ตอนที่ 78 จิตมรรคของผมแทบจะแตกสลายแล้ว

ตวนมู่ซูไม่ได้ตอบคำถามของเฉินเฉิงโดยตรง แต่หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของเฉินเฉิงแทน

เขารู้สึกแปลกใจมากว่าเฉินเฉิงไปร่ำเรียนมาอย่างไรกันแน่ อาการของโจวเสียนนั้น เขาได้รับรู้รายละเอียดอย่างถี่ถ้วนผ่านทางจินปั๋วเหวินมาแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาจะเหมือนกับจินปั๋วเหวินที่รักษาแล้วเห็นผลช้ามาก

ทว่าเขากลับไม่ได้คิดจริง ๆ ว่าตนเองจะสามารถทำได้รวดเร็วถึงเพียงนี้อย่างเฉินเฉิง

โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ดูใบสั่งยาที่เฉินเฉิงสั่งจ่ายไป

ขนาดยาของสมุนไพรด้านบนนั้น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะต้องเดาะลิ้นด้วยความตกใจ

นี่ก็เพราะรู้ผลการรักษาแล้วหรอก ไม่อย่างนั้นต่อให้เปลี่ยนจากจินปั๋วเหวินมาเป็นตัวเขา ก็คงไม่มีทางยอมให้เฉินเฉิงใช้ขนาดยาแบบนี้แน่

ยังดีที่คนที่อยู่ที่นี่คือจินปั๋วเหวิน เฉินเฉิงถึงยังสามารถกดดันให้เขายอมตามได้

ด้วยเหตุนี้จึงเกิดผลลัพธ์เช่นนี้ขึ้นมาได้ ไม่อย่างนั้นตนก็คงไม่มีโอกาสได้ยืดอกอวดต่อหน้าพวกถานเจิ้งผิงแล้ว

ในเวลานี้สิ่งที่เปิดอยู่ในโทรศัพท์ของเฉินเฉิงคือ "หวงตี้เน่ยจิง" (คัมภีร์ภายในของจักรพรรดิเหลือง)

ตวนมู่ซูเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วก็ไม่มองต่ออีก "เธอมั่นใจในใบสั่งยาของตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ

ขนาดยาที่ใช้ในตำรับนี้ของเธอทำเอาฉันมองดูแล้วหนังตากระตุกเชียวนะ

ตอนที่เธอเขียนไม่มือสั่นใจเต้นรัวบ้างหรือไง"

เฉินเฉิงสงสัย ขนาดยาพวกนี้ก็ปกติดีนี่นา

ตั้งแต่ผมเริ่มเรียนแพทย์มา ขนาดยาที่เคยเห็นก็หน้าตาประมาณนี้ทั้งนั้น

จะให้ผมลนลานอะไรกัน

"อาจารย์แค่บอกมาก็พอว่าผลการรักษาดีหรือไม่ดีครับ"

ตวนมู่ซูแค่นเสียงหึออกมาทันที "หึ ผลน่ะดีอยู่หรอก แต่ขนาดยาระดับนี้ขอแค่ผิดพลาดไปนิดเดียว เวลารักษาจนพังมันก็เร็วมากเหมือนกัน"

เฉินเฉิงถอนหายใจออกมา "เฮ้อ อาจารย์คิดมากไปแล้วครับ ครั้งนี้แม้ผมจะไม่ได้ใช้ตำรับจิงฟาง แต่ก็เป็นตำรับยาที่ผ่านการพิสูจน์มานับพันปีเช่นเดียวกัน

อีกทั้งขนาดยาในตำรับโบราณเดิมทีก็ไม่น้อยอยู่แล้ว ของผมจะไปมีปัญหาได้อย่างไรกันครับ"

"ฉันหมายถึงพวกยาอย่างสือเกาที่เธอเพิ่มเข้าไปต่างหาก"

"งั้นก็ยิ่งไม่มีปัญหาเข้าไปใหญ่เลยครับ ยาพวกนี้ในการใช้งานของตำรับจิงฟาง นับว่าอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างต่ำด้วยซ้ำ"

