ตอนที่ 70 ศาสตราจารย์เฉิน

ในตอนที่จางหลินถูกส่งตัวไปผ่าตัด โจวเสียนทรมานจนทนแทบไม่ไหว จึงเรียกจินปั๋วเหวินมาปรึกษา

"อาจารย์จินคะ ทำไมกินยานี้แล้วถึงไม่ได้ผลเลยล่ะคะ"

น้ำเสียงของโจวเสียนนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งนั่นกลับยิ่งทำให้จินปั๋วเหวินรู้สึกกระอักกระอ่วน

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ในมุมมองของเขา ตำรับยาที่ตนจ่ายไปนั้นตรงกับอาการเป๊ะๆ ไม่น่าจะไม่ได้ผลเลยสักนิด

อีกทั้งก่อนหน้านี้เฉินเฉิงก็บอกว่าให้ใช้ตำรับนี้ และยังพูดต่อหน้าบรรดาผู้บริหารคณะอีกด้วย

เหล่าศาสตราจารย์และผู้บริหารพวกนั้นก็ไม่มีใครทักท้วงเลยว่าเฉินเฉิงใช้ไม่ถูกต้อง

นี่ก็แสดงว่าควรต้องใช้ตำรับนี้นี่นา

แต่ทำไมพอตนเองเป็นคนสั่งใช้ ถึงกลับไม่มีผลอะไรเลยล่ะ

จินปั๋วเหวินเอ่ยปลอบว่า "นักศึกษาโจวเสียนอย่าเพิ่งใจร้อนนะ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมไปตามศาสตราจารย์ของคณะมาดูอาการให้คุณ"

คำพูดที่โจวเสียนกำลังจะหลุดออกจากปากจำต้องกลืนกลับลงไป

เดิมทีเธอคิดจะบอกว่า หากยาจีนรักษาไม่หาย เธอจะขอเลือกรับการผ่าตัดรักษาแทน

ในเมื่อจินปั๋วเหวินพูดแบบนี้ เธอคิดดูครู่หนึ่งก็รู้สึกว่ารอดูอีกสักนิดก็ได้

"ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะอาจารย์จิน"

ทันทีที่จินปั๋วเหวินเดินออกมา เขาก็โทรหาตวนมู่ซู เรื่องพรรค์นี้เขาไม่กล้าโทรตรงหาผู้บริหารมหาวิทยาลัยหรอก

ถึงตอนนั้นการโดนตำหนิยกใหญ่อาจกลายเป็นเรื่องเล็กไปด้วยซ้ำ

"ศาสตราจารย์ตวนมู่ เรื่องที่ในมหาวิทยาลัยเกิดโรคตาแดงระบาด ท่านน่าจะทราบแล้วใช่ไหมครับ"

"อาจารย์จินเองเหรอ ผมรู้เรื่องนี้แล้ว มีอะไรหรือ"

"คืออย่างนี้ครับ..." จินปั๋วเหวินเล่าอาการของโจวเสียนไปรอบหนึ่ง พลางคิดว่าต่อหน้าตวนมู่ซูคงไม่ต้องห่วงรักษาหน้าตาอะไรมากนัก

ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องเสียหน้าอาจเป็นคณะการแพทย์แผนจีนทั้งคณะ จึงได้เล่าเรื่องที่เฉินเฉิงคุยกับคณบดีว่านให้ตวนมู่ซูฟังไปพร้อมกันด้วย

"ศาสตราจารย์ตวนมู่ครับ ตำรับยาที่ผมจ่ายมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ

ทำไมถึงไม่เห็นผลเลยล่ะครับ"

ตวนมู่ซูเงียบไปครู่หนึ่ง "ตอนนี้ผมตรวจคนไข้อยู่ที่โรงพยาบาล อีกอย่างก็ยังไม่ได้เห็นอาการจริงของคนไข้ด้วย

เอาอย่างนี้ ผมจะบอกให้เฉินเฉิงไปหาคุณโดยตรง คุณไม่ต้องไปตามศาสตราจารย์คนอื่นแล้ว"

จินปั๋วเหวินได้ยินคำนี้ก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก อะไรนะ

ท่านจะให้นักศึกษาคนหนึ่งมาเนี่ยนะ

แล้วคนไข้คนนี้ยังเป็นคนที่ผมรักษาไม่หายอีก หน้าตาของผมนี่มันจะเอาไปไว้ที่ไหน...?

