ตอนที่ 68 ญาติคนไข้รู้สึกอย่างไร

บรรดาผู้บริหารหลายท่านที่คลุกคลีกับสมุนไพรมาโดยตลอด ต่างยังคงใช้จมูกสูดดมเพื่อจำแนกว่าในกลิ่นหอมนี้มีตัวยาชนิดใดบ้าง

ขณะนั้นสมาชิกทั้งสี่คนของห้อง 301 กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะของตนเอง

เมื่อเห็นคณะผู้บริหารเข้ามากันมากมาย จึงพากันลุกขึ้นยืน

ทันทีที่โหวเม่าเฟิงก้าวเข้ามาก็เอ่ยปากถามเฉินเฉิงว่า "เธอไปตรวจดูอาการของจี้ลี่เซวียนมางั้นเหรอ

นี่ใช่เรื่องที่เธอควรทำไหม

เมื่อคืนก็เป็นเธอเองที่รายงานครู เธอไม่รู้หรือไงว่านั่นมันโรคติดต่อ"

น้ำเสียงของโหวเม่าเฟิงฟังดูเข้มงวดเป็นพิเศษ

เฉินเฉิงยังไม่ทันได้ตอบคำ ว่านหงเจินก็ยกมือขึ้นห้ามปรามการตำหนิของโหวเม่าเฟิงเสียก่อน

ก่อนจะหันมาถามเฉินเฉิงด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า "เมื่อวานเป็นเธอที่พบโรคตาแดงใช่ไหม"

เฉินเฉิงเหลือบมองโหวเม่าเฟิงแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

"เล่าให้ฉันฟังหน่อย เธอสังเกตเห็นได้อย่างไร

เธอตรวจวินิจฉัยเขาอย่างละเอียดเลยหรือ"

เฉินเฉิงส่ายหน้าทันที "ผมสังเกตเห็นจากการตรวจดูครับ"

"ใช้วิธีตรวจดูอย่างเดียวเลยเหรอ" น้ำเสียงของว่านหงเจินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แฝงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

"ครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบที่หนักแน่นเช่นนั้น ว่านหงเจินจึงถามอย่างสงสัย "เขาแค่มาตรวจหอพัก จะมีเวลาสักเท่าไรกันเชียว

เธอดูแค่ไม่กี่แวบ ก็มั่นใจว่าเขาเป็นโรคตาแดง แล้วรายงานอาจารย์ที่ปรึกษาเลยงั้นหรือ"

"คือว่า..." หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเฉิงก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่ตนแอบเลี้ยงแมวไว้ในหอพักออกไป

"เขาก็เลยอยู่ในห้องพักพวกเรานานขึ้นอีกสองสามนาทีครับ ซึ่งในช่วงเวลานั้น ผมสังเกตเห็นว่ารอยแดงในดวงตาทั้งสองข้างของเขาไม่จางลงเลย

อีกทั้งระหว่างนั้น เขายังเอามือขยี้ตาอยู่บ่อยครั้ง ด้วยความถี่ที่ไม่น้อยเลย

ประกอบกับทุกครั้งที่ขยี้ตาเสร็จ ใต้แสงไฟผมจะมองเห็นคราบน้ำตาแวววาว

ตอนที่เขาพูดคุย ผมเห็นฝ้าบนลิ้นของเขาหนาเหลืองและแห้งผาก

ในขณะที่พวกเราไม่มีใครมีเหงื่อออกเลย มีเพียงเขาคนเดียวที่มีหยาดเหงื่อผุดขึ้นบนศีรษะ

และสุดท้ายเมื่อคำนึงถึงฤดูกาลในปัจจุบัน

ผนวกกับอาการหลายอย่างข้างต้น ผมจึงคาดเดาว่าเขาน่าจะเป็นโรคตาแดงครับ"

เมื่อฟังเฉินเฉิงกล่าวจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านหงเจินก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

"ดีมาก ไม่เลวเลยจริง ๆ"

สายตาที่ว่านหงเจินมองเฉินเฉิงเต็มไปด้วยความชื่นชม

ช่างสังเกตอย่างละเอียด มีเหตุมีผลเป็นขั้นเป็นตอน และพื้นฐานความรู้ก็แน่นหนา

ในวัยเพียงเท่านี้กลับทำได้ถึงระดับนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง

