ตอนที่ 74 มีเหงื่อไหม

ทั้งสองคนต่างคิดว่าอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ไม่อย่างนั้นมันจะดูน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ถ้าแพทย์แผนจีนทำได้ถึงระดับนี้จริง ทำไมก่อนหน้านี้พวกเขาถึงไม่เคยเจอมาก่อนเลย

บรรดาศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยล้วนเป็นแพทย์แผนจีนชื่อดัง ทำไมถึงไม่เคยเห็นใครเก่งกาจขนาดนี้บ้าง

ทว่าพอโจวเสียนเข้าห้องน้ำเสร็จเดินกลับมา สือจิ่งก็ถึงกับตาค้างไปเลย

ที่นี่แม้แต่ในห้องน้ำก็ยังติดเครื่องปรับอากาศ เป็นไปไม่ได้เลยที่แค่เข้าห้องน้ำจะเหงื่อท่วมตัวขนาดนี้

จางหลินได้ยินเสียงฝีเท้าสองคู่เดินเข้ามาในห้อง

พยาบาลประคองโจวเสียนขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วเอ่ยกับเธอว่า "ถ้ายังรู้สึกไม่สบายท้องอยู่ก็กดกริ่งเรียกได้เลยนะคะ ฉันวางปุ่มกดไว้ข้างหมอนให้แล้วค่ะ"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

จากนั้นจางหลินก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนึ่งคู่ก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

เขาจึงเอ่ยปากถามขึ้นว่า "มีเหงื่อไหม"

ตอนนี้สือจิ่งยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ ได้ยินเสียงจางหลินถึงได้กลืนน้ำลายลงคอแล้วตอบว่า "มี"

โจวเสียนได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างชัดเจนจึงพูดขึ้นว่า "เหงื่อออกท่วมตัวเลยค่ะ

แต่พอเหงื่อออกแล้ว ความรู้สึกร้อนรุ่มตามตัวก่อนหน้านี้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันรู้สึกว่าเหงื่อออกแล้วสบายตัวขนาดนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเสียน ทั้งสองคนต่างก็พูดอะไรไม่ออก

จางหลินเพราะมองไม่เห็น จึงคิดว่าโจวเสียนกำลังพูดเกินจริงไปหรือเปล่า

แต่สือจิ่งมองเห็นนี่ ตอนนี้เขาแค่อยากจะถามโจวเสียนเหลือเกินว่า ยาที่เหลืออยู่อีกถุงนั้นขอยกให้เขาดื่มแทนได้ไหม

เมื่อทั้งคู่ไม่พูดอะไร โจวเสียนจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นแทน "รุ่นพี่สือจิ่ง หรือไม่รุ่นพี่ก็ลองให้อา... เอ่อ เพื่อนนักศึกษาเฉินสั่งยาจีนให้ดูไหมคะ"

ตอนที่โจวเสียนพูดถึงเฉินเฉิง เธอเผลอจะหลุดปากเรียกศาสตราจารย์ออกไปโดยไม่รู้ตัว

พอสือจิ่งได้ยินที่โจวเสียนพูด ความคิดในหัวก็เริ่มแล่นทันที

นั่นสินะ อาการของเขาหากใช้ยาปฏิชีวนะต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะหาย

พอกินยานี้เข้าไปก็ช่วยบรรเทาได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง พอยาหมดฤทธิ์ก็กลับมาร้อนรุ่มเหมือนเดิม

ขอแค่เริ่มร้อนรุ่มขึ้นมา จะนั่งก็ไม่เป็นสุข จะนอนก็กระสับกระส่าย

ดังนั้นตอนที่เขาเห็นโจวเสียนอนกางแขนกางขาอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงคนไข้ จึงมั่นใจได้ทันทีว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง

เพราะเวลาที่ร่างกายร้อนรุ่มอยู่นั้น ไม่มีทางที่จะผ่อนคลายลงได้เลยจริง ๆ

สือจิ่งเหลือบมองจางหลิน อีกฝ่ายในตอนนี้ก็กำลังทรมานจากความไม่สบายตัวหลายจุด

ต่อให้สิ่งแปลกปลอมในดวงตาจะเอาออกไปแล้วก็ยังรู้สึกทรมานอยู่ดี เพราะอย่างไรก็เพิ่งผ่านการผ่าตัดมา พอหมดฤทธิ์ยาชาแล้วมันเจ็บเอาเรื่องเลย

สือจิ่งสัมผัสถึงความทรมานตามร่างกายตัวเองอีกครั้ง จึงตัดสินใจกัดฟันกดกริ่งเรียกพยาบาล

ไม่นานนัก พยาบาลก็เดินเข้ามาในห้อง

"ต้องการอะไรคะ"

"พี่พยาบาลครับ ช่วยไปตามอาจารย์จินให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

"อาจารย์จินปั๋วเหวินจากคณะการแพทย์แผนจีนเหรอคะ"

"ครับ"

"รอสักครู่นะคะ"

"ขอบคุณครับ!"

