ตอนที่ 82 ข้อถกเถียง

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครส่งเสียง วังยวี๋จึงเอ่ยต่อว่า "ผมอธิบายสมุฏฐานของโรคให้พวกคุณฟังหมดแล้ว ไม่มีใครมีความคิดเห็นอะไรเลยหรือครับ"

ทว่าน่าเสียดายที่ยังคงเงียบกริบ

วังยวี๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ไฟประตูชีวิตเสื่อมถอย จึงควรกระตุ้นเสริมบำรุงต้นกำเนิดแห่งไฟ

ยามไฟแท้จริงลุกโชน เมื่อหยางแกร่งกล้า ไฟอินก็จะสงบลงไปเอง

นี่คือเหตุผลที่ก่อนหน้านี้เพื่อนนักศึกษาสวีเยวี่ยกินยาไปมากมายแล้วไม่เห็นผล

หมอเหล่านั้นไม่ได้ไปบำรุงไฟแท้จริง แต่กลับไปบำรุงอิน

พอรู้สึกว่าไม่ได้ผล ก็หันไปใช้ตำรับยายกหยางกระจายไฟ ผลลัพธ์คือยิ่งทำให้ศีรษะและใบหน้าร้อนผ่าวหนักขึ้นกว่าเดิม

ทำให้คนที่มาตรวจทีหลังยิ่งจำแนกสาเหตุของโรคได้ยากขึ้นไปอีก"

พอพูดจบ วังยวี๋ก็บอกกับสวีเยวี่ยว่า "เธอลงไปนั่งก่อนได้"

จากนั้นเขาก็หันกลับไปเขียนคำว่า "ซื่อหนี่ทัง" ลงบนกระดานดำ

พลางเขียนพลางเอ่ยอธิบายไปด้วย "ทุกคนเปิดไปหน้าสามสิบก่อนครับ

กานเฉ่าปิ้งสองเหลี่ยง กานเจียงหนึ่งเหลี่ยงครึ่ง ฟู่จื่อหนึ่งผล ใช้สดปอกเปลือก ผ่าแปดชิ้น

ตัวยาทั้งสามนี้ สับหยาบ ใช้น้ำสามเซิง เคี่ยวไฟอ่อนจนเหลือหนึ่งเซิงสองเหอ กรองเอากากทิ้ง แบ่งดื่มอุ่นๆ

คนร่างกายแข็งแรงกำยำใช้ฟู่จื่อผลใหญ่หนึ่งผล กานเจียงสามเหลี่ยง"

พอเขียนเสร็จ วังยวี๋ก็หันกลับมา มองทุกคนแล้วเอ่ยว่า "สิ่งที่ตำราระบุไว้ตรงนี้ดูเหมือนจะไม่ตรงกับอาการที่เราเพิ่งเห็นไปเมื่อครู่นี้เลยใช่ไหมครับ

ตรงนี้ผมจะเสริมให้พวกคุณสักหน่อย อาการภายนอกสี่ประการที่ต้องใช้ซื่อหนี่ทัง

ข้อหนึ่ง ปวดตามข้อและร่างกาย

ข้อสอง แขนขาเย็นเฉียบ มือเท้าเย็นเป็นน้ำแข็ง

ข้อสาม ปัสสาวะใสและคล่อง สีขาวใสไร้ความอุ่น

ข้อสี่ ท้องร่วงถ่ายเศษอาหารที่ยังไม่ย่อย กินอะไรก็ถ่ายออกมาอย่างนั้น ลำไส้และกระเพาะอาหารไม่บีบตัว ไม่ดูดซึมอาหาร

เพื่อนนักศึกษาสวีเยวี่ยเข้าข่ายกี่ข้อครับ"

"สามข้อครับ" เสียงตอบรับหลายเสียงดังขึ้นทันควัน

ในชั่วขณะนี้ บรรดานักศึกษาต่างรู้สึกราวกับตัวเองกำลังตรวจรักษาอาการป่วยให้สวีเยวี่ยอยู่จริงๆ

ความกระตือรือร้นถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

"ฮะๆ จากที่ผมพูดไปน่ะเข้าข่ายสามข้อจริงๆ แต่พวกคุณจำไว้นะครับ ซื่อหนี่ทังคือตำรับยาอันดับหนึ่งในการกู้หยางฟื้นชีพ