เขาจึงเอ่ยถามเฉินเฉิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไหนลองพูดถึงความเข้าใจของเธอที่มีต่อโรคนี้ให้ฟังหน่อยสิ"

โหวเม่าเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็คิดจะเตือนว่านหงเจินทันทีว่าเฉินเฉิงยังเป็นแค่นักศึกษาปีสอง

ทว่าเวลานั้นเฉินเฉิงได้เอ่ยตอบขึ้นมาแล้ว "เปลือกตาสัมพันธ์กับม้ามและกระเพาะอาหาร ตาขาวสัมพันธ์กับปอด หัวตาสัมพันธ์กับหัวใจ

ดังนั้นอาการนี้จึงจัดเป็นพิษระบาดลมร้อนรุกรานปอดและม้าม พิษร้อนกำเริบหนัก แทรกซึมลึกเข้าสู่ชั้นเลือด ความร้อนผูกแน่นในลำไส้และกระเพาะอาหาร

หากเป็นกรณีอาการเฉียบพลันที่ต้องรักษาอย่างเร่งด่วน

ผมคิดว่าสามารถใช้ตำรับผู่จี้เซียวตู๋อิ่นเพิ่มตัวยา เพื่อระบายความร้อนขับพิษ คลายทั้งภายนอกและภายในครับ"

แม้เฉินเฉิงจะยังไม่ได้บอกว่าการเพิ่มตัวยาที่ว่านี้ ต้องเพิ่มสมุนไพรตัวใดบ้าง

แต่ว่านหงเจินก็อยากจะเอ่ยปากกับเฉินเฉิงใจจะขาดว่า 'ไอ้หนุ่ม สนใจมาเรียนปริญญาโทกับฉันไหม ได้โควตาพิเศษส่งตรงเลยนะ'

แถมยังเรียนต่อโทควบเอกได้อีกด้วย

ยิ่งเมื่อเห็นบรรดาศาสตราจารย์รอบข้างหลายคนเริ่มแสดงสีหน้ากระหายคนเก่งออกมามองเฉินเฉิง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้ทุกคนต่างอยากให้เฉินเฉิงไปเป็นนักศึกษาปริญญาโทของตัวเองกันทั้งนั้น

ดังนั้นว่านหงเจินจึงรู้สึกลังเลใจอย่างยิ่ง หากตนพูดออกไปตอนนี้ ก็อาจถูกคนพวกนั้นครหาว่าใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่น

อีกทั้งหากเฉินเฉิงไม่ตอบตกลง หน้าแก่ ๆ ของตนคงไม่รู้จะเอาไปซุกไว้ที่ไหน

แต่ถ้าไม่พูดเสียตอนนี้ ชั่วพริบตาเดียวเด็กคนนี้อาจตกไปเป็นลูกศิษย์ปริญญาโทของคนอื่นเสียแล้ว

ทว่าต่อมาเขาก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องการพนันขันต่อระหว่างนักศึกษาของคณะตนกับคณะแพทยศาสตร์คลินิกเมื่อสองวันก่อน

ในกระทู้ระบุชื่อนักศึกษาคนหนึ่งว่าหยางเทา แต่ตวนมู่ซูกลับอธิบายไว้ว่าเป็นนักศึกษาที่ชื่อเฉินเฉิง

ดูท่าแล้วก็คงเป็นเฉินเฉิงที่อยู่ตรงหน้านี้นี่เอง

แววตาของว่านหงเจินพลันเปลี่ยนไปในทันที

เพราะตามคำอธิบายของตวนมู่ซู นักศึกษาที่ชื่อเฉินเฉิงคนนี้เป็นตัวแสบที่ชอบแกล้งทำเป็นหมูหลอกกินเสือ

เขาครอบครองใบรับรองระดับขั้นแยกแยะกลุ่มอาการที่ออกโดยสมาคมวิชาชีพ

แถมยังเป็นระดับปิ่งซ่าง ซึ่งนี่คือระดับการรับรองของศาสตราจารย์ส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัยเลยทีเดียว

ส่วนพวกอาจารย์ระดับรองศาสตราจารย์หรืออาจารย์ผู้สอนทั่วไป จำนวนมากยังก้าวไปไม่ถึงระดับนี้ด้วยซ้ำ

