ตอนที่ 75 คนคนนี้ไม่มีพรสวรรค์ในการเรียนหมอ

จินปั๋วเหวินรีบเอ่ยปากขึ้นทันที "ยาหนักไปใช่ไหมครับ

ผมเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เพียงแต่พอคุณให้ผมไปดูอาการของโจวเสียน

ผลการรักษานั้นยอดเยี่ยมจนไร้ที่ติจริง ๆ ผมเลยนึกว่าที่ผ่านมาเป็นเพราะตัวเองระมัดระวังเกินไป ก็เลยทำให้ผลการใช้ยาออกมาไม่ดี"

เฉินเฉิงจ้องมองจินปั๋วเหวินด้วยสายตาเหลือเชื่อ "ก่อนหน้านี้คุณแค่ใช้ยาแบบระมัดระวังเหรอครับ

อีกอย่างตอนนี้อาการของทั้งสองคนไม่เหมือนกันเลย คุณอย่าเห็นว่าสือจิ่งเป็นผู้ชาย

แล้วรูปร่างจะใหญ่กว่าโจวเสียนอยู่มาก

สภาพอาการป่วยของพวกเขาทั้งสองก็อยู่คนละระดับกันเลยอย่างสิ้นเชิง

สือเกาที่คุณสั่งไปถึง 3.6 นี่ กะจะให้เขาห่มผ้านวมนอนตัวสั่นหรือไงครับ"

จินปั๋วเหวินยิ้มเจื่อนอย่างเก้อเขินก่อน จากนั้นจึงเอ่ยถามขอคำชี้แนะจากเฉินเฉิงอย่างจริงจัง "ถ้าผมลดลงอีกครึ่งหนึ่ง ใช้สัก 1.8 เป็นยังไงครับ"

พูดจบก็ยังแอบชำเลืองมองเฉินเฉิง

"ได้ครับ"

เมื่อได้ยินสองคำนี้ จินปั๋วเหวินก็ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ

รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

เพียงแต่ต่อมาก็ได้ยินเฉินเฉิงพูดถึงปัญหาเรื่องปริมาณยาตัวอื่น ๆ ต่อ

น้ำเสียงเจือความผิดหวังแกมเคี่ยวเข็ญอยู่ไม่น้อย "การปรับเพิ่มลดปริมาณยา ถ้ามันง่ายเหมือนอย่างที่คุณคิดล่ะก็

แพทย์จีนก็คงไม่ต้องเรียนยากขนาดนี้แล้ว ตัวยาที่ควรใช้หนักก็ไม่หนัก ตัวยาที่ควรใช้เบาก็ไม่เบา

คุณเรียนมาตั้งหลายปี เรียนอะไรมาบ้างเนี่ย"

เฉินเฉิงพูดพลางส่ายหน้ามองใบสั่งยาที่จินปั๋วเหวินเขียน

ในใจของจินปั๋วเหวินขมขื่นเป็นที่สุด ทั้งยังหาคำพูดมาโต้แย้งเฉินเฉิงไม่ได้เลย

เพราะความต่างของผลลัพธ์หลังการใช้ยาของทั้งสองคนมันประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า

หลังจากเฉินเฉิงพูดไปไม่กี่ประโยค เขาก็ลืมเรื่องที่ว่าจินปั๋วเหวินเป็นอาจารย์ผู้สอนของตัวเองไปเสียสนิท

จากนั้นเฉินเฉิงจึงเริ่มอธิบายเรื่องการเพิ่มลดตัวยาแต่ละชนิดให้จินปั๋วเหวินฟัง

พอบรรยายเสร็จ จินปั๋วเหวินก็ตาเหม่อลอยไปแล้ว

ไม่ใช่เพราะเขาฟังไม่รู้เรื่อง แต่ตรงกันข้ามเลย เป็นเพราะเขาฟังเข้าใจต่างหาก

ตอนนี้เขากำลังคิดอยู่ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเฉินเฉิง

นี่คือนักศึกษาที่ตัวเองต้องเป็นคนสอนแท้ ๆ แต่ตอนนี้ตัวเองกลับกำลังถูกเขาสอนอยู่เสียได้

ส่วนเฉินเฉิงพอเห็นสภาพของเขาเช่นนี้ ในใจก็ผุดความคิดขึ้นมาอีกครั้งว่า คนคนนี้ไม่มีพรสวรรค์ในการเรียนหมอเอาเสียเลย

"ฟังไม่เข้าใจเหรอครับ

ให้ผมอธิบายใหม่อีกรอบไหม"

จินปั๋วเหวินรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วครับ

เดี๋ยวผมจะรีบไปจัดยาเดี๋ยวนี้แหละ"

จากนั้นจินปั๋วเหวินก็เผ่นหนีออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว ราวกับมีสัตว์ร้ายวิ่งไล่กวดอยู่ข้างหลัง

ทำเอาเฉินเฉิงมองตามแล้วได้แต่ส่ายหน้า

ไม่นานเวลาก็ล่วงเลยมาถึงหนึ่งทุ่ม ท้องฟ้าเริ่มมืดลงอย่างเห็นได้ชัด

เหล่าศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์คลินิกเริ่มพานักศึกษาของตนออกตรวจดูอาการของผู้ป่วย

