ตอนที่ 76 ศาสตราจารย์เฉินคนไหน

นักศึกษาที่ปลุกเธอเห็นว่าเธอเอาแต่เหลียวซ้ายแลขวาไม่ยอมพูดจา

จึงเอ่ยแนะนำเธอว่า "นักศึกษา อาจารย์เหล่านี้ล้วนเป็นศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์คลินิกของเรา"

"ตอนนี้กำลังตรวจวอร์ด และเดินตรวจมาถึงเธอแล้ว"

"อ๋อๆ"

"เพราะงั้นตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้าง"

"ฉันสบายดีค่ะ" โจวเสียนพยักหน้าอย่างงุนงง

"หืม?"

"ไม่ใช่ว่าถามว่าฉันรู้สึกยังไงบ้างเหรอคะ"

"ฉันก็สบายดีนี่คะ"

คนกลุ่มนั้นก็สังเกตเห็นความผิดปกติแล้วเช่นกัน เพราะสถานการณ์ของโจวเสียนนั้นเหมือนกับจางหลินเป๊ะ

ตอนนี้เธอลืมตาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว แม้จะยังมองเห็นก้อนเลือดคั่งในดวงตาอยู่ แต่ก็เล็กลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด

ทำให้สีหน้าของคนทั้งกลุ่มฉายแววเหลือเชื่อออกมา

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าแพทย์แผนจีนระดับแถวหน้ามีฝีมือระดับไหน

แต่คนระดับนี้มีน้อยเกินไป อย่างน้อยที่สุดก็ไม่มีอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แพทย์แผนจีนในมหาวิทยาลัยมีฝีมือระดับนี้?

อีกทั้งผลการรักษาที่เห็นอยู่ตอนนี้นี่ มันจะไม่ดีเกินไปหน่อยหรือ?

แถมยังรวดเร็วเกินไปอีกด้วย?

เมื่อวานตอนที่พวกตนมาตรวจ เด็กสาวคนนี้ยังลืมตาไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เธอพูดเอง ยาที่ใช้ไปก่อนหน้านี้ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย

นี่มันแตกต่างจากแพทย์แผนจีนที่พวกเขารู้จักอย่างสิ้นเชิง

อันที่จริงเรื่องนี้ก็มีปรากฏการณ์ประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือแพทย์แผนจีนระดับแถวหน้ามักจะไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับแพทย์แผนปัจจุบันที่มีชื่อเสียงมากนัก

ต่อให้เป็นแพทย์แผนปัจจุบันที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้า หลังจากเริ่มทำความเข้าใจแพทย์แผนจีนแล้ว ก็ยากที่จะได้รู้จักกับระดับปรมาจารย์หรือมือหนึ่งของประเทศในวงการแพทย์แผนจีน

ระดับที่พวกเขาได้สัมผัสอย่างมากที่สุดก็แค่ระดับขั้นแยกแยะกลุ่มอาการ ทว่าแพทย์ระดับขั้นแยกแยะกลุ่มอาการบางคนก็มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านถึงขั้นเห็นถึงรายละเอียดลึกสุด

ซึ่งนั่นก็ทำให้แพทย์แผนปัจจุบันระดับแนวหน้าในสาขาเดียวกันนั้นทึ่งจนยกย่องให้เป็นดั่งผู้วิเศษ

โดยเฉพาะในแถบเมืองหลวงอย่างปักกิ่ง นี่คือเหตุผลที่แพทย์ชื่อดังระดับแนวหน้าในโรงพยาบาลอย่างเสียเหอหรือ 301 ล้วนเข้าใจแพทย์แผนจีนเป็นอย่างดี และบางคนถึงขั้นยกย่องเชิดชูแพทย์แผนจีนด้วยซ้ำ

เพราะพวกเขามักจะต้องร่วมมือกับแพทย์แผนจีนที่ญาติผู้ป่วยเชิญมาเพื่อทำการรักษาผู้ป่วยร่วมกันอยู่บ่อยครั้งด้วยเหตุผลบางประการ

ผลที่ตามมาจึงทำให้พวกเขารู้ว่าแพทย์แผนจีนมีประสิทธิผลอันน่าอัศจรรย์มากมายในการรักษาโรค

แต่ก็ไม่เคยพบเห็นกรณีที่เห็นผลปาฏิหาริย์รวดเร็วถึงขนาดนี้มาก่อนจริงๆ

ศาสตราจารย์คนหนึ่งในนั้นเอ่ยปากถามขึ้นว่า "วันนี้เธอเปลี่ยนแพทย์เจ้าของไข้เหรอ"

โจวเสียนพยักหน้า พลางส่งเสียง "อืม" ตอบรับคำหนึ่ง

"เป็นศาสตราจารย์ท่านไหนของคณะการแพทย์แผนจีนล่ะ"

"เฉิน..." โจวเสียนเกือบจะโพล่งชื่อเฉินเฉิงออกมา

ทว่าพลันนึกขึ้นได้ว่าเฉินเฉิงไม่ใช่ศาสตราจารย์เสียหน่อย แต่เป็นแค่นักศึกษาปีสองของคณะการแพทย์แผนจีนเท่านั้น

ถ้าพูดออกไป จะเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนให้คณะการแพทย์แผนจีนหรือเปล่า?

