ตอนที่ 77 ไม่ใช่ศาสตราจารย์เฉินซิงเซิงหรอกเหรอ

หลังจากที่คนทั้งกลุ่มคุยกันไปได้ครู่หนึ่ง บรรดาศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์คลินิกก็มาตรวจวอร์ดเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าโจวเสียนหายเป็นปกติแล้ว พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ในเมื่อคนไข้ที่พวกตนทำการรักษายังต้องใช้เวลาอีกตั้งหลายวันกว่าจะเปิดผ้ากอซออกได้

ประจวบเหมาะกับที่ตวนมู่ซูซึ่งเพิ่งกลับมาถึงมหาวิทยาลัยพร้อมกับศาสตราจารย์อีกสองสามท่านก็เดินมาดูอาการของโจวเสียนพอดี

ทั้งสองฝ่ายเมื่อพบหน้ากันก็ทักทายกันตามมารยาท

ศาสตราจารย์สองสามท่านตรวจดูคร่าว ๆ แล้ว ตวนมู่ซูจึงเอ่ยปากว่า "เอาละ วันนี้ดูอาการอีกวัน พรุ่งนี้เธอก็กลับได้แล้ว"

"อาจารย์คะ หนูหายดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ?

ให้หนูกลับตอนนี้เลยไม่ได้เหรอคะ?"

ตวนมู่ซูปรายตามองโจวเสียนแวบหนึ่ง "ไม่ได้"

โจวเสียนเบะปาก แต่ไม่ได้พูดเรื่องจะขอกลับอีก

ตอนนี้เองตวนมู่ซูจึงหันไปมองบรรดาศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์คลินิก

"ศาสตราจารย์ถาน ศาสตราจารย์ไป๋ ศาสตราจารย์ฉง พวกคุณทั้งสามท่านก็มาตรวจวอร์ดเหมือนกันเหรอครับ?"

น้ำเสียงของตวนมู่ซูแฝงความกระหยิ่มใจอยู่ไม่น้อย

เพราะอย่างไรเสียนักศึกษาที่รักษาด้วยวิธีแพทย์แผนจีนก็หายสนิทแล้ว ส่วนนักศึกษาที่เข้ารับการผ่าตัดยังไม่รู้เลยว่าจะหายเมื่อไร

ศาสตราจารย์ถานตอบกลับทันควัน "ศาสตราจารย์ตวนมู่เองก็มาตรวจวอร์ดไม่ใช่เหรอครับ?"

"พวกคุณตรวจกันเสร็จหรือยังครับ?

ทางผมถือว่าเรียบร้อยแล้ว ทุกท่านจะช่วยดูหน่อยไหมครับ จะได้ช่วยชี้แนะสักเล็กน้อย?"

"ศาสตราจารย์ตวนมู่ล้อเล่นแล้ว พวกผมก็ตรวจเสร็จแล้วเหมือนกัน

ที่ยังอยู่ตรงนี้ก็แค่อยากจะมาสังเกตการณ์ดูฝีมือการตรวจวินิจฉัยและรักษาโรคของศาสตราจารย์ตวนมู่

อีกอย่าง ทางเราเพิ่งจะรักษาไปได้ไม่ถึงครึ่ง แต่นักศึกษาคนนี้กลับหายสนิทแล้ว

ถ้าจะให้ชี้แนะ ก็คงต้องรบกวนศาสตราจารย์ตวนมู่ชี้แนะพวกเรามากกว่าว่าควรจะรักษายังไง"

ยามที่คนทั้งสองสนทนากัน น้ำเสียงต่างสงบราบเรียบและสุภาพยิ่ง ทว่าบรรยากาศกลับชวนให้อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ตวนมู่ซูยิ้ม "ศาสตราจารย์ถานพูดล้อเล่นเกินไป ผมไม่มีความสามารถพอจะไปชี้แนะพวกคุณหรอกครับ

ครั้งนี้ที่รักษาได้เร็วขนาดนี้ก็แค่โชคช่วย เมื่อก่อนไม่เคยหายเร็วแบบนี้มาก่อนเลย"

ในใจของทุกคนไม่มีใครเชื่อคำพูดของตวนมู่ซูเลยสักนิด

โชคช่วยงั้นเหรอ?

การรักษาโรคมีที่ไหนอาศัยโชคช่วยกัน?

เพียงแต่ความเร็วของอีกฝ่ายในครั้งนี้เหนือความคาดหมายจริง ๆ

การใช้ยาได้แม่นยำขนาดนี้ก็เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

พอคิดถึงตรงนี้ ศาสตราจารย์ถานจึงเอ่ยปากว่า "ได้ยินว่าศาสตราจารย์เฉินซิงเซิงเป็นแพทย์ผู้รับผิดชอบหลัก ทำไมถึงไม่เห็นศาสตราจารย์เฉินมาตรวจวอร์ดล่ะครับ?"