และเพื่อนนักศึกษาสวีเยวี่ยก็กำลังขาดหยางพอดี

ดังนั้นจริงๆ แล้วเธอเข้าข่ายทั้งสี่ข้อเลย"

"อาจารย์วังครับ ถ้างั้นโรคของสวีเยวี่ยก็ต้องใช้ซื่อหนี่ทังใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ ใช้ซื่อหนี่ทัง แต่ที่ผมเขียนออกมาเป็นตำรับดั้งเดิม ส่วนที่จะให้เพื่อนนักศึกษาสวีเยวี่ยใช้จะจ่ายตามนี้ไม่ได้

จำเป็นต้องปรับขนาดปริมาณยา"

จากนั้นวังยวี๋ก็เขียนขนาดยาลงบนกระดานดำ จื้อกานเฉ่า 6, กานเจียง 3, ฟู่จื่อดิบ 1.5, น้ำเย็น 1500 มิลลิลิตร, เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนเหลือ 500 มิลลิลิตร, แบ่งดื่มสองครั้ง, ทั้งหมดสามเทียบ

เพียงแต่ตอนที่วังยวี๋เขียนออกมา สีหน้าของอาจารย์หลายท่านที่นั่งอยู่ด้านหลังก็เริ่มไม่สู้ดีนัก

เพราะขนาดยาที่วังยวี๋ใช้นั้นบ้าบิ่นเกินไป

ซ้ำร้ายตอนนี้นี่เขายังกำลังสอนนักศึกษาอยู่ด้วย

ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นไปห้ามวังยวี๋ ก็ได้ยินวังยวี๋เอ่ยขึ้นมาว่า "ตัวยาอย่างฟู่จื่อดิบนี้ ต่อไปพวกคุณอาจจะเจอกรณีที่หาซื้อไม่ได้

โดยเฉพาะในโรงพยาบาล ต่อให้คุณสั่งยาไป คนไข้ก็เบิกไม่ได้อยู่ดี

ดังนั้นจึงสามารถเปลี่ยนไปใช้ฟู่จื่อผัดเตรียมแทนได้ แต่ปริมาณยาตัวนี้จะต้องเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว"

พูดจบวังยวี๋ก็เขียนคำว่า "ฟู่จื่อผัดเตรียม 3" กำกับไว้เหนือคำว่าฟู่จื่อดิบ

ทว่าการกระทำนี้ก็ยังคงทำให้เหล่าศาสตราจารย์ด้านหลังส่ายหน้าไปตามๆ กัน

ส่วนในหมู่นักศึกษา เฉินเฉิงเองก็กำลังส่ายหน้าเช่นกัน

ขณะนี้เขากำลังจับจ้องวังยวี๋ พลางรำพึงในใจว่า 'ฟู่จื่อดิบกับฟู่จื่อผัดเตรียมมันไม่ใช่ยาตัวเดียวกันสักหน่อย ถึงจะออกฤทธิ์ได้เหมือนกัน แต่จากเดิมที่ช่วยคนไข้ให้รอดได้เต็มร้อย พอถูกคุณปรับเปลี่ยนแบบนี้ก็เหลือโอกาสแค่แปดถึงเก้าส่วนเท่านั้น

แถมอาการป่วยของสวีเยวี่ย ถ้าใช้ฟู่จื่อดิบเทียบเดียวก็หายแล้ว แต่นี่คุณเล่นจัดไปตั้งสามเทียบ

ดูท่าวันแรกที่มาสอน คุณก็คงต้องคัดจิตวิญญาณมหาแพทย์ซะแล้วสิ'

สำหรับเหล่าศาสตราจารย์ด้านหลัง พวกเขารู้สึกว่าวังยวี๋กำลังทำเรื่องเหลวไหลสิ้นดี

ต่างพากันจดอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกของตัวเอง

วังยวี๋ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของเฉินเฉิง แต่เขาสังเกตเห็นอากัปกิริยาของเหล่าศาสตราจารย์ที่มานั่งฟังการสอน