จินปั๋วเหวินเอ่ยปากอย่างยากลำบาก "ศาสตราจารย์ตวนมู่ครับ แบบนี้มันจะดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่หรือเปล่าครับ"

ตวนมู่ซูเข้าใจความหมายได้ทันที แต่เขาก็ไม่ได้เปลี่ยนใจ "นักศึกษาเฉินเฉิงคนนี้ คุณวางใจได้เลย

ฝีมือของเขาพอๆ กับผม และเมื่อกี้คุณก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าผู้บริหารคณะต่างก็ไม่มีใครคัดค้านตำรับยาที่เขาใช้

ถ้าตอนนี้รักษาเด็กคนนี้ไม่หาย คณะของเราคงได้ขายหน้าครั้งใหญ่แน่"

จินปั๋วเหวินขมวดคิ้ว กำลังคิดทบทวนว่าคำที่ตวนมู่ซูบอกว่าฝีมือของเฉินเฉิงพอๆ กับตนนั้น ตนฟังผิดไปเองหรือเปล่า

จนทำให้ประโยคหลังจากนั้นเขาไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย

"ศาสตราจารย์ตวนมู่ครับ ถ้าผมฟังไม่ผิด เมื่อกี้ท่านบอกว่าฝีมือของเฉินเฉิงพอๆ กับท่านเหรอครับ"

"อืม ต้องบอกว่าพอๆ กับระดับของศาสตราจารย์ส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัยเลยล่ะ"

จินปั๋วเหวินกะพริบตาและส่ายหน้าไม่หยุด เพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้กำลังฝันอยู่

"ไม่สิครับ ศาสตราจารย์ตวนมู่ ท่านไม่ได้ล้อผมเล่นจริงๆ ใช่ไหมครับ"

ตวนมู่ซูโดนเขาถามจนพูดไม่ออกไปเหมือนกัน "คุณคิดว่าผมว่างมากนักหรือไง

ระดับการประเมินขั้นของเขาคือปิ่งซ่าง อีกอย่างเขาก็มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแล้วด้วย เดี๋ยวพอเขาไปถึง คุณก็ส่งต่อคนไข้ให้เขาดูแลได้เลย

เอาล่ะ ทางผมยังมีคนไข้ต้องตรวจ ไม่มีเวลามาคุยไร้สาระกับคุณแล้ว"

พูดจบตวนมู่ซูก็วางสายไป

จินปั๋วเหวินมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปแล้วด้วยอาการเหม่อลอย

ชั่วพริบตานี้ เขาก็เหมือนกับตวนมู่ซูก่อนหน้านี้ โลกทัศน์พังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี

ตอนนี้เฉินเฉิงยังอายุไม่ถึงยี่สิบปีเต็มด้วยซ้ำนะ

นี่ก็ถึงขั้นปิ่งซ่างแล้วเหรอ

ตัวเขาเองอายุสามสิบห้าสามสิบหกแล้ว ยังอยู่แค่ขั้นติงซ่าง หรือว่ามีตรงไหนที่เขาเข้าใจผิดไป

หรือว่าโลกใบนี้มันบ้าคลั่งจนเกินขอบเขตความเข้าใจของเขาไปแล้วจริงๆ

ในขณะที่จินปั๋วเหวินยังคงกังขาในโลกและความเป็นไปของชีวิตอยู่นั้น

เฉินเฉิงก็ได้รับโทรศัพท์จากตวนมู่ซู

"ศาสตราจารย์ตวนมู่หรือครับ"

"เฉินเฉิง เธอไปที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยสักหน่อย ที่นั่นมีนักศึกษาสาขาอื่นคนหนึ่งติดเชื้อ

อาการค่อนข้างรุนแรง อาจารย์ประจำห้องพยาบาลรับมือไม่ไหว"

"หา?"

เฉินเฉิงตกใจกับคำพูดของตวนมู่ซู เรื่องพรรค์นี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรจะวนมาถึงตาเขาไม่ใช่หรือ

"จะหาอะไรเล่า รีบไปซะ ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัย

เรื่องแค่นี้จะให้ถึงมือผู้บริหารคณะก็เหมือนขี่ช้างจับตั๊กแตนไปหน่อย เธอไปน่ะเหมาะเจาะที่สุดแล้ว"

"อ้อ ครับอาจารย์" เฉินเฉิงปากก็รับคำ แต่ในใจกลับไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดของตวนมู่ซูเท่าไรนัก

นี่คือการตรวจรักษาช่วยชีวิตคน ไม่ว่าจะตอนไหนก็ควรทุ่มเทสุดกำลังเหมือนราชสีห์ล่ากระต่ายไม่ใช่หรือ

คิดไปอย่างนั้น แต่เขาก็ยังรีบลุกขึ้นแล้วก้าวออกไปนอกประตูอย่างคล่องแคล่ว

อีกสามคนที่กำลังดูคลิปอยู่เงยหน้าขึ้นมองเฉินเฉิงพร้อมกัน

ลั่วจืออวิ้นถามขึ้นว่า "พี่เฉิน จะไปไหนน่ะ อาจารย์ที่ปรึกษาเพิ่งบอกไปนะว่าห้ามพวกเราออกจากหอพัก"

เฉินเฉิงส่ายหน้า "ศาสตราจารย์ตวนมู่ให้ผมไปดูนักศึกษาที่ติดเชื้อที่ห้องพยาบาลน่ะ บอกว่าค่อนข้างหนัก อาจารย์ประจำห้องพยาบาลรับมือไม่ไหว"

