ตอนที่ 73 ความลับแตก

น้ำเสียงร้อนรนของเขา ทำให้สือจิ่งกับโจวเสียนรู้สึกดูแคลนเขาอยู่ในใจ

แน่จริงก็อย่าป๊อดสิ?

ก็แค่ศาสตราจารย์ไม่ใช่เหรอ?

ไม่ใช่ศาสตราจารย์ของคณะแพทยศาสตร์คลินิกเสียหน่อย ต่อปากต่อคำต่อสิ?

ยังจะมาบอกว่าปากพลั้ง เมื่อวานนายยังบอกอยู่เลยว่าแพทย์แผนจีนเป็นพวกต้มตุ๋นทั้งหมด

จินปั๋วเหวินแค่นเสียงฮึแล้วพูดว่า "ฮึ อย่าเลย คุณไม่ต้องขอโทษหรอกครับ

ผมมันไม่ได้เรื่องจริงๆ เมื่อวานจ่ายยาให้นักศึกษาโจวเสียนไปทั้งวัน ก็ยังไม่ช่วยให้อาการของเธอบรรเทาลงได้สักนิด

เป็นเพราะผมไร้ความสามารถเอง"

ตอนนี้จางหลินเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ขณะที่เขากำลังร้อนรนหาข้ออ้างมาอธิบาย

โจวเสียนก็เอ่ยขึ้นว่า "อาจารย์จินคะ ไม่ใช่ปัญหาของอาจารย์หรอกค่ะ มันยังได้ผลอยู่นะคะ อย่างน้อยอาการป่วยของหนูก็ไม่ได้ทรุดหนักลง

นี่ไม่เรียกว่าได้ผลหรอกเหรอคะ"

คำพูดนี้ของโจวเสียนไม่พูดเสียยังจะดีกว่า จินปั๋วเหวินแทบจะกระอักเลือดออกมา

"อีกอย่างวันนี้อาจารย์ก็ไปเชิญท่านศาสตราจารย์มารักษาให้หนู ตอนนี้หนูกินยาไปแค่สองครั้ง ก็รู้สึกว่าตัวไม่ค่อยร้อนแล้ว แถมอาการหลายอย่างก็ทุเลาลงตั้งเยอะค่ะ"

จินปั๋วเหวินสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อระงับอารมณ์ให้สงบลง

จากนั้นก็มองไปที่เฉินเฉิง แล้วตอบกลับอย่างมีเลศนัยเล็กน้อยว่า "ทั้งหมดเป็นความดีความชอบของศาสตราจารย์เฉินครับ ผมไม่ได้มีบทบาทอะไรเลย"

พอได้ยินจินปั๋วเหวินเรียกแบบนั้น เฉินเฉิงก็รีบลุกขึ้นทันที "อาจารย์จินครับ อาจารย์อย่าล้อผมเล่นเลยครับ"

จินปั๋วเหวินโบกมือพลางพูดว่า "ไม่ได้ล้อเล่น อีกไม่ช้าก็เร็วผมก็ต้องเรียกคุณว่าศาสตราจารย์อยู่ดีไม่ใช่หรือไงครับ

เรียกตอนนี้กับเรียกวันข้างหน้าก็ไม่ต่างกันหรอก แถมฝีมือของคุณก็อยู่ในระดับศาสตราจารย์จริงๆ ด้วย"

เฉินเฉิงพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า "อาจารย์จินครับ ผมเพิ่งอยู่ปีสองเอง ตำแหน่งศาสตราจารย์นี่ไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปีนะครับ

อาจารย์เรียกชื่อผมเถอะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉิง เสียงอุทานด้วยความสงสัยสามเสียงก็ดังขึ้นในห้องพร้อมกันทันที

"หืม?"

"เอ๊ะ?"

"หา?"

จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึๆ ของจินปั๋วเหวิน

"ตอนที่คุณตรวจรักษานักศึกษาโจวเสียนเมื่อกี้ ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเองจริงๆ เลยนะ"

"นั่นเป็นเพราะความเคยชินครับ อาจารย์อย่าใส่ใจเลย ถ้าอาจารย์รู้สึกไม่สบายใจ ผมขอโทษด้วยนะครับ

ขอโทษด้วยครับ" พูดจบเฉินเฉิงก็ประสานมือคารวะจินปั๋วเหวิน

ตอนนี้เองโจวเสียนถึงได้สติกลับมา เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า "ศาสตราจารย์คะ คุณบอกว่าคุณเป็นนักศึกษาปีสองเหรอคะ?"

"อย่าเรียกศาสตราจารย์เลยครับ ก่อนหน้านี้ที่คุณเรียกแบบนั้นแล้วผมไม่ได้แก้ให้ ก็เพื่อให้คุณเชื่อมั่นในตัวผม

ถึงจะรักษาโรคให้คุณได้ดียิ่งขึ้นครับ"

"คะ?"

"ผมเป็นนักศึกษาปีสองจริงๆ ครับ ผมชื่อเฉินเฉิง"

ทันทีที่เฉินเฉิงพูดประโยคนี้ออกมา จางหลินก็ยืนอึ้งไปในพริบตา

ชื่อนี้ทำไมถึงคุ้นหูขนาดนี้?