เนื่องจากมีผู้ป่วยอยู่ไม่มาก การตรวจจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ห้องพักผู้ป่วยของพวกโจวเสียนเป็นห้องสุดท้ายที่ได้รับการตรวจ

เมื่อคนกลุ่มนั้นเดินเข้ามาในห้องก็ตรงรี่ไปหาจางหลินทันที "นักศึกษา รู้สึกเป็นยังไงบ้าง"

"ก็พอไหวครับ"

คำตอบนี้ทำให้ทุกคนขมวดคิ้ว

เพราะตามปกติแล้วคำตอบควรจะเป็นคำว่า "ดีขึ้นมาก" เสียมากกว่า

แล้วที่ว่า "ก็พอไหว" นี่มันหมายความว่ายังไงกัน

ที่จริงจางหลินอยากจะตอบว่ารู้สึกแย่มากหรือไม่ก็รู้สึกเฉย ๆ เสียด้วยซ้ำ

แต่เมื่อคำนึงถึงหน้าตาของพวกศาสตราจารย์ เขาจึงตอบไปว่าก็พอไหว

หากไม่มีอีกสองคนข้าง ๆ ให้เปรียบเทียบ เขาอาจจะไม่ตอบแบบนี้

โจวเสียนนั้นไม่ต้องพูดถึง ตลอดทั้งกระบวนการใช้แต่วิธีการรักษาด้วยการแพทย์แผนจีน

แต่สือจิ่งไม่ใช่ ก่อนเที่ยงเขายังใช้การรักษาด้วยการแพทย์แผนปัจจุบันอยู่เลย

เกือบจะถึงเวลากินข้าวเที่ยงแล้วถึงเพิ่งเริ่มดื่มยาจีน

ทว่าพอถึงเวลาอาหารเย็น เขาก็บอกว่าแทบไม่รู้สึกทรมานตามตัวแล้ว

ส่วนอีกคนอย่างโจวเสียนก็ติดเชื้อช้ากว่าตนเองไปวันหนึ่ง

ผลปรากฏว่าตอนนี้เธอลืมตาแล้วกินข้าวเองได้แล้ว

ถึงแม้จะลืมตาได้ไม่เต็มที่ แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวันแล้วจริง ๆ

ส่วนตัวเขาเองในตอนนี้ อย่าว่าแต่ความเจ็บปวดทรมานไม่ได้ลดลงเลย

ผ้าพันแผลหนาเตอะบนใบหน้ายังทำให้เขาไม่รู้เลยว่าจะสามารถกินข้าวเองได้เมื่อไหร่

ความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากการเปรียบเทียบนี้ ทำให้จางหลินตกอยู่ในห้วงแห่งการสงสัยในตัวเอง

"เธอรู้สึกไม่สบายตัวมากเลยเหรอ"

ในใจของจางหลินรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าภายนอกยังคงต้องแสร้งทำเป็นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกทรมานเข้าไปใหญ่

"เหงื่อออกที่ศีรษะตลอดเวลาเลยครับ ทำให้ตาเคืองทรมานมาก

ผมไม่กล้าแม้แต่จะนอนหลับ เพราะกลัวว่าเหงื่อที่หน้าผากจะไหลซึมเข้าไปข้างใน

อีกทั้งร่างกายยังร้อนรุ่มกระสับกระส่ายตลอดเวลาด้วยครับ"

"ไม่รู้สึกทุเลาลงบ้างเลยเหรอ"

"เปล่าครับ มันก็ทุเลาลงอยู่บ้าง เพียงแต่รู้สึกไม่ค่อยชัดเจนเท่าไร

อีกทั้งพอกินยาแล้ว ช่วงแรกๆ อาการจะดีขึ้นหน่อย แต่พอหมดฤทธิ์ยา ความรู้สึกไม่สบายตัวเหล่านี้ก็กลับมาอีกครับ"

หลังจากฟังคำพูดของจางหลินจบ ศาสตราจารย์หลายคนก็เริ่มปรับเพิ่มขนาดยาของจางหลิน

พร้อมทั้งพูดปลอบใจเขาไปสองสามประโยค

จากนั้นคนกลุ่มนั้นก็เริ่มตรวจดูอาการของสือจิ่ง

เรื่องที่สือจิ่งเริ่มใช้ยาจีนตั้งแต่ตอนเที่ยงนั้น คนพวกนี้ต่างก็ได้ยินพยาบาลบอกมาแล้ว

เพราะอย่างไรเสียคนที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้ตั้งแต่แรกก็คือพวกเขา หากจะใช้ยาจีนย่อมต้องแจ้งให้พวกเขาทราบอย่างแน่นอน

ตอนนั้นพอคนพวกนี้รู้ว่าสือจิ่งเป็นคนขอใช้ยาจีนด้วยตัวเองก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บ้าง

ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด

สาเหตุที่ทำแบบนี้ก็เพื่อจะบอกกับคณะการแพทย์แผนจีนว่า เห็นไหมว่าพวกเราไม่เคยห้ามคนไข้ใช้ยาจีนควบคู่กันเลย

แต่พวกคุณเวลารักษาโรคทีไรมักจะให้คนไข้หยุดยาแผนปัจจุบันก่อนทุกครั้ง

นี่มันเป็นหลักการอะไรกัน

อาการของสือจิ่งนั้นตรวจดูได้ง่ายเป็นพิเศษ รอยแดงในดวงตาของเขาจางลงจนแทบมองไม่ออกแล้ว

หลังจากศาสตราจารย์หลายคนตรวจดูเสร็จ ก็พยักหน้าให้สือจิ่ง "อาการของเธอฟื้นตัวได้ดีมากเลยนะ

ประเมินว่าพรุ่งนี้เธอก็น่าจะหายดีแล้วล่ะ"

สือจิ่งรีบกล่าวขอบคุณพวกเขาทันที "ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านมากครับ ผมหายเร็วขนาดนี้ได้ก็เพราะอาจารย์ทุกท่านเลยครับ"

คนทั้งกลุ่มได้ยินดังนั้นต่างก็พยักหน้ารับเบาๆ เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็ได้ยินคำพูดทำนองนี้มานับไม่ถ้วนจนชินชาไปนานแล้ว

ในที่สุดสายตาของพวกเขาก็มองไปยังโจวเสียนที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วย ซึ่งในเวลานี้โจวเสียนได้ผล็อยหลับไปแล้ว

เพราะเมื่อวานเธอแทบไม่ได้พักผ่อนเลย พอตอนนี้ร่างกายสบายขึ้นจึงหลับสนิทเป็นพิเศษ

หนึ่งในศาสตราจารย์เอ่ยกับนักศึกษาว่า "ไปปลุกนักศึกษาคนนี้ขึ้นมาดูหน่อยสิ ถึงแม้เธอจะไม่ได้อยู่ในการรักษาของพวกเรา

แต่ต่อไปแปดเก้าส่วนในสิบส่วนก็คงต้องให้พวกเรามารับช่วงต่ออยู่ดี ตอนนี้ทำความเข้าใจอาการเอาไว้ก่อน ถึงเวลานั้นจะได้ไม่ฉุกละหุก

อีกอย่าง หากปล่อยให้ยืดเยื้อเนิ่นนานไปก็ย่อมมีความเสี่ยงด้วย"

นี่นับว่าโชคดีที่จินปั๋วเหวินไม่ได้อยู่ที่นี่ หากเขาอยู่ด้วยละก็ คงได้เปิดศึกทะเลาะกันอย่างแน่นอน

ส่วนคนไข้อีกสองคนในห้องพักผู้ป่วย ในเวลานี้ต่างก็แสดงสีหน้าเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก

แต่ก่อนพวกเขาไม่เคยสัมผัสกับความแตกต่างที่เด่นชัดถึงเพียงนี้มาก่อน

แถมยังเกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเองเสียด้วย

สิ่งนี้ทำให้ทัศนคติของทั้งสองคนเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง

จางหลินถึงขั้นเริ่มนึกเสียใจภายหลังว่าทำไมตอนนั้นตัวเองถึงไม่ดื้อรั้นยืนกรานต่อไปอีกสักนิด

หากได้เห็นผลการใช้ยาของโจวเสียนในเวลาต่อมา ตัวเองก็คงไม่ต้องมารับกรรมทรมานเช่นนี้

เขาลืมไปกระทั่งว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเคยรังเกียจแพทย์แผนจีนมากเพียงใด

เคยดูถูกเหยียดหยามไว้มากแค่ไหน

สือจิ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นคนค่อนข้างรู้จักเอาตัวรอด ต่อให้จะรอดูเรื่องสนุก เขาก็ยังสำรวมสีหน้าเอาไว้บ้าง

ทางด้านนี้ นักศึกษาคนหนึ่งเดินมาถึงข้างเตียงของโจวเสียนแล้วใช้มือเขย่าปลุกเธอเบาๆ

ความจริงแล้วโจวเสียนเพิ่งจะนอนหลับไปได้ไม่นาน การถูกปลุกให้ตื่นในเวลานี้จึงทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจอยู่บ้าง

เพียงแต่คิดว่าคงถึงเวลาต้องกินยาอีกรอบแล้ว จึงไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมาเท่านั้น

ทว่าเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก และพบว่าทุกคนตรงหน้าล้วนเป็นคนที่ไม่คุ้นเคย สีหน้าของเธอก็เริ่มเก็บอาการไม่อยู่เล็กน้อย

"นักศึกษา ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้าง"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ โจวเสียนก็รู้สึกสงสัย จึงหันศีรษะมองไปรอบๆ

ทว่ากลับไม่พบเงาร่างของคนที่เธอคุ้นเคย จากนั้นเธอจึงหันไปมองสือจิ่ง

เห็นได้ชัดว่ากำลังส่งสายตาถามสือจิ่งว่า คนพวกนี้เป็นใครกัน