ตอนที่ 72 จางหลิน อย่าป๊อดสิ

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นของจางหลินอีกคนหนึ่งในห้องผู้ป่วย

คอยสังเกตสถานการณ์ทางฝั่งนี้มาตลอด พอมองท่าทางของเฉินเฉิงแล้ว ดูอย่างไรก็ไม่รู้สึกว่าคนคนนี้คือศาสตราจารย์

ในมหาวิทยาลัยมีศาสตราจารย์อายุน้อยขนาดนี้ด้วยเหรอ

ตอนแรกเขายังคิดว่าเฉินเฉิงแค่เก๊กท่าทำเป็นรู้ดี

แต่พอดูไปดูมา กลับรู้สึกว่าเฉินเฉิงเหมือนศาสตราจารย์จริง ๆ

โดยเฉพาะท่าทางและรัศมีความน่าเกรงขามตอนที่เฉินเฉิงวินิจฉัยโรค มองอย่างไรก็เหมือนศาสตราจารย์ชัด ๆ

ขนาดจินปั๋วเหวินยังไม่คัดค้านตอนที่โจวเสียนเรียกอีกฝ่ายว่าศาสตราจารย์เลยไม่ใช่หรือ

อีกทั้งพอฝังเข็มให้โจวเสียนไปไม่กี่ที โจวเสียนก็รู้สึกว่าได้ผลแล้ว

นี่เป็นสิ่งที่ก่อนหน้านี้จินปั๋วเหวินง่วนรักษามาทั้งวันยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถึงตอนนี้จะให้บอกว่าเฉินเฉิงไม่ใช่ศาสตราจารย์เขาก็ไม่เชื่อแล้ว เพียงแต่รู้สึกว่าศาสตราจารย์ท่านนี้ อายุน้อยเกินไปหน่อยจริง ๆ

เขาไม่ได้ต่อต้านแพทย์แผนจีนเหมือนจางหลิน

แถมขั้นตอนการรักษาของโจวเสียนเขาก็เห็นมากับตา

แค่เอาเข็มจิ้มไม่กี่ที ต่อให้อาการไม่ทุเลาลง ก็คงไม่ทำให้อาการแย่ลงหรอก

ตอนนี้เลยเริ่มคิดอยากให้เฉินเฉิงช่วยบรรเทาอาการให้ตนบ้าง

เพียงแต่ยังรู้สึกเขินอายที่จะเอ่ยปาก

ทว่าพอเห็นเฉินเฉิงคุยกับโจวเสียนเสร็จแล้วเตรียมจะเดินออกไป

เมื่อคิดได้ว่าขืนปล่อยให้ทรมานแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหว จึงตัดสินใจเอ่ยปากขึ้นทันที "ศาสตราจารย์ครับ ศาสตราจารย์ รอเดี๋ยวก่อนครับ"

ตอนได้ยินเสียงเฉินเฉิงยังไม่ทันรู้สึกตัว จนกระทั่งเดินออกไปได้อีกหลายก้าวถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ในห้องผู้ป่วยไม่มีคนอื่นแล้ว

คำว่าศาสตราจารย์ที่ว่านี้ น่าจะหมายถึงตัวเอง

เฉินเฉิงหันกลับไปมองโจวเสียนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเพื่อนนักศึกษาคนที่ส่งเสียงเรียก

"คุณคือ?"

"อ๋อ ศาสตราจารย์ครับ ผมเป็นนักศึกษาปีสามคณะแพทยศาสตร์คลินิก ชื่อสือจิ่งครับ"

"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

สือจิ่งรีบพูดขึ้นว่า "คือว่า ท่านพอจะช่วยบรรเทาอาการให้ผมบ้างได้ไหมครับ"

เฉินเฉิงเดินมาข้างกายสือจิ่ง แล้วก้มมองดวงตาของเขา

"ได้ครับ"

"ศาสตราจารย์ครับ ถ้างั้นตอนนี้รบกวนช่วยฝังเข็มให้ผมเลยได้ไหมครับ"

"คุณทำตัวตามสบายนะ" เฉินเฉิงตอบพลางดึงเข็มปล่อยเลือดออกมาใหม่อีกครั้ง แล้วหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อที่หัวเตียงของสือจิ่งมาฉีดพ่นซ้ำอีกรอบ

จากนั้นก็ลงมือเจาะปล่อยเลือดให้สือจิ่งเป็นชุด

พอเจาะจุดฝังเข็มจุดสุดท้ายเสร็จ ตาของสือจิ่งก็เป็นประกายขึ้นมา เมื่อครู่นี้เขายังแอบคิดว่าน้ำเสียงของโจวเสียนดูเว่อร์เกินจริงไปหน่อย

แต่พอมาถึงคราวตัวเอง พลันรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าความร้อนผ่าวที่ดวงตาทุเลาลงไปมาก

แม้จะยังไม่หายสนิทในทันที แต่ก็ทำให้รู้สึกสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจริง ๆ