นักศึกษาปีสอง... เฉินเฉิง?

คงไม่ใช่เฉินเฉิงคนเดียวกับที่ตนเพิ่งไปหาเรื่องหรอกนะ?

อืม ชื่อนี้ธรรมดามาก ในชั้นเรียนเดียวกันมีคนชื่อนี้สองคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ต้องใช่แน่... เชี่ยเอ๊ย จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

จางหลินเองยังรู้สึกเลยว่าคำแถนี้ฟังไม่ขึ้นแล้ว

เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตกว่า จินปั๋วเหวินไปเชิญศาสตราจารย์ ไฉนถึงกลายเป็นเชิญเฉินเฉิงมาได้?

แถมยังให้เขามารักษาตรวจโรคให้นักศึกษา ที่สำคัญที่สุดคือการรักษาของเฉินเฉิงดูเหมือนจะได้ผลดีไม่น้อยเลยด้วย?

เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางเข้าใจได้

จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดที่เฉินเฉิงเคยบอกไว้ตอนตรวจหอพักขึ้นมาได้

ที่แท้สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง แค่มองดูก็รู้แล้วว่าฉันป่วย

ความสามารถระดับนี้ทำให้เหงื่อเย็นของจางหลินไหลพรากหนักกว่าเดิม

คนแบบนี้ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า จะต้องเป็นบุคคลที่ทางมหาวิทยาลัยจับตามองเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

ทว่าตนเองกลับไปหาเรื่องเขาเสียได้

ในเวลานี้จางหลินทำได้เพียงหวังว่าเฉินเฉิงจะไม่ถือสาหาความกับตน

อีกสองคนในตอนนี้ก็มีสีหน้าสงสัยในชีวิตไม่ต่างกัน

ทว่าทั้งสองคนล้วนเคยให้เฉินเฉิงรักษามาแล้ว แม้จะยังทำใจยอมรับเรื่องที่เฉินเฉิงเป็นแค่นักศึกษาปีสองไม่ค่อยได้

แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้สงสัยในระดับฝีมือของเฉินเฉิง

เพียงแต่โจวเสียนยังมีความข้องใจอยู่บ้าง จึงเอ่ยถามจินปั๋วเหวินว่า "อาจารย์จินคะ อาจารย์ไม่ได้บอกว่าจะไปเชิญศาสตราจารย์มารักษาให้หนูเหรอคะ?

ทำไมถึงกลายเป็นเพื่อนนักศึกษาเฉินเฉิงมาแทนล่ะคะ?"

จินปั๋วเหวินตอบอย่างจนใจว่า "ผมไปเชิญศาสตราจารย์มาจริงๆ ครับ แต่ศาสตราจารย์ตวนมู่บอกว่าเขาไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัย

เดิมทีตอนนั้นผมคิดจะไปเชิญศาสตราจารย์ท่านอื่น แต่ศาสตราจารย์ตวนมู่จัดการสั่งให้เฉินเฉิงมาที่นี่โดยตรงเลยครับ

แถมยังบอกกับผมอีกว่า ฝีมือของเฉินเฉิงพอๆ กับตัวเขาเองเลย"

พอได้ยินเช่นนี้ โจวเสียนก็อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าที่จินปั๋วเหวินพูดแบบนั้นเป็นเพียงแค่การล้อเล่นเสียอีก

นึกไม่ถึงเลยว่าเฉินเฉิงจะมีความสามารถระดับศาสตราจารย์จริงๆ

เมื่อเห็นว่าไม่ต้องอธิบายกับโจวเสียนอีกแล้ว และเธอก็เชื่อใจตนอย่างสนิทใจแล้ว

เฉินเฉิงจึงเบนสายตาไปทางจางหลิน

"เรื่องที่ว่ายาจีนมีประโยชน์หรือไม่นั้น ผมได้ยินหมดแล้วครับ

ประสิทธิภาพของมันเป็นอย่างไร ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเอง เพียงแต่หวังว่าหลังจากที่คุณได้เห็นแล้ว

จะไม่ทำให้ผมได้ยินคำพูดทำนองว่าแพทย์แผนจีนไร้ประโยชน์หลุดออกมาจากปากคุณอีก

ไม่อย่างนั้น ทางผู้บริหารคณะการแพทย์แผนจีนคงต้องเชิญคุณไปอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดว่าแพทย์แผนจีนมันไร้ประโยชน์ตรงไหน"

สิ้นเสียงของเฉินเฉิง จางหลินก็รีบเอ่ยปากตอบทันควัน "ไม่ต้องครับ ไม่ต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น ต่อไปผมจะไม่พูดคำแบบนี้อีกเป็นอันขาดครับ"

"อย่าเลยครับ พวกเราให้ข้อเท็จจริงเป็นเครื่องพิสูจน์จะดีกว่า"

