ตอนที่ 84 ศิษย์พี่วัง

เห็นได้ชัดว่าอีกสองสามคนก็ไม่เคยเห็นยาที่ออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้มาก่อนเช่นกัน

แม้ในอินเทอร์เน็ตจะเคยอ่านเจอว่ามีที่ออกฤทธิ์เร็วมาก หรือในตำราจะเคยบอกไว้ว่าดื่มยายังไม่ทันคว่ำถ้วยก็หายเป็นปลิดทิ้ง

แต่เมื่อเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาตัวเองจริง ๆ พวกเธอก็ยังตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่ดี

ทั้งหมดเงียบไปพักใหญ่ ถึงมีคนเอ่ยขึ้นว่า "การใช้ยาตรงตามอาการ มันทำได้ถึงขนาดนี้จริง ๆ สินะ

ที่แท้นี่ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันไปเอง"

กลับเป็นสวีเยวี่ยที่ตั้งสติได้ก่อนใครเพื่อน "ฉันนึกถึงยาตัวหนึ่งที่เราใช้กันบ่อย ๆ ได้ พอกินแล้วออกฤทธิ์เร็วกว่านี้อีกนะ"

"ยาอะไรเหรอ"

"ยาน้ำฮั่วเซียงเจิ้งชี่ไง พวกเธอก็น่าจะเคยเป็น เวลาอยู่ข้างนอกแล้วร้อนจนเวียนหัวแถมยังอยากจะอ้วก

ถ้าตอนนั้นได้ดื่มยาน้ำฮั่วเซียงเจิ้งชี่สักหลอด ดื่มหมดไม่ถึงหนึ่งนาที หัวก็หายเวียนแล้ว

ไม่อยากอ้วกแล้วด้วย ตรงหน้าอกเหมือนมีลมแล่นผ่านโล่งขึ้นมาเลย"

"ใช่ จริงด้วย พอเธอพูดขึ้นมาฉันก็นึกออกแล้ว

แต่ฉันว่ายาน้ำฮั่วเซียงเจิ้งชี่สูตรแอลกอฮอล์ยิ่งออกฤทธิ์เร็วกว่าอีกนะ ดื่มหมดยังไม่ทันทิ้งขวด คนก็สบายตัวขึ้นไปเกินครึ่งแล้ว"

"เพราะงั้นแพทย์จีนถึงได้สุดยอดมากจริง ๆ ไม่ใช่เหมือนที่คนส่วนใหญ่ในอินเทอร์เน็ตโปรโมตกันว่า ทำได้แค่ปรับสมดุลรักษาโรคเรื้อรังเท่านั้น"

ทั้งสี่คนต่างแย่งกันออกความคิดเห็น ในเวลานี้หญิงสาวทั้งสี่คนนับว่าเลื่อมใสในศาสตร์แพทย์แผนจีนอย่างหมดใจแล้ว

วันต่อมาก่อนเริ่มเรียน ก็มีเพื่อนร่วมชั้นมาสอบถามสวีเยวี่ยถึงผลการใช้ยา

เมื่อได้ยินว่าเมื่อคืนสวีเยวี่ยกินยาไปเพียงเทียบเดียว อาการป่วยทั้งหมดก็ทุเลาลงฮวบฮาบในทันที

เพื่อน ๆ ที่มาสอบถามก็พากันกระจายข่าวออกไปทันที

นักศึกษาหญิงหลายคนต่างอยากรู้อยากเห็นจนเข้าไปจับหัวเข่าของสวีเยวี่ย แม้จะไม่รู้ว่าตอนแรกสุดนั้นมันเย็นเยียบถึงเพียงไหน

แต่อุณหภูมิในตอนนี้ใกล้เคียงกับมือของพวกเธอ ย่อมไม่เย็นอย่างแน่นอน

พวกของลั่วจืออวิ้นย่อมรู้เรื่องนี้เช่นกัน เพียงแต่ไม่สะดวกที่จะไปขอลองจับดู จึงหันไปถามเฉินเฉิงว่า "พี่เฉิน ตำรับซื่อหนี่ทังนี่มันออกฤทธิ์แรงขนาดนี้เลยเหรอครับ