ตวนมู่ซูพรูลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง "เธอรู้ไหมว่ายาพวกนี้ของเธอ ถ้าการแยกแยะกลุ่มอาการคลาดเคลื่อนไปแม้แต่เสี้ยวเดียว ก็อาจทำให้คนไข้ตกอยู่ในขั้นวิกฤตได้เลยนะ"

"ผมทราบครับ เพราะฉะนั้นเวลาแยกแยะกลุ่มอาการ ผมถึงใช้วิธีตรวจทั้งสี่ประสานกันทุกครั้ง"

"เธอ..."

ตวนมู่ซูพูดไม่ออก เพราะตัวเขาเองก็ยังทำวิธีตรวจทั้งสี่ประสานกันไม่ได้

คนหนุ่มตรงหน้านี้ ชัดเจนว่ามาเพื่อขัดเกลาจิตมรรคของเขาแท้ ๆ

เพียงแต่การขัดเกลานี้ออกจะเกินเบอร์ไปหน่อย จิตมรรคของเขาแทบจะถูกขัดจนไม่เหลือหลอแล้ว

ตวนมู่ซูนึกถึงอาการของโจวเสียนขึ้นมาอีก สุดท้ายก็บังคับตัวเองให้เลือกที่จะลืมเรื่องการใช้ยาของเฉินเฉิงไปเสีย

เวลาผ่านไปหนึ่งวัน เฉินเฉิงก็นั่งดูวิดีโออยู่ในห้องพักแพทย์ตลอดทั้งวัน

ยังดีที่หลังผ่านการสังเกตอาการ พวกเขาก็ไม่มีสถานการณ์ติดเชื้อใด ๆ เกิดขึ้นเลย

ตวนมู่ซูแจ้งเฉินเฉิงด้วยว่า วันนี้เขาสามารถกลับหอพักได้แล้ว

เพราะนับตั้งแต่โจวเสียนเป็นต้นมา ตลอดสามวันทั่วทั้งมหาวิทยาลัยก็ไม่พบผู้ติดเชื้อรายใหม่อีก

ทางมหาวิทยาลัยจึงยกเลิกการปิดพื้นที่ และจะกลับมาเปิดการเรียนการสอนในวันพรุ่งนี้

ขณะที่เฉินเฉิงกำลังเตรียมตัวจะออกจากห้องพยาบาล สือจิ่งก็เข้ามาหาเขาพอดี

"น้องเฉินเฉิง"

"รุ่นพี่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

สือจิ่งมีสีหน้าลำบากใจ อึกอักอยู่นานหลายครั้งก็ยังพูดไม่ออก

เฉินเฉิงเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "ถ้ารุ่นพี่ไม่มีอะไร ผมขอตัวก่อนนะครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น สือจิ่งจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยกับเฉินเฉิงว่า "จางหลินอยากจะขอโทษนายน่ะ

ก็เลยอยากเชิญนายไปที่นั่นสักหน่อย"

พอสือจิ่งพูดจบ ก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ของตนฟังดูแปลก ๆ ไม่น้อย

ที่ไหนกันมีคนจะขอโทษแต่กลับเชิญคนอื่นไปหา เรื่องพรรค์นี้ควรจะต้องมาด้วยตัวเองสิถึงจะถูก

เพียงแต่จางหลินยังไม่ได้แกะผ้าพันแผลออกด้วยซ้ำ จึงเคลื่อนไหวไม่สะดวกจริง ๆ

เฉินเฉิงได้ยินคำนี้ก็ส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้กะจะเอาเรื่องเอาราวอะไร การขอโทษคงไม่ต้องหรอก ขอแค่จำไว้ว่าวันหลังอย่ามีอคติต่อแพทย์แผนจีนอีกก็พอครับ"

พูดจบเฉินเฉิงก็เตรียมจะเดินจากไป สือจิ่งรีบขวางเฉินเฉิงไว้อีกครั้ง

"คืออย่างนี้นะ นอกจากขอโทษแล้ว จางหลินยังมีเรื่องอื่นอยากจะคุยกับนายอีก"