พูดจบเฉินเฉิงก็ไม่เปิดโอกาสให้จางหลินได้อธิบายต่อ

เขาเพียงหันไปพูดกับโจวเสียนว่า "คุณน่าจะใกล้ถึงเวลาต้องไปเข้าห้องน้ำแล้วละครับ เดี๋ยวพอถ่ายเสร็จออกมา เหงื่อจะออกทั่วทั้งตัว และหลังจากเหงื่อออก อาการบวมก็จะค่อยๆ ทุเลาลง

แต่ถ้าอยากให้ก้อนเนื้อในดวงตาหายไป คงต้องรอให้กินยาครบสองเทียบก่อนครับ"

พอโจวเสียนได้ยินแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ทำได้เพียงพยักหน้าขอบคุณ

จากนั้นเฉินเฉิงก็เดินออกจากห้องผู้ป่วย จินปั๋วเหวินก็เดินตามออกมาเช่นกัน เขารู้สึกสงสัยว่าเฉินเฉิงรู้ได้อย่างไรว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับโจวเสียนหลังจากนี้

เรื่องถ่ายอุจจาระได้คล่องเขายังพอเข้าใจ แต่ในตำรับยานี้ไม่มีตัวยาที่ช่วยขับเหงื่อเลยสักตัว

ทำไมเฉินเฉิงถึงกล้าฟันธงว่าหลังจากโจวเสียนเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วจะมีเหงื่อออกทั่วตัวล่ะ?

เมื่อเห็นจินปั๋วเหวินรีบตามเฉินเฉิงออกไป ภายในห้องผู้ป่วยก็เงียบสงบลงชั่วครู่

เพราะพวกเขายังไม่แน่ใจว่าทั้งสองคนเดินไปไกลแล้วหรือยัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง จางหลินจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "พวกเขาไปกันหรือยัง"

สือจิ่งพูดว่า "น่าจะไป... มีพยาบาลมาแล้ว"

สือจิ่งเพิ่งคิดจะบอกว่าทั้งสองคนน่าจะเดินไปไกลแล้ว ก็พลันเห็นพยาบาลคนหนึ่งเดินมาที่หน้าประตูพอดี จึงรีบบอกจางหลิน

แม้เขาจะรู้สึกว่าหลังจากเรื่องเมื่อครู่ จางหลินคงไม่กล้าพูดจาอะไรที่ไม่เหมาะสมออกมาอีก แต่ถ้าเกิดพลั้งปากขึ้นมาอีกล่ะ?

ส่วนพยาบาลคนนั้นก็เป็นเฉินเฉิงที่ไปเรียกมา ตอนนี้โจวเสียนมองไม่เห็น หากจะไปเข้าห้องน้ำก็จำเป็นต้องมีคนคอยช่วยพยุง

เขากับจินปั๋วเหวินต่างก็เป็นผู้ชาย ย่อมไม่สะดวกที่จะเข้าไปช่วยพยุงโจวเสียน ดังนั้นหลังจากพูดจบเขาจึงเดินออกจากห้องผู้ป่วยมา

เมื่อได้ยินเสียงพยาบาลเดินเข้ามา คนที่มองไม่เห็นทั้งสองคนจึงยังไม่เข้าใจสถานการณ์

ทว่าพยาบาลเพิ่งจะมาถึง โจวเสียนก็รู้สึกปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาจริงๆ

เธอจึงรีบบอกให้พยาบาลช่วยพยุงตนเองไปห้องน้ำด้วยเสียงแผ่วเบา

ในเวลานี้ นอกจากโจวเสียนที่ตั้งหน้าตั้งตาอยากรีบไปให้ถึงห้องน้ำแล้ว

อีกสองคนที่เหลือต่างรู้สึกว่าตนเองคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

หรือไม่ก็เป็นโลกใบนี้ที่บ้าไปแล้ว

เพราะเมื่อสิบห้านาทีก่อน พวกเขายังเพิ่งพูดอยู่เลยว่าแพทย์แผนจีนไม่มีประโยชน์บ้าบออะไรสักนิด

แม้จางหลินจะขอโทษเฉินเฉิงและพวกไปแล้ว แต่นั่นก็เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ ไม่ได้ออกมาจากใจจริงเลย

ซึ่งเฉินเฉิงเองก็รู้ดี ถึงได้บอกให้เขาคอยดูผลลัพธ์ให้ชัดๆ

เพียงแต่ผลลัพธ์ที่ว่านี้ ไม่เพียงทำให้จางหลินตกใจกลัว แม้แต่สือจิ่งก็ยังพลอยขวัญผวาไปด้วย

นี่มันยังเรียกว่าวิชาแพทย์ได้อยู่อีกเหรอ?

ถึงขนาดล่วงรู้ล่วงหน้าได้ว่าคนไข้จะมีปฏิกิริยาอย่างไรในชั่วพริบตาถัดไป นี่มันคงหลุดพ้นขอบเขตของวิชาแพทย์ไปแล้ว

จางหลินกับสือจิ่งสบตากันเนิ่นนาน

ในที่สุดจางหลินก็เอ่ยปากว่า "เมื่อกี้เขาบอกว่าหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จจะมีเหงื่อออกใช่ไหม"

สือจิ่งพยักหน้าเบาๆ

"รอดูอีกทีว่าเธอจะมีเหงื่อออกจริงไหม"

"ได้"