ตอนที่ 80 ศิษย์น้องเจ้าสำนัก

เฉินเฉิงหลบเลี่ยงสายตาผู้คนตามหาวังยวี๋จนเจอ ทั้งสองคนพากันเดินมายังมุมลับตาที่ไม่มีใคร

"ศิษย์พี่ใหญ่ เมื่อกี้ผมสอนตรงไหนผิดไปหรือเปล่าครับ"

ท่าทางของวังยวี๋ในตอนนี้ เหมือนเด็กนักเรียนที่แอบอู้จนถูกครูประจำชั้นจับได้ไม่มีผิด

เขาพยายามนึกทบทวนเนื้อหาที่ตัวเองเพิ่งสอนไปไม่หยุด

เฉินเฉิงส่ายหน้าด้วยสีหน้าจริงจังพลางพูดว่า "ไม่มีตรงไหนสอนผิดหรอกครับ

แต่ว่าประเด็นสำคัญของหกเส้นลมปราณคุณพูดละเอียดเกินไป คุณฟังอาจารย์สอนมาตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ลองเอามาปรับใช้ดูล่ะครับ

ตอนนี้สอนแบบนี้มันค่อนข้างน่าเบื่อไปหน่อย เอาอย่างนี้ ช่วงแรกคุณลองสอนตามคลิปของอาจารย์ไปก่อนก็ได้

พอมีประสบการณ์มากขึ้น ค่อยปรับให้เข้ากับสไตล์ของตัวเอง

ไม่อย่างนั้นขืนเป็นแบบตอนนี้ต่อไป นักศึกษาครึ่งห้องคงได้ฟุบหลับกันหมดแน่"

"ซี๊ด... นั่นสินะ เป็นปัญหาจริง ๆ ด้วย เมื่อกี้เห็นทุกคนตั้งใจฟังกันมาก ฉันก็นึกว่าพวกเขาชอบฟังกันเสียอีก"

เฉินเฉิงพูดไม่ออก ได้แต่เหลือบมองวังยวี๋แวบหนึ่ง "คาบต่อไปไม่มีอาจารย์มานั่งฟังอยู่ข้างหลังแล้ว คุณลองดูสิครับ"

วังยวี๋พลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ตนกำลังสอนอยู่ในมหาวิทยาลัย ไม่ใช่ในคลินิก

คนที่นั่งฟังอยู่ล้วนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ใช่แพทย์ฝึกหัดในคลินิกที่เฝ้ารอจะได้ขึ้นตรวจคนไข้ด้วยตัวเอง

อีกอย่าง นิสัยของพวกนักศึกษาเป็นแบบไหน ตนเองก็รู้ซึ้งดีที่สุด

"ศิษย์พี่ใหญ่ ผมเข้าใจแล้วครับ"

เฉินเฉิงส่ายหน้าอย่างจนใจ "ศิษย์พี่วัง คุณอย่าเรียกผมว่าศิษย์พี่ใหญ่อีกเลยครับ มันไม่ถูกธรรมเนียม"

วังยวี๋ยังคงครุ่นคิดหาวิธีดึงดูดความสนใจของนักศึกษาในห้อง พอได้ยินเฉินเฉิงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก จึงตอบรับไปตามความเคยชิน "ได้เลย ศิษย์น้องเจ้าสำนัก"

เฉินเฉิงแทบจะสำลักลมหายใจ คำนี้มันใช่คำที่ควรเรียกกันหรือไง

เขาถลึงตาใส่วังยวี๋อย่างเคือง ๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องเรียนไป

ไม่นานนักเสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้น วังยวี๋ที่ก้าวเข้าห้องเรียนมาอีกครั้งมีบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากเดิม

เขาไม่สนใจอาจารย์ที่ยังคงนั่งฟังอยู่ด้านหลังอีกต่อไป

เปิดฉากขึ้นมาก็เอ่ยว่า "เมื่อกี้ผมได้อธิบายประเด็นสำคัญของหกเส้นลมปราณให้พวกคุณฟังไปแล้ว คราวนี้เรามาดูการปฏิบัติจริงกันบ้าง"

คำพูดนี้ทำเอานักศึกษาข้างล่างตื่นตัวขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างพากันจับจ้องวังยวี๋ อยากรู้ว่าการปฏิบัติจริงนี้จะเป็นอย่างไร

"มีนักศึกษาคนไหนอยากลองดูไหมครับ"

พลันที่วังยวี๋พูดจบ ด้านล่างก็เงียบกริบ

ไม่มีใครยอมเสนอตัวเป็นหนูลองยาเป็นคนแรกเลยสักคน

เฉินเฉิงเห็นดังนั้นจึงตั้งท่าจะลุกขึ้น นี่คือศิษย์พี่ของตน จะปล่อยให้อีกฝ่ายต้องหน้าแตกไม่ได้

