ตอนที่ 81 ไฟมิ่งเหมินเสื่อมถอย

แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

ฟังจากน้ำเสียงของเขาก็พอจะรู้ "คงไม่ใช่แบบที่ไปหาหมอคนหนึ่ง กินยาไปสองเทียบ พอยังไม่เห็นผลก็เปลี่ยนหมอหรอกใช่ไหมครับ"

สวีเยวี่ยส่ายหน้า "มีหมอที่มีชื่อเสียงอยู่หลายคนเลยค่ะ ทั้งหมดกินไปสิบกว่าเทียบแล้วไม่เห็นผลถึงค่อยเปลี่ยน"

ได้ยินดังนั้น วังยวี๋จึงถามต่อ "พอจะจำตำรับยาคร่าวๆ ได้ไหมครับ"

สวีเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงบอกชื่อตำรับยาและตัวยาไปสองสามตำรับแก่วังยวี๋

"อาจารย์วังคะ ฉันก็ไม่รู้ว่าถูกไหม อาจจะจำสมุนไพรข้างในสับสนไปบ้างน่ะค่ะ"

วังยวี๋พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "มียาบางตัวที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลอยู่จริง แต่ไม่กระทบต่อการวินิจฉัยของผมครับ

ยาที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้ล้วนเป็นยาบำรุงอินบำรุงไต บำรุงอินลดไฟ และขจัดความร้อนจากไขกระดูก"

เหล่าศาสตราจารย์ที่อยู่ด้านหลังห้องเรียนยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

เพราะจากข้อมูลที่พวกเขาได้รับ ก็ควรจะต้องสั่งยาจำพวกนี้จริงๆ แต่ทำไมคนไข้กินแล้วกลับไม่เห็นผลกันล่ะ

วังยวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้าให้สวีเยวี่ย "ผมขอจับชีพจรให้คุณหน่อยนะ"

จากนั้นทั้งสองก็เดินมานั่งลงที่แถวแรก วังยวี๋เริ่มจับชีพจรให้สวีเยวี่ย

พร้อมกับเอ่ยถามไปด้วย "กระหายน้ำไหมครับ"

"กระหายค่ะ"

ถึงตรงนี้ ทุกอย่างล้วนเป็นอาการแสดงของกลุ่มอาการร้อน

ทว่าวังยวี๋กลับส่งเสียงประหลาดใจออกมา "เอ๊ะ?"

เสียงนี้ของเขา ทำเอาเหล่าศาสตราจารย์ด้านหลังคันไม้คันมือจนแทบทนไม่ไหว

การซักประวัติล้วนเป็นอาการร้อน เช่นนั้นเสียงสงสัยนี้ย่อมเกิดจากลักษณะชีพจรอย่างแน่นอน

ทว่าพวกเขายังไม่ได้สัมผัสชีพจร ตอนนี้จึงอยากจะพุ่งตัวออกไปจับชีพจรดูด้วยตัวเองเสียเหลือเกิน

ตอนนั้นเองวังยวี๋ก็เอ่ยถามอีกครั้ง "ปัสสาวะเป็นอย่างไรบ้างครับ"

"ปัสสาวะใสและออกมากค่ะ"

"พอดื่มน้ำเข้าไปไม่ทันไรก็อยากเข้าห้องน้ำเลยใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ ใช่เลยอาจารย์วัง ดังนั้นเวลาเรียนฉันจึงไม่กล้าดื่มน้ำเลยค่ะ"

"ความอยากอาหารเป็นอย่างไรบ้างครับ"

"ไม่ดีเลยค่ะ มักจะไม่ค่อยอยากกินอะไร แถมกินไปนิดเดียวก็รู้สึกแน่นท้องมากแล้ว"

"เบื่ออาหารใช่ไหมครับ

พอกินของเย็นเข้าไปจะรู้สึกไม่สบายตัวยิ่งกว่าเดิมใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ ถ้ากินของเย็นจะรู้สึกเหมือนมีกรดไหลย้อนขึ้นมา"

พอได้ยินคำตอบ วังยวี๋ก็ถามคำถามถัดไปทันที "บริเวณใกล้จุดจงหว่านเย็นไหมครับ"

เพียงแต่คำถามนี้ทำให้สวีเยวี่ยต้องคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอกำลังนึกถึงตำแหน่งที่แน่ชัดของจุดจงหว่าน

จนวังยวี๋เกือบจะยื่นมือไปชี้ตำแหน่งให้เธอแล้ว

"อาจารย์คะ เย็นค่ะ"

"ที่ขามีตรงไหนเย็นบ้างไหมครับ"

คำถามนี้ของวังยวี๋ทำให้ทุกคนรู้สึกงุนงง

ฝ่าเท้าของเธอร้อนผ่าวจนแทบจะมีเปลวไฟพวยพุ่งออกมาอยู่แล้ว ที่ขาจะไปมีตรงไหนที่เย็นได้อย่างไร

ทว่าเกินความคาดหมายของทุกคน เมื่อได้ยินคำพูดของวังยวี๋ สวีเยวี่ยก็พยักหน้า "มีค่ะ หัวเข่าทั้งสองข้างเย็น

