ตอนที่ 83 เท้าไม่ร้อนแล้ว

"คุณจะสั่งยาให้สวีเยวี่ยเป็นการส่วนตัวก็ได้ ไม่ใช่มาสั่งยาโต้งๆ ในห้องเรียนแบบนี้

นี่คุณกำลังสั่งให้นักศึกษาเพิกเฉยต่อกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งชัดๆ

ถ้าพวกเขาต้องติดคุกอย่างไม่เป็นธรรมเพราะเรื่องนี้ มโนธรรมในใจคุณจะสงบสุขได้ยังไง"

"ถ้าอย่างนั้นเราควรให้อนาคตของแพทย์แผนจีนตัดแขนตัวเองทิ้งตั้งแต่แรกเลยงั้นเหรอครับ

ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณไม่เคยสาบานต่อหน้าบูรพาจารย์แพทย์แผนจีนว่าจะสืบทอดวิชาแพทย์แผนจีนต่อไป

นี่น่ะหรือคือวิธีการและทัศนคติในการสืบทอดแพทย์แผนจีนของคุณ

กฎหมายไม่ถูกต้อง คุณกับผมก็แค่พยายามช่วยกันแก้ไข แต่นี่จะให้นักศึกษาเรียนรู้โดยยอมโอนอ่อนตามกฎหมายที่ไม่ถูกต้องตั้งแต่เริ่มต้น มันมีเหตุผลที่ไหนกัน

อย่าพูดเลยว่าเป็นไปไม่ได้ เกาะฮ่องกงก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดอยู่แล้ว"

"นั่น..."

ศาสตราจารย์เหอยังคิดจะเถียงต่อ ทว่าศาสตราจารย์อาวุโสสูงสุดที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากขัดจังหวะทั้งสองคนขึ้นเสียก่อน

"เอาละ พอได้แล้ว

ทั้งสองท่านต่างก็หวังดีต่อนักศึกษาทั้งนั้น ไม่เห็นต้องมาเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดงแบบนี้เลย

เสี่ยวเหอ ศาสตราจารย์วังพูดก็ไม่ผิดหรอกนะ ถ้าหากพวกเราตัดทอนแพทย์แผนจีนทิ้งไปตั้งแต่เริ่มสอน

แพทย์แผนจีนก็คงจะสูญสิ้นไปเร็วกว่าเดิมเสียอีก"

ศาสตราจารย์เหอรีบเอ่ยแย้ง "แต่ว่าศาสตราจารย์พานคะ อนาคตของนักศึกษาพวกนี้ก็น่าเป็นห่วงเหมือนกันนะคะ"

ศาสตราจารย์พานโบกมือ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ที่ศาสตราจารย์วังบอกว่าเกาะฮ่องกง นั่นก็เป็นทางออกที่ดีไม่ใช่หรือไง

ตอนนี้ยังไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องพวกนี้มากเกินไปหรอก"

ตอบศาสตราจารย์เหอเสร็จแล้ว ศาสตราจารย์ชราก็หันไปพูดกับวังยวี๋ "ผลงานของคุณในวันนี้ พิสูจน์แล้วว่าคุณสามารถรับผิดชอบงานนี้ได้เป็นอย่างดี

ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วนะ"

น้ำเสียงเปี่ยมเมตตาของศาสตราจารย์ชรา ดูอย่างไรก็เป็นคนใจดีมีเมตตาคนหนึ่ง

วังยวี๋พยักหน้า "จากนี้ไปคงต้องขอให้ผู้อาวุโสช่วยชี้แนะด้วยครับ"

ศาสตราจารย์คนอื่นๆ ต่างก็แสดงความยินดีต้อนรับวังยวี๋เช่นกัน

มีเพียงศาสตราจารย์เหอที่ยังคงมองวังยวี๋ด้วยความไม่สบอารมณ์ "เรื่องของคุณในวันนี้ ฉันจะรายงานให้ผู้บริหารคณะทราบตามความเป็นจริงแน่"