แค่หนึ่งเค่อก็ทำให้อาการดีขึ้นมากขนาดนี้แล้ว"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ไม่ใช่ว่าซื่อหนี่ทังได้ผลดีหรอก แต่เป็นเพราะแยกแยะกลุ่มอาการได้ถูกต้อง บวกกับขนาดยาที่ใช้เพียงพอ จึงไม่แปลกเลยที่จะได้ผลลัพธ์เช่นนี้

โรคอื่น ๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ขอเพียงคุณแยกแยะกลุ่มอาการไม่ผิดพลาด ใช้ยาได้อย่างแม่นยำ ก็จะเกิดผลลัพธ์แบบนี้ได้เช่นกัน

ที่บันทึกไว้ในเอกสารโบราณว่า ดื่มยายังไม่ทันคว่ำถ้วยก็หายนั้น มิใช่วาจาโอ้อวดเกินจริงเลย

อีกอย่างเคสของสวีเยวี่ยนี้ อาจารย์วังเปลี่ยนจากฟู่จื่อดิบเป็นฟู่จื่อผัดเตรียม ถ้าไม่เปลี่ยนแล้วใช้ฟู่จื่อดิบ ผลการรักษาจะเห็นเร็วกว่านี้อีก"

ตอนนี้พวกของเผยเจียลั่วที่นั่งอยู่แถวหน้าเฉินเฉิงก็หันหลังกลับมา หลี่เมิ่งเฉิงจึงเอ่ยถามขึ้น "ไม่ใช่ว่าเป็นฟู่จื่อเหมือนกันหรอกเหรอคะ

ก็แค่อันหนึ่งผ่านกรรมวิธีปรุงยามา อาจทำให้ฤทธิ์ยาลดลงไปบ้าง แต่อาจารย์วังก็ตั้งใจเพิ่มขนาดยาขึ้นอีกเท่าตัวแล้ว ทำไมผลถึงยังด้อยกว่าล่ะคะ"

ตอนนี้เฉินเฉิงอยากจะบอกเหลือเกินว่า เพราะเรื่องนี้แหละวังยวี๋ถึงต้องไปคัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์'

ฤทธิ์ของฟู่จื่อดิบก็ไม่ยอมอธิบายให้นักศึกษาฟัง แต่เมื่อคำนึงถึงว่าตอนนั้นมีศาสตราจารย์ท่านอื่นนั่งประเมินการสอนอยู่ด้านหลัง การไม่พูดออกมาก็พอจะเข้าใจได้อยู่

หยางเทาในตอนนี้รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน "เรื่องนี้ฉันรู้ เมื่อวานตอนเรียนเฉินเฉิงอธิบายให้พวกเราฟังแล้ว

ฟู่จื่อดิบเสริมหยางภายใน ส่วนฟู่จื่อผัดเตรียมช่วยพยุงหยางภายนอก

อย่างกรณีของสวีเยวี่ยที่หยางภายในพร่อง ย่อมต้องใช้ฟู่จื่อดิบถึงจะได้ผลดีกว่าอยู่แล้ว"

คำพูดนี้สำหรับพวกเธอแล้วค่อนข้างเข้าใจยาก หากสรรพคุณทางยาไม่เหมือนกัน และในเมื่อหยางภายในพร่อง แล้วทำไมฟู่จื่อผัดเตรียมถึงยังได้ผลล่ะ

จากนั้นเฉิงเหยียนจึงถามคำถามนี้กับหยางเทา หยางเทาจะไปรู้เหตุผลได้อย่างไร

ได้แต่มองเฉินเฉิงอย่างเก้อเขิน

เฉินเฉิงยิ้มอย่างจนใจ "ถ้าพูดตามหลักจริง ๆ แล้ว สรรพคุณส่วนใหญ่ของฟู่จื่อผัดเตรียมคือพยุงหยางภายนอก แต่ก็ยังมีสรรพคุณส่วนน้อยที่สามารถเสริมหยางภายในได้อยู่