แถมเย็นแค่เฉพาะตรงหัวเข่าด้วยค่ะ"

ได้ยินคำตอบของสวีเยวี่ย วังยวี๋ก็คลายมือที่จับชีพจรออก

พร้อมกับหันมาบอกทุกคน "ชีพจรเล็กเร็วครับ"

สวีเยวี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ทั้งเฉินเฉิงและวังยวี๋เองก็ไม่มีข้อยกเว้น

แต่สวีเยวี่ยยังคงมีความหวังกับวังยวี๋อยู่บ้าง อย่างไรเสียการซักประวัติของวังยวี๋ก็ไม่เหมือนกับหมอคนอื่นๆ ที่เธอเคยพบมา

เวลานี้เฉินเฉิงหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

ผลการวินิจฉัยด้านต่างๆ ปรากฏออกมาแล้ว ทว่าสถานการณ์กลับซับซ้อนอย่างยิ่ง

ปฏิกิริยาแรกของเฉินเฉิงคือภาวะเย็นแท้ร้อนเทียม

แม้จะมีอาการร้อนอยู่มาก ส่วนอาการเย็นมีเพียงบริเวณจงหว่านและหัวเข่าทั้งสองข้าง

โดยเฉพาะอาการฝ่าเท้าร้อนต่อเนื่องที่สวีเยวี่ยบอก ยิ่งชี้นำให้หลงทางได้ง่ายเป็นพิเศษ

เพียงแต่ภาวะเย็นแท้ร้อนเทียมนี้ก็ยังมีจุดที่ไม่ถูกต้อง เพราะในตำรับยาที่สวีเยวี่ยพูดถึงก่อนหน้านี้ ก็มียาขจัดความร้อนจากไขกระดูกอยู่แล้ว

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เฉินเฉิงขมวดคิ้ว

ทว่าหลังจากเฉินเฉิงใคร่ครวญอย่างละเอียดรอบคอบ คิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออกในทันใด

จากนั้นเฉินเฉิงจึงเงยหน้าขึ้นมองวังยวี๋ เขาเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่คำตอบนี้ สำหรับวังยวี๋แล้วคงจะค่อนข้างยาก

แม้ทั้งสองคนจะอยู่ในระดับปิ่งขั้นบนเช่นเดียวกัน แต่เฉินเฉิงนั้นพัฒนาความสามารถรอบด้าน

ส่วนวังยวี๋เน้นหนักไปทางเนื้องอกในสมอง

โรคทางสมองอาจจะรับมือได้อย่างง่ายดาย แต่ปัญหาบริเวณเจียวล่างนี้ สำหรับเขาแล้วไม่ง่ายเลย

วังยวี๋คิดทบทวนอยู่พักใหญ่ ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ยังติดขัดอยู่บ้าง

อาการนี้ช่างแปลกประหลาดเกินไปจริงๆ

เขาจึงหันไปมองทางเฉินเฉิงโดยไม่รู้ตัว และสบเข้ากับสายตาของเฉินเฉิงพอดี

เฉินเฉิงรีบขยับปากบอกใบ้ให้อีกฝ่าย "มิ่งเหมิน"

หลังจากที่เฉินเฉิงทำปากบอกใบ้อยู่หลายครั้ง เขาก็เข้าใจในที่สุดว่าเฉินเฉิงพูดคำว่ามิ่งเหมิน

เพียงแต่ชั่วขณะนั้นเขายังไม่ทันคิดออก จึงได้แต่พึมพำกับตัวเอง "มิ่งเหมิน?

มิ่งเหมินมีปัญหาอะไรกัน"

เวลานี้ในห้องเรียนเงียบสงบมาก แทบทุกคนจึงได้ยินคำว่ามิ่งเหมินที่เขาพึมพำออกมา

ยังดีที่วังยวี๋ไม่ใช่พวกไร้ฝีมือ

หลังพึมพำอยู่สองสามหน เขาก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันที

"ใช่แล้ว มิ่งเหมิน มิ่งเหมินมีปัญหานี่เอง

นี่คือการแปรเปลี่ยนของความเจริญเสื่อมถอยแห่งอินหยาง วิถีแห่งอินหยางนั้น หยางเป็นรากของอิน

หยางก่อเกิด อินจึงจะเจริญเติบโตได้

ชี่หยางก็กำเนิดมาจากไฟแท้มิ่งเหมินมิใช่หรือ

และไฟแท้มิ่งเหมินก็คือผู้ควบคุมชีวิต

ตำแหน่งของมิ่งเหมินอยู่ตรงบริเวณเจียวล่างพอดี ซึ่งเป็นต้นกำเนิดแห่งการแปรสภาพชี่

เมื่อไฟมิ่งเหมินอ่อนแรง ก็ส่งผลให้ไฟไม่ส่งเสริมดิน น้ำและอาหารในกระเพาะอาหารจึงไม่อาจเคี่ยวกลั่นแปรสภาพได้ ส่งผลให้ไม่อยากอาหาร