พูดจบเธอก็ก้าวเท้าออกจากห้องพักครูไป

ทิ้งให้ศาสตราจารย์อีกหลายคนมองวังยวี๋ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

วังยวี๋ส่ายหน้าพลางแสดงท่าทีว่าตนไม่ได้ใส่ใจ

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ สวีเยวี่ยก็มุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาลเพื่อจัดยาตามที่วังยวี๋สั่งให้

ขณะที่จินปั๋วเหวินก้มมองตำรับยาในมือ เขาก็พินิจมองสวีเยวี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพราะเขามีบทเรียนจากการโดนเฉินเฉิงสั่งสอนจนแทบสงสัยในชีวิตมาก่อน

คราวนี้โผล่มาอีกคนแล้ว ใบสั่งยาที่สวีเยวี่ยยื่นให้เขา ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนปริมาณยาสำหรับเทียบเดียว แต่เป็นปริมาณสำหรับห้าเทียบชัดๆ

จินปั๋วเหวินจึงเอ่ยถาม "นักศึกษา ตำรับยานี้สั่งให้ใครน่ะ"

"อ๋อ อาจารย์คะ นี่เป็นตำรับยาสำหรับตัวหนูเองค่ะ"

จินปั๋วเหวินเลิกคิ้ว "เธอเป็นหมอระดับขั้นแยกแยะกลุ่มอาการของสายซางหานด้วยงั้นเหรอ"

สวีเยวี่ยได้ยินคำถามก็ถึงกับอึ้ง "อาจารย์ล้อเล่นอะไรคะเนี่ย

อยู่ปีสองกับระดับขั้นแยกแยะกลุ่มอาการ มันจะไปเกี่ยวข้องกันได้ยังไงกันคะ"

เอ๊ะ หรือว่าเขาจะคิดผิดไปเอง

คนตรงหน้านี่ไม่ใช่ยอดฝีมือซ่อนคมหรอกเหรอ

ถ้างั้นใครให้ความกล้าเธอมา ถึงได้สั่งใบสั่งยาแบบนี้ให้ตัวเอง

"เพิ่งเรียนไปได้กี่วัน ถึงกล้าสั่งตำรับยาแบบนี้ให้ตัวเองน่ะ"

"เอ๊ะ อาจารย์เข้าใจผิดแล้วค่ะ นี่เป็นใบสั่งยาที่ศาสตราจารย์วังสั่งให้หนูต่างหาก"

"ศาสตราจารย์วังเหรอ รองศาสตราจารย์วังยวี๋ที่เพิ่งมาใหม่น่ะเหรอ"

"ใช่ค่ะ" จากนั้นสวีเยวี่ยก็เล่าขั้นตอนตอนที่วังยวี๋สั่งยาให้เธอฟังรอบหนึ่ง

จินปั๋วเหวินฟังจบก็เกิดความสนใจ "มาสิ นักศึกษา เดี๋ยวอาจารย์ตรวจอาการให้เธอหน่อย"

แม้สวีเยวี่ยจะไม่รู้ว่าทำไมจินปั๋วเหวินถึงต้องตรวจวินิจฉัยตนใหม่อีกรอบ แต่ก็ตอบตกลง

ทว่าหลังจากจินปั๋วเหวินตรวจเสร็จ เขากลับงงเป็นไก่ตาแตก

เมื่อก้มมองตำรับยาในมือ เขาก็อยากจะบอกเหลือเกินว่าตำรับนี้มีปัญหา

แต่ตำรับยาที่เขาคิดขึ้นมา สวีเยวี่ยก็บอกไปแล้วว่าเคยกินมาหลายเทียบ แต่ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมศาสตราจารย์วังถึงไม่ได้เซ็นชื่อกำกับให้เธอล่ะ