สือจิ่งเบิกตากว้าง "ศาสตราจารย์ครับ นี่มันใช้หลักการอะไรเหรอครับ

ผลการรักษานี่มันไม่ออกฤทธิ์แรงเกินไปหน่อยเหรอครับ

เพิ่งเจาะเสร็จ ผมก็รู้สึกเย็นสบายตาขึ้นตั้งเยอะแล้ว"

เฉินเฉิงยิ้มบาง ๆ "หลักการของบรรพบุรุษน่ะครับ รู้สึกสบายขึ้นก็ดีแล้ว

พักผ่อนให้ดีเถอะครับ"

ระหว่างที่พูด เฉินเฉิงก็ฆ่าเชื้อเข็มปล่อยเลือดเรียบร้อย แล้วเก็บใส่กลับเข้าไปในซองเข็ม

จากนั้นเฉินเฉิงก็หันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

แต่เขายังไม่ได้ออกไปจากห้องพยาบาล

ทว่าหาที่นั่งพักผ่อน เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงรู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อยว่าทำไมตัวเองถึงไม่พกหนังสือติดมือมาสักเล่ม

ตอนนั้นเองจินปั๋วเหวินจัดการธุระเสร็จแล้วเดินกลับมา เฉินเฉิงจึงรีบถามขึ้น "อาจารย์จินครับ ผมกลับได้หรือยังครับ"

จินปั๋วเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง เขายังไม่ทันดึงสติกลับมาจากรัศมีความน่าเกรงขามของเฉินเฉิงเมื่อครู่นี้

พอได้ยินเฉินเฉิงเรียกตนว่าอาจารย์กะทันหัน ในชั่วพริบตานั้นถึงกับรู้สึกประหม่าขึ้นมาบ้าง

"เธอรอให้โจวเสียนกินยาครั้งแรกไปก่อนค่อยไปดีไหม"

เฉินเฉิงฟังแล้วก็พยักหน้า "ก็ดีเหมือนกันครับ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น ผมจะได้ไม่ต้องวิ่งมาอีกรอบ"

ถึงตอนนี้จินปั๋วเหวินเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้เต็มร้อย "เดี๋ยวก่อนสิ ตอนนี้เธอยังกลับไม่ได้นะ หลังจากสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วยแล้ว

ต้องเฝ้าระวังอาการอย่างน้อย 24 ชั่วโมง ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติถึงจะไปได้"

เฉินเฉิงถึงกับพูดไม่ออก แล้วทำไมคุณถึงไม่ให้ผมใส่ชุดป้องกันตั้งแต่แรกล่ะ

อันที่จริงก็ต้องโทษตัวเองด้วย อยู่ที่คลินิกที่บ้าน ปกติทุกคนแทบไม่เคยใส่ชุดป้องกันกันอยู่แล้ว

อย่างมากก็แค่สวมหน้ากากอนามัยเท่านั้น

ตอนเข้ามา เขาก็เลยลืมถามไปเสียสนิท

ส่วนจินปั๋วเหวินในตอนนั้นก็เห็นได้ชัดว่าสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนจำเรื่องนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เฉินเฉิงทำได้เพียงตอบรับอย่างจนใจ "ก็ได้ครับ"

จินปั๋วเหวินรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เพราะอย่างไรนี่ก็นับเป็นความผิดพลาดของตน

พอคิดจะชวนเฉินเฉิงคุยอะไรสักหน่อย ก็เห็นเฉินเฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูบางอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจเสียแล้ว

จึงได้แต่หุบปากลงอย่างกร่อย ๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ยาของโจวเสียนก็ต้มเสร็จแล้ว

จินปั๋วเหวินกับเฉินเฉิงไปด้วยกันที่ห้องพักผู้ป่วย เฝ้าดูโจวเสียนดื่มยาลงไป

เดิมทีเฉินเฉิงอยากออกไปนั่งข้างนอก แต่จินปั๋วเหวินไม่ยอม เขากังวลจริง ๆ ว่าโจวเสียนกินยาเข้าไปแล้วจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือไม่

เพียงแต่ผ่านไปครึ่งชั่วโมง โจวเสียนก็ไม่รู้สึกว่ามีอาการไม่พึงประสงค์อะไร

กลับเป็นจินปั๋วเหวินที่คอยถามเธออยู่เรื่อย ๆ ว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง จนเธอเริ่มรำคาญอยู่บ้าง

เพราะตามองไม่เห็นและไม่มีอะไรให้เล่น เธอจึงอยากนอนมาก

สุดท้ายอาการไม่พึงประสงค์ของโจวเสียนยังไม่ทันมา กลับกลายเป็นจางหลินที่ผ่าตัดเสร็จแล้วถูกส่งตัวมาแทน

ทว่าเขายังอยู่ในช่วงพักฟื้นหลังการดมยาสลบ ห้องพักผู้ป่วยจึงยังคงเงียบสงบ

ตอนที่จางหลินถูกเข็นเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เฉินเฉิงก็จำเขาได้ทันที

เมื่อมองตาของจางหลินที่ถูกพันผ้าไว้อย่างมิดชิด เฉินเฉิงก็ส่ายหน้าน้อย ๆ

ส่วนหมอที่ส่งจางหลินเข้ามา พอจัดการเรื่องของจางหลินเรียบร้อยแล้ว ก็ถามถึงอาการของสือจิ่งขึ้นมาคำหนึ่ง