สารน้ำในร่างกายมนุษย์ก็ต้องอาศัยไฟมิ่งเหมินคอยให้ความอบอุ่น จึงจะสามารถแปรสภาพสารน้ำได้

แล้วกระจายไปทั่วร่าง ตอนนี้ไฟนี้อ่อนกำลังลง การแปรสภาพชี่จึงอ่อนตามไปด้วย

สารน้ำไม่ระเหยลอยขึ้น ย่อมทำให้คอแห้งตามธรรมชาติ และเมื่อไม่มีไฟนี้ อุณหภูมิของลำไส้เล็กก็ต่ำลง

ย่อมไม่สามารถให้ความร้อนแก่กระเพาะปัสสาวะได้ เมื่อกระเพาะปัสสาวะเย็น ก็กักเก็บน้ำไว้ไม่อยู่

ดังนั้นดื่มเข้าไปเท่าไรจึงถ่ายปัสสาวะออกมาเท่านั้น ซ้ำยังใสและปริมาณมาก

อีกทั้งจุดหย่งเฉวียนยังเป็นจุดจิ่งของเส้นลมปราณไตจู๋เส้าอิน ซึ่งเป็นจุดที่ชี่ของไตกำเนิดขึ้น

บัดนี้หยางในเจียวล่างเสื่อมถอย ไม่อาจควบคุมอินของไตไว้ได้ จึงทำให้ไฟอินเดือดพล่าน กลางฝ่าเท้าร้อนรุ่มดั่งถูกไฟเผา"

เมื่อวังยวี๋พูดจบ สวีเยวี่ยก็รอฟังคำพูดถัดไปของเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง

ขณะที่ในบรรดาอาจารย์หลายคนที่อยู่ด้านหลัง มีคนหนึ่งเผยสีหน้าเข้าใจกระจ่างแจ้งออกมา

นี่ขนาดวังยวี๋อธิบายสาเหตุของโรคออกมาจนหมดแล้ว

ส่วนอาจารย์คนอื่นๆ ที่เหลือ ยังคงมีสีหน้าคิ้วขมวดมุ่น

หากจะบอกว่าพวกเขาฟังไม่เข้าใจก็คงเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าคำอธิบายนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากพวกเขา

เรื่องนี้ก็ไม่แปลก เพราะคนพวกนี้ล้วนมาจากสายสถาบันวิชาการ

ทว่าอาจารย์ที่ฟังเข้าใจกลับไม่ได้มาจากสายสถาบัน แต่สืบทอดมาจากสายเวินปิ้งขนานแท้

นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ที่จะมาสอนวิชา "หวงตี้เน่ยจิง" (คัมภีร์ภายในของจักรพรรดิเหลือง) ให้กับพวกเฉินเฉิงอีกด้วย

แม้จะเป็นสายเวินปิ้ง แต่เขากลับเข้าใจสิ่งที่วังยวี๋พูดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เพราะอย่างไรเสียก็เป็นผู้สืบทอดแพทย์แผนจีนสายตรง

กล่าวคือ ตอนนี้ในห้องเรียนมีเพียงสามคนเท่านั้นที่รู้ว่าสวีเยวี่ยเป็นอะไรกันแน่

รูมเมตทั้งสามคนของเฉินเฉิงเวลานี้กำลังจ้องมองเฉินเฉิงตาไม่กะพริบ

แม้วังยวี๋จะอธิบายอย่างชัดเจนแล้ว แต่พวกเขายังไม่ได้สร้างแนวคิดเรื่องอินหยางของแพทย์แผนจีนอย่างสมบูรณ์

จึงฟังแล้วงุนงงสับสนไปหมด

เฉินเฉิงจะทำอะไรได้ล่ะ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะอธิบายให้พวกคุณเข้าใจได้ในประโยคสองประโยคเสียหน่อย

ในตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงของวังยวี๋ดังขึ้นมา "มีนักศึกษาคนไหนรู้ไหมว่าอาการนี้ควรรักษาอย่างไร"

บรรดาผู้คนที่อยู่ด้านล่างต่างตกใจ เพราะทุกคนไม่เข้าใจว่าวังยวี๋หมายความว่าอย่างไร

อาจารย์ครับ อาจารย์ถามคำถามนี้ออกมาได้อย่างไรกัน

อาจารย์คิดว่านี่เป็นคำถามที่นักศึกษาปีสองควรรู้หรือไง

ที่จริงวังยวี๋แค่อยากดูว่า ในหมู่นักศึกษาข้างล่างนี้ยังมีต้นกล้าชั้นดีอีกหรือไม่

เพราะอย่างไรเสียตนเองก็ค้นหาสาเหตุของโรคออกมาแล้ว

ความยากลดฮวบลงมาตั้งเยอะ

ส่วนเฉินเฉิงนั้น ตอนนี้เขาไม่อยากจะปรายตามองแม้แต่นิดเดียว

นั่นมันไม่ใช่เรื่องของต้นกล้าชั้นดีแล้ว ตนเองอ่านโจทย์ออกได้ก็เพราะหมอนั่นช่วยเตือนสติแท้ๆ