ตอนที่ 71 คำปฏิญาณแห่งการสืบทอด

ตอนนี้เขาแค่อยากเห็นว่าเฉินเฉิงจะสั่งเทียบยาที่แตกต่างออกไปอย่างไร

หลังจากได้ยินคำตอบของโจวเสียน เฉินเฉิงจึงถามต่อ "

สองวันนี้ไม่ได้ถ่ายอุจจาระเลยใช่ไหมครับ

แล้วตอนปัสสาวะรู้สึกแสบร้อนด้วยหรือเปล่า"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ โจวเสียนก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้ายืนยัน

"ตามเนื้อตัวรู้สึกอย่างไรบ้างครับ"

"ทั่วทั้งตัวรู้สึกร้อนรุ่มและหงุดหงิดทรมานตลอดเวลาเลยค่ะ"

เมื่อถามสิ่งที่ต้องการถามจนครบ เฉินเฉิงก็กลั้นหายใจจับชีพจรตรวจดูอีกครั้ง

จากนั้นจึงหันไปพูดกับจินปั๋วเหวิน "อาจารย์จินช่วยหยิบใบสั่งยาให้ผมหน่อยครับ ผมจะสั่งเทียบยาให้เธอ"

จินปั๋วเหวินได้ยินดังนั้นก็รีบส่งกระดาษกับปากกามาให้ทันที

เขาเฝ้ารอช่วงเวลานี้มาตั้งนานแล้ว

เฉินเฉิงรับกระดาษกับปากกามาแล้วจรดเขียนลงไป "ป่านหลานเกิน (รากอิศักดิ์), จินอิ๋นฮวา (ดอกสายน้ำผึ้ง), ผูกงอิง (ดอกแดนดิไลออน), เหลียนเชี่ยว, หยวนเซิน อย่างละ 3

เซิงสือเกา (สือเกาดิบ) 9

จิ่วฉิน (หวงฉินผัดเหล้า), หวงเหลียน อย่างละ 1

ตานผี, จื่อเฉ่า อย่างละ 1.5

ไฉหู, เซิงหมา, เจี๋ยกั่ง, ป๋อเหอ, หม่าโป๋, เจียงฉาน, หนิวปั้งจื่อ, เฉินผี, จิ่วต้าหวง (ต้าหวงผัดเหล้า), กานเฉ่า อย่างละ 1"

ตำรับยาข้างต้น 2 เทียบ แช่น้ำเย็น 1 ชั่วโมง ต้มด้วยไฟแรงอย่างรวดเร็ว เคี่ยวให้เดือด 10 นาที แบ่งกิน 3 ครั้ง ทุก 3 ชั่วโมง กินต่อเนื่องทั้งกลางวันกลางคืน

จากนั้นจึงลงชื่อของตัวเองไว้ที่ด้านล่างสุด

เขียนเสร็จเฉินเฉิงก็ส่งทั้งกระดาษและปากกาคืนให้จินปั๋วเหวิน

จินปั๋วเหวินรับใบสั่งยามาอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อครู่ตอนที่เฉินเฉิงเขียนเขาก็คอยมองอยู่ เพียงแต่มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

คราวนี้พอรับมาถือไว้จึงได้เห็นอย่างชัดเจนถนัดตา

แต่เหงื่อกาฬก็ผุดพรายออกมาในพริบตาเช่นกัน

ยาสมุนไพรที่เพิ่มเข้ามายังไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ผู่จี้เซียวตู๋อิ่น ขนาดยาที่เฉินเฉิงใช้นั้นมากกว่าเทียบยาที่เขาเคยสั่งไว้ก่อนหน้านี้ถึง 5 เท่า

ต้าหวงเขาใช้เพียงแค่ 0.2 แต่เฉินเฉิงกลับใช้ถึง 1

ส่วนเจวี๋ยหมิงจื่อและจวี๋ฮวา (ดอกเก๊กฮวย) ที่เดิมทีเขาใช้นั้น เฉินเฉิงกลับไม่ใช้เลย