ปรมาจารย์ระดับเห็นถึงรายละเอียดลึกสุดเพียงคนเดียวของมหาวิทยาลัย ยังเป็นแค่ศาสตราจารย์พิเศษ

ภาคการศึกษาหนึ่งมาสอนเพียงแค่หนึ่งถึงสองคาบเท่านั้น

กล่าวคือ นักศึกษาตรงหน้านี้ไม่ใช่แค่นักศึกษาธรรมดาทั่วไปเลย

หากนักศึกษาแบบนี้ไม่มีผู้สืบทอดวิชาคอยหนุนหลัง เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ว่านหงเจินก็พลันหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที

อย่างไรเสีย นักศึกษาตรงหน้านี้ อย่าว่าแต่อย่างอื่นเลย แค่ระดับขั้นแพทย์แผนจีนเพียงอย่างเดียว ก็อยู่ในระดับเดียวกับตนแล้ว

จะให้ตนสอนอะไรเขาได้?

เขาจึงไม่คิดจะฟังแล้วว่าตำรับยาที่เฉินเฉิงคิดขึ้นมาเป็นอย่างไร เขาโบกมือตัดบทเฉินเฉิง

หลังจากกล่าวให้กำลังใจเฉินเฉิงสั้นๆ สองสามประโยค เขาก็นำคณะผู้บริหารคณะกลับไปประชุมต่อ

ทิ้งไว้เพียงอาจารย์ที่ปรึกษาประจำชั้นของแต่ละห้องให้อยู่คอยดูแลความเรียบร้อยและปลอบขวัญนักศึกษาที่นี่

การกระทำของเขาทำให้หลายคนมองอย่างไม่เข้าใจ

แน่นอนว่าโหวเม่าเฟิงก็เป็นหนึ่งในนั้น

เขายังนึกกังวลว่าเฉินเฉิงจะคิดมาก จึงรีบช่วยอธิบายแทนว่านหงเจิน

"เฉินเฉิง คณะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น รองคณบดีว่านในฐานะรองคณบดีย่อมมีงานยุ่งมาก

แม้จะสั่งหยุดเรียนแล้ว แต่งานด้านอื่นก็ยังต้องจัดการต่อ

เธออย่าคิดมากเลยนะ"

เฉินเฉิงรีบพูดว่า "อาจารย์ที่ปรึกษาครับ อาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ ผมไม่คิดมากอยู่แล้ว

อาจารย์รีบไปดูเถอะครับว่าจะจัดแจงเพื่อนอีกสามคนในห้องของหัวหน้าห้องยังไง"

โหวเม่าเฟิงตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ได้รับการเตือนจากเฉินเฉิงเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า เจ้าสามคนนั้นยังยืนรออยู่ที่โถงทางเดินอยู่เลย

เขาจึงไม่คุยกับเฉินเฉิงต่อ รีบไปจัดการเรื่องเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนนั้นทันที

ตอนนี้โหวเม่าเฟิงรู้สึกเพียงว่าโชคดีเหลือเกิน แม้ว่านักศึกษาในห้องของตนจะมีอาการติดเชื้อขึ้นมา

แต่เพราะการเตือนของเฉินเฉิง จึงมีผู้ติดเชื้อแค่คนเดียวเท่านั้น

แถมอาการยังไม่รุนแรงอีกด้วย

ทว่าทางด้านห้องพยาบาลกับคณะแพทยศาสตร์คลินิกกลับไม่เป็นเช่นนั้น

ทางฝั่งคณะแพทยศาสตร์คลินิก เนื่องจากมีคนสัมผัสใกล้ชิดกับจางหลินเป็นจำนวนมาก

จึงมีผู้ติดเชื้อปรากฏขึ้นหลายคน

เพียงแต่อาการของพวกเขาไม่ได้รุนแรงเท่าจางหลิน

บรรยากาศในห้องพยาบาลยามนี้ค่อนข้างตึงเครียดและหนักอึ้ง

เพราะหลังจากที่พวกเขาปรึกษาหารือกันแล้ว ข้อสรุปที่เป็นเอกฉันท์ก็คือจำเป็นต้องทำการผ่าตัดรักษา