ดังนั้นเมื่อใช้ในปริมาณที่มากพอ ย่อมสามารถบรรลุผลได้เช่นกัน

เพียงแต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางได้ผลดีเท่าฟู่จื่อดิบอยู่แล้ว

ไม่อย่างนั้นในตำราคงไม่เขียนระบุไว้ว่าให้ใช้ฟู่จื่อดิบหรอกครับ"

คนรอบข้างเมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฉินเฉิงต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง

ส่วนจี้ลี่เซวียนที่นั่งอยู่ด้านหลังเฉินเฉิงก็พูดแทรกขึ้นในเวลานี้ว่า "ในตำราของเราเขียนไว้ว่าขนาดการใช้ฟู่จื่อ สำหรับรับประทานอยู่ที่ 3-15 กรัม แต่อาจารย์วังเปิดมาก็ใช้เกินไปตั้งหลายเท่าตัว เมื่อวานยังมีพวกศาสตราจารย์พานนั่งประเมินอยู่ข้างหลังด้วย

สถานการณ์แบบนี้จะทำให้อาจารย์วังตกที่นั่งลำบากหรือเปล่าครับ"

หลายคนต่างพากันคาดเดาว่าวังยวี๋จะถูกสั่งห้ามไม่ให้มาสอนพวกเขาอีกเพราะเรื่องนี้หรือไม่

หลี่เมิ่งเฉิงเบิกตากว้างพลางถามเสียงอ่อยว่า "อาจารย์วังใช้ยาได้ผลดีขนาดนี้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกมั้งคะ"

หยางเทาพูดว่า "คงไม่หรอก ถ้าไม่ให้อาจารย์วังมาสอนจริง ๆ ก็ต้องมีประกาศแจ้งพวกเราแน่นอน ยังไงซะจะเปลี่ยนอาจารย์ทั้งที ไม่มีทางที่จะไม่บอกกล่าวกันสักคำหรอก"

เฉินเฉิงเกาศีรษะ ทำไมเมื่อวานตนเองถึงไม่โทรหาวังยวี๋สักสายนะ

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พบว่ายังเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียน

จึงกดโทรหาวังยวี๋ทันที

คนรอบข้างเห็นเฉินเฉิงโทรศัพท์ในเวลานี้ต่างก็รู้สึกสงสัย

หรือว่าเฉินเฉิงกำลังโทรไปสืบข่าวจากศาสตราจารย์ท่านไหนอยู่หรือเปล่า

ทว่าวินาทีถัดมา พวกเขาก็ได้ยินคำเรียกขานที่ทำให้แทบจะอ้าปากค้างจนกรามค้าง "ฮัลโหล ศิษย์พี่วัง"

หลายคนรู้สึกเหมือนสมองของตนเองค้างชัตดาวน์ไปชั่วขณะ ศิษย์พี่วังคนนี้คงไม่ใช่คนที่พวกเขากำลังคิดอยู่ตอนนี้หรอกนะ

และคำพูดต่อมาของเฉินเฉิง ก็ทำเอาพวกเขาแทบหลุดมาดแตกกระเจิง

"เมื่อวานการประเมินของคุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

"ไม่มีปัญหาอะไรมั้งครับ"

"ทำไมหรือครับ ศิษย์พี่ใหญ่ได้ยินข่าวอะไรมาเหรอครับ"

"เปล่าหรอก แค่เป็นห่วงว่าเนื้อหาที่คุณสอนจะทำให้พวกศาสตราจารย์ที่มาประเมินไม่พอใจเอา"

"มีบ้างจริง ๆ ครับ แต่ไม่เป็นปัญหาอะไรหรอก"

"งั้นก็ดีแล้ว"

"โทรมาหาผมเพราะเรื่องแค่นี้เองเหรอครับ" วังยวี๋ถามอย่างสงสัย

เมื่อเฉินเฉิงได้ยินว่าไม่มีผลกระทบอะไร จึงนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่จะให้วังยวี๋คัดจิตวิญญาณมหาแพทย์ "ไม่แค่นั้นหรอก คัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ห้าสิบจบ"