"หา"

"เอ่อ... แบบนี้ก็ได้เหรอ"

ทั้งสามคนตกตะลึงกับการกระทำนี้จนไม่รู้จะพูดยังไง

พอเฉินเฉิงเดินออกจากหอพักก็เห็นโหวเม่าเฟิงนั่งอยู่ที่หัวบันได

อีกฝ่ายคงได้รับโทรศัพท์แล้วเหมือนกัน จึงไม่ได้ห้ามเฉินเฉิง

ตอนที่เฉินเฉิงเดินผ่านข้างกาย เขายังพยักหน้าให้เฉินเฉิงพลางพูดขึ้นประโยคหนึ่งว่า "เปิดหูเปิดตาให้พวกนั้นดูให้เต็มตาหน่อยนะ"

เฉินเฉิงยิ้มบางๆ "ผมจะทำให้ดีครับ"

ไม่นานนัก เฉินเฉิงก็มาถึงห้องพยาบาล

จินปั๋วเหวินรอเขาอยู่ที่หน้าประตู พอได้เห็นตัวเฉินเฉิงจริงๆ จินปั๋วเหวินก็ยังอดกะพริบตาถี่ๆ ไม่ได้

ก่อนที่เฉินเฉิงจะได้อ้าปากพูด เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า "เธออยู่ขั้นปิ่งซ่างจริงๆ เหรอ"

เฉินเฉิงฟังปุ๊บก็รู้ทันทีว่าตวนมู่ซูเป็นคนบอก จึงพยักหน้ารับเบาๆ

จากนั้นจินปั๋วเหวินก็หมุนตัวเดินตรงไปยังโซนห้องพักผู้ป่วยด้วยสีหน้าเหม่อลอยเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ตลอดทางไม่มีการพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

หลังจากมาถึงห้องพักผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว จินปั๋วเหวินก็ปรับอารมณ์ของตัวเอง

เขาพูดกับโจวเสียนอย่างอ่อนโยนว่า "นักศึกษาโจวเสียน ผมไป..."

พูดไปได้ครึ่งประโยค เขาก็หันไปมองเฉินเฉิงแล้วจู่ๆ ก็พูดไม่ออกขึ้นมา เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะแนะนำเฉินเฉิงให้โจวเสียนรู้จักอย่างไร

คงบอกไม่ได้หรอกว่าอาจารย์ไม่ว่าง ก็เลยเรียกนักศึกษาปีสองคนหนึ่งมาแทน

ถ้าพูดคำนี้ออกไป มีหวังโจวเสียนไม่โกรธจนชักสีหน้าใส่ตรงนั้นเลยหรือ

เวลานี้เฉินเฉิงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างตัวโจวเสียน พลางพยักหน้าให้จินปั๋วเหวินเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่าหลังจากนี้ให้เป็นหน้าที่ของเขาเอง

จินปั๋วเหวินเห็นแบบนั้นก็จำต้องพยักหน้าตกลงอย่างช่วยไม่ได้

เฉินเฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "นักศึกษาโจวเสียนครับ ผมขอตรวจวินิจฉัยคุณก่อนนะครับ"

"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์"

แม้ว่าตอนนี้เสียงของอาจารย์ท่านนี้จะฟังดูค่อนข้างหนุ่มแน่นไปหน่อย แต่จินปั๋วเหวินบอกว่าจะไปเชิญอาจารย์มาให้เธอ

ประกอบกับเธอมองไม่เห็น จึงคิดว่าอาจารย์ท่านนี้อาจจะมีเสียงที่ดูอ่อนกว่าวัยกระมัง

เฉินเฉิงตรวจดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

จินปั๋วเหวินคอยจับตาดูอยู่ด้านข้างอย่างไม่ละสายตา เขาอยากดูว่าเฉินเฉิงจะมีอะไรแตกต่างจากตนเองตรงไหน

ส่วนเฉินเฉิงหลังจากตรวจดวงตาเสร็จแล้ว ก็จับชีพจรให้โจวเสียนต่อ

พร้อมทั้งเอ่ยถามขึ้นว่า "กระหายน้ำมาก แถมยังอยากดื่มของเย็นๆ ใช่ไหมครับ"

โจวเสียนพยักหน้าทันที "ใช่ค่ะ ใช่ค่ะอาจารย์ หนูรู้สึกกระหายน้ำมากตลอดเวลาเลย ขนาดอยากจะเอาน้ำแข็งมาอมไว้ในปากเลยค่ะ"

พอได้ยินคำเรียกขานว่าอาจารย์จากโจวเสียน เฉินเฉิงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทว่าเพื่อให้การรักษาราบรื่นขึ้น เขาจึงไม่ได้แก้วิธีเรียกของอีกฝ่าย

ส่วนจินปั๋วเหวินก็มองข้ามคำเรียกขานนี้ไปโดยสิ้นเชิง