"อาจารย์ครับ ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ"

"อืม ดีแล้ว"

เดิมทีสือจิ่งอยากจะบอกว่าเป็นเพราะเฉินเฉิงฝังเข็มให้เขาถึงได้รู้สึกสบายขึ้น

แต่หลังจากศาสตราจารย์ท่านนั้นถามประโยคนี้จบ ก็หันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปทันที

คำพูดของสือจิ่งจึงทำได้เพียงกลืนกลับลงคอไป

บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยเริ่มคึกคักขึ้นมา ก็ตอนที่โจวเสียนกินยารอบที่สองเสร็จแล้ว

จางหลินฟื้นคืนสติเต็มที่แล้ว

"จางหลิน ผ่าตัดเป็นยังไงบ้าง"

"ยังต้องถามอีกเหรอ ศาสตราจารย์ท่านไหนทำผ่าตัดนี้ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือทั้งนั้นแหละ

การผ่าตัดราบรื่นมาก อย่าหาว่าคุยเลยนะ พอผ่าตัดเสร็จตาก็รู้สึกโล่งขึ้นตั้งเยอะ"

"เหอะ ๆ ก็ดีแล้ว" สือจิ่งพูดได้ยากเหลือเกินว่า ก่อนหน้านี้ใครกันที่กลัวนู่นกลัวนี่ไม่หยุด

จางหลินหันหน้าไปทางทิศที่โจวเสียนอยู่แล้วเอ่ยขึ้นกะทันหัน "รุ่นน้อง ฉันว่าเธอควรเข้ารับการผ่าตัดจริง ๆ นะ อย่า..."

ตอนที่เขาพูดคำว่าควรเข้ารับการผ่าตัดออกมา สือจิ่งก็เริ่มไออย่างบ้าคลั่ง

เพียงแต่เขาไม่เข้าใจเจตนาของสือจิ่ง "สือจิ่ง นายเป็นหวัดเหรอ"

ตอนนี้สือจิ่งกำลังมองเฉินเฉิงกับจินปั๋วเหวินที่อยู่ข้างกำแพง กระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ได้แต่หวังในใจว่าการขัดจังหวะของตนจะทำให้จางหลินไม่พูดเรื่องนี้ต่อ

"เปล่า แค่จู่ ๆ ก็รู้สึกระคายคอมากน่ะ"

"อ้อ งั้นนายก็ดื่มน้ำเยอะ ๆ หน่อย" จางหลินตอบสือจิ่งไปคำหนึ่งแล้วหันมาพูดกับโจวเสียนต่อ

"รุ่นน้อง อย่าไปกินยาจีนเฮงซวยอะไรนั่นอีกเลยน่า เธอกินมาทั้งวันแล้วก็ไม่ได้ผลอะไรไม่ใช่เหรอ

ถ้าผ่าตัดละก็ กะดูแล้วอย่างช้าที่สุดตอนเที่ยง เธอก็จะสบายขึ้นเยอะแล้ว"

จางหลินไม่รู้เลยว่าเฉินเฉิงก็อยู่ในห้องนี้ด้วย ตอนที่คำพูดของเขาหลุดออกจากปาก สือจิ่งก็ห้ามไม่ทันเสียแล้ว

สือจิ่งรีบหันไปมองเฉินเฉิงกับจินปั๋วเหวินทั้งสองคนทันที

แม้จะสวมหน้ากากอนามัยอยู่ทั้งคู่ แต่สือจิ่งก็สัมผัสได้ถึงสีหน้าที่เปลี่ยนไปของทั้งสองคนอย่างชัดเจน

ตอนนี้เฉินเฉิงให้ความรู้สึกคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

ส่วนจินปั๋วเหวินนั้นกำลังแค่นยิ้มเย็นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองคนต่างกำลังจ้องมองเขาอยู่

สือจิ่งรีบเอ่ยขอโทษพร้อมรอยยิ้มเจื่อน "เอ่อ อาจารย์จิน ท่านศาสตราจารย์ อย่าถือสาเลยนะครับ เขาแค่ปากพล่อยไปหน่อย

ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกแพทย์จีนเลยจริง ๆ ครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของสือจิ่ง จางหลินก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมาวูบหนึ่งทันที

การแอบพูดลับหลังว่าแพทย์จีนไม่ดีนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่การมาพูดว่าร้ายแพทย์จีนต่อหน้าศาสตราจารย์ของคณะการแพทย์แผนจีน

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว

ทว่าตอนนี้เขาตามองไม่เห็น และไม่รู้ว่าทั้งสองคนยืนอยู่ตรงไหน

ทำได้เพียงพนมมือแล้วรีบยกมือไหว้ไปทั่วอย่างลนลาน "ท่านศาสตราจารย์ ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ ผมแค่ปากพล่อยไปชั่ววูบ ไม่ได้มีเจตนาจะว่าแพทย์จีนไม่ดีเลยจริง ๆ ครับ"

ในใจของเฉินเฉิงตอนนี้มีเพียงประโยคเดียว อย่าเพิ่งป๊อดสิ?