"อ้าว ทำไมล่ะครับ"

"ทำไมงั้นเหรอ"

"คุณยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าทำไม"

"สรรพคุณของฟู่จื่อดิบ ทำไมคุณถึงไม่ยอมอธิบาย"

"แล้วฟู่จื่อดิบในตำรับซื่อหนี่ทังมันเอาฟู่จื่อผัดเตรียมมาใช้แทนกันได้ด้วยหรือไง"

"นี่ก็เพราะอาการของสวีเยวี่ยไม่ได้วิกฤตขนาดนั้น ถ้าต่อไปนักศึกษาพวกนี้ไปเจอคนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ล่ะ"

"จะให้ใช้ฟู่จื่อผัดเตรียมเหมือนกันหรือไง"

"สั่งยาไปเลย 200 กรัมตรง ๆ เลยไหม"

"แล้วถึงจะสั่งยาไป 200 กรัม โอกาสที่จะช่วยชีวิตรอดก็มีแค่เจ็ดถึงแปดส่วนไม่ใช่หรือไง"

วังยวี๋ถูกเฉินเฉิงยิงคำถามเป็นชุดใส่จนพูดไม่ออกไปต่อไม่ถูก

สุดท้ายจึงได้แต่ตอบกลับมาเสียงอ่อยว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ครับ คาบเรียนหน้า ตอนเข้าสอนผมจะแยกเอาเรื่องนี้มาบรรยายอย่างละเอียดอีกรอบ ดีไหมครับ"

"คุณถามผมเหรอ"

"เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง"

"ถ้าอย่างนั้นเรื่องคัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ยกเว้นให้ได้ไหมครับ"

"คุณคิดว่าไงล่ะ"

"ไว้เจอกันครับ" วังยวี๋กัดฟันพูดอย่างเจ็บใจก่อนจะตัดสายไป

เฉินเฉิงมองโทรศัพท์มือถือแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ

ครั้นพอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นคนอื่น ๆ กำลังจ้องมองมาที่ตนเองตาไม่กะพริบ

จึงถามด้วยความสงสัยว่า "มีอะไรกันเหรอครับ"

หลี่เมิ่งเฉิงกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง "มีอะไรกันเหรอคะ"

"คุณยังจะถามอีกว่ามีอะไรกัน"

"เมื่อกี้คุณโทรหาอาจารย์วังเหรอคะ"

เฉินเฉิงตบหน้าผากตัวเองอย่างนึกเสียดาย "ชิ เรียกจนติดปากไปหน่อย"

"สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"

"ศิษย์พี่วังเป็นลูกศิษย์ของต้าซือปั๋วของผม เรื่องมันก็มีอยู่แค่นี้แหละครับ"

หยางเทาขมวดคิ้วถามว่า "แล้วเรื่องคัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ห้าสิบจบล่ะ"

"อีกอย่างนายไม่ใช่ศิษย์น้องหรอกเหรอ"

"ทำไมอาจารย์วังถึงเรียกนายว่าศิษย์พี่ใหญ่ล่ะ"

"พวกคุณได้ยินเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ"

"นายก็ไม่ได้เดินเลี่ยงไปคุยที่อื่นนี่ ถึงเสียงจะอู้อี้ไปบ้าง แต่ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาเรียกนายว่าศิษย์พี่ใหญ่แน่ ๆ"

เฉินเฉิงพูดไม่ออก "ผมก็บอกแล้วว่าไม่ต้องเรียกศิษย์พี่ใหญ่ แต่เขาก็ไม่ฟังเอง"

"นี่เป็นชื่อเล่นที่พวกเขามักใช้เรียกผมตอนอยู่ที่คลินิกน่ะครับ"

"ส่วนเรื่อง 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' เป็นบทลงโทษเวลาที่พวกเราทำพลาด เมื่อวานเขาสอนจุดสำคัญผิดไป ก็เลยต้องคัด 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' ห้าสิบจบครับ"