ผ่าตัดเลาะก้อนเนื้อสีก่ำในดวงตาทั้งสองข้างของจางหลินออก

ขณะนี้จางหลินที่มองไม่เห็นด้วยตาทั้งสองข้าง พลอยได้ยินผลการวินิจฉัยจากบรรดาอาจารย์และผู้บริหาร

ในใจจึงทั้งหวาดกลัวและตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง

ตามหลักแล้ว นี่คือผู้เชี่ยวชาญระดับสูงและศาสตราจารย์ชื่อดังที่คนภายนอกยกย่องจะมาผ่าตัดให้เขาด้วยตนเอง

คนอื่นอาจต้องวิ่งเต้นใช้เส้นสายถึงจะได้คิว พอได้ยินว่าเป็นคนเหล่านี้ผ่าตัดให้ ในใจคนทั่วไปก็ย่อมวางใจได้เปลาะหนึ่ง

แต่จางหลินในยามนี้กลับไม่กล้าตอบตกลงรับการผ่าตัดเลยแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่าฝีมือการผ่าตัดของบรรดาศาสตราจารย์นั้นยอดเยี่ยมเพียงใด

แต่นี่มันเป็นการลงมีดบนดวงตานะ

โดยเฉพาะตัวเขาเองก็เคยผ่าชำแหละสัตว์มาไม่น้อย ย่อมรู้ซึ้งถึงความยากระดับนี้เป็นอย่างดี

เขาห้ามใจไม่ให้คิดไม่ได้จริงๆ ว่า หากระหว่างการผ่าตัดศาสตราจารย์เกิดมือสั่นขึ้นมา ตนจะไม่ตาบอดไปจริงๆ หรือ?

เขาจึงเอาแต่พูดกับบรรดาศาสตราจารย์ไม่หยุดว่า พอจะรักษาแบบประคับประคองได้หรือไม่

"จางหลิน นายจะลังเลอะไรอีก ฝีมือของพวกศาสตราจารย์นายก็รู้ดีอยู่แก่ใจ คนอื่นอยากให้ท่านผ่าตัดให้ ขอร้องแทบตายยังไม่ได้เลย

ตอนนี้ศาสตราจารย์จะลงมือผ่าตัดให้นายด้วยตัวเอง นายยังจะไม่ยอมอีกเหรอ?

นายต้องรู้ไว้นะว่าถ้านายไม่รีบผ่าตัดให้เร็วที่สุด ปล่อยเวลาไว้นานเข้าอาจจะลุกลามจนกระจกตาผิดปกติได้

ถึงตอนนั้นหากเกิดผลกระทบที่แก้ไขไม่ได้ขึ้นมา นายจะยอมรับได้เหรอ?"

อาจารย์ที่ปรึกษาของจางหลินคอยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ เขาตลอดเวลา

เพราะจางหลินเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัย และพ่อแม่ของเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ จึงไม่มีใครอื่นเซ็นยินยอมแทนเขาได้

ต้องให้เขาเห็นชอบและเซ็นชื่อยินยอมด้วยตัวเองเท่านั้น

และไอ้การเซ็นชื่อยินยอมนี่เอง ที่เป็นสิ่งที่ทำให้จางหลินกังวลและหวาดกลัวที่สุด

"พี่เฉียง ผมห้ามใจไม่ให้คิดถึงผลลัพธ์ตอนผ่าตัดล้มเหลวไม่ได้จริงๆ ครับ"

จางหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสะอื้น

อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาได้ยินเช่นนั้นก็ทั้งโกรธทั้งฉุนจนควันแทบออกหู

"นายเองก็เป็นนักศึกษาคณะแพทยศาสตร์คลินิกนะ

ศาสตราจารย์ของเราฝีมือระดับไหน นายไม่รู้ชัดเจนอยู่แล้วหรือไง?

การผ่าตัดนี้ก็ไม่ใช่การผ่าตัดที่ยากเย็นอะไร นับได้แค่การผ่าตัดเล็กธรรมดาๆ เท่านั้น นายคิดว่าพวกศาสตราจารย์จะพลาดหรือไง?

อัตราความสำเร็จตั้งเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ นายจะดึงดันไปกังวลไอ้หนึ่งเปอร์เซ็นต์นั่นทำไมกัน?"

จางหลินได้ยินประโยคนี้เข้า พลันเข้าใจความรู้สึกของบรรดาญาติผู้ป่วยขึ้นมาทันที