"หืม?" ตวนมู่ซูได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองจินปั๋วเหวินด้วยความสงสัย

"เหล่าเฉินเคยมาเหรอ? นายไปตามมาเหรอ?

ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าฉันจะตามคนมาเอง?

ทำไมนายยังไปแจ้งเหล่าเฉินอีก?"

จินปั๋วเหวินเองก็งงเป็นไก่ตาแตก จากนั้นจึงตอบอย่างสับสนว่า "ศาสตราจารย์เฉินเคยมาด้วยเหรอครับ?

ผมไม่ได้แจ้งเขานี่ครับ อาจารย์บอกให้ตามเฉินเฉิงมา ผมก็มัวแต่คิดถึงคำพูดพวกนั้นของอาจารย์

ไม่ได้โทรหาศาสตราจารย์เฉินเลยแม้แต่น้อย"

ตวนมู่ซูหันกลับไปมองถานเจิ้งผิง

ถานเจิ้งผิงจึงหันไปมองโจวเสียนอย่างกังขา "ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าศาสตราจารย์เฉินมารักษาให้เธอหรอกเหรอ?"

โจวเสียนเบะปากทันที "หนูไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย หนูแค่บอกว่าแซ่เฉิน

ศาสตราจารย์เฉินซิงเซิงน่ะพวกอาจารย์เดากันไปเองต่างหากค่ะ"

ตวนมู่ซูเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาในทันที

จึงหันไปถามจินปั๋วเหวิน "แล้วเฉินเฉิงล่ะ?

พวกเรามาตรวจวอร์ด แต่เขาที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้กลับไม่อยู่ มันใช้ได้ที่ไหนกัน?"

จินปั๋วเหวินทำหน้ากระอักกระอ่วน "ผมชวนเขามาด้วยแล้วครับ แต่เขาบอกว่าเขาดูอาการไปแล้ว คนไข้ก็หายดีแล้ว

เขาจะมาหรือไม่มาก็ไม่ต่างกัน เอาเวลานี้ไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า"

สีหน้าของตวนมู่ซูชะงักค้างไปเล็กน้อย เจ้าเด็กคนนี้ชักจะไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้วนะ

ขณะที่ถานเจิ้งผิงเอ่ยถามขึ้นมาแล้ว "เฉินเฉิงคนนี้ เป็นศาสตราจารย์ที่เพิ่งย้ายมาใหม่ของคณะการแพทย์แผนจีนเหรอครับ?"

คำถามนี้ทำให้คนที่รู้จักเฉินเฉิงในห้องผู้ป่วยต่างมีสีหน้าพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที

ตวนมู่ซูคิดทบทวนดูเล็กน้อย แล้วส่งยิ้มให้ถานเจิ้งผิง "คณะเราช่วงนี้มีรองศาสตราจารย์ย้ายมาใหม่ท่านหนึ่งจริง ๆ ครับ

แต่ท่านนั้นก็แซ่เฉินเหมือนกัน

ส่วนคนที่ชื่อเฉินเฉิงคนนี้ ผมคิดว่าศาสตราจารย์ถานต้องเคยได้ยินชื่อแน่นอนครับ

ศาสตราจารย์ถานน่าจะเคยดูคลิปวิดีโอที่นักศึกษาปีสองชื่อเฉินเฉิงช่วยชีวิตลูกแมวที่ใกล้ตายมาแล้วใช่ไหมครับ?"

คำพูดของตวนมู่ซูทำเอาคนจากคณะแพทยศาสตร์คลินิกอึ้งงันไปตาม ๆ กัน

ถานเจิ้งผิงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "พวกคุณให้นักศึกษาปีสองมาเป็นแพทย์เจ้าของไข้เนี่ยนะ?"

ตวนมู่ซูย้อนถาม "เรื่องนี้มีปัญหาตรงไหนงั้นเหรอครับ?"

"แถมผลการรักษาของเฉินเฉิง ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกท่านแล้วด้วย"

คนพวกนั้นพอได้ยินคำนี้ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลงทันที

ถานเจิ้งผิงถึงขั้นเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห "ศาสตราจารย์ตวนมู่ พวกคุณทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?

เรื่องการรักษาคนไข้ช่วยชีวิตคนเนี่ย เอามาทำเป็นเรื่องเล่นๆ แบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ?"

ทว่าตวนมู่ซูกลับหัวเราะเบาๆ "พวกเราทำเป็นเรื่องเล่นๆ ตรงไหนกันครับ?

หรือว่าผลการรักษาของเฉินเฉิงออกมาไม่ดีล่ะครับ?"

พอได้ยินคำนี้ของตวนมู่ซู หากคนพวกนี้ไว้หนวดไว้เครา ก็คงโมโหจนหนวดกระดิกตาถลึงไปแล้ว

"ต่อให้ผลลัพธ์จะดียังไง เขาก็เป็นแค่นักศึกษาปีสองคนหนึ่งเท่านั้น

พวกคุณกล้าปล่อยให้เขามารักษาได้ยังไงกัน?