เฉินเฉิงสงสัย "หืม เรื่องอะไรเหรอครับ"

"อันนี้เขาไม่ได้บอก แค่บอกให้ฉันต้องเชิญนายไปให้ได้น่ะ"

เฉินเฉิงคิดดูแล้ว "ก็ได้ครับ ผมไปสักรอบแล้วกัน"

เมื่อทั้งสองคนมาถึงห้องพักผู้ป่วย สือจิ่งก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปพร้อมกับปิดประตู

เหลือไว้เพียงจางหลินกับเฉินเฉิงสองคนอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วย

เฉินเฉิงเห็นสือจิ่งปิดประตู ในใจก็ยิ่งทวีความสงสัยมากขึ้น

แต่ก็ได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้ แล้วเอ่ยถามจางหลิน "ไม่ทราบว่ารุ่นพี่ให้ผมมา มีเรื่องอะไรอยากจะพูดเหรอครับ"

จางหลินเอนพิงขอบเตียง พลางขยับตัวหันตามทิศทางเสียงของเฉินเฉิง

เมื่อรู้สึกว่าตรงตำแหน่งแล้ว จึงโค้งตัวก้มหัวลงพลางกล่าว "เฉินเฉิง ขอโทษด้วยนะ"

"รุ่นพี่เรียกผมมา แค่เพื่อจะขอโทษเฉย ๆ เหรอครับ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมก็รับคำขอโทษไว้แล้วครับ

เพียงแต่หวังว่าหลังจากนี้ รุ่นพี่จะไม่พูดทำนองว่าแพทย์แผนจีนไร้ประโยชน์อีก"

"ไม่แล้วล่ะ จะไม่พูดอีกเด็ดขาดเลย พักฟื้นตรงนี้หายดีแล้ว ฉันก็จะไปหาตำราแพทย์แผนจีนมาอ่านดูบ้าง

ก่อนหน้านี้เป็นฉันเองที่ใบไม้บังตาจนมองไม่เห็นความยิ่งใหญ่ของเขาไท่ซาน

ใช้สายตากบในกะลา แอบมองดูผืนฟ้ากว้างใหญ่

คิดว่าสิ่งที่ตัวเองเรียนมาเท่านั้นถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง

แต่กลับลืมไปว่า แพทย์แผนจีนคือสิ่งที่บรรพบุรุษผู้ทรงเสน่ห์เหล่านั้นทุ่มเทแรงกายแรงใจสืบทอดตกทอดกันมา

มันจะมีสิ่งของไร้ประโยชน์ได้อย่างไร

บรรพบุรุษคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันแล้วแท้ ๆ ฉันกลับไม่เชื่อ ช่างโง่เขลาขนาดไหนกันนะ"

เฉินเฉิงสงสัยว่าจางหลินต้องการจะพูดอะไรกันแน่

คำพูดพวกนี้ของเขาพูดกับตนไปก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก

"รุ่นพี่คิดได้แบบนี้ คนไข้ที่จะได้เจอรุ่นพี่ในวันหน้าก็นับว่ามีวาสนาแล้วครับ

เพียงแต่รุ่นพี่เรียกผมมาเพื่อพูดแค่เรื่องนี้จริง ๆ เหรอครับ"

จางหลินส่ายหน้า

"ที่ฉันเชิญนายมา ขอโทษก็เป็นแค่ด้านหนึ่ง

อีกด้านหนึ่งคืออยากจะบอกนายว่า เรื่องที่ไปตรวจหอพักแล้วหาเรื่องก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน

รุ่นพี่หนิงจี้ปีสี่เป็นคนสั่งให้ฉันไป

แน่นอนว่าตอนนั้นก็มีสาเหตุมาจากเรื่องที่นายทำให้คณะแพทยศาสตร์คลินิกเสียหน้าปนอยู่ด้วย