ทว่าเขาก็ไม่ได้อธิบายในตอนนี้ หากแต่ยังคงสอนนักศึกษาต่อไป

ลั่วจืออวิ้นเอ่ยถามเฉินเฉิงด้วยเสียงกระซิบในเวลานี้ "พี่เฉิน นายมีฟู่จื่อดิบไม่ใช่เหรอครับ

ผลของการใช้ฟู่จื่อดิบกับฟู่จื่อผัดเตรียมที่เพิ่มปริมาณเท่าตัวมันเหมือนกันเหรอ"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ตัวหนึ่งเสริมแกร่งหยางภายใน อีกตัวหนึ่งรั้งหยางภายนอก

ผลลัพธ์จากการใช้ฟู่จื่อดิบจึงดีกว่าเกินเท่าตัวเสียอีก"

"แล้วทำไมอาจารย์วังถึงยังใช้ฟู่จื่อผัดเตรียมล่ะครับ"

ซือหนานสอดปากขึ้นมาในตอนนั้นว่า "เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าบอกไปแล้วเหรอครับ

ร้านขายยาข้างนอกไม่มีฟู่จื่อดิบหรอกครับ ยาตัวนี้เภสัชตำรับไม่ได้บรรจุไว้ ไม่อนุญาตให้ใช้"

เฉินเฉิงได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมา "เฮ้อ ปรมาจารย์หลายท่านก็ยังใช้ฟู่จื่อผัดเตรียม แถมยังไม่กล้าใช้ขนาดสูงด้วยซ้ำ

อิทธิพลความศักดิ์สิทธิ์ของเภสัชตำรับนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ"

ทั้งสามคนได้ยินคำพูดของเฉินเฉิงก็แอบยกนิ้วโป้งให้เขากันเงียบ ๆ

"ขนาดปรมาจารย์ยังไม่กล้าใช้ พี่เฉินนี่ฝีมือสูงส่งจนใจกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ ครับ"

น้ำเสียงของทั้งสามคนแม้จะไม่ได้เจตนาล้อเลียน แต่นี่ก็เป็นคำพูดเชิงหยอกล้อ

เฉินเฉิงกล่าวอย่างจนใจ "คุณไม่ใช้ ผมไม่ใช้ ผ่านไปอีกไม่กี่ปีก็คงไม่มีใครกล้าใช้ยานี้อีกแล้ว

แล้วคนรุ่นหลังจะยังรู้ถึงสรรพคุณของยานี้อยู่อีกเหรอ

ถึงตอนนั้นแพทย์แผนจีนคงเหมือนถูกตัดแขนไปอีกข้าง"

หยางเทาสงสัย "แค่ฟู่จื่อดิบตัวเดียวถึงกับตัดแขนไปข้างหนึ่งเลยเหรอครับ

มันจะเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ"

"อันว่าแพทย์แผนจีน ผู้ใดปราบฟู่จื่อได้ วิชารักษาจึงจะนับว่าก้าวเข้าสู่ประตูแห่งความเป็นเลิศ"

ทั้งสามคนถึงกับพูดไม่ออก คำกล่าวนี้พวกเขาก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน หากคิดเช่นนี้แล้วก็ถือว่าถูกตัดแขนไปข้างหนึ่งจริง ๆ

เมื่อเงียบเสียงลง ทุกคนก็หันกลับไปฟังบรรยายต่อ

หลังจากอธิบายอาการป่วยของสวีเยวี่ยจบ วังยวี๋ก็ไม่ได้เรียกใครขึ้นไปอีก

แต่เปิดพลิกกลับไปหน้าแรกแล้วเริ่มบรรยายตั้งแต่ต้น

เนื้อหาหลังจากนั้นดูราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เพราะทุกคนยังไม่เห็นผลจากการใช้ยาของสวีเยวี่ย

ดังนั้นแม้พวกนักศึกษาจะไม่ถึงกับง่วงเหงาหาวนอนเหมือนคาบแรก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นสนใจเท่ากับตอนที่ดูวังยวี๋ตรวจรักษาสวีเยวี่ยเมื่อครู่

เมื่อการเรียนการสอนตลอดช่วงเช้าสิ้นสุดลง ตอนที่เลิกคลาส วังยวี๋ก็จงใจเหลือบมองเฉินเฉิงแวบหนึ่ง