แต่กลับเพิ่มสือเกาเข้ามาแทน

เพียงแต่ขนาดยาของสือเกานี้สูงจนน่าตกใจจริง ๆ

ถึงขั้นทำให้เสียงพูดของจินปั๋วเหวินสั่นเครือเล็กน้อย "ขนาดยานี่...มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ"

เฉินเฉิงปรายตามองจินปั๋วเหวินแวบหนึ่ง "หากต้องการให้เห็นผลทันตา มีเพียงต้องใช้ยาขนาดสูงและเน้นกลุ่มยาขับพิษระบายความร้อนขนานหนัก แม้จะดูเหมือนหว่านแหกว้างขวางครอบคลุม แต่หากสามารถรักษาโรคให้หายได้ จะต้องไปมัวคำนึงถึงคำสรรเสริญหรือคำก่นด่าทำไมกันครับ"

จินปั๋วเหวินถูกคำพูดราวกับสั่งสอนของเฉินเฉิงตอกกลับจนพูดไม่ออกและหมดอารมณ์จะโต้แย้ง

"นี่... นี่มัน..."

เมื่อเห็นว่าจินปั๋วเหวินกำลังจะเอ่ยคำพูดที่ไม่สมควรให้โจวเสียนได้ยินออกมา

เฉินเฉิงก็รีบดึงแขนเขาไว้แล้วลากตัวออกไปนอกห้องทันที

หลังจากจินปั๋วเหวินได้สติและเดินห่างออกมากับเฉินเฉิงอีกระยะหนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นว่า "ขนาดยาในเทียบยาของเธอนี้มันมากเกินไปจริง ๆ

ปริมาณสือเกาที่ใช้นี่ เกินกว่าที่เภสัชตำรับกำหนดไว้ถึงหนึ่งเท่าตัวเลยนะ

แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง"

เฉินเฉิงรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง สิ่งที่ตนเองเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ อีกฝ่ายไม่ได้ฟังเลยสักนิด

"ผมมีความมั่นใจเต็มร้อย คุณวางใจได้ครับ"

"เธอพูดเล่นแล้ว ใครจะไปกล้าวางใจได้"

"คุณไม่รู้ขนาดยาใน 'ซางหานลุ่น' (ตำราว่าด้วยโรคจากความเย็น) หรืออย่างไรครับ

ปริมาณสือเกาที่ใช้สูงสุดในซางหานลุ่นมากกว่าในเภสัชตำรับถึงห้าเท่า

ขนาดยาที่ผมใช้เทียบกับในซางหานลุ่นแล้ว ถือเป็นขนาดยาที่ธรรมดามาก ๆ เลยนะครับ"

จินปั๋วเหวินส่ายหน้าทันควัน "เธอจะเอามาคิดตามนั้นไม่ได้นะ นี่เธอ..."

เฉินเฉิงเอ่ยขัดขึ้นว่า "ไม่คิดตามนี้แล้วจะให้คิดตามอันไหนครับ

ซางหานลุ่นถือเป็นต้นกำเนิดแห่งสารพัดตำรับยาไม่ใช่หรือ

ต่างคนต่างก็พูดถึงนวัตกรรมและการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ เมื่อหนึ่งพันแปดร้อยปีก่อนยังกล้าใช้ขนาดยาเท่านี้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงจะใช้ไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น คุณภาพของสมุนไพรในปัจจุบันยังด้อยกว่ายุคสมัยนั้นเสียอีก ไม่ใช่ยิ่งควรเพิ่มขนาดยาหรอกหรือครับ"

"มันไม่เหมือนกัน เภสัชตำรับคือกฎหมายข้อบังคับ ในเมื่อมีอยู่ เราก็ควรต้องปฏิบัติตามมัน"

