ตอนที่ 79 สี่มหาคัมภีร์แพทย์แผนจีน

พอเฉินเฉิงกลับมาถึงหอพัก ทั้งสามคนที่อยู่ในห้องก็กรูเข้ามาล้อมเขาทันที

หยางเทาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด "พี่เฉิน ไว้หน้าไว้ตาให้พวกเราสุดยอดไปเลยครับ

ตอนนี้พี่ไม่ได้แค่ขยี้พวกนักศึกษาแล้วนะ แต่พี่เล่นขยี้ศาสตราจารย์ของคณะแพทยศาสตร์คลินิกจนแหลกเลยต่างหาก"

"หืม?" เฉินเฉิงชะงักไป เขาไปขยี้ศาสตราจารย์ของคณะแพทยศาสตร์คลินิกตอนไหนกัน ทำไมตัวเองถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?

"พวกนายไปได้ยินมาจากไหนกัน"

"โพสต์อัปเดตของคณะไงครับ บอกว่าการรักษาครั้งนี้แพทย์แผนจีนใช้ยาแค่สองเทียบ ใช้เวลาเพียงวันครึ่งก็รักษานักศึกษาคณะการจัดการจนหายดีแล้ว

ส่วนโพสต์ของคณะแพทยศาสตร์คลินิก ก่อนหน้านี้ยังคุยโวอย่างยิ่งใหญ่ว่าผ่าตัดสำเร็จลุล่วงด้วยดีอะไรพวกนั้นอยู่เลย

เพียงแต่พอโพสต์ของคณะเราออกมาปุ๊บ ทางฝั่งนั้นก็เงียบกริบ ไม่มีการอัปเดตอะไรอีกเลย

แถมพี่ยังถูกศาสตราจารย์ตวนมู่เรียกตัวไปช่วยรักษาเพื่อนนักศึกษาไม่ใช่เหรอครับ?

เพราะงั้นคนที่รักษาเพื่อนนักศึกษาคนนั้นจนหายก็คือพี่ใช่ไหมล่ะครับ?

นี่มันไม่ใช่ว่าพี่ขยี้ศาสตราจารย์ของคณะแพทยศาสตร์คลินิกหรอกเหรอครับ"

เฉินเฉิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "วิธีที่ทั้งสองฝ่ายใช้มันไม่เหมือนกัน

ถ้าว่ากันด้วยผลการรักษา ความจริงก็ไม่ได้ต่างกันมากหรอก ฝั่งนั้นก็รักษาหายได้เหมือนกัน แค่ต้องใช้เวลานานกว่าหน่อยเท่านั้น"

"อยู่กันแค่นี้พี่ไม่ต้องถ่อมตัวขนาดนั้นก็ได้น่าครับ

ฝั่งนั้นที่บอกว่ารักษาหายน่ะ ยังไม่รู้เลยว่าจะมีผลข้างเคียงตามมาอีกเท่าไหร่

แบบนั้นจะเรียกว่ารักษาหายได้ยังไงกัน"

เฉินเฉิงไม่อยากฟังพวกเขาเยินยอตนเอง จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย "อย่าพูดเรื่องนี้เลย

หลายวันนี้พวกนายมีโอกาสแวะไปดูกานเฉ่าบ้างไหม"

ลั่วจืออวิ้นพยักหน้า "ในแต่ละวันมีคนออกไปซื้อข้าวที่โรงอาหารได้หนึ่งคน ก็เลยแวะไปดูมาครับ

พี่เจียงดูแลดีมากเลยครับ แถมกานเฉ่าก็ไม่ได้มีอาการแปลกที่แปลกทางอะไรด้วย"

"งั้นก็ดีแล้ว"

ซือหนานเอ่ยปากขึ้นในเวลานี้ "เอาล่ะ สองวันนี้เฉินเฉิงคงเหนื่อยแย่แล้ว ให้เขาพักผ่อนก่อนเถอะ"

อีกสองคนรีบพยักหน้าเห็นด้วย แล้วปล่อยให้เฉินเฉิงไปพักผ่อน

เฉินเฉิงไม่ได้ปฏิเสธ ถึงแม้เขาจะไม่เหนื่อย ทว่าตนเองก็ขาดเรียนไปสองวัน ยังต้องอ่านหนังสือชดเชยส่วนที่ตามหลังอยู่

ทั้งสามคนที่กลับไปนั่งประจำที่ของตนเพื่อเตรียมอ่านหนังสือ พอเห็นเฉินเฉิงไม่ได้พักผ่อนแต่กลับเริ่มเปิดตำราเรียน ต่างก็พากันส่ายหน้า

หยางเทาเอ่ยขึ้น "พี่ใหญ่ พี่เล่นขยี้ศาสตราจารย์ได้แล้วนะ

ยังต้องขยันเคี่ยวเข็ญตัวเองขนาดนี้อีกเหรอครับ"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ "เวลานี้จะให้ผมไปเล่นอะไร ผมก็ไม่รู้ว่าจะเล่นอะไรเหมือนกัน

ออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกก็ไม่ได้ ถ้าไม่อ่านหนังสือแล้วจะให้ทำอะไรล่ะครับ

นอนเหรอ นั่นยิ่งนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่"

ทั้งสามคนถึงกับพูดไม่ออก มีคนที่บอกว่าไม่รู้จะเล่นอะไรด้วยเหรอเนี่ย?