นี่มันไม่เห็นชีวิตคนอยู่ในสายตาชัดๆ"

ตวนมู่ซูได้ยินก็แค่นเสียงฮึ "ฮึ พวกเราไม่เห็นชีวิตคนอยู่ในสายตาตรงไหนกันครับ?

ผมไม่กลัวคุณจะหัวเราะเยาะหรอกนะ ปกติเวลาอยู่ในห้องเรียนเฉินเฉิงมักจะหลับตาตลอดเวลา

ขอแค่เขาลืมตาขึ้นมาเมื่อไหร่ นั่นแปลว่าอาจารย์บนเวทีบรรยายผิดแล้ว

ขนาดนี้แล้วยังพิสูจน์ฝีมือของเฉินเฉิงไม่ได้อีกเหรอครับ?"

"ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่ง เป็นแค่นักศึกษาที่มีพรสวรรค์ค่อนข้างโดดเด่นเท่านั้นเอง

การกระทำของพวกคุณ มีแต่จะทำลายเด็กนักศึกษาแบบนี้ลงไปเปล่าๆ"

ตวนมู่ซูเอ่ยออกมาเรียบๆ เพียงไม่กี่คำ "เขามีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมแล้วครับ"

"ต่อให้เขามีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม เขาก็เป็นแค่นักศึกษาอยู่...

หือ?

คุณว่าอะไรนะ?

เขามีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมงั้นเหรอ?

เขาจะมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมได้ยังไง?

เขาเป็นแค่นักศึกษาปีสอง จะไปสอบเอาใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมมาได้ยังไงกัน?"

ถานเจิ้งผิงเริ่มจากโกรธ จากนั้นก็สงสัย และท้ายที่สุดคือไม่เชื่อ

เพียงประโยคเดียวเขาเปลี่ยนน้ำเสียงไปถึงสามรอบ

ทว่าตอนนี้ตวนมู่ซูกลับสงบเยือกเย็น เขามองถานเจิ้งผิงอยู่ครู่ใหญ่ รอจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายถามคำถามจบหมดแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า

"ฮะ ตอนนี้ประเทศเราให้การสนับสนุนการแพทย์แผนจีนอย่างเต็มที่ เพราะฉะนั้นช่องทางที่แพทย์แผนจีนจะสอบเอาใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมได้ จึงไม่ได้มีแค่ผู้ที่เรียนจบตามหลักสูตรเท่านั้นที่มีสิทธิ์สอบ

แพทย์แผนจีนระดับพื้นบ้านก็มีช่องทางอื่นให้สอบได้เหมือนกัน และเฉินเฉิงก็สอบผ่านมาด้วยวิธีนี้นี่แหละครับ

คุณมีปัญหาอะไรไหมล่ะครับ?"

พอพวกถานเจิ้งผิงได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

เพียงแต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ทำเพียงมองโจวเสียนแวบหนึ่ง แล้วเดินตรงออกจากห้องพักผู้ป่วยไปทันที

เรื่องที่ตวนมู่ซูบอกว่าเฉินเฉิงมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม พวกเขาไม่ได้นึกสงสัย และไม่คิดว่าตวนมู่ซูจะหลอกลวงพวกตนในเรื่องพรรค์นี้ด้วย

ขณะเดียวกัน เรื่องนี้ก็ทำให้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมตวนมู่ซูถึงยอมปล่อยให้เฉินเฉิงมารักษา

ทว่าการที่พวกตนกลับสู้เด็กนักศึกษาปีสองคนหนึ่งไม่ได้

จะให้พวกเขายังมีหน้าอยู่ในห้องพักผู้ป่วยต่อไปได้อย่างไร?

เมื่อเห็นภาพนี้ ตวนมู่ซูก็ยักไหล่พลางส่งเสียงฮึในลำคอเบาๆ

จากนั้นเมื่อสังเกตเห็นว่าในห้องพักผู้ป่วยยังมีจางหลินกับสือจิ่งอยู่ จึงรีบเก็บสีหน้าแล้วนำทุกคนออกจากห้องพักผู้ป่วยเช่นกัน

พอออกจากห้องพักผู้ป่วย ตวนมู่ซูก็ไปหาเฉินเฉิงที่กำลังเปิดคลิปวิดีโอเพื่อศึกษาหาความรู้อยู่ในห้องทำงานของแพทย์

เพราะเฉินเฉิงแท้ๆ วันนี้เขาถึงได้ระบายความอัดอั้นต่อหน้าพวกศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์คลินิกอย่างถานเจิ้งผิงได้อย่างสะใจ

ดังนั้นต่อให้เฉินเฉิงจะไม่ได้ตามไปราวด์วอร์ด เขาก็ไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น พอเห็นเฉินเฉิง เขาก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าเปื้อนยิ้มทันที "เฉินเฉิง"

เฉินเฉิงได้ยินเสียงก็หันขวับกลับมา "ศาสตราจารย์ตวนมู่? มีอะไรเหรอครับ?"