ไม่นานนักจินปั๋วเหวินก็มาถึงห้องพักฟื้น เมื่อได้ยินว่าสือจิ่งเป็นคนเรียกหา เขาจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

แม้ในใจจะเดาว่าสือจิ่งคงอยากลองใช้ยาจีน แต่สือจิ่งเป็นนักศึกษาจากคณะแพทยศาสตร์คลินิก

สองคณะนี้ไม่ค่อยถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร ไม่น่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้

แต่พอสือจิ่งเอ่ยปากว่าอยากรักษาด้วยยาจีนจริง ๆ จินปั๋วเหวินก็ถึงกับตกใจ

"เธอหมายความว่าอยากให้ครูตรวจดู แล้วใช้ยาจีนรักษาอย่างนั้นเหรอ"

น้ำเสียงประหลาดใจของจินปั๋วเหวินทำให้สือจิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย ทว่าเขาก็ยังคงพยักหน้าให้จินปั๋วเหวินอย่างจริงจัง

เพียงแต่หลังจากพยักหน้าแล้ว เขากลับหันไปมองโจวเสียน จินปั๋วเหวินมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่า จริง ๆ แล้วเจ้าเด็กนี่อยากให้เฉินเฉิงเป็นคนตรวจให้ต่างหาก

จินปั๋วเหวินไม่ได้พูดแทงใจดำ เขาเดินเข้าไปจับชีพจรให้สือจิ่ง จากนั้นก็ซักประวัติสอบถามอาการ

แล้วก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้สือจิ่งมองตามด้วยความงุนงง

ทำไมถึงไม่สั่งเทียบยาให้เขาล่ะ

จินปั๋วเหวินพอเดินพ้นประตูออกมาก็ตรงไปหาเฉินเฉิงทันที "เด็กที่ชื่อสือจิ่งคนนั้นอยากให้นายช่วยตรวจดูให้ แต่คงเพราะเขินอายก็เลยให้พยาบาลไปตามครูมา

นายอยากจะลองไปดูหน่อยไหม"

เฉินเฉิงเงยหน้าขึ้นมองจินปั๋วเหวิน "เขาไม่ได้บอกให้เรียกผมนี่ครับ ผมไม่ไปหรอก

อีกอย่างอาการของเขาก็ไม่ได้รุนแรงอะไร อาจารย์น่าจะรักษาได้สบายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ"

"นั่นเด็กคณะแพทยศาสตร์คลินิกเชียวนะ ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะตบหน้าคณะพวกนั้นเลยนะ"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ผมไม่ไปหรอกครับ ไม่จำเป็นเลย"

จินปั๋วเหวินเห็นว่าเฉินเฉิงไม่อยากไปจริง ๆ ไม่ใช่เพราะเกรงใจหน้าตาตนเอง จึงเอ่ยว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน ครูเขียนเทียบยาไว้ใบหนึ่ง นายช่วยดูให้หน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง"

เรื่องนี้เฉินเฉิงไม่ได้เกรงใจ พยักหน้ารับทันที "ได้ครับ"

จินปั๋วเหวินจึงเขียนใบสั่งยาอยู่ข้างๆ เฉินเฉิงทันที เขายังคงเขียนยาขนานเดิมที่เคยสั่งให้โจวเสียน และขนาดยาก็เท่าเดิมทุกประการ

ก่อนหน้านี้ที่ใช้กับโจวเสียนแล้วไม่ได้ผล เขาคิดว่าเป็นเพราะอาการของโจวเสียนค่อนข้างหนักจริง ๆ ส่วนอาการของสือจิ่งเบากว่ามาก ก็น่าจะได้ผล

ทว่าหลังจากเฉินเฉิงรับใบสั่งยามาเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็เงยหน้าขึ้นจ้องเขาเขม็ง

จ้องจนเขารู้สึกขนลุกอยู่นิดๆ

"เอ่อ ผมเพิ่งสั่งยาให้โจวเสียนไปไม่ใช่เหรอครับ

ทำไมอาจารย์ถึงไม่ใช้ยาแบบเดียวกันล่ะครับ"

"อาการเขาเบากว่าตั้งเยอะ ทำไมต้องใช้ยาแบบเดียวกันด้วยล่ะ"

"เบากว่ามากก็จริง แต่โรคก็ยังเป็นโรคเดิมไม่ใช่เหรอครับ

อาจารย์แค่ลดขนาดยาลงก็ใช้ได้แล้วนี่ครับ"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ครับ ตอนนี้อาจารย์ไปดูอาการของโจวเสียนได้เลย ดูเสร็จแล้วค่อยคิดว่าจะสงสัยผมอีกไหม"