แต่ตัวการสำคัญที่สุดก็คือหนิงจี้"

เฉินเฉิงสูดหายใจเข้าลึก "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

"ถ้ารุ่นพี่หนิงจี้ไม่เกิดอะไรผิดพลาด เขาก็จะได้เป็นรองประธานสโมสรนักศึกษา

ในช่วงเวลาหนึ่งปีหลังจากนี้ เรื่องแบบนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้งแน่

ที่ฉันพูดเรื่องพวกนี้ก็แค่อยากให้นายได้เตรียมตัวไว้บ้าง"

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณรุ่นพี่มากครับ"

น้ำเสียงของเฉินเฉิงค่อนข้างผ่อนคลาย อย่างไรเสียตอนนี้ก็รู้แล้วว่าใครที่คอยเล่นงานตนอยู่ การจะระวังป้องกันก็ย่อมง่ายดายขึ้นมาก

เพียงแต่พอจางหลินได้ยินน้ำเสียงแบบนี้ของเฉินเฉิง ก็พูดอย่างร้อนรนว่า "รุ่นพี่หนิงจี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่นายคิดหรอกนะ ตัวเขามีเส้นสายทรัพยากรอยู่ค่อนข้างมาก

แถมยังมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษาอีก ถ้าเขาคิดจะหาเรื่องนาย มันง่ายยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

นายอย่าประมาทจะดีกว่า

ถ้าถูกเขาคว้าโอกาสเล่นงานจนทำให้โดนทัณฑ์บนขึ้นมา อนาคตข้างหน้าของนายก็พังหมดกันพอดี"

เฉินเฉิงยิ้มบาง ๆ เทียบเส้นสายทรัพยากรเหรอ

ตนไม่จำเป็นต้องใช้เส้นสายอะไรด้วยซ้ำ อาศัยเพียงแค่ฝีมือของตัวเอง เขาก็ทำอะไรตนไม่ได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องทัณฑ์บนหรืออะไรทำนองนั้น ตนไม่ได้ใส่ใจจริง ๆ

แต่เฉินเฉิงก็ยังคงกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง "ขอบคุณสำหรับความหวังดีจากใจจริงของรุ่นพี่นะครับ

ผมจะระวังตัวไว้ครับ"

จางหลินพยักหน้า "จริงสิ คะแนนนั้นถูกหักไปแล้ว ไม่มีทางยกเลิกได้

ฉันคงได้แต่กล่าวคำขอโทษอีกครั้ง

อีกเดี๋ยวก็ต้องยื่นขอทุนการศึกษาแล้ว มันอาจจะส่งผลกระทบอยู่บ้าง

ขอโทษด้วยนะ"

เฉินเฉิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าวพลางประคองจางหลินขึ้นมา "รุ่นพี่ไม่ต้องขอโทษซ้ำแล้วครับ ในเมื่อเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว

ถึงตอนนั้นผมค่อยคิดหาวิธีดูแล้วกันครับ ว่าจะพอชดเชยแก้ไขอะไรได้บ้างไหม"

ระหว่างที่เฉินเฉิงเดินอยู่บนเส้นทางกลับหอพัก ในหัวก็คอยขบคิดอยู่ตลอดว่าจะแก้ปัญหาความยุ่งยากนี้อย่างไร

แม้จะไม่กังวลเรื่องทัณฑ์บน

แต่การที่มีคนคอยมาหาเรื่องเป็นพัก ๆ แบบนี้ ก็คงเป็นเรื่องที่น่ารำคาญใจอยู่เหมือนกัน

อีกทั้งเรื่องทุนการศึกษาที่จางหลินเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่ ก็ไม่รู้ว่าจะส่งผลกระทบมากน้อยเพียงใด

ตัวเขาเองไม่ได้ต้องการทุนการศึกษาสักเท่าไร แต่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นอาจจะไม่เป็นแบบนั้น

หากต้องมีใครได้รับผลกระทบเพราะตนล่ะก็ ความผิดนี้คงไม่ใช่น้อย ๆ เลย