วังยวี๋เห็นไม่มีใครลุกก็เริ่มร้อนรน สายตาจึงมองตรงมาทางเฉินเฉิงแล้ว

ในตอนนั้นเอง นักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "อาจารย์วังคะ ช่วยตรวจให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"

วังยวี๋ดีใจเป็นล้นพ้น รีบกวักมือเรียกทันที "มาเลย มาเลย นักศึกษาขึ้นมาบนนี้ได้เลยครับ"

หญิงสาวที่เดิมทีดูกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของวังยวี๋ จู่ ๆ กิริยาก็กระฉับกระเฉงขึ้นมาทันใด

ราวกับก้าวข้ามอุปสรรคทางจิตใจไปได้ เธอจึงรีบสาวเท้าก้าวขึ้นมาบนแท่นบรรยาย

วังยวี๋เอ่ยอย่างอ่อนโยน "...ถอดหน้ากากอนามัยออกก่อนเถอะครับ"

จากนั้นหญิงสาวก็ถอดหน้ากากอนามัยออก สายตาทุกคู่จึงเบนไปจับจ้องที่ใบหน้าของเธอทันที

สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ร่างกายบิดไปมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

"นักศึกษาชื่ออะไรครับ"

"สวีเยวี่ยค่ะ"

เสียงนี้เบาจนคาดว่าน่าจะมีแค่แถวแรกเท่านั้นที่ได้ยิน วังยวี๋จึงรีบปลอบประโลม "ไม่เป็นไรครับ นักศึกษาสวีเยวี่ยไม่ต้องเกร็งนะ การตรวจวินิจฉัยของแพทย์แผนจีนเราไม่มีอะไรที่ทำให้ต้องอับอายหรอกครับ"

ได้ยินวังยวี๋พูดเช่นนั้น สวีเยวี่ยก็นึกขึ้นได้ว่าการตรวจวินิจฉัยทั้งสี่ของแพทย์แผนจีนเป็นการตรวจสัมผัสที่เรียบง่ายที่สุดจริง ๆ

มีเพียงสายตาจากใต้เวทีเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง ทว่าพอนานเข้า ความอึดอัดก็ค่อย ๆ จางหายไป

แม้เฉินเฉิงจะนั่งอยู่ด้านหลัง แต่ยามนี้เขาก็ใช้ทักษะการมองตรวจเพื่อสังเกตสีหน้าของสวีเยวี่ยได้อย่างชัดเจนทะลุปรุโปร่ง

หลังจากวังยวี๋พิจารณาสีหน้าของสวีเยวี่ยอย่างละเอียดแล้ว จึงเริ่มอธิบายให้นักศึกษาด้านล่างฟัง "ตอนนี้คุณสวีเยวี่ยยังไม่ได้พูดอะไร

ทุกคนจึงยังไม่รู้ว่าเธอมีปัญหาตรงไหน

ขั้นแรกของการรักษาโรคคือการมองตรวจ

ทุกคนน่าจะมองเห็นใบหน้าของคุณสวีเยวี่ยกันชัดเจนใช่ไหมครับ"

รอจนคนส่วนใหญ่ด้านล่างพยักหน้า วังยวี๋ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "สีหน้าของคุณสวีเยวี่ยคนนี้ ดูเปล่งปลั่งสุขภาพดีมากเลยใช่ไหมครับ"

ด้านล่างส่งเสียงตอบกลับมาประปราย "ใช่ครับ/ค่ะ"

วังยวี๋ได้ยินเสียงตอบเหล่านี้ก็ยิ้มออกมา "ถ้าฤดูกาลตอนนี้ไม่ใช่ฤดูใบไม้ร่วง แต่เป็นฤดูร้อน สีหน้าแบบนี้ก็ถือว่าดีมากเลยทีเดียวครับ"

"เอ๋?" ทุกคนด้านล่างต่างมองใบหน้าของสวีเยวี่ยด้วยความงุนงง

เพราะใบหน้านี้มีเลือดฝาดอมชมพู สดใสดั่งดอกท้อดอกหลี่ มองมุมไหนก็เป็นลักษณะของคนสุขภาพดีทั้งนั้น

วังยวี๋เห็นสีหน้างุนงงของทุกคนก็ไม่ได้รีบร้อนอธิบาย แต่ยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบคำหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ อธิบายอย่างใจเย็น "สี่ฤดู ใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ใบไม้ร่วง ฤดูหนาว สอดคล้องกับอวัยวะภายในสี่ส่วนของร่างกายมนุษย์

ตับ หัวใจ ปอด ไต

รู้สึกว่าขาดไปหนึ่งใช่ไหมครับ ซึ่งส่วนที่ขาดไปนี้คือช่วงสองสัปดาห์รอยต่อระหว่างฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อน

เรียกว่าช่วงจางเซี่ย (ปลายฤดูร้อน) สอดคล้องกับม้าม

เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในเนื้อหาการบรรยายของผม เอาไว้หลังจากนี้พวกคุณค่อยไปฟังอาจารย์ที่สอนวิชา 'หวงตี้เน่ยจิง' (คัมภีร์ภายในของจักรพรรดิเหลือง) อธิบายแล้วกันนะครับ

ตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่าแต่ละฤดูสอดคล้องกับอวัยวะใด ก็จะสามารถเทียบสีของอวัยวะนั้นได้แล้ว

ตับคือไม้ เป็นสีเขียวอมฟ้า หัวใจคือไฟ เป็นสีแดง ปอดคือทอง เป็นสีขาว ไตคือน้ำ เป็นสีดำ ม้ามคือดิน เป็นสีเหลือง

และฤดูกาลที่เราอยู่ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นฤดูใบไม้ร่วง ในเมื่อเป็นฤดูใบไม้ร่วง สีที่ปรากฏบนใบหน้าก็ควรจะค่อนไปทางสีขาวมากกว่า

ทว่าสีหน้าของนักศึกษาสวีเยวี่ยเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สีขาวเป็นหลัก แต่กลับเป็นสีแดงเสียมากกว่า

ดังนั้นนี่จึงเป็นสีแห่งความเจ็บป่วย เป็นอาการแสดงของหยางลอยขึ้นสู่เบื้องบนครับ"

พอพูดจบ วังยวี๋ก็หันไปถามสวีเยวี่ย "คุณนักศึกษา บอกมาได้เลยครับว่ามีอาการไม่สบายตรงไหนบ้าง"

สวีเยวี่ยไม่เขินอายอีกต่อไป เพราะอย่างไรก็เกี่ยวกับร่างกายตัวเอง จึงรีบเปิดปากพูดทันที

"อาจารย์วังคะ ฝ่าเท้าของหนูร้อนค่ะ ร้อนอยู่ตลอดเวลาเลย เพียงแต่ตอนกลางวันจะเบากว่าหน่อย ส่วนตอนกลางคืนจะหนักกว่า

ไม่ว่าฤดูไหน ตอนนอนกลางคืนก็ต้องยื่นเท้าออกนอกผ้าห่มเสมอ อากาศอย่างตอนนี้ หนูชอบเอาฝ่าเท้าแนบกับผนังห้องที่สุดเลยค่ะ

มีแค่วิธีนี้ถึงจะพอหลับลงได้"

"ฝ่าเท้าเหรอครับ ตรงตำแหน่งไหน"

"หนูรู้สึกว่าน่าจะเป็นตำแหน่งจุดหย่งเฉวียนค่ะ เหมือนกับมีไฟพวยพุ่งฟู่ๆ ออกมาข้างนอกตลอดเวลา

ไปตรวจที่โรงพยาบาล แพทย์ตะวันตกก็บอกว่าหนูไม่ได้เป็นอะไรเลย

จากนั้นก็ไปหาแพทย์จีน กินยาไปอย่างน้อยร้อยกว่าเทียบแล้ว ก็ยังไม่ได้ผลอะไรเลยค่ะ"

เดิมทีพวกนักศึกษาด้านล่างได้ยินแค่ว่าฝ่าเท้าร้อน ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไร

แต่พอฟังสวีเยวี่ยพูดประโยคหลังจากนั้นจบ ทุกคนก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที แพทย์ตะวันตกตรวจไม่พบ แพทย์จีนกินยาก็ไม่ได้ผล

นี่มันโรคเรื้อรังซับซ้อนรักษาไม่ได้ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ

หากเปลี่ยนเป็นคนไข้คนอื่น ทุกคนคงไม่สนใจมากขนาดนี้ เพราะต่อให้วังยวี๋รักษาได้ พวกเขาก็มองไม่เห็นผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม อย่างมากก็แค่รู้ผลสรุปสุดท้าย

แต่คนไข้ตอนนี้กลับเป็นเพื่อนร่วมชั้นของตัวเอง วังยวี๋จะรักษาได้หรือไม่ ย่อมเห็นกระจ่างชัดในทันที

อาจารย์ที่มานั่งฟังการสอนด้านหลังสองสามคนต่างพากันขมวดคิ้วในยามนี้

สาเหตุหลักก็เพราะสวีเยวี่ยบอกว่ากินยาไปร้อยกว่าเทียบแล้วแต่ยังไม่ได้ผล

แม้คนที่มานั่งฟังจะอยู่ในระดับศาสตราจารย์ แต่พวกเขาก็ไม่ได้คิดว่าในสถานการณ์ที่ยาเป็นร้อยเทียบยังไม่ได้ผล หากเปลี่ยนเป็นตัวเองขึ้นไปรักษา จะสามารถรักษาได้ตรงโรค

ดังนั้นพวกเขาทั้งหลายจึงพากันจับจ้องวังยวี๋ อยากดูว่าเขาจะหาต้นตอของโรคเจอหรือไม่

ระวังจะยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

แต่วังยวี๋ได้ยินคำพูดของสวีเยวี่ยแล้วกลับไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย