ตอนที่ 69 ผู่จี้เซียวตู๋อิ่น

"พี่เฉียง แล้วเพื่อนคนอื่นล่ะครับ มีใครติดเชื้อแล้วต้องผ่าตัดอีกไหม"

"ไม่มี อาการของพวกเขาค่อนข้างเบา

ตอนนี้แค่ใช้ยาปฏิชีวนะยับยั้งการอักเสบ กับล้างตาภายนอกก็พอแล้ว"

"พี่เฉียง งั้นผมรักษาแบบพวกเขาได้ไหมครับ ผมรู้ว่าอาการของผมหนักกว่า แต่เผื่อว่ามันจะได้ผลล่ะครับ"

หลี่เฉียงอาจารย์ที่ปรึกษาในตอนนี้ก็พูดไม่ออกแล้ว จางหลินในเวลานี้หวาดกลัวเกินไป คาดว่าเกลี้ยกล่อมไปอีกก็คงไม่ยอมรับการผ่าตัดอยู่ดี

จึงได้นำสถานการณ์นี้ไปรายงานต่อเหล่าผู้บริหารคณะ

เหล่าผู้บริหารคณะไม่พอใจความสามารถในการจัดการงานของหลี่เฉียงอย่างยิ่ง แต่เมื่อคำนึงว่าเป็นตัวนักศึกษาเองที่ไม่ยินยอมผ่าตัด แล้วจะทำอย่างไรได้

ทำได้เพียงรักษาแบบประคับประคองไปก่อนเท่านั้น

เวลาหนึ่งวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

จี้ลี่เซวียนแค่ดื่มต้าหวง (โกฐน้ำเต้า) ไปหนึ่งวัน พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่สอง อาการของเขาก็หายไปแล้ว

อาจารย์ของมหาวิทยาลัยหลังจากตรวจดูแล้ว จึงประเมินว่าเขาหายดีไปเกินครึ่งแล้ว อย่างมากพ้นวันนี้ไปก็จะไม่แพร่เชื้ออีกต่อไป

ทว่าทางด้านจางหลิน หลังจากใช้ยาปฏิชีวนะไปแล้ว ก็ใช่ว่าจะไม่มีผลเลยเสียทีเดียว

เพียงแต่ผลลัพธ์นั้นช่างน้อยนิดจนน่าใจหาย

ความกดดันทางจิตใจของจางหลินในตอนนี้จึงยิ่งมายิ่งเพิ่มมากขึ้น

อารมณ์ก็ยิ่งแปรปรวนหงุดหงิดง่ายขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องนี้ทำให้เพื่อนนักศึกษาที่อยู่ข้างๆ ไม่เข้าใจเขาเอาเสียเลย

ตัวเองไม่ยอมผ่าตัดเองแท้ๆ ตอนนี้ยังจะมาอารมณ์เสียพาลใส่คนอื่นอีก

พวกเราที่ติดเชื้อเพราะนายยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ

อันที่จริงหากเปลี่ยนมุมมองสักนิดก็จะเข้าใจได้ว่าทำไมอารมณ์ของจางหลินถึงได้แย่ลงเรื่อยๆ

สาเหตุหลักเป็นเพราะเขายิ่งมายิ่งหวาดกลัว

หากเป็นคนที่ไม่เคยพบเห็นแสงสว่างมาก่อน การตกอยู่ในความมืดมิดก็คงไม่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวถึงเพียงนี้

แต่ก่อนหน้านี้จางหลินเป็นคนปกติคนหนึ่ง

คนปกติคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็ต้องตกอยู่ในความมืดมิด แถมเวลายังยาวนานถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว

เป็นใครก็ย่อมหวาดกลัว อารมณ์ก็ย่อมกลายเป็นฉุนเฉียวหงุดหงิด

ยังดีที่เพื่อนร่วมชั้นของเขาไม่ได้ถือสาหาความ

ตรงกันข้ามกลับคอยพูดคุยกับเขาไม่หยุด เพื่อช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ

"จางหลิน ฉันได้ยินข่าวมาว่า ทางฝั่งคณะแพทย์แผนจีนก็มีนักศึกษาที่ติดเชื้อเหมือนกันนะ

ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้วิธีอะไร ได้ยินว่าตอนนี้ตาไม่แดงแล้ว แถมน้ำตาก็ไม่ไหลแล้วด้วย แค่รู้สึกระคายเคืองตาอยู่บ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

"หึ พวกนั้นจะมีวิธีอะไรได้

คาดว่าก่อนหน้านี้คงวินิจฉัยผิดมากกว่า ความจริงไม่ได้ติดเชื้อหรอก"

คำตอบของจางหลินทำให้เพื่อนร่วมชั้นของเขาอดส่ายหน้าไม่ได้

ทว่าในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ก็มีนักศึกษาอีกคนหนึ่งถูกส่งตัวเข้ามา

ทว่านักศึกษาคนนี้ไม่ได้มาจากคณะแพทยศาสตร์คลินิก แต่เป็นนักศึกษาภาควิชาการบริหารสาธารณสุข วิทยาลัยมนุษยศาสตร์การแพทย์ที่หวังเยี่ยนฉีสังกัดอยู่

อีกทั้งยังเป็นนักศึกษาจากห้องพักข้างๆ ห้องของหวังเยี่ยนฉีอีกด้วย

อาการของนักศึกษาคนนี้แทบจะเหมือนกับอาการของจางหลินเมื่อวานทุกประการ

ในเวลานี้เธอลืมตาไม่ขึ้นเช่นเดียวกัน

อาจารย์ประจำห้องพยาบาลเข้ามาพูดคุยเรื่องแผนการรักษากับเธอตั้งแต่ตอนที่เข้ามา

เมื่อเธอได้ยินว่าต้องผ่าตัด ปฏิกิริยาก็ไม่ต่างจากจางหลินเท่าไรนัก

เรื่องที่จะต้องลงมีดบนดวงตา ในใจย่อมไม่อาจยอมรับได้ในชั่วพริบตา

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงหวังเยี่ยนฉีขึ้นมาได้

เพราะอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงดาวมหาวิทยาลัย แถมยังอยู่ห้องพักข้างๆ กัน

เรื่องที่อีกฝ่ายชอบพกถุงหอมยาจีนนั้น ในหมู่นักศึกษาหญิงหลายห้องพักถือว่ารู้กันทั่ว

ดาวมหาวิทยาลัยระดับนี้ยังเชื่อในยาจีน ถ้างั้นตัวเธอเองจะใช้วิธีรักษาแบบแพทย์แผนจีนได้หรือไม่นะ

"อาจารย์คะ ไม่ผ่าตัดได้ไหมคะ"

"ทำไมล่ะ การผ่าตัดเป็นวิธีรักษาที่ดีที่สุดในตอนนี้นะ"

"อาจารย์คะ ที่นี่ของเราไม่ใช่ว่ายังมีแพทย์แผนจีนอยู่ด้วยเหรอคะ

หนูขอใช้วิธีรักษาแบบแพทย์แผนจีนได้ไหมคะ"

"เธออยากใช้วิธีรักษาแบบแพทย์แผนจีนงั้นเหรอ

ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวครูไปให้อาจารย์จากคณะแพทย์แผนจีนมาช่วยวินิจฉัยให้เธอสักหน่อย"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์"

เห็นได้ชัดว่านักศึกษาคนนี้เนื่องจากไม่ใช่คนของคณะแพทยศาสตร์คลินิก จึงไม่มีความรู้สึกต่อต้านการรับการรักษาด้วยแพทย์แผนจีนแม้แต่น้อย

ครู่ต่อมา จินปั๋วเหวินก็ถูกเชิญตัวมา

จินปั๋วเหวินนั่งลงข้างเตียงคนไข้แล้วเอ่ยขึ้นว่า "นักศึกษาโจวเสียน ครูคือจินปั๋วเหวิน อาจารย์จากคณะแพทย์แผนจีนนะ

ได้ยินว่าเธออยากใช้วิธีรักษาแบบแพทย์แผนจีนใช่ไหม"

"ใช่ค่ะอาจารย์จิน อาจารย์ช่วยตรวจดูให้หนูหน่อยเถอะค่ะ ตาของหนูทรมานมากเลย

แถมหนูก็กลัวอยู่บ้างด้วยค่ะ"

จินปั๋วเหวินยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยว่า "อย่ากลัวไปเลย ที่นี่คือมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์นะ เธอจะกลัวอะไร

แค่โรคเล็กน้อยเท่านี้ มหาวิทยาลัยจะรักษาไม่หายได้ยังไงกัน

เธออย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวครูตรวจดูให้เธอก่อนนะ"

"ค่ะ ขอบคุณอาจารย์จินมากนะคะ"

"อืม" จินปั๋วเหวินขานรับ จากนั้นก็เริ่มตรวจวินิจฉัยโจวเสียน ทั้งจับชีพจรและแหวกเปลือกตาดู

เมื่อการตรวจวินิจฉัยทั้งหมดเสร็จสิ้นลง จินปั๋วเหวินก็นึกถึงคำพูดที่เพิ่งได้ยินมาจากเฉินเฉิง

บอกได้คำเดียวว่าตรงกับการวิเคราะห์ของเฉินเฉิงเป๊ะทุกประการ

จากนั้นจินปั๋วเหวินจึงเอ่ยขึ้นว่า "เรียบร้อยแล้วนักศึกษาโจวเสียน ครูจะจ่ายเทียบยาให้เธอนะ"

จินปั๋วเหวินเงยหน้าขึ้นก็เห็นจางหลินกับเพื่อนข้างเตียงต่างหันหน้ามองมาทางนี้

เห็นได้ชัดว่าอยากฟังว่าเขาจะรักษาอย่างไร

แต่จินปั๋วเหวินไม่ได้พูดอะไรมากความ เขาตวัดปากกาเขียนใบสั่งยาอย่างรวดเร็ว

ตำรับยาที่สั่งก็คือผู่จี้เซียวตู๋อิ่น

จินปั๋วเหวินเป็นเพียงอาจารย์ผู้บรรยายคนหนึ่ง ระดับการประเมินก็อยู่แค่ขั้นติงระดับบนเท่านั้น

ดังนั้นในส่วนของตัวยาเสริมที่เฉินเฉิงยังไม่ทันได้บอก เขาจึงครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่นาน

ผู่จี้เซียวตู๋อิ่น เป็นตำรับยาขจัดความร้อน มีสรรพคุณระบายความร้อนขับพิษ กระจายลมสลายปัจจัยก่อโรค

ใช้รักษาโรคระบาดต้าโถวเวินเป็นหลัก มีอาการกลัวหนาวมีไข้ ศีรษะและใบหน้าบวมแดงปวดแสบร้อน ลืมตาไม่ขึ้น ลำคอติดขัด ลิ้นแห้งกระหายน้ำ ลิ้นแดงฝ้าขาวปนเหลือง ชีพจรลอยเร็วและมีพลัง

นี่ก็ตรงกับอาการโดยพื้นฐานแล้ว เสริมตัวยาอะไรดี?

เจวี๋ยหมิงจื่อ (ชุมเห็ดไทย), จวี๋ฮวา (ดอกเก๊กฮวย)

จริงสิ ความร้อนเกาะกุมลำไส้และกระเพาะอาหาร

คิดถึงตรงนี้เขาก็เพิ่มต้าหวง (โกฐน้ำเต้า) เข้าไปอีก

ดังนั้นตำรับยาทั้งหมดของเขาจึงประกอบด้วย หวงฉิน (ผัดเหล้า), หวงเหลียน (ผัดเหล้า) อย่างละ 1.5, เฉินผี (ขูดเยื่อขาวออก), กานเฉ่า (ใช้ดิบ), เสวียนเซิน, ไฉหู, เจี๋ยกเกิ่ง อย่างละ 0.6, เหลียนเชี่ยว, ป่านหลานเกิน, หม่าโป๋, หนิวปั้งจื่อ, ปั๋วเหอ, เจวี๋ยหมิงจื่อ, จวี๋ฮวา อย่างละ 0.3, เจียงฉาน, เซิงหมา, ต้าหวง อย่างละ 0.2

เมื่อมองดูใบสั่งยาในมือ จินปั๋วเหวินก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"นักศึกษาโจวเสียนเธอวางใจได้เลย กินยาแล้วพรุ่งนี้ก็จะรู้สึกดีขึ้นเอง"

โจวเสียนมองไม่เห็น ได้แต่พยักหน้าไม่หยุด ปากก็กล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ

เห็นได้ชัดว่าตอนที่เขาสั่งยามั่นใจมากเท่าไร พอเห็นผลลัพธ์ก็ยิ่งท้อแท้มากเท่านั้น

โจวเสียนกินยาไปหกครั้งในหนึ่งวันหนึ่งคืน นี่เป็นความถี่สูงสุดที่จินปั๋วเหวินมั่นใจพอจะให้กินแล้ว

แต่พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ความรู้สึกของโจวเสียนก็ยังคงเหมือนกับเมื่อวาน

ข่าวดีเพียงอย่างเดียวก็คือ อาการของเธอไม่ได้ทรุดหนักลงไปอีก

ทว่าสำหรับจินปั๋วเหวินแล้ว นี่ไม่ใช่ข่าวดีเอาเสียเลย

ส่วนจางหลินที่อยู่เตียงข้าง ๆ ก็รับรู้สถานการณ์นี้อย่างแจ่มแจ้ง

เมื่อเห็นว่าผลลัพธ์ของยาจีนเป็นไปตามที่ตัวเองคาดไว้จริง ๆ ก็อดแสยะยิ้มเยาะในใจไม่ได้

โดยเฉพาะตอนที่จินปั๋วเหวินไม่ได้อยู่ในห้องพักผู้ป่วย เขาก็ยิ่งเกลี้ยกล่อมให้โจวเสียนยอมรับการรักษาด้วยการผ่าตัดไม่หยุด

"คุณโจวเสียน คุณกินยาจีนไปวันหนึ่งแล้ว มีอาการตอบสนองอะไรบ้างไหมครับ"

โจวเสียนเอ่ยเสียงเบา "ยังไม่รู้สึกว่าเห็นผลอะไรมากเท่าไรค่ะ"

จางหลินหัวเราะเยาะ "หึ ๆ ไม่เห็นผลเลยสักนิดมากกว่ามั้งครับ

แพทย์แผนจีนก็แค่คุยโม้โอ้อวดให้ดูขลังไปอย่างนั้น แท้จริงแล้วไม่มีน้ำยาอะไรหรอก

ถ้าคุณเลือกผ่าตัด ป่านนี้ไอ้สิ่งที่อยู่ในตาก็คงเอาออกไปนานแล้ว"

โจวเสียนได้ยินดังนั้น ก็เริ่มคิดทบทวนว่าตนควรรับการรักษาด้วยการผ่าตัดหรือไม่

แต่เธอยังคงลังเลใจเรื่องการลงมีดผ่าตัดที่ดวงตาอยู่บ้าง

ขณะที่จางหลิน หลังจากรู้ผลการรักษาด้วยยาจีนของโจวเสียนแล้ว เขาก็ตัดสินใจเลือกรับการรักษาด้วยการผ่าตัดอย่างเด็ดขาด