เขาอยากรู้เหลือเกินว่าตัวเองสอนเป็นอย่างไรบ้าง

เฉินเฉิงมองเห็นสายตานั้น ทว่าพอวังยวี๋ก้าวเท้าพ้นประตูห้องเรียน ศาสตราจารย์หลายคนที่มาร่วมนั่งฟังก็ก้าวตามออกไปติด ๆ

พอเฉินเฉิงเดินออกมา ก็เห็นวังยวี๋ทำท่ามือส่งสัญญาณว่าเดี๋ยวโทรหา

จากนั้นเขาก็เดินตามพวกศาสตราจารย์จากไป

ไม่ได้ไปที่ไหนไกล ทั้งหมดเดินกลับมายังห้องพักอาจารย์

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องพักอาจารย์ ศาสตราจารย์หญิงคนหนึ่งก็เปิดฉากซักฟอกวังยวี๋ทันที "ศาสตราจารย์วัง คุณคิดว่าสิ่งที่คุณสอนในวันนี้ถูกต้องแล้วเหรอคะ"

วังยวี๋ได้ยินน้ำเสียงที่เจือแววตำหนิรุนแรงเช่นนี้ ก็ยิ้มออกมาอย่างจนใจ

เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ก็เพราะปริมาณยาที่เขาสั่งจ่ายให้สวีเยวี่ย

เพราะปริมาณฟู่จื่อที่เขาใช้นั้น สูงกว่าเกณฑ์สูงสุดที่เภสัชตำรับกำหนดไว้เกินกว่าสามเท่าเสียอีก

"ศาสตราจารย์เหอ ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเรื่องฟู่จื่อที่ผมใช้ใช่ไหมครับ"

ศาสตราจารย์เหอแค่นเสียงเย็นชาทันควัน "ฮึ คาบแรกคุณก็ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้นักศึกษาเห็นเสียแล้ว นี่ยังทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อีกเหรอคะ"

วังยวี๋มองศาสตราจารย์เหอที่กำลังโกรธจัด แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า "ศาสตราจารย์เหอ ขนาดดั้งเดิมในซางหานลุ่นเป็นเท่าไร คุณก็น่าจะทราบดีไม่ใช่เหรอครับ

ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณจะต้องหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด จึงได้เจตนาปรับเปลี่ยนจากฟู่จื่อดิบเป็นฟู่จื่อผัดเตรียม

ปริมาณยานี้ในซางหานลุ่น ก็เป็นเพียงการใช้ขนาดสูงตามที่บันทึกไว้ในตำรับดั้งเดิมของซื่อหนี่ทังเท่านั้น แต่ประเด็นสำคัญคือผมใช้ฟู่จื่อผัดเตรียม

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าในตำรายังมีขนาดที่สูงกว่านี้อยู่อีก

เมื่อเทียบกับตำรับเหล่านั้น ปริมาณแค่นี้จะมีอันตรายอะไรกันครับ

อีกอย่าง ตัวยาสมัยนี้จะเอาไปเทียบกับตัวยาสมัยโบราณได้ยังไงครับ

สรรพคุณยาที่เพาะปลูกในปัจจุบัน หากมีสรรพคุณถึงครึ่งหนึ่งของยาที่ใช้ในอดีตได้ วังคนนี้ก็ถือว่ายานั้นใช้การได้ดีมากแล้ว"

"เหอะ แต่นี่มันผิดกฎหมายค่ะ"

วังยวี๋ชะงักไป เขาอธิบายตั้งยืดยาว แต่อีกฝ่ายกลับตอกกลับมาแค่คำเดียวว่าผิดกฎหมาย

จากนั้นวังยวี๋จึงเอ่ยเสียงขรึม "เพียงเพราะเหตุผลนี้เหรอครับ

สถานที่ที่เรายืนอยู่ตอนนี้คือที่ไหนกัน

ที่นี่คือสถานที่สำหรับเรียนรู้สรรพวิชาไม่ใช่เหรอครับ

ถ้าทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด คนไข้อย่างนักศึกษาสวีเยวี่ยพวกเราก็คงไม่ต้องรักษากันแล้ว

แล้วปล่อยให้เธอต้องจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควรอย่างนั้นเหรอครับ"