จินปั๋วเหวินชะงักไป จากนั้นก็ไม่เกรงใจ หมุนตัวเดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยทันที เมื่อครู่เขาแค่กวาดตามองผ่านๆ ไม่ได้สังเกตละเอียดนัก

ตนกับเฉินเฉิงเพิ่งเดินออกมาได้นานแค่ไหนกัน

อย่างมากก็แค่สิบห้านาที หรือว่าโจวเสียนจะมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้วจริงๆ

พอก้าวมาถึงห้องพักผู้ป่วย จินปั๋วเหวินก็เห็นโจวเสียนที่ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาเป็นร่องแคบๆ กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ

เขาสาวเท้าเข้าไปสองก้าวแล้วยกมือขึ้นโบกตรงหน้าโจวเสียน "ตาลืมขึ้นได้แล้วเหรอ"

โจวเสียนได้ยินเสียงถึงรู้ว่าเป็นจินปั๋วเหวิน "อาจารย์จินคะ ฉันลืมตาได้แค่นิดเดียวเอง เมื่อไหร่ฉันถึงจะลืมตาได้เต็มที่คะ"

คำถามนี้ทำเอาจินปั๋วเหวินอึกอักไป เขาจะไปรู้เวลาที่แน่นอนได้อย่างไร

ได้แต่ถามต่อว่า "ยังมีอาการตรงไหนที่ดีขึ้นอีกบ้าง"

"ตัวไม่ร้อนแล้วค่ะ แล้วก็เข้าห้องน้ำไม่เจ็บแล้ว"

ได้ยินดังนั้นจินปั๋วเหวินก็ยอมจำนน พลางถอนหายใจกล่าวว่า "ครูเดาว่าพอกินยาครบสองเทียบ เธอก็น่าจะหายดีแล้วล่ะ"

โจวเสียนงงเป็นไก่ตาแตก "ฉันไม่ได้กินยาไปสองครั้งแล้วเหรอคะ"

"ยาหนึ่งเทียบต้องต้มกินสามครั้ง กินแค่ครั้งเดียวมันไม่ฟุ่มเฟือยไปหน่อยเหรอ"

"อ๋อๆ ถ้างั้นก็หมายความว่า พรุ่งนี้เช้าตื่นมาฉันก็หายแล้วใช่ไหมคะ"

ดวงตาที่หรี่เป็นเส้นเรียวของโจวเสียนเบิกกว้างขึ้นมาอีกหน่อย

ความเร็วระดับนี้เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ แพทย์แผนจีนไม่ใช่หมอช้าเต่าคลานหรอกหรือ

ไฉนถึงไม่ค่อยเหมือนกับที่เธอรู้มาเลยสักนิด

แม้ปากเธอจะถามว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน แต่ในใจเตรียมพร้อมรับมือกับการลืมตาไม่ได้ไปเป็นอาทิตย์แล้ว

ผลสุดท้ายตอนนี้กลับบอกว่าใช้เวลาแค่สองวันเนี่ยนะ

นี่ใช่แพทย์แผนจีนแบบที่เธอรู้จักจริงหรือ

หากจินปั๋วเหวินรู้ความคิดของโจวเสียน คงจะตอบเธอกลับไปว่า ถ้ายังดึงดันใช้ตำรับยาของตนอยู่ล่ะก็ การทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้นไปหนึ่งสัปดาห์ก็คงพอตอบสนองความต้องการของเธอได้อยู่

จินปั๋วเหวินเห็นโจวเสียนเริ่มเหม่อลอย จึงหมุนตัวเดินกลับออกไปหาเฉินเฉิงอีกครั้ง

พอเดินมาถึงข้างกายเฉินเฉิง เขาก็ลงมือปรับแก้ใบสั่งยาที่เฉินเฉิงสั่งให้โจวเสียน

ความจริงหลักๆ คือการลดปริมาณยา หลังจากใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปรับลดปริมาณสือเกา (ยิปซัม) และต้าหวงลงไปสามในห้าส่วน

ส่วนตัวยาอื่นๆ ลดปริมาณลงครึ่งหนึ่ง

"ขนาดยานี้ใช้ได้ไหม"

เฉินเฉิงเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ พลางประเมินในใจว่า "คนคนนี้ไม่มีพรสวรรค์ในการเรียนหมอเอาเสียเลย"

เขาเอ่ยอย่างจนใจว่า "เมื่อกี้อาจารย์เพิ่งจะติติงว่าผมใช้ยาแรงเกินไป

แล้วตอนนี้ทำไมถึงสั่งยาด้วยขนาดยาแบบนี้ล่ะครับ"