"ปฏิบัติตาม อืม... ก็สมควรจริง ๆ นั่นแหละครับ

แต่เรื่องนั้นมีไว้สำหรับหมอที่ฝีมือยังไม่ถึงขั้น ไม่ใช่เอาไว้จำกัดหมอที่มีความมั่นใจในการใช้ยาเต็มร้อย

ในเมื่อคุณรู้อยู่แก่ใจว่าคนไข้จำเป็นต้องใช้ยาขนาดนี้ แต่ก็ยังคงยึดติดกับกฎระเบียบ เคยคำนึงถึงคำว่า 'จิตวิญญาณมหาแพทย์' บ้างไหมครับ"

เฉินเฉิงในยามนี้ดูเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขาม

จินปั๋วเหวินถึงกับมีความรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกอาจารย์สั่งสอนอยู่

สีหน้าของเขาในเวลานี้เผยความซับซ้อนยากจะบรรยาย

ทว่าครู่ต่อมาเขาก็ได้สติ

สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล นี่ตนเองกำลังถูกนักศึกษาปีสองสั่งสอนอยู่หรือนี่

ด้วยเหตุนี้เขาจึงตีหน้าขรึมแล้วกล่าวว่า "ฉันเคยกล่าวคำปฏิญาณว่าจะไม่ใช้ยาพิษรักษาโรค และจะไม่ใช้เครื่องมือทำลายอวัยวะของผู้คน

ดังนั้นฉันจึงไม่อาจเห็นพ้องกับคำพูดของเธอได้"

เฉินเฉิงได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงฮึ "หึ คำปฏิญาณสืบทอดแพทย์แผนจีน คุณจำได้แค่วรรคนี้วรรคเดียวหรือครับ

แล้วที่บอกว่า 'ทุ่มเทแรงกายเพื่อสุขภาพของปวงชน อุทิศชีวิตเพื่อการฟื้นฟูแพทย์แผนจีน' ก่อนหน้านั้นล่ะ คุณจำได้ไหม"

เฉินเฉิงในเวลานี้ลืมไปเสียสนิทว่าตนเองกำลังพูดประโยคนี้กับอาจารย์ของมหาวิทยาลัย

เขามองจินปั๋วเหวินเป็นศิษย์น้องของตนแล้วสั่งสอนเข้าให้แล้ว

"ฉัน..."

จินปั๋วเหวินถูกคำพูดนี้ของเฉินเฉิงตอกกลับจนพูดไม่ออก

ส่วนเฉินเฉิงยังคงกล่าวต่อ "ยาที่ผมใช้ในเทียบยานี้ ตัวไหนเป็นยาพิษหรือครับ

เซิงสือเกาไม่ใช่ยาพิษใช่ไหม

เรื่องที่ว่าขนาดรุนแรงเกินไป เอาไว้คุณให้คนไข้กินยาแล้วค่อยพูดคำนี้ก็ยังไม่สาย"

จินปั๋วเหวินถูกเฉินเฉิงว่าเข้าใส่จนมึนงงไปหมดอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่ปริปากพูดอะไรอีก หันหลังเดินไปจัดยาแต่โดยดี

เมื่อเห็นจินปั๋วเหวินไปต้มยา เฉินเฉิงก็ไม่ได้กลับหอพัก

เพราะจำเป็นต้องรออีกกว่าหนึ่งชั่วโมงยากว่าจะต้มเสร็จ เฉินเฉิงจึงเดินกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

"คุณ ยายังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะต้มเสร็จ ผมจะฝังเข็มบรรเทาอาการให้ก่อนนะ"

เฉินเฉิงเดินมาข้างกายโจวเสียนพลางเอ่ยขึ้น

โจวเสียนได้ยินว่าจะต้องฝังเข็มก็ชะงักไปทันที "ท่านศาสตราจารย์คะ กินยาอย่างเดียวไม่ได้เหรอคะ"

"ได้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ผมเจาะปล่อยเลือดให้คุณได้ แล้วดวงตาทั้งหมดของคุณจะรู้สึกผ่อนคลายโล่งขึ้น

ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการหรือเปล่า" เฉินเฉิงเข้าใจสภาพจิตใจของโจวเสียนเป็นอย่างดี

เธอคงไม่เคยฝังเข็มมาก่อน ทั้งยังเป็นผู้หญิง ย่อมต้องกลัวเจ็บเป็นธรรมดา

เมื่อโจวเสียนได้ยินคำตอบของเฉินเฉิงจึงถามว่า "ท่านศาสตราจารย์คะ ยาต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเสร็จคะ"

"ราวชั่วโมงครึ่งน่ะ ยาที่มหาวิทยาลัยใช้ล้วนเป็นสมุนไพรพร้อมปรุง ก่อนนำไปต้มจำเป็นต้องแช่น้ำไว้หนึ่งชั่วโมงก่อน

นอกจากนี้พอกินยาเข้าไปแล้ว ก็ยังต้องใช้เวลาอีกพักหนึ่งกว่ายาจะออกฤทธิ์"

เมื่อได้ยินเฉินเฉิงกล่าวเช่นนั้น ประกอบกับรู้สึกว่าตามร่างกายทั้งปวดทั้งแสบร้อนทรมานจริงๆ

หลังผ่านการต่อสู้ในใจอยู่ครู่หนึ่ง โจวเสียนจึงเลือกที่จะฝังเข็มเพื่อบรรเทาอาการ

"ท่านศาสตราจารย์คะ งั้นรบกวนช่วยฝังเข็มให้ฉันเถอะค่ะ"

"ตกลงครับ"

เฉินเฉิงหยิบซองเข็มเงินออกมา ดึงเข็มปล่อยเลือดที่อยู่ด้านในออกมา

จากนั้นมือข้างหนึ่งก็ตบลงบนไหล่ของโจวเสียนเบาๆ

"ผมจะเริ่มแล้วนะ ไม่ต้องเกร็ง ไม่เจ็บหรอกครับ"

โจวเสียนกัดฟัน พยักหน้าหงึกๆ "ท่านศาสตราจารย์คะ ฉันพร้อมแล้ว ลงมือได้เลยค่ะ"

เห็นเพียงเฉินเฉิงใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของโจวเสียนไว้ มืออีกข้างยื่นนิ้วชี้ออกไปแตะลงที่ข้างหัวคิ้วของเธอเบาๆ

"ตอนนี้ผมจะแทงตรงนี้นะครับ"

จากนั้นยังไม่ทันที่โจวเสียนจะได้ตั้งตัว เฉินเฉิงก็เจาะลงบนจุดจ่วนจู๋อย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ!"

หลังจากบีบเลือดออกมาสองหยด เขาก็ทำแบบเดียวกันโดยเจาะปล่อยเลือดที่จุดซือจู๋คง จุดเอ่อร์เจียน และจุดไท่หยาง

พอปล่อยเลือดเสร็จสิ้น โจวเสียนก็รู้สึกได้ว่าความแสบร้อนบริเวณดวงตาของตนทุเลาลงไปบ้างแล้ว

"ท่านศาสตราจารย์คะ ฉันรู้สึกว่ารอบดวงตาสบายขึ้นมากเลยค่ะ" น้ำเสียงของโจวเสียนแฝงไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

การรักษาที่เพิ่งเสร็จสิ้นก็เห็นผลทันตาเช่นนี้ เธอเพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรก

"จุดฝังเข็มที่ผมเจาะปล่อยเลือดไปเมื่อครู่นี้ ล้วนมีสรรพคุณระบายความร้อนขับพิษ โดยทั่วไปหากตาบวมแดงปวดแปลบ พวกเราก็จะลงเข็มตรงจุดเหล่านี้ ผลการรักษาคุณก็สัมผัสได้แล้วใช่ไหมครับ"

โจวเสียนพยักหน้าทันที "สัมผัสได้แล้วค่ะ อัศจรรย์มากเลย"