"มันก็จริงนะ ทำไมจู่ๆ ถึงมีโรคตาแดงระบาดได้เนี่ย ถ้าไม่มีเรื่องนี้ อย่างน้อยที่สุดพวกเราก็ยังออกไปเดินดูสาวสวยได้แท้ๆ"

"ใส่หน้ากากอนามัยกันหมด นายจะไปดูสาวสวยที่ไหนได้"

"เออ จะว่าไปแล้วการแสดงงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่จะแสดงกันยังไงล่ะเนี่ย

พวกเธอคงไม่ใส่หน้ากากอนามัยขึ้นแสดงหรอกใช่ไหม"

"คงไม่หรอกมั้ง ถ้าใส่หน้ากากอนามัยจะไปดูอะไรได้ น่าเบื่อตายชัก"

"เจ้าจางหลินนี่มันตัวหายนะจริงๆ เพราะหมอนั่นคนเดียว ทั้งมหาวิทยาลัยเลยโดนล็อกดาวน์ไปเกือบสัปดาห์

งานเลี้ยงต้อนรับที่เดิมทีกำหนดไว้วันพุธ ก็ต้องเลื่อนไปเป็นสัปดาห์หน้า

ทำให้คนอื่นต้องรอเก้อไปอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์"

หยางเทากับลั่วจืออวิ้นคุยตอบโต้กันไปมา

เฉินเฉิงรู้สึกนับถือสองคนนี้อยู่บ้างเหมือนกัน กลางวันมักจะคุยกันอย่างออกรสออกชาติ แล้วพอกลางคืนก็ค่อยมานั่งจุดตะเกียงปั่นหนังสือโต้รุ่ง

เตือนไปแล้วว่าเวลานอนแบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ก็ยังไม่ค่อยจะเพลาๆ ลงเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้เป็นวันศุกร์ มีเรียนคาบแปดโมงเช้า (ความจริงก็มีเรียนแปดโมงเช้าทุกวันนั่นแหละ)

พวกเขาถือว่ามาถึงห้องเรียนค่อนข้างเช้า แต่คนที่มาเช้ากว่าพวกเขาก็ยังมี

ทันทีที่ทั้งสี่คนเดินเข้าห้องเรียน ก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งแต่งกายเรียบง่าย เสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ นั่งทบทวนบทเรียนล่วงหน้าอยู่ที่แถวแรกแล้ว

"ฟางเสวีย นายมาเช้าจัง" ลั่วจืออวิ้นทักทายขึ้นทันที

ฟางเสวียเงยหน้าขึ้นมองทั้งสี่คน เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ

พวกเขาเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เข้าไปรบกวนอีก

พวกเขากำลังเดินไปยังที่นั่งประจำ แต่ขณะเดินไปได้ครึ่งทาง เฉินเฉิงก็ก้มมอง "ซางหานลุ่น" ในมือขึ้นมาทันที

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกทั้งสามคน "วันนี้พวกเราไปนั่งข้างหลังกันหน่อยดีกว่า"

ทั้งสามคนต่างมองเฉินเฉิงด้วยความสงสัย "วันนี้จะชิ่งก่อนเหรอครับ"

"ไม่ใช่สักหน่อย พวกเราเคยชิ่งก่อนตอนไหนกัน"

"แล้วจะไปนั่งข้างหลังทำไมล่ะครับ"

เฉินเฉิงยิ้มแห้งๆ "ฟังผมเถอะน่า"

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นในเวลาไม่นาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือแก้วเก็บความร้อนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือถือหนังสือเดินเข้ามาในห้อง

ด้านหลังของเขายังมีคนเดินตามมาอีกหลายคน

ทว่าคนเหล่านี้พอเข้ามาแล้ว ก็พากันไปนั่งที่แถวหลังสุดของห้องเรียน

ส่วนชายคนนั้นก้าวขึ้นโพเดียมอย่างมั่นใจ หลังจากวางของในมือลงแล้ว ก็เริ่มกวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้อง

ตอนแรกก็ยังปกติดีอยู่หรอก ทว่าพอกวาดสายตามาถึงตรงที่เฉินเฉิงอยู่ ตัวเขาก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

ในใจของชายคนนั้นมีเพียงประโยคเดียวว่า ฉันล่ะขมขื่นใจเหลือเกิน

เพียงแค่สองวินาทีเขาก็ปรับอารมณ์กลับมาได้ พร้อมกับเบนสายตาไม่มองไปทางเฉินเฉิงอีก

"ผมชื่อวังยวี๋ ในช่วงสองปีต่อจากนี้ ผมจะสอนพวกคุณสองวิชาด้วยกัน ได้แก่ 'ซางหานลุ่น' (ตำราว่าด้วยโรคจากความเย็น) และ 'จินคุ่ยเอี้ยวเลฺวี่ย' (สาระสำคัญจากหีบทอง)

เดิมทีสองวิชานี้เป็นวิชาเลือกของพวกคุณ แต่ตอนนี้กลายเป็นวิชาบังคับแล้ว

ดังนั้นความสำคัญของสองวิชานี้ คงไม่ต้องให้ผมพูดอะไรมากแล้ว

หนังสือทั้งสองเล่มนี้ เดิมทีในตอนแรกสุดเป็นหนังสือเล่มเดียวกัน นั่นคือหนึ่งในสี่สุดยอดคัมภีร์แพทย์แผนจีน ซึ่งประกอบด้วย 'หวงตี้เน่ยจิง' (คัมภีร์ภายในของจักรพรรดิเหลือง) 'หนานจิง' (คัมภีร์ปัญหายาก) 'ซางหานจ๋าปิ้งลุ่น' (ตำราว่าด้วยโรคจากความเย็นและโรคเบ็ดเตล็ด) และ 'เสินหนงเปิ่นเฉ่าจิง' (คัมภีร์สมุนไพรเสินหนง)

โดย 'ซางหานจ๋าปิ้งลุ่น' ในบรรดานั้น ภายหลังสูญหายไปบางส่วนเนื่องจากภัยสงคราม

หลังจากผ่านการชำระและเรียบเรียงโดยหวังซูเหอ จึงกลายมาเป็นหนังสือสองเล่มอย่าง 'ซางหานลุ่น' และ 'จินคุ่ยเอี้ยวเลฺวี่ย' ที่ทุกคนเห็นกันอยู่ในปัจจุบัน

สิ่งที่พวกคุณต้องเรียนในปีนี้ก็คือ 'ซางหานลุ่น'

นี่คือหนังสือที่ต้องอ่านเพื่อสืบทอดและต่อยอดวิชาแพทย์แผนจีน

ได้รับการยกย่องว่า 'เปิดทางกฎเกณฑ์แห่งสรรพสิ่ง นับเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักแพทย์อย่างแท้จริง'

และการเรียนซางหานลุ่น ก็คือการเรียนรู้การแยกแยะกลุ่มอาการตามเส้นลมปราณทั้งหก..."

วังยวี๋พูดจ้ออยู่บนเวที ยิ่งพูดยิ่งมั่นใจ ยิ่งบรรยายก็ยิ่งออกรสออกชาติ

เขาใช้เวลาไปถึง 45 นาทีเต็มๆ ในการอธิบายใจความสำคัญของหกเส้นลมปราณแห่งซางหาน

เฉินเฉิงที่นั่งฟังอยู่ข้างล่างขมวดคิ้วมุ่น เพราะเขาเห็นเพื่อนร่วมชั้นบางคนเริ่มสัปหงกแล้ว

หากไม่ใช่เพราะมีอาจารย์นั่งสังเกตการสอนอยู่ด้านหลังล่ะก็ เขาไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนพวกนี้คงหลับไปตั้งแต่เริ่มสอนได้ประมาณห้านาทีแล้วแน่นอน

ช่วงพักเบรก เฉินเฉิงจึงเอ่ยถามคนข้างกาย "พวกนายคิดว่าเขาสอนเป็นยังไงบ้าง"

"หืม" ลั่วจืออวิ้นยังตามไม่ทัน

"นายหมายถึงอาจารย์วังเหรอ" หยางเทาถามกลับทันที

"อืม" เฉินเฉิงพยักหน้า

"จะพูดยังไงดีล่ะ

ก็ตามมาตรฐานนะ พอๆ กับอาจารย์ท่านอื่นนั่นแหละ" ลั่วจืออวิ้นเงยหน้าตอบ

หยางเทาพูดว่า "อืม ก็ถือว่าใช้ได้นะ อย่างน้อยอาจารย์วังก็ดูมีไฟมากไม่ใช่เหรอ

อีกอย่างตอนนี้ยังไม่เข้าเนื้อหาหลักเลย ช่วงหลังวิธีการสอนอาจจะต่างออกไปก็ได้นะ"

เฉินเฉิงพยักหน้า "ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

"ไปด้วย"

"ไปด้วย"

หยางเทากับลั่วจืออวิ้นตอบขึ้นมาทันที จากนั้นก็หันไปมองซือหนาน

พอโดนทั้งสองคนจ้องแบบนั้น ซือหนานก็จนใจ ได้แต่ลุกขึ้นตามไปด้วย

เฉินเฉิงยิ่งจนใจเข้าไปใหญ่ เขาจำต้องยอมเดินไปห้องน้ำก่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้

พอมาถึงห้องน้ำ เฉินเฉิงก็เดินเข้าห้องส้วมไปห้องหนึ่ง ทำให้ทั้งสามคนมองเขาด้วยความสงสัย

"พี่เฉิน ท้องเสียเหรอครับ"

"ใช่ พวกนายไปก่อนเลย"

ทั้งสามคนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก เพราะยังไงเฉินเฉิงก็เก่งกว่าพวกตนตั้งเยอะ

คงเป็นแค่เหตุฉุกเฉินกะทันหันกระมัง

ทว่าพอลับหลังทั้งสามคนเดินออกจากห้องน้ำไป เฉินเฉิงก็เดินตามออกมาทันที