให้อาการทรุดหนักลง หรือเกิดผลข้างเคียงอื่นๆ ได้ครับ"

คำพูดนี้ดูเผินๆ เหมือนพูดกับสวีเยวี่ย ทว่าความจริงแล้วตั้งใจพูดให้ทุกคนฟัง

และถือเป็นการตอบโต้คนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ไปในตัว

หลายคนพากันพยักหน้า พวกเขาค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของเฉินเฉิง

บอกตามตรงว่าพวกตนเองก็นึกไม่ออกว่าจะใช้ใบสั่งยาอะไร คำพูดนี้ของเฉินเฉิงแสดงให้เห็นว่าเขาสั่งใบสั่งยาได้ เพียงแต่ไม่มั่นใจเรื่องขนาดยามากนักเท่านั้น

มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเฉินเฉิงเท่านั้นที่ถึงกับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

ถ้าไม่รู้ระดับฝีมือของนาย รวมถึงเรื่องที่อาจารย์วังเรียกนายว่าศิษย์พี่ใหญ่ และนายยังลงโทษให้เขาคัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' มาก่อนล่ะก็ พวกเราคงเชื่อคำโกหกพกลมนี้ของนายไปแล้วจริงๆ

ทว่าคนที่เปิดปากเมื่อครู่ ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเฉินเฉิงไปง่ายๆ แค่นี้ "แต่ว่านะ ฝ่ายวิชาการ นายไม่ใช่ที่หนึ่งของชั้นปีในสาขาวิชาหรอกเหรอ นายต้องมีความสามารถนี้อยู่แล้วสิ"

และเมื่อคำนี้หลุดออกมา เพื่อนร่วมชั้นไม่น้อยต่างมองคนที่พูดด้วยสายตาแปลกๆ

และยังมีบางคนที่หันไปมองเฉินเฉิง อยากดูว่าเขามีความสามารถสั่งยาให้สวีเยวี่ยได้จริงๆ หรือไม่

ทว่าในเวลานี้ ลั่วจืออวิ้นกลับสวนกลับไปตรงๆ ทันที "เจี่ยนหยาง มึงเก่งนักทำไมไม่มาทำเองล่ะวะ

มึงก็เป็นที่สองของชั้นปีนี่ อย่าป๊อดสิ กูว่ามึงก็ทำได้เหมือนกัน"

คำพูดของลั่วจืออวิ้นทำให้ทุกคนหันไปมองเจี่ยนหยาง

เวลานี้คิ้วเรียวยาวของเจี่ยนหยางเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยความเจ้าเล่ห์และแผนการร้ายออกมาอย่างกะทันหัน

เขาไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง และเขาก็จงใจที่จะยั่วโทสะเฉินเฉิงอยู่แล้ว

ทุกคนยังเป็นแค่นักศึกษา ไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมอย่างเป็นทางการ สั่งยาเรอะ

หึๆ

ขอเพียงเฉินเฉิงกล้าทำ ต่อให้ไม่ถูกไล่ออก ก็ต้องโดนทัณฑ์บนลงโทษทางวินัยอยู่ดี

ส่วนเหตุผลที่เจี่ยนหยางทำเช่นนี้ก็แสนเรียบง่าย เพียงเพราะเฉินเฉิงแย่งตำแหน่งที่หนึ่งของชั้นปีไปจากเขา

เมื่อครู่ยังเห็นเฉินเฉิงอวดฟอร์มโชว์ความโดดเด่นต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทุกคน ยิ่งทำให้เขารู้สึกขัดหูขัดตายิ่งนัก

หากไม่มีเฉินเฉิง การได้รับความสนใจแบบนี้ย่อมเป็นของเขา

เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วจืออวิ้น เจี่ยนหยางไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง ได้แต่ยักไหล่ทันที "ฉันไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก ถ้าฉันมีความสามารถนะ ป่านนี้สั่งยาให้สวีเยวี่ยไปนานแล้ว"

ลั่วจืออวิ้นแค่นหัวเราะ "มึงเป็นที่สอง ถึงเฉินเฉิงจะเป็นที่หนึ่ง แต่มึงคิดว่าเฉินเฉิงจะเก่งกว่ามึงสักเท่าไหร่กันเชียว"

ลั่วจืออวิ้นพูดประโยคนี้จบก็หันหน้าไปทางที่ไม่มีคน การโกหกครั้งนี้ทำเอาแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกหน้าร้อนผ่าวด้วยความละอายใจ

เจี่ยนหยางเองก็แค่นหัวเราะเช่นกัน "งั้นก็เก่งกว่าไม่ใช่แค่กระจิริดแล้วล่ะ อย่างน้อยในคาบเรียนฉันก็ไม่มีปัญญาหลับตาฟังบรรยายได้แบบนั้นหรอก"