ถ้าเขาไม่เซ็นชื่อให้เธอ อาจารย์ก็จัดยาให้เธอไม่ได้หรอกนะ"

"อ้าว อาจารย์คะ นี่ต้องเซ็นชื่อด้วยเหรอคะ"

"แน่นอนสิ"

"แล้วแบบนี้ ตอนนี้หนูจะไปตามหาศาสตราจารย์วังให้เซ็นชื่อได้ที่ไหนล่ะคะเนี่ย"

สวีเยวี่ยทำหน้ากลุ้มอกกลุ้มใจ หากจินปั๋วเหวินยืนกรานว่าต้องให้วังยวี๋เซ็นชื่อก่อนถึงจะยอมจัดยาให้ เธอก็คงต้องรอจนถึงคาบเรียนหน้าเลยทีเดียว

ในจิตใต้สำนึกของเธอ คิดว่าที่นี่คือมหาวิทยาลัย อีกทั้งใบสั่งยาก็เป็นศาสตราจารย์สั่งให้ จึงไม่ได้เฉลียวใจเลยว่าจะเกิดกรณีที่จัดยาไม่ได้ขึ้นมา

ฝั่งวังยวี๋เองก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เพราะตำรับยาของเขานั้นเขียนไว้บนกระดานดำ

แผ่นที่สวีเยวี่ยถืออยู่นี้เป็นแผ่นที่เธอคัดลอกมาเอง

จินปั๋วเหวินมองสวีเยวี่ยที่เต็มไปด้วยความเสียดายพลางถอนหายใจออกมา

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออกสายหนึ่ง

"ฮัลโหล ศาสตราจารย์เฉินว่างไหมครับ"

เฉินเฉิงได้ยินเสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์ก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "อาจารย์จินครับ เล่นแบบนี้ไม่ตลกเลยนะ"

"ฮิๆ ผมว่าตลกดีออก"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ตอนนี้โทรหาผม มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

"อ๋อ เรื่องมันเป็นแบบนี้ เธอมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งชื่อสวีเยวี่ยใช่ไหม"

"ครับ เธอไปจัดยาเหรอครับ"

"ใช่ แต่ไม่มีลายเซ็นของศาสตราจารย์วัง แบบนี้ผมไม่กล้าจัดยาให้น่ะสิ"

เดิมทีเฉินเฉิงอยากจะถามว่า ถ้าอย่างนั้นโทรหาผมจะมีประโยชน์อะไร

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็เปลี่ยนเป็น "อาจารย์จัดยาให้เธอไปก่อนไม่ได้เหรอครับ

ค่อยไปให้ศาสตราจารย์วังเซ็นย้อนหลังเอาก็ได้นี่ครับ"

"ที่ผมอยากถามคือ เธอคิดว่าตำรับยานี้เป็นยังไงบ้าง"

เฉินเฉิงฟังปุ๊บก็รู้ทันทีว่า จินปั๋วเหวินยังคงกังวลว่าจะเกิดปัญหา หากเป็นยาจำพวกกุ้ยจือทังทั่วไป ถึงไม่มีลายเซ็นเขาก็คงจัดให้ไปแล้ว

"ไม่มีปัญหาอะไรครับ ยาตรงกับอาการ ผมเองก็ดูมาแล้ว"

"แล้วขนาดยาล่ะ"

"อาจารย์วางใจได้เลยครับ"

"อ๋อ งั้นตกลง ผมจะจัดยาให้เธอก่อน"

จินปั๋วเหวินฟังคำพูดของเฉินเฉิงจบก็หมดความกังวล

เตรียมจะเซ็นชื่อตนเองลงไป แล้วให้สวีเยวี่ยไปรับยาที่ห้องจ่ายยา

เพียงแต่เมื่อครู่นี้สวีเยวี่ยได้ยินสิ่งที่เขาพูดตอนโทรศัพท์หาเฉินเฉิง

ศาสตราจารย์เฉิน?

แถมยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันเนี่ยนะ?

นี่มันตรรกะอะไรกัน?

เมื่อเห็นจินปั๋วเหวินวางสาย สวีเยวี่ยจึงรีบถาม "อาจารย์คะ ศาสตราจารย์เฉินท่านนี้คือใครเหรอคะ

ในบรรดาเพื่อนร่วมชั้นของหนูไม่มีใครชื่อศาสตราจารย์เฉินนี่คะ"

จินปั๋วเหวินหลุดขำกับคำพูดของสวีเยวี่ยขึ้นมาทันที

ทว่าเขาไม่มีความคิดจะเปิดเผยเรื่องของเฉินเฉิง "อ๋อ สงสัยเธอจะเข้าใจความหมายของผมผิดไปน่ะ ผมถามศาสตราจารย์ของพวกเธอว่ามีนักศึกษาชื่อนี้หรือเปล่าต่างหาก

เอาละ ไปรับยาเองเถอะ ผมเซ็นชื่อให้เรียบร้อยแล้ว"

สวีเยวี่ยถือใบสั่งยาที่จินปั๋วเหวินเพิ่งคัดลอกใหม่อีกรอบพร้อมเซ็นชื่อกำกับ เดินหันหลังกลับมามองเป็นระยะพลางตรงไปยังห้องการเงิน

คิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง อาจารย์ยังไม่ได้บอกอีกฝ่ายเลยสักคำว่าเป็นตำรับยาอะไร

แล้วยืนยันกันอีท่าไหน อีกฝ่ายมองทะลุสายโทรศัพท์มาเห็นใบสั่งยาในมืออาจารย์ได้หรือไง

แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า ด้านหลังห้องมีบรรดาศาสตราจารย์มานั่งฟังการสอนอยู่ อีกฝ่ายอาจจะถามใครสักคนในกลุ่มศาสตราจารย์เหล่านั้นก็เป็นได้

ตกค่ำหลังจากสวีเยวี่ยกินข้าวเสร็จ เธอก็นำซองยาไปแช่น้ำเดือดให้อุ่น แล้วดื่มยานั้นเข้าไปด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว

ในช่วงเวลานี้ เท้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาค่อนข้างหนักแล้ว

เพียงแต่หลังจากดื่มยาลงไปไม่ถึงสิบห้านาที เธอก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความร้อนที่ฝ่าเท้าลดฮวบลงอย่างกะทันหัน

ค่อยๆ จนกระทั่งถึงช่วงสองหรือสามทุ่ม หัวเข่าทั้งสองข้างก็เริ่มอุ่นขึ้นมา ไม่ได้เย็นเฉียบอีกต่อไป

นี่คือความสบายตัวที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานหลายปี

ทำให้เธอแทบอดใจไม่ไหวที่จะแบ่งปันเรื่องนี้กับรูมเมต

"เท้าฉันไม่ร้อนแล้ว เข่าก็ไม่เย็นแล้ว ศาสตราจารย์วังโคตรสุดยอดเลย

ตั้งแต่ฉันป่วยมานานขนาดนี้ นี่คือหมอที่เก่งที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย"

บรรดารูมเมตของเธอได้ยินดังนั้นต่างก็พากันเข้ามารุมล้อม

บ้างก็ลูบเท้า บ้างก็จับหัวเข่า

"ไม่ร้อนแล้วจริงๆ ด้วย"

"ไม่เย็นแล้วจริงๆ ด้วย"

ทุกคนต่างตกตะลึงกันหมด ฤทธิ์ยาจีนนี้จะแรงเกินไปแล้วมั้ง

หากจินปั๋วเหวินล่วงรู้ความคิดของคนพวกนี้เข้า คงอดไม่ได้ที่จะสวนกลับไปประโยคหนึ่งว่า พวกเธอไม่ดูบ้างล่ะว่าขนาดยาของตำรับนี้มันเท่าไรกัน