เธอเป็นนักศึกษากฎหมาย จึงไม่คิดว่าตอนนี้เฉินเฉิงจะมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมแล้ว

ทว่าพอได้ยินแซ่ที่เธอหลุดปากออกมา เหล่าศาสตราจารย์ก็เริ่มคาดเดากันทันทีว่าเป็นศาสตราจารย์เฉินคนไหนของคณะการแพทย์แผนจีนกันแน่

"หรือว่าจะเป็นศาสตราจารย์เฉินอี้?"

"ไม่น่าจะใช่เขา ถ้าเขามีฝีมือระดับนี้ ป่านนี้คงมาคุยโวโอ้อวดใส่พวกเราไปนานแล้ว"

"ไหนเลยจะปล่อยให้เป็นแบบตอนนี้ ที่พวกเราต้องมานั่งเดากันว่าเป็นใคร"

"ศาสตราจารย์เฉินซิ่งเซิงเหรอ"

"อืม เป็นไปได้ว่าเป็นเขา นอกจากเขาแล้ว ในคณะการแพทย์แผนจีนก็ไม่มีศาสตราจารย์หรือรองศาสตราจารย์ที่แซ่เฉินคนอื่นอีกแล้ว"

"ส่วนพวกอาจารย์ผู้บรรยาย ยิ่งไม่มีทางมีฝีมือระดับนี้ได้หรอก"

ในขณะที่พวกอาจารย์กำลังคาดเดากันอย่างออกรสนั้น นักศึกษาทั้งสามคนในห้องพักผู้ป่วยต่างก่นด่าวิจารณ์อยู่ในใจไม่หยุด

พวกอาจารย์เดาผิดกันหมดแล้ว! ในใจของพวกเขากำลังตะโกนก้อง: ศาสตราจารย์เฉินเฉิงต่างหากล่ะ!

ทั้งสามคนแทบไม่กล้าคิดเลยว่า ถ้าเหล่าศาสตราจารย์รู้ว่าคนที่ทำการรักษาคือเด็กนักศึกษาปีสองคนหนึ่ง จะทำสีหน้าแบบไหนออกมา?

"แล้วอาการอื่นๆ ของเธอล่ะ"

"ตอนนี้แค่รู้สึกเคืองตา แล้วก็ตัวรุมๆ นิดหน่อยค่ะ"

"อย่างอื่นไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ"

เหล่าศาสตราจารย์และนักศึกษาของพวกเขาต่างพากันเงียบกริบ

เพราะนี่คือประสิทธิผลที่ได้เห็นกับตาตัวเอง ไม่ใช่เรื่องเล่าลือที่ได้ยินมาตามห้องทำงาน

หากยังซักไซ้ต่อไป คนที่ต้องเสียหน้าก็คือพวกตนอยู่ดี

เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเสียกิริยาต่อหน้านักศึกษา

ศาสตราจารย์คนหนึ่งจึงกล่าวกับโจวเสียนว่าให้พักผ่อนให้ดี จากนั้นคนทั้งกลุ่มก็รีบก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ ทั้งสามคนในห้องต่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

โจวเสียนเอ่ยถามว่า "พวกเธอว่าอาจารย์พวกนั้นจะไม่ไปถามยืนยันกับศาสตราจารย์เฉินที่คณะการแพทย์แผนจีนใช่ไหม"

"ไม่น่าจะหรอก ความสัมพันธ์ระหว่างสองคณะมันเห็นๆ กันอยู่"

โจวเสียนรู้สึกว่ามีเหตุผล ในใจจึงผ่อนคลายลงบ้าง

เพียงแต่พอผ่อนคลายลง ความง่วงก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

เธอจึงเอนศีรษะลงนอนหลับต่อทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเฉินเฉิงกินอาหารเช้าเสร็จก็เดินไปดูอาการของโจวเสียน

ทว่าตอนที่เขามาถึงห้องพักผู้ป่วย ทั้งสามคนยังคงนอนหลับอยู่

เฉินเฉิงไม่ได้คิดจะรอให้พวกเขาตื่นเอง จึงเขย่าตัวปลุกโจวเสียน

ยังดีที่เมื่อวานเธอนอนมาค่อนข้างเยอะ จึงไม่ได้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไรนัก

อีกทั้งพอลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเป็นเฉินเฉิง เธอก็รีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที

"เฉินเฉิง ลำบากเธอแย่เลยนะ เช้าขนาดนี้ยังอุตส่าห์แวะมาดูอาการฉัน"

เฉินเฉิงโบกมือ "ผมขอดูตาคุณหน่อยครับ"

"ได้สิ"

จากนั้นเฉินเฉิงก็เปิดเปลือกตาของโจวเสียนเพื่อตรวจดู ก้อนเนื้อสีเลือดที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

เวลานี้โจวเสียนกลับสู่สภาพปกติแล้ว

"อืม กลับมาเป็นปกติแล้วครับ ไม่ต้องกินยาต่อแล้ว"

"จริงเหรอ

ไม่ต้องกินต่อเพื่อคุมอาการให้ชัวร์เหรอ"

เฉินเฉิงส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออก "นี่ไม่ใช่ยาบำรุงสักหน่อย จะไปคุมผลอะไรล่ะครับ"

"อ๋อๆ ถ้างั้นฉันจะกลับหอพักได้เมื่อไรเหรอ"

เฉินเฉิงผายมือทั้งสองข้าง "ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันครับว่าเมื่อไรจะได้กลับ"

โจวเสียนหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน

อีกสองคนได้ยินเสียงของพวกเขาจึงตื่นขึ้นมาเช่นกัน

สือจิ่งรีบเอ่ยว่า "เพื่อนนักศึกษาเฉินเฉิง นายช่วยดูให้ฉันด้วยได้ไหม"

เฉินเฉิงหันไปมองสือจิ่งแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

แล้วลุกเดินไปข้างตัวสือจิ่ง หลังตรวจดูครู่หนึ่งก็กล่าวว่า "คุณก็หายแล้วเหมือนกันครับ ไม่จำเป็นต้องกินยาต่อแล้ว

รอให้อาจารย์บอกว่าพวกเราไปได้เมื่อไร ก็กลับไปได้เลยครับ"

"ขอบใจนะ เพื่อนนักศึกษาเฉินเฉิง ขอบใจนายจริงๆ!"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "อาจารย์จินเป็นคนตรวจรักษาให้คุณ ถ้าจะขอบคุณก็ควรขอบคุณอาจารย์จินครับ"

"ขอบคุณทั้งสองคนนั่นแหละ!" สือจิ่งมีสีหน้าดีใจเต็มเปี่ยม

มีเพียงจางหลินที่อ้าปากแล้วก็หุบลง สีหน้าเหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่ปากแต่อ้ำอึ้งไม่กล้าเอ่ย

เพียงแต่เฉินเฉิงไม่ได้หันไปมองเขาแม้แต่น้อย

พอตรวจเสร็จ เฉินเฉิงก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

สือจิ่งจึงเอ่ยถามจางหลินว่า "ทำไมนายไม่ให้เฉินเฉิงช่วยตรวจดูให้นายด้วยล่ะ"

จางหลินยิ้มเจื่อน "ฉันก็อยากอยู่นะ แต่ฉันจะกล้าอ้าปากได้ยังไง

ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยไปหาเรื่องเขาถึงหอพัก

แถมเมื่อวานยังพูดจาแบบนั้นต่อหน้าเขาอีก"

โจวเสียนถามด้วยความสงสัย "รุ่นพี่คะ ทำไมรุ่นพี่ต้องไปหาเรื่องเฉินเฉิงด้วย"

จางหลินถอนหายใจ "จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ

วิดีโอที่เขาช่วยลูกแมวนั่นมันทำให้รุ่นพี่หนิงจี้ของคณะเราเสียหน้า

แล้วก็ทำให้คณะเราเสียหน้าไปด้วย

ฉันก็เลยอยากจะช่วยระบายอารมณ์เอาคืนบ้าง"

สือจิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน

แต่โจวเสียนกลับพูดว่า "รุ่นพี่ พูดตรงๆ นะ พวกพี่นี่มันประสาทชัดๆ

เรื่องแบบนี้มีอะไรให้ต้องมาแข่งกัน ความจริงมันเห็นๆ กันอยู่แล้ว

พวกพี่ตามไปหาเรื่องเขาทีหลังแบบนี้ มันน่าเกลียดจริงๆ ค่ะ"

"ฉันเองก็เสียใจทีหลังเหมือนกัน"

"รุ่นพี่เสียใจเพราะเห็นว่าพวกเราหายดีกันหมดแล้วต่างหาก

ถ้าหากยายังไม่ได้ผลเหมือนวันแรกของฉัน ดีไม่ดีรุ่นพี่คงพูดจาแย่กว่านี้อีก

ตอนนี้ไม่ใช่ว่าทำตัวเองหรอกเหรอคะ

ฉันว่ารุ่นพี่สมน้ำหน้าแล้วค่ะ"

มุมปากของจางหลินกระตุกไม่หยุด รุ่นน้องคนนี้ไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิดเดียว

"รุ่นน้อง ฉันผิดเอง ฉันยอมรับ

ช่างมันเถอะ ถือเสียว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน"